Treurig gegeven

Laatst kwamen wij Thassos tegen. Hij was net als mevrouw K. al vroeg op en liet weten dat hij een drukke dag voor de boeg had. Ja, want deze rooie rakker heeft niet alleen een deeltijdbaantje in de horeca als Terraskat, hij helpt ook regelmatig mee in de bloemenwinkel, iets verderop. Daar hoeft hij niet zulk fysiek zwaar werk te verrichten want wij zien hem regelmatig in de etalage zitten of liggen ten behoeve van de bewaking van de straat, maar in psychisch opzicht is e.e.a. geen sinecure, u begrijpt vast wel wat wij daarmee bedoelen. Nee?

Voor het geval dat u het bovenstaande niet goed snapt, leggen wij het even uit, met de medewerking van Thassos uiteraard, alleen dan wel buiten (en dus niet binnen) want de winkel is namelijk nog dicht (ja, zo vroeg was het dus nog).
Wel, gelegen achter de winkelruit ziet Thassos regelmatig verdachte individuen de winkel naderen. Soms lopen ze gewoon voorbij en dan is er niks aan de hand, maar zo nu en dan moet er een al te zeer gevaarlijke verdachte worden weggejaagd voordat hij/zij het in zijn kop haalt de gladiolen te knakken, rozenknopjes af te bijten of andere rotstreken uit te halen, zoals het omgooien van vazen en breken van porseleinen herderinnetjes of stenen kaboutertjes.

Kijk, daar komt toevallig net zo'n figuur aan. Ziet er inderdaad niet echt gevaarlijk uit, maar je weet maar nooit en om narigheid te voorkomen moet de Thas dus direct en snel optreden om zodoende de bloemen en kabouters te kunnen redden. Op zo'n moment zou het kunnen dat hij opstaat en de straat op gaat om op te treden.

De meeste gevaarlijke verdachten vrezen Thassos, dat kunt u op deze foto heel duidelijk zien.
En vlak nadat wij deze arme drommel op de foto hadden gezet, vloog de Thas deze (mogelijke) bloemenvernieler aan. Tenminste, dat was de bedoeling.
Doch het schaapje zette het gelukkig op tijd op een lopen en ontsnapte zodoende aan de scherpe klauwen en nagels van de bloemenwinkelbewaker.

Nou, zo gaat het dus ongeveer, heh?
Maar meestal is het gelukkig niet nodig om de winkel uit te komen omdat heel veel figuren al afdruipen als Thas hen op een dodelijke blik trakteert. Overigens, als beloning voor zijn inspanningen krijgt hij eersteklas brokjes, dus dat is helemaal niet verkeerd. Ja, water zat en aaien ook.
En nee, in het restaurant is de voedselvoorziening minder interessant geworden omdat Thassos alle gerechten al een keer heeft geproefd, en er zitten bovendien te vaak blafbeesten op het terras zodat het testen van de stoelzittingen hem tegenwoordig minder genoegen schenkt dan voorheen. Dus overweegt Thassos nu om fulltime te gaan werken bij de bloemenwinkel en zich terug te trekken uit de horeca. Misschien moeten we voortaan maar weer naar een Grieks eiland om te kunnen genieten van belangstellende haarfabrieken tijdens een hapje of drankje in de buitenlucht? Want terraskatten zijn hier in Leiden vrij zeldzaam, en dat is een treurig gegeven.

Veel ruimte nodig

Omdat wij Thassos (de Terraskat) al een hele tijd (maanden?) niet meer hebben gezien, zijn we enkele dagen geleden maar eens gaan kijken of hij misschien thuis was, of tenminste in de buurt van zijn woonboot. Eerder hadden wij al vernomen dat Thassos zijn baan in de horeca eraan had gegeven en de bloemenhandel was ingegaan, maar ook daar wordt hij steeds minder vaak gesignaleerd.

Wel, bij de boot lag dan weliswaar een haarfabriek op wacht, maar dit was duidelijk niet Thas, want die is rood en deze dus niet. 

Gelukkig kwam net het mens van Thassos thuis, en zij kon ons vertellen dat hij die ochtend toevallig weer eens een keer langs was geweest om te ontbijten, maar dat gebeurde niet vaak meer. Nee, Thas komt soms gedurende een paar (of meer) weken in zijn geheel niet meer thuis, maar lijkt het verder wel goed te maken. Zijn mens vermoedt dus dat hij (net als enige jaren terug) voor een ander basisadres heeft gekozen, daar vertroeteld wordt en eten krijgt geserveerd. De hele familie van Thassos heeft inmiddels geaccepteerd dat Thas blijkbaar een echte vrije jongen wil zijn die zelf bepaalt waar hij woont en verblijft. Heel af en toe komt hij dus wel eens langs voor een hapje, maar als dat niet snel genoeg wordt geserveerd, gaat hij er onmiddellijk weer vandoor. Wel, het zij zo; sommige haarfabrieken hebben nu eenmaal heel veel ruimte nodig, heh? Tja...

Na gedane arbeid is het goed rusten

Omdat mevrouw K. gisteren geen kans zag om te koken en ze het bovendien tijd vond om weer eens Thassos (de Terraskat) op te zoeken, ging ze naar het restaurant aan de Haven om daar een hapje te eten.
Wel, Thassos was weliswaar present maar had natuurlijk net weer pauze en lag in een hoekje op een zeer comfortabel kussen te slapen. Blijkbaar had hij hard gewerkt, want toen we hem wilde interviewen was hij bijna niet wakker te porren.

In elk geval lukte het hem niet zijn ogen open te houden, en zelfs tot een heel korte conversatie was hij niet in staat.
We denken dat Thas (nu het terras weer uitgezet is) het vreselijk druk had gehad met de controle van de stoelen en tafeltjes op de brug, en misschien had hij 's ochtends zelfs ook wel een dienstje gedraaid in de bloemenwinkel! Geen wonder dan dat hij zo bekaf was, heh?

We dachten dat Thas het evengoed misschien wel gezellig zou vinden als wij bij hem aan het tafeltje plaatsnamen, en ons gezelschap gaf hem zelfs een paar stukjes vis die hij met graagte verorberde.
(Op dat moment wilde hij dus wel wakker worden.)
Wij hadden graag nog wat langer van het gezelschap van Thas willen genieten, maar Thassos blijkbaar niet van het onze. Na de vis namelijk, strekte hij zijn poten en verliet het restaurant.
Later, toen mevrouw K. het etablissement verliet, stond Thas weer voor de deur om binnen gelaten te worden. Wij weten niet of hij nu verder wilde slapen of zich ging melden in de keuken voor de afwas, maar we gokken op het eerste.

Kort nieuws: twee baantjes

Vanavond hebben wij bij het restaurant maar eens even geïnformeerd naar Thassos, omdat we hem al zo lang niet meer in de Katbladbuurt hebben gezien. Wel, Thassos was net nog geweest en vlak voordat wij kwamen de deur uitgegaan, maar het ging heel goed met hem en had het vanmiddag erg druk gehad met het bewaken van de eetzaal.
Jawel, het is voor Thassos (de Terraskat) weer even wennen, want het restaurant was een paar weken dicht en in die tijd was hij dus verplicht met verlof. Doch uit betrouwbare bron vernamen wij al eerder dat Thas een bijbaantje had in de bloemenwinkel verderop; hij bewaakte daar de afdeling breekbaar porselein en kunstbloemen, en kreeg zijn werk uitbetaald in exquise brokjes. Nee, Thas is niet voor één gat te vangen en zorgt er best wel voor dat de verveling niet kan toeslaan.....
Wij weten overigens niet of Thassos, nu het restaurant weer open is, ook nog is blijven werken in de bloemenzaak. Hoewel, het restaurant gaat pas om vijf uur open dus de kans is groot dat Thas overdag nog steeds tussen de herdertjes en kaboutertjes vertoeft. We zullen dat nog voor u uitzoeken.

Van de lijst schrappen?

Wij hebben Thassos (de Terraskat) al een hele tijd niet meer gezien in onze buurt, en overwegen daarom hem van de lijst van kandidaten "Schrik van de Buurt" te schrappen. Wij hopen natuurlijk dat Thas het goed maakt, maar om de titel "Schrik" te mogen gaan voeren moet hij zich toch echt vaker laten zien en gelden!
We weten overigens dat Thassos zonder werk zit momenteel (het terras is gesloten en het buurtrestaurant gaat pas laat in de namiddag open), en hopen nu maar dat hij wat meer tijd doorbrengt in en rond zijn eigen huis, samen met zijn andere huisgenoten. En verder zit het weer natuurlijk ook niet mee....
Op bovenstaande foto (in de zomer door Jurjen genomen) ziet u Thassos in de restaurantboot; hij controleert de boot op etensresten en inspecteert de kussentjes.

Geen twijfel mogelijk

Er scharrelde een rooie rond in de buurt van de redactie, maar wij konden niet zo gauw zien wie het was. Omdat mevrouw K. persé wilde weten met welke haarfabriek wij hier te doen hadden (is soms erg irritant want je kunt geen normaal gesprek meer met haar voeren; ze zit alsmaar naar buiten te kijken en bij elke beweging staat ze op om door het raam te kijken, alleen maar omdat ze zo nodig alle langskomende haarfabrieken in de gaten wil houden, wil weten wie het zijn, wat ze doen en ga zo maar door, heel erg vervelend voor de visite en niet erg getuigend van respect voor het bezoek, heh?) sprong ze onmiddellijk op, greep de camera en ging naar buiten. (Tjonge, wat een vreselijke zin was dit!)
Wel, de betreffende haarfabriek leek erg op Thassos, maar gedroeg zich zo anders! Ja, vriendelijk, erg aardig en beleefd, en helemaal niet (zo leek het) op zoek naar andere haarfabrieken (om die te meppen dus). En toch, iets in zijn ogen deed ons aan Thas denken. Wel ventje, keer je eens om zodat we je beter kunnen bekijken!

De rooie was dat eerst helemaal niet van plan en bleef nog lange tijd tussen de bladeren zooien, maar uiteindelijk ging hij op ons verzoek in en nam plaats op de bank.

Een beetje dikker geworden, Thas? Ja, want het was dus wel degelijk Thassos de Terraskat. Hij keek nu steeds van ons weg, was erg onrustig, speurde constant om zich heen want was overduidelijk toch wel degelijk op zoek naar een soortgenoot voor een partijtje Grieks Romeins worstelen. Helaas voor Thassos zaten alle haarfabrieken op dat moment binnen... Het duurde dan ook niet lang totdat Thas, zwaar teleurgesteld, vertrok in de richting van de Kruidentuin. En mevrouw K. ging maar weer snel naar binnen om haar (inmiddels koud geworden) koffie op te drinken.

De Schrik van de Buurt slaat weer eens toe

Later hoorden wij dat mevrouw Inge Thassos had zien lopen op de brug bij de Haven, en dat hij toen (gezien zijn wilde blik) al snode plannen gehad moet hebben. Wel, dat kan aardig kloppen want nog geen 10 minuten later kwam Thas de Katbladstraat onveilig maken. Eerst leek het er nog op of hij slechts op bezoek kwam om zich even met wat Kiwi-stokken onder onze buitentafel te vermaken. Dat kunt u op bijgaande foto zien.

Maar het zou allemaal anders lopen.
Misschien dat Loesje (op de foto hiernaast) al aanvoelde dat er gevaar dreigde; ze hield zich schuil tussen de plantenpotten. Nieuwsgierig was ze natuurlijk wel, en daarom wilde ze graag zien wat Thassos daar onder die tafel uitspookte. Zij weet trouwens nog niets van "de Schrik" en waartoe hij in staat is, ze moet nog heel veel leren en meemaken.

Vooralsnog was het dus vrij rustig en lag Thas heel tevreden met de stokken te klooien.
Ja, zo was hij best lief, de Terraskat en tevens Schrik van de Buurt.
We gingen bijna geloven dat hij dit keer geen problemen zou gaan veroorzaken.
Maar blijft u opletten! Dat deden wij namelijk ook.

Cera werd wat onvoorzichtig.
Wij waarschuwden haar nog.....

Jawel, plots was Thassos klaar met de stokken en het gerol onder de tafel. Hij kreeg namelijk de Boez in het oog, die zo dom was om veel te dichtbij te komen....



En toen brak de pleuris uit!

Thassos kwam overeind en viel de Boez aan. Boezje gilde en kroop weg tussen de balken van de tafel.
Op de foto hiernaast ziet u de Boez op het moment dat Thas overeind komt; een fractie van een seconde later zou Thas hem aanvallen.
Mevrouw K. kon zich nog net beheersen, maar had heel erge zin om te blazen naar Thassos.

Toen de Boez veilig zat weggedoken, ging Thas op zoek naar een ander slachtoffer. Hij ontdekte mevrouw Troy bij onze voordeur, joeg haar op en zij moest vluchtten onder een wielhuis. Eerst liet hij haar nog niet met rust, maar toen mevrouw Troy een keel opzette, was de lol er een beetje voor hem af. Maar had hij nog een paar stappen in de richting van de oude dame gezet, had mevrouw K. zeker ingegrepen. Mevrouw T. hield zich overigens erg kranig.
Wel Thassos, volgend slachtoffer dan maar?

(Oscar zit veilig bovenop het wielhuis....)

Thassos ging terug naar onze tafel, en daarom stak Japekoppie maar snel de straat over, weg van de terraskat die nog lang niet klaar was met zijn agressieve acties. Erg verstandig van Japekop dus.
Maar wellicht waren er nog wel andere slachtoffers die minder verstandig waren?
Thas ging op zoek.

Tussen de plantenpotten zaten inmiddels diverse haarfabrieken weggekropen, allemaal even bang voor Thassos.
En dan hebben we het over Cera, de Boez en kleine Loesje.
Ziet u het kattenluik in de deur op de foto? Wel, dan ziet u vast ook twee oogjes oplichten achter dat luik, en die zijn van Charli. Die zat daar veilig, maar nieuwsgierig was hij uiteraard wel.

Thassos had Loesje gevonden en wist haar dermate op stang te jagen dat zij er schreeuwend vandoor ging in de richting van haar eigen huis. Daar klom zij snel op haar pergola en zette een keel op; doodsbang als ze was voor die gevaarlijke Terraskat.
Mevrouw K. vond het inmiddels niet meer leuk. Ze had haar foto's gemaakt en vond dat het moment was gekomen om in te grijpen. Ja, normaal gesproken is dat tegen de regels van het Katblad, maar dit was een uitzonderingsgeval, de situatie liep enigszins uit de hand vond ze, de paniek was te groot en het was overduidelijk dat Thassos er nog steeds niet genoeg van had.

Doch een ander mens zorgde voor een einde van de paniek. Het kleine baasje van Loesje had het tumult gehoord en kwam naar buiten om haar te bevrijden. Hij plukte Loes van de pergola en nam haar mee naar binnen.
Thassos (u ziet hem op de foto toekijken) had toen opeens geen plezier meer in de pesterijen, draaide zich om en verdween de Steeg van Storm in.
De rust was eindelijk wedergekeerd.

Onze haarfabrieken hadden nog een kwartier nodig om het hele gebied rond de tafel te besnuffelen, en dan vooral natuurlijk de plekken waar Thassos was geweest. Mevrouw Katblad, die toen Thas was gearriveerd haar fornuis in de steek had gelaten, moest snel weer terug naar de keuken om haar kookklus af te maken, en daarna riep zij de haarfabrieken voor het avondeten. Ze kwamen allemaal vrij snel naar binnen.

Onze excuses voor de slechte kwaliteit van de foto's; onze camera werkt minder goed in schemer en het donker.....

Hanenkam

Geheel onverwacht hadden wij Thassos weer eens op bezoek. Hoewel, zo onverwacht was het nu ook weer niet, want de terrasstoelen van het restaurant zijn naar de winterstalling gebracht en dus heeft Thas geen moer meer te doen. Wel, hij kwam langs, snuffelde wat rond en dook vervolgens met zijn snuit in onze grote waterbak.
Japekoppie, die zich elke dag weer een beetje beter lijkt te voelen, keek verontwaardigd toe hoe de brutale terraskat met zijn poot in het water zat te roeren. Ja inderdaad, op verboden terrein heh?

Thas moest natuurlijk een plekje bladervrij maken zodat hij makkelijker kon drinken, en dat lukte hem.

Toen Thas klaar was met drinken, verdween hij achter een fietswiel; blijkbaar had hij geen zin in een confrontatie met Japekoppie.
Deze laatste snuffelde zorgvuldig elk plekje af waar Thassos had gezeten of had gestaan, en wij vroegen hem nog of dat nu persé nodig was. Ja, dat was nodig, liet Japekop weten.

Vervolgens stak Thassos de straat over en liep in een grote boog om de redactietafel heen. Hij zag er niet bepaald vrolijk uit en wij vonden het heel vreemd dat hij bij Japekoppie was weggelopen zonder zijn bekende gegrom en dreigende gebaren, en dat hij nu ook zomaar Oscar met rust liet. Oscar verbaasde zich daar trouwens ook over. Immers: Thas is een ras-pestkop en zal geen gelegenheid voorbij laten gaan om een andere haarfabriek op zijn nummer te zetten (zie een vorig bericht over Thassos). Er klopte dus iets niet.

Na wat tussen de bladeren gesnuffeld te hebben, slofte Thassos aan de overkant van de straat verder in de richting van de Kruidentuin. En Japekoppie?

Die zette de achtervolging in.
Waarom?
Wel, dat weten wij dus niet en hij wilde het ons ook niet vertellen. Feit is dat hij niet van plan was om Thassos in te halen; om dat te bereiken had hij harder moeten lopen. Maar loslaten was er blijkbaar ook niet bij want Japekop volgde de terraskat tot in de Kruidentuin.

Wat daar in die tuin gebeurde weten wij niet, we kunnen er alleen maar naar raden. Want opeens hoorden wij een hoop gekrijs en gegrauw, en even later kwam Japekop terug naar huis met een flinke hanenkam op zijn rug.
Mevrouw Katblad ging nog even snel in de Kruidentuin kijken of er soms nog andere katten waren, maar zij zag er geen en ook Thassos was daar niet meer.
Japekoppie had verder geen commentaar. Hij wilde echter wel nog wat pasta uit de tube; dat spul schijnt hem erg goed te doen en sterk te maken...

Toch nieuwe Schrik van de Buurt?

Toen mevrouw Katblad van haar boodschappen terugkwam, zag zij Thassos (de terraskat) naar de redactie toe komen lopen. Nou, dat bezoek zou best wel eens kunnen uitlopen op een hoop gedonder, heh? Ja, daarom gooide mevrouw K. direct haar fiets aan de kant, zette haar boodschappentas tegen een paaltje en rende snel naar binnen om de camera te pakken.
Thassos was ondertussen onder de tafel gedoken en had daar een takje van de Kiwi gevonden. Ook hij bleek daar dus niet ongevoelig voor!
Maar hij was vast niet voor zo'n takje naar de Katbladstraat gekomen....

Nee, Thassos had geen terrasdienst vandaag (te harde wind) en verveelde zich te pletter; daarom was hij nu hier, en vast van plan herrie te gaan schoppen. Daarvoor koos hij eerst de Boez uit, die na één uithaal van Thas zich al snel omdraaide en het huis binnen vloog.
Zo, dat was een leuk beginnetje, heh Thas? En nu maar kijken wie er nog meer is om je agressie op te kunnen botvieren dan?
Jawel.

De volgende was de nieuwsgierige Sonny. Had niet zo in de gaten wat voor vlees hij in de kuip had, dus maakte de vergissing op Thassos af te komen en naar hem te grommen.
Wel, binnen een zucht en een vloek had ook hij een lel te pakken en vluchtte derhalve maar snel onder een wielhuis.
Dat ging lekker, heh Thas? Ja, leuk buurtje hier met allemaal sufferdjes die bang voor je zijn. Dat smaakt naar meer, toch?

Inderdaad.
Een zenuwachtige, oude dame met Katzheimer dan maar? Altijd leuk om die eens flink aan het schrikken te maken, voor de afwisseling ja.
T. Troy vond het dus helemaal niet leuk, blies naar de Ordeverstoorder en vluchtte weg tussen de plantenpotten. Jodeliediedo, Thas kreeg er steeds meer lol in! Hoeveel soorgenoten had hij nu al de stuipen op het lijf gejaagd? Drie pas? Wel, dan moest hij op zoek naar nog wat meer kandidaten, vond hij. Want records zijn er immers om gebroken te worden, niet?

Ja, daar zat een leuk, klein wijffie op de tafel en Thas ging een niveau hoger om haar beter te kunnen bekijken. Doch hij sprong bovenop een hoopje met restantjes kiwi-bladeren en takjes en werd daardoor afgeleid. Al snel had hij zo'n takje in zijn klauwen en tussen zijn kiezen, en we hoorden een hoop gekraak.
Loesie keek belangstellend toe en leek helemaal niet bang voor deze rode terrasduivel! Wellicht dacht ze dat hij een lieve oom of neef van haar was?

Alleen, bij nader inzien, bleek deze oom of neef niet zo aardig te wezen. Eerder een boze stiefvader dus, die losse klauwtjes had en poogde de kleine meid te intimideren. Ging dat hem lukken?

Nou, niet helemaal!
Nee, Loesie zat daar goed en trok flink haar kleine bekkie open; daar had Thas niet van terug. En daarom, wegens dreigend gezichtsverlies, deed hij alsof zijn aandacht door iets anders werd getrokken en de kleine meid opeens niet meer zo belangrijk voor hem was.
Wij volgden de richting van zijn brutale blikken.

Ah, de Boez was weer naar buiten gekomen. Maar die had hij toch al gehad? Ja, want dat was nummer 1 (van de 4 tot nu toe) geweest, weet je nog Thas?

Ja, Thas wist dat best nog wel, en hij had ook niet naar de Boez zitten loeren maar naar de arme Oscar, die daar ook ergens in de buurt van zijn vriendje Boez rondliep.
Ach, arme Os. Hij had de aanval van Thassos niet verwacht en schrok zich te pletter toen de rode duivel opeens voor hem stond te grommen. Os liet zich (na het ontvangen van een paar klappen) direct omvallen, deed zijn oren naar achteren en zette zijn rugharen overeind. Ja, het was net alsof hij een (hanen-)kam over het midden van zijn rug had lopen!
Wel, Thassos had ondertussen al een zesde slachtoffer op het oog.

Ja, hij had het er maar druk mee want aan de overkant van de weg zat Gizmo, en daar zij ook niet helemaal lekker in haar vel zat, moest Thas ook deze kleine, zwarte poes maar eens even flink onder handen gaan nemen; het moment was daar immers precies geschikt voor!
Thassos was al begonnen de straat over te steken toen hij alweer kandidaat nummer 7 in het oog kreeg. Nee, over klandizie had hij niet te klagen (in tegenstelling tot op het terras).

Waar hij nu zo plotseling vandaan was gekomen weten wij niet, maar opeens was namelijk ook Wamy van de partij. Op het eerste gezicht leek hij niet zo bang te zijn voor Thassos, maar toen wij om hem heen liepen en hem in de snuit keken, zagen wij dat zijn oogjes op de schrikstand stonden en ongewoon groot waren.

Om u een situatieschets te geven vertellen wij u dat op dit moment Sonny onder een wielhuis zat, Gizmo idem dito, mevrouw Troy zat nog steeds ergens tussen de plantenpotten, Loesie en Oscar zaten iets verderop bij de boom en wij menen dat de Boez weer het huis binnen was gegaan maar weten dat niet meer zeker.
In elk geval kwam achter ons (wij stonden met onze rug naar de voordeur) nummer 8 nietsvermoedend naar buiten, en dat was Cera. Wij hebben geen foto van haar genomen, maar gelooft u ons maar gewoon.

Nu is Thassos heus niet bang voor Cera, wat dat betreft kunt u ons ook geloven, maar hij was het opeens helemaal zat. Blijkbaar had hij voldoende lol gehad en vond hij het tijd om weer eens ergens anders te gaan klieren. Nog één keer keek hij om, bleef nog even staan met minachtende blik, en toen verdween hij in de richting van de Kruidentuin.
Mevrouw K. haalde opgelucht adem, want zij had zich vooral zorgen gemaakt om de oude mevrouw Troy met haar zwakke hartje en had zelfs enkele keren op het punt gestaan in te grijpen op hekele momenten. Nee, dit mag volgens de regels van het Katblad inderdaad niet, tenzij natuurlijk.....
Gelukkig is het allemaal goed afgelopen, maar al komt Thassos niet zo vaak langs, als hij in onze buurt zijn snuit laat zien is hij toch echt de Schrik Van De Buurt!

Nog meer gegil

Oscar had iets gezien of gehoord, en daarom keek mevrouw Katblad met hem mee. (Lees eerst vorig bericht.....)
Maar ze zag helemaal niets, behalve dan dat de moerbeiboom heel lelijk is gesnoeid (door de plantsoenendienst) en er grote takken vol vruchten zomaar zijn verdwenen. Ja, zo kijk je wel weer makkelijk onder de takken door en zie je meer van de tuin, maar de boom zelf is tot een soort gedrocht verworden. Maar daar ging het nu niet om, heh? Lekker belangrijk, denkt u natuurlijk! Nee, iedereen wil uiteraard heel graag weten waarom de Os opeens achterom keek! Wel, dan gaan we maar snel naar de volgende foto!

O jee! Zien we het goed? Jawel, kijk maar naar die ogen, het was Thassos de Terraskat! Met zwiepende staart, dus klaar om tot de aanval over te gaan!
Mevrouw Katblad wilde hem snel afleiden van reporter Os want zij had helemaal geen zin in gedonder of een vechtpartij. Maar Thas liet zich niet afleiden, en dat hadden we natuurlijk op onze vingers kunnen natellen. Alleen hadden we daar helaas de tijd niet voor....
Thas schoot uit ons beeld en daarna tussen de voeten van mevrouw Katblad door. Wij hoorden een hels kabaal: Oscar werd aangevallen! Alles ging zo snel dat wij niet in de gelegenheid waren een foto daarvan te schieten, hoewel we het natuurlijk wel probeerden.

Dit was het resultaat van onze poging, en daar u daar helemaal niets aan heeft (en wij ook niet), gaan we snel door naar de volgende foto.

Hier had Os gelukkig weten te ontsnappen door onder een wielhuis op de parkeerplaats te kruipen. En nu keek Thas om zich heen, op zoek naar een volgend slachtoffer.
Wie waren er nog beschikbaar?
Wel, de Boez moest ergens zitten, en Lima eveneens. Keuze uit twee dus, tenzij ze de tuin waren ontvlucht. Maar dat waren ze dus niet, de sufferds.

Weer ging alles razendsnel. Thassos dook in het struikgewas en vond een zwart-witte haarfabriek. Nu zijn Lima en de Boez beide in het bezit van zo'n vacht, dus wisten wij nog niks. Na een hoop gekrijs wist de zwart-witte zich te verstoppen onder de boom van Kaija.
En Thas stond op een paar meter afstand te verzinnen hoe het nu verder moest. Nee, onder laaghangende takken kan je niet fatsoenlijk meppen. Maar je kunt natuurlijk ook eerst gewoon een partij gaan zitten dreigen, niet? En dan afwachten wat de ander doet.

Mevrouw K. kwam iets dichterbij. Nog niet helemaal duidelijk wie er nu onder die boom zat, heh? Nee, we waren nog te ver weg maar durfden niet nog dichterbij te komen, want dan zouden we de gang van zaken beïnvloeden en dat is tegen de regels. (Mevrouw K. mag niet ingrijpen, tenzij bij ernstig gevaar en daar was nu (nog) geen sprake van.)
Toen zette de zwart-witte een keel op waar de honden geen brood van lusten. Nou, dit was dan dus niet de Boez. Lima krijste dat het een lieve lust was, allemaal hoge tonen die dwars door de ziel gaan. Jazeker, net zoals Bel de Franskat zo mooi kon! Alleen zou Bel zich niet in die positie hebben laten manoeuvreren. Nee, Bel zou Thas hebben aangevallen, iets wat Lima wel uit zijn koppie zou laten!
Wel, mevrouw Katblad, geen kletspraatjes tussendoor want we willen graag weten hoe dit afliep. Kunt u die onzin weglaten en doorgaan met het verslag?

Thassos was tot de conclusie gekomen dat hij op deze manier (Lima veilig onder de boom) helemaal niets kon beginnen, draaide nog even wat rond en verliet toen de tuin. Misschien moest hij weer naar zijn werk (horeca) en kwam hij anders in tijdnood?
In ieder geval kwam Lima er goed vanaf en bereikte ongeschonden de uitgang van de Kruidentuin. Daar werd hij opgewacht door Oscar, die moest controleren of zijn huisgenoot niet gewond was.

Vervolgens moesten de twee natuurlijk even bijkomen, en ze deden dat onder een tuinzitje.
Tjonge, het leven van een stadskat is heus niet zo ongevaarlijk als u eventueel mocht denken, hoor!
Dat konden wij nu ook weer ervaren!

Maar misten wij op dit ogenblik niet nog een zwart-witte? De Boez bijvoorbeeld? Was hij nog ergens in de tuin of zat hij al lang en breed op de redactie te wachten tot de straat weer veilig was?

Ah, daar was hij.
Wij vermoeden dat hij al die tijd onder een wielhuis had gezeten om daar betere tijden af te wachten, en dat hij nu zat te controleren of Thassos wel echt was opgeduveld.

Wel, teruggaan naar de Kruidentuin, daar zouden de haarfabrieken op dit moment wel niets voor voelen. Daarom riep mevrouw Katblad het stel bij elkaar en stelde voor om naar het Zooiplein te gaan. Even ontspannen bij de zandbak en de glijbaan? Ja, daar voelde de jongens wel wat voor. Dus liepen wij in optocht door de Katbladstraat naar het plein. Daar zouden wij weer ander gezelschap krijgen maar dat leest u dan weer in een volgend bericht. Ja, want anders worden de verhaaltjes te lang en heeft u straks niks meer te lezen, toch? Kopje koffie mevrouw Katblad? Even de vingers strekken en de rug rechten? Gaan we vanmiddag weer verder. IJs en weder dienende natuurlijk.....