Te warm voor uitzettingsactie?

Toen mevrouw K. eergisteren net weer even achter haar laptop zat, zag zij vanuit haar ooghoek opeens iets harigs door de gang flitsen. En daar de kleur van die harige flits haar niet bekend voor kwam, ging ze, uiteraard met camera, maar eens kijken wie er zo brutaal was geweest bij ons binnen te dringen en zelfs naar onze bovenverdieping te klimmen.
Wel, u ziet het: een prachtig roze exemplaar met een schattig snuitje.
Mevrouw K. vroeg hem zeer vriendelijk om weer naar beneden te komen omdat de oudjes daarboven lagen te pitten, maar dat paste niet in zijn plan. Echter, toen er heftig geblaas vanaf een bed klonk, leek het hem toch verstandiger om te doen wat wij van hem vroegen.

Hij was zelfs bereid om de redactie helemaal te verlaten, maar toen hij voor het luikje stond bedacht hij zich; vermoedelijk werd hij buiten opgewacht door een paar boze reporters en had hij geen zin in een pak rammel.

Wel, dan maar van de nood een deugd maken en eens kijken welke soort brokjes reporters krijgen.
Nee, erg veel zat er niet in! Maar dat komt natuurlijk doordat wij de rantsoenen hebben teruggebracht in verband met het overgewicht van de drie jongsten. En daar zijn dus onverwachte gasten maar mooi de dupe van, heh? Ja.
Maar laten we gauw kijken wat er verder gebeurde.
(Duidelijk zichtbaar een ventje trouwens!)

Wel, daar had je het al. Cera was via het loket binnengekomen en duidelijk niet blij met de onverwachte visite.
Maar zou zij in actie komen? Nee, daar was het vast te warm voor en bovendien is Cera niet zo heldhaftig.

Doch helemaal gerustgesteld was het roze ventje niet en daarom liep hij voor de veiligheid (al hyperventilerend, de arme ziel!) naar de keuken. Hij wist natuurlijk niet dat Cera even bang was al hij, al keek ze bijzonder boos en deed ze alsof ze erg gevaarlijk was. Maar ondertussen nam ze twee tellen later wel gauw de poten om op de buitentafel, vanaf een afstandje dus, af te wachten wat K. of de andere reporters gingen ondernemen.

Oscar had al een tijdje voor het luik gezeten om het roze ventje te kunnen grijpen zodra hij naar buiten zou komen. Maar het wachten duurde best lang voor Oscar, en dat (en de spanning natuurlijk) maakte dat hij vreselijk moest gapen.

Mevrouw K. had ondertussen het Poezenloket een eind verder opengeschoven opdat de roze knul makkelijk naar buiten zou kunnen vluchten, maar dat ging al snel niet meer op.
Ook de Boez zette niet bepaald zijn meest gastvrije blik op; dat is hier duidelijk te zien.

Met een bewaakt luik en idem Poezenloket schoot het allemaal niet op, en dus had K. ook maar de voordeur wijd open gezet. Oscar begreep dat verkeerd en kwam naar binnen om onze onverwachte gast van dichtbij te intimideren.

K. wist even niet meer wat nu verder te doen.

En onze gast wist het ook niet meer. De keuken had geen achteruitgang, dat had hij al geconstateerd, hij zat dus helemaal ingesloten. Eigenlijk kon het niet erger meer worden, toch?
Jawel, dat kon.

Want Japekoppie (die eerder boven, vanaf het bed had liggen blazen naar onze gast), vroeg zich af waarom het uitzetten van de vreemdeling zo lang moest duren en kwam daarom naar beneden om de situatie nader te bestuderen.
Het arme vreemde ventje had nu dus te maken met 3 vijandige reporters binnen, en nog eens een scheldend viswijf (Cera natuurlijk, heh?) op de buitentafel.
Tja, wat nu?

Wel, in zo'n uitzichtloze situatie kun je maar het beste een hapje gaan eten, toch? Soort van galgenmaal?Daarom. Gelukkig stonden er nog wat restantjes, goed genoeg om even je zinnen mee te verzetten.
En wat deed de rest van het harige volk?

Sporenonderzoek natuurlijk.
Tjongejonge!

Omdat de roze, vreemde jongen onze reporters niet wilde storen bij hun belangrijke werk, kroop hij na het eten onder de keukenkastjes, waar overigens nog meer brokjes over de vloer verspreid lagen. Fijn dat er eens werd opgeruimd, dacht mevrouw K. nog.
Wel, daar bleef het ventje dus een tijdje zitten.

Er was sinds de binnenkomst van de vreemde roze reeds een half uur verstreken en K. had nog meer te doen. Zij besloot daarom om wat keukenklusjes uit te voeren en keek ondertussen steeds even of onze gast het nog wel goed maakte, onder die kastjes.
En toen opeens was hij zomaar weg. Geruisloos had hij ons huis verlaten, nadat hij het juiste moment had afgewacht. Onze reporters waren ook verdwenen, en wij hebben verder geen gegil, gegrom of andere, bij amok passende, geluiden gehoord. We hebben de vreemde roze tot nu toe niet meer teruggezien.

Vreemde bezoekt Katbladbuurt

Ja, daar hadden we zomaar een vreemde bezoeker in de Katbladstraat! Hij of zij stopte even bij de redactie, waar Cera en Oscar allebei een beetje op de buitentafel zaten te mijmeren.

Mevrouw Katblad probeerde de vreemde wat beter te bekijken.
Dit was toch niet Kiwi, heh? De nieuwe huisgenoot van de moeder van Wamy (in de Parallelstraat)? Nee, die was toch aanmerkelijk minder wit?

Wel, Cera en Os besloten de vreemde ook van dichterbij te gaan bekijken en sprongen van de tafel.
De vreemde vond dit eng en liep daarom snel bij de tafel weg.

Maar de Os haalde hem of haar in en eiste een verklaring. Cera liep scheldend om de twee heen. Blijkbaar voelde ze zich sterk met Oscar in de buurt want normaal gesproken is ze niet zo flink en zal ze het wel uit haar kop laten om zomaar een vreemde haarfabriek te volgen en daarbij nog uit te foeteren ook.
Mevrouw K. probeerde weer wat dichterbij te komen, want een close-up van een vreemde is altijd handig in het geval hij ergens als vermist was opgegeven.

Helaas, het groepje verplaatste zich wederom. Oscar had geen kwaad in de zin maar wilde gewoon (hij is niet voor niets een Topreporter) een paar antwoorden, terwijl de vreemde geen behoefte had om de pers te informeren omtrent zijn/haar identiteit of reden van zijn/haar komst.
Cera liet de Os zijn gang gaan maar hield het stel uiteraard wel goed in de gaten.

Mevrouw K. had nog wat kirrende geluidjes lopen maken maar de vreemde had daar geen boodschap aan en vluchtte zelfs weg van haar, naar de Kruidentuin. Met Oscar had hij/zij blijkbaar niet zoveel moeite, maar dat mens was gewoonweg te griezelig om bij in de buurt te blijven.
Mevrouw K. waagde nog één poging en volgde de haarfabrieken de tuin in.
Kijk, hier waren ze blijkbaar buiten het territorium van Oscar en dus was onze Topreporter gestopt met het stellen van zijn vragen. Bovendien weet je natuurlijk nooit wie er allemaal nog meer in die tuin rondstruinen, moet je daar op je hoede zijn en de boel eerst verkennen voordat je weer verder gaat met zo'n moeilijk interview. Ja, veiligheid gaat uiteraard voor alles.

En daar de vreemde langzaam maar zeker in de richting van de Gevaarlijke Weg ging, besloot mevrouw K. dat zij hem/haar niet verder moest volgen. Stel je voor dat de haarfabriek in paniek zou oversteken? Nee, dan maar geen close-up.
Mevrouw K. zag nog net hoe de vreemde iets had gevonden wat hij/zij op kon vreten, maar wat dat was kon ze niet zien.
We hopen natuurlijk van harte dat deze vreemde haarfabriek gewoon weer veilig is thuisgekomen.

Getuigen bang voor represailles!

Onze buurt (Katbladstraat en omgeving) wordt al sinds minstens een week frequent bezocht door een krolse zwarte halflanghaar met luide stem en scherpe klauwen plus idem tandjes. Vooral 's nachts valt hij op door zijn gekerm, maar ook overdag laat hij zich steeds vaker gelden.
Toen wij op een dag een hoop gekrijs en gejank uit de Kruidentuin hoorden, vroegen wij mevrouw K. met haar camera ter plaatse te gaan (logé moest zichzelf maar even gaan vermaken, vond de hoofdredacteur). Op het moment dat zij de deur uit liep, kwam Boez met dikke staart en wilde ogen in een rottempo aanstormen; hij vloog de trap op en verdween boven onder een bed. Ja ja, op zijn donder gekregen, dat was duidelijk.
Mevrouw K. was nog net op tijd om de Vreemde halflanghaar weg te zien lopen. Hij dook in het gat onder de lavendel en liet zich niet meer zien. Jawel, mevrouw K. bleef nog een tijdje rondhangen in de hoop nog een glimp op te kunnen vangen van de vechtjas, maar helaas, en toen zij bijkans stond te vernikkelen (want natuurlijk weer geen jas aan gedaan), gaf zij het op.

Er waren twee getuigen van het gevecht waarbij de Boez het onderspit had moeten delven, maar zij wilden geen mededelingen doen over wat ze hadden gezien, bang als zij waren voor represailles.
Links ziet u Kaija, rechts zit Siep, allebei dus Kruidentuinbewoners; ze zien er inderdaad erg ontdaan uit.
Bij nadere inspectie bleek de Boez overigens ongedeerd, hoewel wij twee dagen later wat korstjes voelden in zijn nek en op zijn kop. Hij had zich dus waarschijnlijk niet aangesteld.