Succesvolle proeverijen!

Mevrouw K. had besloten om eens wat ander kattenvoer dan de gewone Gourmet mousse te kopen. Niet omdat de poezen dat niet meer willen eten, maar omdat onze logé toch wel wat magertjes wordt en haar bakje niet altijd meer leeg eet. Bovendien lijken de anderen ook wat minder enthousiast sinds de verpakking van de dozen met blikjes er heel anders uitziet.
Het kan natuurlijk zijn (bedacht mevrouw K.) dat behalve de verpakking, ook de samenstelling van het voer is veranderd om het voer goedkoper te kunnen produceren. Dat gebeurt immers ook met mensenvoer door er meer meel door te gooien of gewoon water bij te doen. Volgens een de keuringsdienst van waarde heeft dat te maken met de supermarktoorlog, en als u niet gelooft dat dit waar kan zijn, moet u maar eens kijken bij Uitzending gemist van de NPO, want de ploeg van Teun van de Keuken heeft de bewijzen daarvan verzameld, en we trappen er met zijn allen in.

Afijn, onze Katbladpoezen dus lieten blijken dat de Gourmet in kwaliteit achteruit is gegaan, of in elk geval in smaak.
Mevrouw K. heeft vervolgens wat andere merken meegebracht, die overigens wel wat duurder zijn dan de Gourmet, maar misschien wel smakelijker, heh? Minder meel of water?
Na een paar merken uitgetest te hebben, bleken onze haarfabrieken het meest enthousiast te zijn over een (voor ons) nieuw merk: Naturo van de AH, kuipjes met 85 gram Mousse, bereid van verschillende lekkere zee, vee en pluimsoorten.
De laatste proeverij die wij voor onze reporters organiseerden, omvatte 2 smaken zeebeest, namelijk de tonijn en de zalm van bovengenoemd merk van de AH.

Deze proeverij verliep als volgt.
K. opende de kuipjes en verdeelde de inhoud ervan over de vier voerbakjes. Op de keukenvloer ontstond onrust en er werd luid gemekkerd. Dat zijn wij van de Os wel gewend, maar dus niet van de andere drie.
Daarna deelde mevrouw K. de bakjes rond, want iedereen eet natuurlijk altijd op zijn eigen plek, anders wordt het helemaal een zooitje in dit gekkenhuis.
Normaal heerst er rust en wordt er bescheiden genipt van het voer, behalve door de Os want die schrokt altijd alles naar binnen. Als de Os klaar is met schrokken, jaagt hij Cera, terwijl die nog maar halverwege haar maal is, weg bij haar bakje omdat hij denkt dat hij recht heeft op een deel van haar Gourmet. Cera loopt dan mokkend naar het bakje van de Os, waar, als ze geluk heeft, nog een paar kruimeltjes in of naast liggen, want Os is behalve een haastige eter ook een knoeipot.
Daar de Boez op de trap eet met de tussendeur dicht (vanwege de Os zijn onverzadigbare eetlust), moet Oscar wachten tot mevrouw K. bereid is die deur te openen, en dat is op het moment dat de Boez zijn voerbakje heeft verlaten omdat hij vindt dat hij genoeg heeft gegeten. En dan kan Oscar alsnog zijn hongerige gang gaan. Logé Boortje (Bohr) wordt niet lastig gevallen; zij is op leeftijd en heeft wat meer tijd nodig om te eten, en K. zorgt ervoor dat zij die tijd krijgt. Maar eventuele resten worden wel  op een later moment vakkundig en stiekem door Cera opgepeuzeld als mevrouw K. even niet oplet omdat ze haar eigen prak staat klaar te maken.
Zo ging het elke avond weer, tot de Naturo zalm in de bakjes werd gedaan, netjes verdeeld in gelijke porties.

En nu ging het dus als volgt.
Iedereen at even gretig en haastig. Boez wilde niet meer op de trap eten maar in de keuken.
Ze waren allemaal tegelijk klaar en de bakjes waren helemaal schoon gelikt.
De Os was zwaar teleurgesteld toen hij het bakje van Cera schoon aantrof. De Os was ook zwaar teleurgesteld dat het bakje van de Boez compleet leeg was.
Cera was teleurgesteld toen ze niets meer aantrof in of naast het bakje van de Os. Ze kwam ook zwaar teleurgesteld terug na het inspecteren van het lege bakje van Boortje, die al boerend en hikkend zich uitgebreid midden op het tapijt zat te wassen.
Boez ging niet direct naar boven na het eten, maar bleef in de keuken en begon daar zowaar te jammeren om meer!

Dag twee met de Naturo tonijn verliep hetzelfde, maar iedereen meldde zich ruim een half uur eerder voor het avondmaal dan anders, terwijl wij juist dachten dat we het eetmoment langzaam (paar minuten per dag) naar een later tijdstip konden verschuiven in verband met langer licht blijven, stijging van de temperatuur en naderende zomertijd. En weer werd er snel en gretig gegeten, met meer enthousiasme dan tijdens het voorheen serveren van de Gourmet!
Helaas echter schrokte de Os nu sneller dan ooit, en dus kon hij wederom de laatste hapjes eten stelen van die arme Cera. Die kwam uiteraard naar mevrouw K. toe om haar beklag te doen...

Er zijn nog twee soorten (smaken) Naturo te koop. Dus morgen hebben wij weer een proeverij en zijn benieuwd hoe die zal aflopen.
Maar het meest belangrijke van dit alles is dat Bohr (Boortje) meer is gaan eten!
Of die Naturo nou zo gezond is, weten wij eigenlijk niet precies want dat moet nog uitgezocht worden, maar er staat wel op de verpakking dat er geen graan aan is toegevoegd, en dat is al heel wat, vindt mevrouw K.

De sneeuw was koud maar Bohr heeft het warm!

Oscar:
Gisterochtend lag er opeens sneeuw. Het was inderdaad erg mooie sneeuw en ik werd daar heel vrolijk van. We hadden het niet eens zien vallen, want toen dat gebeurde lagen we met zijn allen op het grote bed rond K. om onze warmte met haar te delen. Het was dus inderdaad een verrassing, die sneeuw.
Toen ik al vroeg naar buiten mocht om een plas te doen, zag ik het gelijk. Ik ging niet eens terug naar binnen voor mijn ontbijt want vond het veel te spannend, dat witte spul, al was het wel koud aan de pootjes, maar daar zit ik eigenlijk niet zo mee.
De Boez was ook naar buiten gekomen, maar die wilde dus niet met mij komen stoeien. Ik had me zogenaamd verstopt en stond hem op te wachten, maar hij kwam niet. Hij klaagde al na twee stapjes over koude voetkussentjes en vroeg aan mevrouw K. of ze niet een sneeuwschuiver had. Maar K. zei dat ie zich niet moest aanstellen. Later hebben we nog wel even in de sneeuw gestoeid tot we honger kregen.

De Boez:
Ik vond het eerst helemaal niks, die kouwe hap op de straat. Dus vroeg ik aan K. of ze kon komen vegen, maar ze lachte me gewoon uit.
Ik ben toen maar ergens bij een boom een plas gaan doen, maar heb daar niet staan graven wat ik anders wel doe, dus het voelde een beetje incompleet, zeg maar.
Daarna hebben we toch nog even een beetje gedold totdat Oscar honger kreeg en we weer naar binnen gingen.
De sneeuw is niet lang blijven liggen want het werd al gauw weggeblazen door een heel harde, koude wind. Dat heb ik zien gebeuren toen ik weer binnen was en achter het raam zat. Binnen dus ja, met mijn staart op de verwarming. Mevrouw K vond het niet erg dat de sneeuw wegwaaide, want ze moest nog boodschappen doen bij de AH en ze wilde niet het risico lopen om uit te glijden en op haar snufferd te gaan. Ze stond ook nog te schelden dat er in onze straat helemaal nooit wordt gestrooid, maar ik weet niet wat ze daarmee bedoelde want dat heb ik nog nooit meegemaakt, dat strooien. Wel dus dat er sneeuwschuivers worden gebruikt, maar K. heeft niet zo'n ding. Ze heeft wel backing soda zei ze nog, dus in geval van nood had ze zelf kunnen strooien maar dat was dus niet meer nodig toen het zo hard ging waaien en de sneeuw vanzelf verdween.

Bohr:
Misschien kent u me nog? Ik ben Bohr maar ze noemen me hier Boortje en ik logeer bij het Katblad. Nee, ik ben niet buiten geweest want ik had door het raam al gezien hoe de toestand daar was en dat soort toestanden mijd ik liever. Ik heb dus de hele dag op mijn favoriete plek gelegen, en dat is een doos van de bol.com met daarop een handtas die mevrouw K. thans dus niet kan gebruiken omdat ie nu van mij is. Ik heb voor deze plek gekozen omdat de tas een lekker matrasje vormt en half op de radiator ligt. Hoe ik het hier verder vind, vertel ik later nog wel, en ik hoop dat u dat dan wilt lezen al ben ik geen echte verslaggever of zo. Maar gasten hebben ook recht van spreken, vooral als ze vaak te gast zijn en vervolgens een paar maanden moeten blijven logeren, zoals ik dus. Ik weet niet wat er in die doos zit trouwens, maar misschien weet mevrouw K. dat wel. Mij interesseert het alleen maar dat die doos hier precies goed staat en dat die tas zo gedrapeerd is dat ik daar lekker op kan slapen, en gelukkig heeft K. haar rijbewijs en autopapieren niet nodig, en ook niet haar ziekenhuiskaart en andere zooi die in die tas schijnt te zitten. Ja, daar laat ik het even bij voor nu. Hoe staat het met het eten eigenlijk?

Japekoppie verscheen in een droom

 Boez:
Het is alweer een tijd geleden dat ik mocht vertellen op onze blogspot-pagina. Oftewel in onze eigen krant, het Leidsch Katblad. Ik zal maar niet uitleggen wat de oorzaak daarvan is, want dat is aan mevrouw Katblad die daarover kan vertellen, al zal ze dat waarschijnlijk niet willen.
Wel, ik pak de draad maar weer op, al zijn we met zijn allen dus wel ondertussen weer een jaar ouder geworden. Nee, er is niet veel veranderd en gelukkig zijn we nog steeds gezond, al worden we deze zomer al tien jaar, maar dan heb ik het over de Os en mijzelf.
Ik kan wel stellen dat Os en ik nog steeds elkaars beste vriendjes zijn, al hebben we wel eens mot. Dat ligt dan uiteraard niet aan mij, want ik heb met iedereen altijd het beste voor, en vooral met de Os. Mevrouw Katblad vindt dat ik hem wel vaak uitdaag en lastig val, maar dat is omdat ik nou eenmaal graag de aandacht trek en daarnaast wat last van ADHD heb, terwijl mijn vriend Oscar dus de rust zelve is, niet van gedoe houdt en het liefst zijn eigen gang gaat. Ik hou er dus van om vaak spelletjes te spelen en chaos te veroorzaken, maar Oscar is wat meer autistisch, heeft behoefte aan een vaste structuur en vaste gewoontes, waarbij ik hem dus graag stoor omdat ik dat allemaal onzin vind.
Op de foto hierboven liggen we samen te loeren in de Kruidentuin. Daar is in deze tijd van het jaar niet zoveel te beleven omdat er maar weinig rondvliegt en je je niet echt leuk kunt verstoppen vanwege de kaalheid, zeg maar.
Maar omdat Oscar de tuinopzichter is daar, is hij altijd heel serieus op zoek naar nieuwe dingen of zaken die niet kloppen, en dat interesseert mij dus geen biet om het maar zo te zeggen. Ik wil vooral lol maken en aandacht trekken. Ik kan niet wachten tot het weer voorjaar is. En voor nu laat ik het daar even bij en geeft het woord aan Oscar.

 Oscar:
Ik neem mijn taak zeer serieus en controleer elke dag de stand van zaken in de tuin. Zo ben ik hier bezig met het inspecteren van de takken van de Moerbei en de klimmogelijkheden in deze boom. Die zijn inderdaad nog in orde, al is het nog een kale boel.
Ik heb sinds het vorig jaar dus heus niet stil gezeten maar ben gewoon doorgegaan met mijn werk. Dat mijn tuininspectieverslagen niet in het Katblad verschenen is niet mijn schuld en dus kan ik daar niks aan doen.Uiteraard heb ik mevrouw Katblad diverse keren verzocht toch vooral te blijven schrijven over onze ervaringen in ons zo belangrijke kattenleven, maar op de één of andere manier kon ze dat niet opbrengen wegens een verstoord energieprobleem bij haarzelf, en dus niet bij mij, en ook niet bij Boez of Cera. Wij hebben namelijk nooit problemen van dien aard omdat we ons niet en never druk maken over de toekomst of over het verleden, want we leven in het heden en dat is de enige manier om je te handhaven en blij te blijven. Daarbij is het natuurlijk wel van belang dat je dagelijks je brokjes en je Gourmet-mousse krijgt, maar dat spreekt vanzelf.

Boez:
Het schijnt nu dat mevrouw K. heeft gedroomd in haar slaap, en dat wijlen Japekoppie tot haar verscheen in deze droom.
En hij sprak haar boos toe omdat ze ZIJN katblad al zo lang had verwaarloosd, en dat ie dat stom vond en graag wilde dat ze weer ging schrijven. Want al was hij er niet meer, wij waren er nog wel, toch? Nou dan.
In die droom ging mevrouw K. lopen ijsberen, zomaar ergens in een vreemde straat, en Japekoppie bleef haar volgen, liep met haar mee, en weigerde te vertrekken en mauwde aan één stuk door. En toen ze wakker werd, wist ze wat haar te doen stond, al wist ze niet precies hoe te beginnen.
Gelukkig heeft ze er nog wel aan gedacht om ons vandaag eten te geven, want het is koud buiten en dan is op tijd eten belangrijker dan ooit.
En ik hoop ook dat ze straks op tijd naar bed gaat, want dan kan ik lekker bij haar onder het dekbed kruipen, als de Os tenminste niet breeduit de boel gaat liggen blokkeren.
Wat Cera allemaal bedenkt en uitvreet weet ik niet, dat zal ze binnenkort zelf wel vertellen. En we hebben ook weer onze logé Bohr, maar die heeft ook zo haar eigen gedachten waarnaar ik niet ga raden.
Morgen weer een dag. Hopelijk minder koud, maar dat moeten we gewoon afwachten en daar maak ik me nu nog niet druk om.

Kleine of Grote?

Vanochtend werd mevrouw K. opgeschrikt door het luide gekrijs van Bohr. Deze stond op de vensterbank en keek richting onze voordeur. K. aarzelde niet en ging direct op de plaats delict af.
Zo kwam het dat ze daarbuiten nog net de kop van de Grote of Kleine Snor ontwaarde, en toen zij over Bohr heen boog zag ze tegen het kattenluik aan de Boez liggen, half op zijn rug met nagels in de aanslag.
Boez dus in het nauw, Snor dreigend voor hem, schreeuwend publiek in de vensterbank.
Wij nemen overigens aan dat Bohr schreeuwde om de Snor weg te jagen, en niet om hem aan te moedigen onze Boez tot moes te slaan.
Net toen K. snel een foto had geschoten van wat zij al met het blote oog had gezien, werd vlakbij een stuk vuurwerk afgeschoten. En toen gebeurde er van alles tegelijk.
Bohr schoot van de vensterbank en vluchtte richting keuken.
Boez sprong overeind en ramde zich door het kattenluik naar binnen om vervolgens direct via onze trap naar boven te verdwijnen.
Snorremans maakte een luchtsprong en zocht beschutting onder onze buitentafel.
Rest ons nog deze ene vraag:
Is dit nou de Grote of de Kleine Snor?

Labbekak!

Boortje:
Je dacht zeker dat ik je niet had gezien, heh? Nou, ik ben dan wel bijna 2 keer zo oud als jij maar aan mijn ogen mankeert toevallig nog helemaal niks.
En nee, ik ben niet meer bang voor jou en ik loop niet meer voor jou weg, dus hou maar op met je stomme spelletjes.
Of weet je wat?
Kom maar lekker naar binnen, dan blaas ik je compleet omver! Durf je niet, lafaard? Ha, zo dapper ben je niet, heh? Grote flinke knul durft het niet op te nemen tegen de kleine oude dame, heh?
Kijk 'm nou zitten, die kleine gluiperd! Grote bek heeft ie wel, maar daar blijft het bij. Slappe hap! Helemaal geen lef, geen greintje, geen kruimeltje, niets! Flapdrol! Labbekak! Sukkel! Pantoffelheld!

Boez: Huh?

K-nacht, was het...

Boezelmans:
K-nacht was het, ja. Ik was doodsbang. Gelukkig ging K. vroeg naar bed, en kon ik bij haar onder het dekbed kruipen. Mijn hart ging tekeer als ik weet niet hoe. Zij voelde dat en probeerde me te kalmeren. Het was de beste plek in huis, daar onder het dekbed. En warm ook nog. Maar toch was ik bang.
Cera lag onder het bed. Later kwam ze tevoorschijn. Nog veel later zijn we met zijn allen naar beneden gegaan om wat te eten. Toen heeft mevrouw K. nog een oliebol genomen.
Ik hoop dat het nu voorbij is maar durf nog niet naar buiten te gaan.

Ik was ook bang. Heb eerst met de Os onder de bank gelegen en later met hem samen onder de keukenkastjes.
Normaal zou dat een band moeten scheppen, maar in dit geval vond ik het irritant dat hij daar ook wou liggen. Dus heb ik tegen hem gegromd.
Nu is het weer rustig, maar ook ik hoef niet naar buiten.
Gelukkig staan er genoeg kattenbakken in dit hotel.
En daar laat ik het even bij, voor nu.

Op bed en in de kast; het is weer zover!

 de Boez:
Ik schrok me rot en daarom ben ik snel naar binnen gekomen en lig ik nu hier. Ja, omdat ik denk dat het bed veilig is omdat u altijd hier komt slapen, zodoende, want u zou nooit ergens gaan slapen waar het niet veilig zou zijn, toch? Daarom dus.

Nee, ik ga voorlopig niet naar beneden want dan ben ik te dichtbij die knallen. Ja, daar ben ik erg bang voor en daarom ging ik hierheen. Ik zou dan ook heel graag mijn diner hier willen hebben, als het even mogelijk is en u bereid bent het hier te komen brengen. Os is hier ook ergens ja, ik geloof in de inloopkast, hier achter mij. Ja, hij was nog banger dan ik en heeft zich daar ergens verstopt. Nee, verder weet ik het ook niet precies.

Oscar:
Vindt u het erg dat ik tussen uw kleren in de kast ben gekropen, mevrouw K.?
De deur stond namelijk op een kiertje en ik was in nood, vandaar dat ik maar zo brutaal was om me hier te verstoppen.
Ja, ik dacht dat ze hier vast wel niet zouden durven te komen, met die knallers. En bovendien ruikt het hier lekker met die kalmerende lavendelzakjes, vandaar dus.
U zegt dat u het niet kunt verbieden, dat geknal met vuurwerk? Dat er nog steeds mensen zijn die het leuk vinden dat geknal en maling hebben aan de dieren? Ja, ik snap dat u het ook niet kunt helpen, maar jammer vind ik het wel.
Ach, u gaat dus zo ons diner serveren? Nee, ik weet nog niet of ik nu gelijk al mee ga naar beneden. Ik denk er nog heel even over na. Ja, ik heb best wel trek, maar moet nog even wat meer tot mezelf komen. Over een kwartiertje dan? Is goed mevrouw K., ik ga hier nog eerst even wat moed verzamelen en dan kom ik zo naar de keuken. Doet u wel eerst het kattenluik dicht en de deur op slot? Ja, dan kom ik er zo aan. En dank voor uw begrip, ik vind u erg lief.
Maar toch echt jammer dat u er niks aan kunt doen...

Weet je wel hoe laat het is?

de Boez:

Ik heb heus wel gehoord dat je weer bent thuisgekomen maar hou mijn ogen stijf dicht. Want hoe durf je ons zomaar een hele avond in de steek te laten!
Eerst dachten we nog dat je maar even zou wegblijven. Gewoon een boodschapje doen. Maar nee, je bent vertrokken en kwam niet meer terug. Tot nu net dus.
Weet je wel hoe laat het is?
We lagen al met zijn drieën op je bed te slapen toen je ging. En Bohr bleef natuurlijk hier beneden, in haar eigen mandje. Je bent niet eens bij haar gaan zitten om haar te knuffelen en samen tv te kijken. Nee, want je moest zo nodig de hort op. In het donker nog wel. Wij mogen nooit meer zo laat in het donker de straat op maar jij gaat gewoon. Ik maakte me verdorie hartstikke ongerust!
Je gaat zeker niet vertellen waar je bent geweest? Nou, ik wil het eigenlijk niet weten ook.

Toen ik het niet meer hield daarboven, ben ik naar beneden gegaan om Boortje gezelschap te houden. Nee, ik lig anders nog maar zelden hier op deze bank maar nu dus wel, omdat ik je dus wilde opwachten. Maar het duurde allemaal zo lang dat ik hier in slaap ben gevallen.
Je voelt je niet schuldig over je plotselinge verdwijning?
En je verwacht nu zeker dat ik samen met je naar boven ga, naar bed?
Nou mooi niet, want nu lig ik lekker hier en ben diep in slaap. Misschien dat als ik straks wakker word, ik nog even naar boven kom, maar reken er maar niet op.
O ja, en de brokjes zijn op. Ja, of je dat nog even kan regelen. Bijvullen inderdaad.
Doe je alle lichten uit? Kerstboom aan laten, svp.

U ook welterusten, mevrouw K.
Morgen praten we wel verder, ja.

Mijn kladden zitten ergens onder mijn voorpoten

Jongeheer Boezelmans:
Eindelijk weer een normale kerst met een echte boom in huis. Jawel, een stukje natuur in de huiskamer is altijd fijn om te zien, te ruiken, en mee te klooien en zooien uiteraard.
Helaas geen ballen erin die zo lekker kapot kletteren op de tegels, maar beertjes zijn ook leuk. Ik weet nog dat mevrouw K. die kocht toen ik het eerste jaar bij haar was, 8 jaar geleden dus. Ik was toen net een paar maanden oud en verdomd lenig, dus had ze toen een kunstboom met dingen erin die niet stuk konden vallen. Speciaal voor mij dus, inderdaad. Wel, ik merk nu dat ik het nog niet ben verleerd, dat beertjes meppen. Maar wat een aangename verrassing ook, deze boom. Ik kwam van buiten en toen had ze hem net versierd, zoals ze dat noemt.
Ik heb namelijk ook geen krabpaal meer want die is vorig jaar inelkaar gestort. Drie verdiepingen hoog en ik zat altijd bovenin. Maar ja, ik was dus een beetje te wild, heh? Ja, en op een dag, toen ik erin hing met mijn 7 kilo, hield ie het niet meer. Stom ding ja, slechte kwaliteit ook. Maar goed, nu eindelijk weer een kerstboom dus. Een echte!

Ik was net lekker bezig met meppen toen ze begon te roepen, dat mens van mij. Dat ik voorzichtig moest zijn. En dat ik van de beertjes af moest blijven. Hoezo, vroeg ik nog, want het zijn tenslotte mijn beertjes. Ze heeft ze jarenlang op zolder verstopt gehouden en nou hangen ze er eindelijk weer. En dan zou ik er niet eens mee mogen spelen?
Wat een flauwekul. Ik besloot me dus niks aan te trekken van haar geroep. Die beertjes zijn er om gemept te worden en ik ben uitermate geschikt om die taak op mij te nemen.

En het kwam me ook goed uit dat ze foto's stond te nemen van mij en de boom, want zolang ze dat deed kon ik mijn gang blijven gaan. Nee, ik ben niet achterlijk.
Het was nog niet zo makkelijk want ze (de beertjes - red.) zaten vast met touwtjes en niet met die handige haakjes. Dus ik moest echt mijn nagels gebruiken en dan heel hard trekken. Ik had er al twee uit de boom getrokken toen ik besloot om even wat dieper de boom in te duiken. Toen zag ik ook dat er kleine belletjes hingen. En als je daar tegenaan slaat, hoor je leuke tingelgeluidjes. Ja, ik had reuze lol en genoot met volle teugen.

De meeste belletjes hingen echter bovenin en daar kon ik niet goed bij. Ik deed toen een poging om de boom in te klimmen omdat ik de belletjes niet kon weerstaan. Toen ging het mis. Niet dat het me niet lukte, en ik had het vast wel gered als zij zich er niet mee had bemoeid. Maar dat deed ze dus wel. Ze legde haar fototoestel weg en greep me bij mijn kladden. Ja, die zitten ergens onder mijn voorpoten, heb ik begrepen. En toen trok ze me tussen de takken uit.
Daar had ik dus behoorlijk de pest over in. En daarom ben ik ook naar de bovenverdieping vertrokken, en toen ze riep dat ons eten klaar stond, ben ik expres niet naar beneden gegaan. Wat mij betreft kon ze de boom in.
Tot mijn verbazing bracht ze mijn eten toen boven. Omdat ze zoveel van me houdt, zei ze. Natuurlijk heb ik mijn bakje leeggegeten, maar ik bedacht ondertussen wel dat als ze echt zoveel van me houdt, ze me lekker had laten klooien met die boom en de beertjes en belletjes.
En daarbij wil ik het graag laten, voor nu dan. Want ik weet namelijk nog niet wat ik vannacht ga doen, als zij slaapt. En zij weet dat dus ook niet. En dat vind ik wel een leuke gedachte, eigenlijk.

Muizenfeestje, alleen niet voor de muis...

 Oscar:
Ik had een muis gevangen, een piepkleintje, en die had ik mee naar binnen genomen. Deze foto werd gemaakt toen ik 'm effe kwijt was. Zat achter die snoeren, ja, tegen de muur aan gekropen. Toen kon ik er niet meer goed bij.
Het klopt dat ik hard gromde, want ik wist dat Boez vlak achter me zat en ik wilde voorkomen dat ie zich zou komen bemoeien met mijn muis.

 Boez:
Ik zat daar te wachten totdat Os het muisje zou laten ontsnappen, want dan kon ik 'm misschien vangen en dan was ie van mij, die muis. Maar Os liet 'm niet gaan want hij wilde 'm voor zichzelf houden. En daarom zat hij zo hard te grommen opdat ik niet zou durven die muis van 'm af te pakken. Ja, ik wachtte maar rustig af, want je weet maar nooit, toch? Daarom.

 Oscar:
Hier ziet u dat ik de muis weer tevoorschijn had gepeuterd; hij was erg snel en dreigde weg te lopen maar ik was er op tijd bij. Ik moest ook erg snel zijn want de Boez lette goed op en ik wilde 'm niet aan Boez kwijt, mijn muisje.
Ja, ik heb een poosje heel fijn met muis kunnen spelen want hij deed goed mee, rende lekker heen en weer. Nee, als ie stil blijft liggen is de lol eraf, daar heeft u gelijk in. Ondertussen kwam er trouwens een flinke stank uit de keuken maar dat ben ik verder niet gaan onderzoeken. Geen tijd, nee.

 De fotograaf:
Ik wilde net twee eitjes gaan bakken en had de pan op het vuur staan met een klontje boter erin. Nou, toen werd ik opeens weggeroepen voor een haastklusje foto's maken omdat die jongens een muis hadden binnengebracht, en toen brandde de boter dus aan. Ik was inderdaad vergeten het vuur uit te draaien, maar dan kan wel eens gebeuren, toch?
Nou dan.
Ja, die verbrande boter heb ik natuurlijk later uit de pan gehaald, dat spreekt voor zich.

 Boortje:
D'r gebeurt hier altijd wel wat, en ik zie altijd alles wat ik wil zien vanuit mijn mandje. Ik deed hier alsof ik niet keek, maar ik zag het best wel allemaal gebeuren met die muis. Nee, ik was niet jaloers, of misschien toch een heel klein beetje, dat zou zomaar kunnen. Nee, ik heb me verder helemaal nergens mee bemoeid, dat leek me geen goed plan. Het viel me trouwens wel op dat het ineens heel erg begon te stinken, en dat kwam volgens mij uit de keuken.

 Oscar:
Na al dat heen en weer gespeel, kroop de muis opeens weer onder de tafel achter die snoeren. En vlak nadat deze foto werd gemaakt, was mevrouw K. zo stom om te denken dat ze de muis van me kon afpakken door die snoeren met dat doosje weg te trekken. Wat er toen gebeurde had niemand verwacht, want het beestje rende heel hard weg in de richting van het raam, en kroop daar onder de hete buizen. Ja, want wij hebben namelijk de kachel aan, u niet dan?

 Afijn, toen riep de Boez dat de muis nu een soort van vogelvrij was, en dus niet meer alleen mij toebehoorde.

Boez: Dat zei ik inderdaad en ik denk dat ik gelijk had. Nu was het dus mijn beurt om hard te gaan grommen, en dat deed ik dan ook. Alleen liet Oscar zich daardoor niet afschrikken en zo komt het dat we met zijn tweeën onder dat hete ding zaten te hengelen.

 Ik denk dat de muis het daar te warm kreeg, want hij kwam terug mijn kant uit en ging in het hoekje tegen de muur aanzitten. Ja, dat was grote mazzel voor mij.
Ondertussen trok de Os allemaal dotten stof onder de kachel vandaan en mevrouw K. moedigde hem aan om daarmee vooral door te gaan. Nee, dat sloeg natuurlijk helemaal nergens op, maar mij maakte dat verder niet uit want ik had het te druk met het vangen van die muis, wat me tenslotte natuurlijk ook lukte.

 Helaas had ik 'm niet helemaal klem genoeg in mijn bek, want hij ontsnapte alweer en kroop toen onder dat zogenaamde tafeltje. Ja, het was hard werken om hem daar onder vandaan te halen, vooral ook omdat ie zo klein was, heh? Ja.

 Boortje:
Ik zag de Boez tekeer gaan en dat gebeurde vlak voor mijn neus, zeg maar. Ja, ik lag eerste rang. Hij kreeg de muis trouwens niet goed te pakken, denk ik, want even later zag ik muis wegrennen met de Boez achter zich aan, de sukkel.

 Boez:
Het kreng ontsnapte weer, dus ik er wederom achteraan. En uiteraard ving ik hem ook weer, en toen vond ik het tijd om 'm op het kleed neer te leggen. Ja, tegen die tijd begon ik toch ook wel een pietsie moe te worden van al dat gedraaf.

 Ik denk dat ie een beetje dood was, mijn muis, want hij bewoog namelijk niet meer. Ja, Oscar kwam vervolgens kijken of ie inderdaad dood was, onze muis, en hij dacht hetzelfde als ik.
En toen ben ik een eindje verderop gaan zitten.
Waarom?

 Nou, ik vind namelijk een dooie muis minder interessant dan een levende, en ik hoef ook niet zo nodig erbij te zijn als Oscar 'm op gaat eten, vandaar dus. Mevrouw K. ook niet nee, dus bleef zij ook op afstand.

 Boortje:
Ik heb me omgedraaid toen die Osman de kop eraf beet. Nee, dat wilde ik niet zien, vandaar, al is het nog zo stoer wat ie deed.
Bovendien kwam dat viswijf (Cera - red.) ook opeens binnen, en ik probeer haar zoveel mogelijk te negeren, snapt u?

Cera:
Van alles wat hierboven staat geschreven heb ik niks meegekregen. Nee, dat komt omdat ik pas thuiskwam op het moment dat Oscar een hap van zijn muis nam. Hij vrat de muizenkop snel op en zei toen dat ik de rest van de muis mocht hebben omdat ik alle lol had gemist. Ja, dat vond ik best erg aardig van hem! En daarna liep hij naar zijn voerbakje om brokjes te gaan eten.
Eerst heb ik nog even getest of de muis misschien nog een beetje bewoog, en toen ik had geconstateerd dat ie dat niet meer deed, heb ik de rest opgegeten, muis zonder kop, ja.

De fotograaf heeft eerst nog even gewacht tot ik uitgegeten was en heeft toen twee eitjes gebakken, maar daar kreeg ik niks van en toen ben ik weer naar buiten gegaan. De jongens waren inmiddels ook weer buiten, dus ik dacht: dan ga ik ook maar.
Veel meer heb ik niet te vertellen, nee, en ik weet ook nog niet hoe laat ik thuiskom vanavond. Ja, daar zult u het mee moeten doen, en als u per se wilt weten wat ik daarbuiten allemaal uitvreet, koopt u toch gewoon een cameraatje? Inderdaad, dat is weer een heel ander onderwerp.

Het verlaten prinsesje...

Bohr (Boortje):
U vraagt mij of ik ervoor voel om af en toe een interview te doen? Of een column te verzorgen voor uw Katblad?
Wat dacht u zelf? Zie ik eruit alsof ik dat wil? Nou dan.
Wat er aan de hand is? Dat weet u best. Het is alweer een paar weken geleden dat mijn mens mij bij u heeft gebracht. Weggehaald uit het knusse huisje met die prachtige tuin, tegen mijn wil in. Dáár was het tenminste lekker weer en had ik veel muizen tot mijn beschikking.
Toen kwam ik dus hier en was er opeens regen, veel regen, en bovendien heb ik hier niet het rijk alleen. Ja, zit tegen mijn wil opgescheept met een mekkend viswijf dat mijn eten steelt en twee kwajongens die denken dan ze heel wat zijn. Ja, grote kerels, dat wel, maar met het verstand van een eh... pissebed en nog narcistisch ook. Trumpjes, ja.
Mijn mens kwam nog een paar keer langs, en toen heb ik hem gesmeekt mij weer terug te brengen naar mijn eigen tuin, maar hij deed net of hij me niet hoorde. Toen, van de één op de andere dag, kwam hij hier niet meer. Ik heb nog een paar dagen voor het raam op hem zitten wachten, maar vergeefs dus. En dat zit me behoorlijk dwars. Hakt erin, dat is wat zeker is.

Jawel, het eten is hier best goed. Dure brokjes ja, dat proef ik heus wel, al vind ik dat niet echt nodig, dat dure voer. U koopt dat zelf omdat u die drie van u heeft verpest en dat moet u helemaal zelf weten; dat is niet mijn schuld.
Ook is het wel lekker warm hier binnen, dat ben ik met u eens, maar van mij mag het best een paar graadjes lager want op de tuin was het ook niet altijd even tropisch.
Inderdaad, u aait mij ook best wel lekker en ik heb een eigen mandje en de televisiestoel is ook voor mij. Eigen bak? Klopt, was ik even vergeten te noemen.
Wat het probleem dan is? Wel, ik mis mijn mens, dat begrijpt u toch ook wel?
En ik ben zoveel volk om me heen niet gewend, ook dat weet u.
Vrijheid, ja, dat is wat ik hier mis. En de enige zijn, de enige die geaaid wordt en hapjes krijgt en voor het raam mag zitten.

Het klopt dat ik me rot erger aan die Boez, die dus nu - es wie spiek - op mijn plek voor mijn raam zit, zeg maar.
Ik weet best dat het ook zijn huis is, maar ik had het liever anders gehad, snapt u? Gewoon een raam voor mijzelf waar ik doorheen kan kijken als ik daar zin in heb en niet dat ik moet wachten totdat die klerenkast van u eens ophoepelt zodat die vensterbank weer vrij is...

Maar goed, ik snap best dat u er niet voor voelt om de hele dag alle aantrekkelijke plekjes in deze kamer voor mij vrij te houden, alhoewel je natuurlijk wel altijd je uiterste best moet doen om het je gasten naar de zin te maken omdat je anders geen goede gastvrouw bent, toch?
Nee, in het algemeen dus, heh?

Ik blijf hier dus de hele winter in dit huis? Dat is zo goed als zeker?
Nee, ik ben het daarmee niet eens, maar als het niet anders kan omdat mijn mens zo nodig in 30 graden in de zon wil zitten, moeten wij toch wel even wat afspraken maken over de periode dat ik hier nog zal moeten verblijven. Een paar praktische zaken inderdaad, zoals bepaalde extra voorzieningen bij vuurwerk, ijs en sneeuw en andere calamiteiten. Nee, hoeft niet gelijk vandaag, maar toch wel binnenkort.

U bedankt mij voor deze column? U heeft mij erin geluisd dus? Informatie uit mij losgetrokken zonder mijn toestemming dit te publiceren?
Ah, werkt het hier zo!
Ik kan niet zeggen dat ik hier blij mee ben, maar als het toch al gebeurd is, lijkt het me een goed idee om in onderling overleg te bepalen wat er tegenover staat. Tegenover het publiceren van de stiekeme interviews en het mij aftroggelen van columns, ja.
Morgen, lunchtijd? Afgesproken, mevrouw Katblad!
Wat beuren die ventjes eigenlijk per interview? En dat viswijf?

Te vroeg nog voor vorstverlet!

Mevrouw K. ging met de jongens een stukje wandelen, want met die kou van de laatste dagen komen ze minder vaak buiten en worden ze lui en vet. Dat zegt onze hoofdredacteur tenminste, en die kan het weten.
Os ging zoals gewoonlijk voorop, de Boez volgde met frisse tegenzin, want hij zat net nog lekker in de zonovergoten vensterbank achter het glas te knipogen.
Kom op, luie donders! Dat was wat mevrouw K. dus riep. En de luie donders volgden haar naar de Kruidentuin.

Daar moest natuurlijk een inspectie plaatsvinden en Oscar begon in de Moerbei, waar niet veel blaadjes meer inzitten.

Nee, Cera was niet mee!

Daarna werd het struikgewas goed onderzocht. Waarom? Wel, in dit struikgewas (of liever eronder) heeft Cera de hele zomer lang geheime ontmoetingen gehad. En daar genoot ze zo van, dat ze soms hele nachten wegbleef, tot grote ergernis van mevrouw K.  Hoewel, het kan ook zijn dat ze daar werd gegijzeld door een paar pestkoppen, want mevrouw K. zag tijdens haar pogingen Cera naar huis te lokken in ditzelfde struikgewas ook regelmatig Wamy, Monster, Grote Snor, Kleine Snor, een witte Langhaar en een vreemde Cyper rondscharrelen. Deze vreemde, geheimzinnige ontmoetingen zijn pas een paar weken geleden opgehouden, waarschijnlijk vanwege het koude weer of langdurige buien. In elk geval hadden onze twee reporters dus gegronde redenen om de betreffende struiken aan een gedegen onderzoek te onderwerpen en alle aanwezige geuren te inventariseren en analyseren.

Na het uitgebreide struikonderzoek moest er even gerust worden, al was het eigenlijk te koud om stil te zitten. Tot die conclusie kwam Oscar ook, want hij begon al snel met zijn pootjes te trappelen toen die het koude, met ijslaagje bedekte bankje raakten.

Al snel daarna hielden Os en Boez het voor gezien en besloten ze de rest van de inspectie niet meer uit te voeren. Vorstverlet? Nu al, bij die paar graadjes onder nul? Ja dus. Boez was in een mum weer thuis, Os deed het wat rustiger aan. We hebben zo het idee dat de leeftijd een beetje mee gaat spelen en de fut er een beetje uit gaat. Beide jongens zijn tenslotte afgelopen zomer al weer 8 jaar geworden en krijgen sinds kort seniorenbrokken.

Nee, Bohr was niet mee, want die komt enkel af en toe buiten voor een hapje frisse lucht en eventueel een klein boodschapje. Maar zij is dan ook al hoogbejaard met haar 15 jaar!

En hier moeten we het even bij laten.

Fabels!

Jongeheer Boezelmans:

Dit ben ik. Had net een muis gevangen en die mee naar huis genomen. Ja, doe ik altijd, prooi naar huis brengen, opdat mevrouw K. kan zien hoe knap en stoer ik ben.
Alleen is het dan wel oppassen geblazen omdat K. behoorlijk jaloers kan worden en mij mijn muis wil afpakken. Maar dat laat ik niet toe.
Hier had ze me bijna te grazen, maar snel daarna zat ik weer onder de tafel met mijn muis en dan kan ze er niet meer bij.

Toen ik de muis niet meer leuk vond omdat ie niet meer bewoog, mocht de Os ermee spelen. Eerst ben ik nog even blijven kijken, maar daarna ben ik weer naar buiten gegaan om nog meer muizen te zoeken. Nee, heb ik niet meer gevonden, helaas.

Mevrouw K. heeft laatst verteld dat er mensen zijn die soortgenoten van ons willen afschieten omdat ze teveel vogeltjes zouden vangen. Ik ben het daar niet mee eens.
Voor ons geldt trouwens dat we helemaal niet zoveel vogeltjes vangen. Sowieso niet zoveel levende diertjes, nee. Alleen af en toe voor de sport.
Wel, we krijgen namelijk elke ochtend een bakje gourmet gold, en tussendoor ook nog brokjes. Dus honger hebben we niet, nee. Wat ik afgelopen zomer heb gevangen? Nou, één keer een duif maar die bewoog al niet meer toen ik 'm op straat zag liggen. Ja, ik nam een stuk mee naar huis om indruk te maken op mevrouw K., maar ze trapte er niet in. Ik geloof dat het een vleugel was, maar weet het niet zeker.
Ja, verder heb ik een libel of twee gevangen. Een bruine en een rooie. En één muisje dus. Nee, dat was het geloof ik.
Oscar? Die heeft in het voorjaar een keer een klein vogeltje gevangen met veel geel. Nee, ik weet niet waar want zag 'm pas toen ie in onze huiskamer lag. Dood al, ja.
En ook een keer een muis die nog leefde. Mocht ik van hem niet mee spelen want hij wilde 'm opeten en heeft dat ook gedaan. Mevrouw K. is toen de kamer uitgelopen. Weer jaloers denk ik, ja.
Cera? Die heeft twee keer een muis gevangen en meegenomen naar onder onze eettafel. Ja, daar brengen we onze prooien altijd heen, want daar kan niemand je vangst van je afpikken. Inderdaad, lekker tussen die tafel- en stoelpoten want dat geeft bescherming.
Inderdaad, ook Cera eet haar muizen op, van kop tot staart.
Nee, ik niet, ik lus geen muizen. Heb ze ook nooit leren eten, nee.
Ja, Oscar en Cera wel. Dat komt omdat ze een tijdje op straat hebben geleefd, min of meer, en dan moesten ze wel wat gaan vangen als ze honger hadden en niet bij hun etensbakje konden.
Net zoals die poezen die in het wild leven omdat ze werden achtergelaten door domme mensen. Nee, die waren niet geholpen en kregen dus alsmaar kleintjes en die leerden ze ook weer jagen. Inderdaad, dan is het hek van de dam. Als je niet dagelijks je portie brokjes krijgt, moet je zelf je eten vangen, toch? Ja, zo is het maar net. Dus als er ergens teveel vogeltjes worden gevangen door onze soortgenoten, is dat de schuld van mensen, want die hebben niet goed voor die haarfabrieken gezorgd. Dus inderdaad, dat probleem moet worden aangepakt en er mag niet worden geschoten. Dat is mijn mening inderdaad, en die heb ik overgenomen van mevrouw K. omdat zij dat ook vindt. Ja, ze vindt ook dat het fabels zijn dat wij katten verantwoordelijk zouden zijn voor de dood van veel vogels, en het opsluiten van alle huiskatten vindt ze een belachelijk idee, en ook daarmee ben ik het helemaal eens.

Iemand vergeten? Oh, Bohr! Ja, die was ook nog bij ons in juni.

En toen is ze bij haar mens gaan wonen op de Volkstuin, en daar waren heel veel muizen en daarvan heeft ze er een paar gevangen. En padden ook, ja. Nee, ik heb niet gehoord dat ze ze op at, ik kan me dat ook niet voorstellen want Bohr is erg kieskeurig wat eten betreft.
Ja, Bohr had het heel erg naar haar zin op die tuin, maar nu is haar mens weer op reis en is ze terug bij ons.
Het is inderdaad alsof ze niet is weggeweest, al was ze in het begin wel erg boos dat ze van haar tuin weg moest. Zou ik ook zijn, ja.

Kunnen we het hierbij laten? Al dat gepraat over muizen, ik word daar onrustig van. Moet nu nodig naar buiten, mag ik?