Welkom bij Het Leidsch Katblad

Wij brengen u afwisselend regelmatig en onregelmatig nieuws over stadskatten die wonen in de "Katbladbuurt" in het centrum van Leiden, Zuid-Holland. Wij nemen u af en toe mee op onze rondes door de buurt en doen verslag van gewone en bijzondere gebeurtenissen op straat en bij de redactie thuis.
De hoofdredacteur verklaart hierbij dat wij alle gebeurtenissen naar waarheid weergeven, maar maakt u er tevens op attent dat wij niet aansprakelijk zijn voor de door de haarfabrieken gedane uitspraken, hun taalgebruik en/of gedrag, en wijzen u er daarom nadrukkelijk op dat het lezen van dit Katblad geheel voor eigen risico is.
Zie voor meer info over de redactie en katten de linker kolom van deze digitale krant.

dinsdag 2 september 2014

Niet de moed laten zakken!

Charli heeft behoorlijk de pest in.
Dat komt doordat hij vanmiddag geheel onverwacht (voor hem dan) in zijn reismand is gepropt en in de Katmobiel van mevrouw K. werd gezet. Toen wist hij natuurlijk gelijk hoe de vlag ervoor stond of erbij hing, maakt niet uit want in beide gevallen betekende het: naar die dierenarts.
Hijzelf vond dat uiteraard helemaal niet nodig want hij is niet ziek, hij eet alleen maar heel slecht en is behoorlijk chagrijnig, maar dat laatste heeft ie gewoon van zijn moeder (mevrouw T. Troy) en dat is dus niks om je ongerust over te maken, toch? Maar zijn mens vond van wel, vandaar.

Nadat Charli nogal stevig betast was en ook nog een thermometer in zijn achterste had moeten gedogen, werd hij op de weegschaal gezet. Tja, dat viel inderdaad niet mee want hij was van bijna 5 kilo afgezakt naar de ongeveer 3 en een half. Jaja, bloedonderzoek dus, dat zat er dik in. Het scheermes lag al klaar.








En na het scheren kwam die enge naald, maar gelukkig hadden ze snel genoeg bloed te pakken voor het verdere onderzoek.

Toen moest hij weer terug naar de wachtkamer, want het duurde tien minuten voor de uitslag bekend was.
Dat wachten was bijzonder irritant en dus zette hij uit protest maar een keel op, in de hoop dat hij direct naar huis gebracht werd.
Maar even later moesten ze dan toch terug naar die lange tafel.




De uitslag van het bloedonderzoek was natuurlijk goed, dat had hij al die tijd al geweten. Maar dat goede nieuws had een keerzijde, zei de dierenarts, want een kat valt niet zomaar zoveel af. Weer werd Charli uitgebreid betast om te voelen of er misschien ergens een bobbel of zo zat, maar die kon de dierenarts niet ontdekken, al weet je natuurlijk nooit wat ergens in je lijf verstopt zit en stiekem gaat groeien tot het te laat is en het je om zeep helpt.
Maar het kon ook heel goed, zei die man, dat hij (Charli dus) in een soort van neerwaartse spiraal was terecht gekomen wegens depressie of iets dergelijks. En als je als kat begint met minder eten en dat een tijdje volhoudt, is het mogelijk dat je op een gegeven moment helemaal niet meer eet en alsmaar magerder en depressiever wordt. Nou, daar had die dierenarts wel een prikje voor, al was het alleen maar om te proberen want je moet toch wat, heh? Dat vond Charli's mens dus ook.

Dus Charli kreeg een prik met dat goedje om weer een beetje blijer van te worden en trek te krijgen.
Thuisgekomen wilde hij eerst een stukje haring eten en daarna moest hij uitrusten van al dat gedoe en het rijden in die Katmobiel.
Vervolgens ging hij bij mevrouw K. op bezoek om te kijken wat daar in de voerbakjes van de redactiekatten zat, en deze keer werd hij niet eens weggestuurd. En zo kwam het dat Charli ongestoord een aardige portie brokjes kon wegkauwen terwijl hij al zeker gedurende het laatste half jaar per se geen brokjes meer had willen eten. Dus met die trek zit het nu wel weer redelijk goed, maar erg vrolijk is hij nog niet. Misschien moet dat nog komen, je weet maar nooit, heh? Nee. In elk geval is hij de laatste van de Troy-familie, en dat schept toch wel een verplichting. Niet de moed laten zakken maar gewoon doorgaan dus. Ja, zijn moeder in de hemel zou nu vast erg trots op hem zijn. Hmmm. Nee, het valt niet mee om net zo oud als zij te worden...

6 opmerkingen:

Cor Hofstra zei

naar de dokter gaan helpt dus
pak brokjes er bij en voor de depressie gewoon het kattenblad voorlezen..
sukses ,teiger en beertje

ina zei

Flink eten hoor, Charli! Laat je mens maar lekkere hapjes voor je kopen, dan komt het vast weer helemaal goed. Je mist Ollie stiekem toch wel een beetje, denk ik. Zet-em-op!

Annemieke zei

Arme Charli! Kan me best voorstellen dat hij niet helemaal happy is met het wegvallen van moeder en broer - en het weer van de afgelopen tijd....hopelijk helpt die injectie want van niet eten word je ook niet blij.

Cisca en Tinus zei

Ach wat een sneu verhaal. Hopen dat Charli snel opknapt. Namens Tinus moet ik vragen of alle katten niet willen eten als ze oud zijn. Hij wil de hele dag eten. Als niet willen eten bij oud worden hoort, wil hij altijd zo klein blijven.Hij snapt er helemaal niks van.Tinus denkt dat Charli zich een beetje alleen voelt. Dat had Tinus ook en at daarom niet goed. Nu is dat over. Charli, Tinus laat zeggen"als je blij bent zit je buik vol en als je buik vol zit wordt je ook blij".Sterkte

De Club van Rome zei

Volgens de laatste kijk de kat- en luistercijfers scoort de uitgerekte LKB-editie relatief hoger dan de nieuwe Pauw zonder Paul.

katja zei

Achgossie,Charli kijkt op de een na laatste foto ook wel ontzettend zielig uit z'n ogen!
Hopelijk gaat z'n depressie nog over, maar misschien heeft hij er gewoon niet zo'n zin in om net zo oud te worden als z'n moeder werd...