Sommige dingen vergeet je nooit meer.

Jazeker, onze reporters waren vanochtend al vroeg op pad. Met zijn drieën, misschien zelfs zij aan zij. Echter, mevrouw K. was er niet bij. Waarom niet? Wel, zij wilde eerst nog even onder de douche, en bovendien regende het en dat is niet goed voor de camera van de redactie.
Was mevrouw K. dan niet vroeg genoeg opgestaan? Jawel, waarschijnlijk zelfs vroeger dan u (het was zelfs nog donker), maar toen ijzelde het al. Dat deed het namelijk al halverwege de nacht, want K, had de gordijnen open en heeft het allemaal nauwgezet gevolgd vanuit haar bed.
Enfin, omdat de dooi flink doorzette, is K. toch maar voor haar ontbijt door de regen naar de tuin gegaan, want zij vreesde dat, wanneer zij langer zou wachten, de sneeuw verdwenen zou zijn voordat zij er een foto van had kunnen maken. Onze reporters zagen er vanaf om met haar mee te gaan, zij hadden immers al aan hun plichten voldaan. En deze foto is daar dus het bewijs van.
Nu had mevrouw K. ook nog een plaatje kunnen schieten van de modderpoten vanaf het luik naar de voerbakjes toe, maar daar heeft zij vanaf gezien omdat zij vreesde daarmee haar goede humeur te verpesten. En verder was er schaatsen op de tv en ook dat is belangrijk. Op zo'n dag missen wij nog steeds onze Japekoppie, die ook altijd graag naar het schaatsen keek, of in elk geval lag hij altijd op de bank naast mevrouw K. tijdens dit soort wedstrijden.
Sommige dingen vergeet je gewoon nooit meer en goede herinneringen moet je vooral koesteren, toch?

Dit wilde mevrouw K. nog even kwijt...

Verder geen toelichting nodig, toch?

De knie van mevrouw K.

Wat dit is? Nee, het heeft niks met onze haarfabrieken te maken maar dus wel met mevrouw K. Zij was namelijk vandaag naar het ziekenhuis voor controle van haar knie.
Die kunstknie is het witte gedeelte op de foto. Het plaatje toont het zijaanzicht. Als u verdere uitlegt behoeft, moet u maar gaan zoeken op internet, maar zo ziet een kunstknie er dus uit en daar moet K. het mee doen en u ook.
Daarbij kunnen wij nog melden dat het kunstgedeelte nog steeds goed op zijn plaats zit, en dat is weer mooi meegenomen.
Behalve dat deze foto werd gemaakt, ging K. ook nog voor een echo om te laten controleren of ze niet toevallig last had van trombose, maar dat bleek niet het geval. De knie blijft daarentegen wel behoorlijk dik en dat is lastig bij het buigen ervan.
Nu kan dat komen doordat mevrouw K. niet vaak genoeg met haar been omhoog gaat zitten terwijl zij misschien ook te veel onderneemt met die knie, zeg maar. Het is tenslotte nog maar 6 weken geleden dat dit kunststukje werd geplaatst, en het herstel van spieren, banden en meer van die zaken heeft nu eenmaal heel veel tijd nodig. Dat schijnt niet zo goed tot de botte hersenen van K. door te dringen; zij wil te veel te snel. Dat kreeg zij tenminste te horen van de orthopeed. Terwijl andere mensen die rond dezelfde tijd zijn geopereerd nog de wachtkamer binnen kwamen met krukken of rollator, liep mevrouw K. zonder hulpmiddelen door het ziekenhuis. Wij denken dat zij gewoon stoer wil doen en zij niet goed beseft dat dat nergens voor nodig is. De orthopeed vindt nu dat K. het rustiger aan moet gaan doen. Mevrouw K. heeft dat voorstel in overweging genomen.
En als zij braaf is, hoeft zij pas over een half jaar weer terug te komen bij de orthopeed. Tenzij die andere knie het voor die tijd begeeft, maar daar willen wij liever niet aan denken.

Laptop Katblad hersendood

Het lijkt erop dat de Laptop (4 jaar oud) van het Katblad niet meer is te redden.
Wij, als redactie, zijn in diepe rouw.
Daarnaast zijn wij natuurlijk op zoek naar nieuwe mogelijkheden, qua berichtenverwerking en dergelijke, want onze Asus K50IJ dient zo spoedig mogelijk vervangen te worden, anders sterft het katblad een langzame dood...
Suggesties zijn van harte welkom!

Dankwoordje!

Mevrouw K. wil graag langs deze weg iedereen bedanken die haar vóór en tijdens haar ziekenhuisopname heeft opgebeurd en aangemoedigd met lieve kaartjes en bemoedigende berichten! Al deze tekenen van steun en medeleven hebben haar zeer goed gedaan en gemotiveerd om snel weer op de been te komen!
BEDANKT, LIEVE MENSEN!

Niet-harige katten

Nadat we onze poezen nr. 4 (Kat van Staal) en 5 (Kat van Hout) in of op het Katblad hadden gezet, was het natuurlijk nog maar een kwestie van tijd totdat onze vaste bezoekers ook gingen roepen over al onze andere katten zonder haar, want mevrouw K. heeft die natuurlijk in allerlei soorten en maten, kattengek als ze is.
Deze bijvoorbeeld hangt aan onze muur (u had het schroefje al gezien?) en is gemaakt van een soort licht metaal.
De fraaie kleuren van dit beestje doet de muur helemaal opfleuren!
Hij komt uit Amsterdam en daarom noemen wij hem de Amsterdamse Hangkat.

Deze twee schoonheden zijn gemaakt van keramiek. Ze staan bij ons bovenop de servieskast; dit om te voorkomen dat één van onze echte 3 haarfabrieken ze om zeep helpt. Nee, onze harige schatjes kunnen niet op die kast komen, tenzij met vleugels met aandrijfmotor.
Beide beeldjes komen uit België, en daarom noemt K. ze "de Belgische Katten".

Dan hebben wij uiteraard ook nog wat kleiner spul, en dat staat verspreid in de diverse kasten, het hele huis door. Geen één verdieping van ons pand is dus geheel katloos.
Deze kleintjes hebben wij geen naam gegeven want K. zou die nooit allemaal kunnen onthouden.

Dit fraaie exemplaar draagt wel een naam, namelijk Wachtmeister, of Rosina. Heel vroeger had mevrouw K. ook ingelijste posters met katten van Rosina W. aan de muur, maar die zijn in de loop der jaren gesneuveld.

Tot slot nog zo'n bijzondere: de Gooise Poes. Zij komt inderdaad van het G. Matras, en werd ons geschonken door de pleegmoeder van de Boez.
Deze Poes is best van flink formaat, al lijkt dat niet zo door het wijnglas ernaast. Maar als je nagaat dat dit glas absoluut niet in de vaatwasser past en dat er bijna een halve fles wijn in kan, weet je wel beter.

Misschien vervolgen wij dit bericht nog, maar alleen als daar voldoende belangstelling voor bestaat...

Vandaar dus...

Mevrouw K. wilde een foto maken van de Boez op het moment dat hij in een erg merkwaardige en onfatsoenlijke houding zat. Helaas was K. net iets te laat.
Dat komt echter wel vaker voor dus is op zich niet zo vreemd.
Wel was opvallend dat het gisteren totaal geen weer was om naar buiten te gaan, vonden onze reporters tenminste. Mevrouw K. was het daar wel mee eens, al keek ze er wel van op dat zelfs Oscar het grootste deel van de dag niet van zijn kussentje afkwam.

Het kussentje is zo langzamerhand al aardig goor geworden, voornamelijk doordat Oscar de afgelopen week een aantal keren kletsnat en zeer vies van zijn boodschapjes buiten de deur terugkwam, en zich zonder zich eerst met keukenpapier af te laten drogen op zijn kussen liet neerploffen.
Oscar zelf is ook een beetje goor, en dan vooral aan de buikzijde. Hoe die gelige waas heeft kunnen ontstaan, wil hij ons niet vertellen.

Cera was gisteravond ook aanwezig in de huiskamer, al had zij daar geen speciale reden voor. Haar diner had zij namelijk al genuttigd en meestal gaat zij direct daarna naar boven voor haar schoonheidsslaapje, maar gisteren dus niet omdat zij het grootste deel van de dag reeds slapend had doorgebracht. Ze was derhalve klaarwakker en zat verveeld op het vloerkleed te miepen.

Wel, tot zover dus de drie haarfabrieken na een lamlendige regendag.
K. probeerde hen nog alledrie tegelijk op de foto te krijgen, maar dat lukte haar niet.
Doch ondertussen....

Ondertussen maakte ons bezoek (mens van Bohr) vanachter zijn glaasje wijn een totaalplaatje van de vier bewoners van het redactiehuis.
Nu houdt K. er helegaar niet van om zichzelf per foto te presenteren, en zeker niet in het Katblad, maar voor dit plaatje maakte zij een uitzondering omdat het best wel grappig was:
K. staat haar haarfabrieken te fotograferen en wordt zelf weer door iemand anders op de kiek gezet; de familie is hier compleet en dat is niet vaak eerder vertoond.
Vandaar dus.

Punt uit.

Heel erg goed was het begin van het nieuwe jaar niet voor onze haarfabrieken...
De angst had de reporters nog steeds in zijn greep, ze durfden niet naar buiten.
Os heeft de eerste dag van het nieuwe jaar de slaapkamer niet verlaten. Hij lag onder een kledingrek met zijn neus tussen de mouwen van diverse vesten en jassen van mevrouw K., en kwam zelfs niet naar beneden voor zijn diner. Wij moesten het hem bezorgen, maar hij at gelukkig wel.
De Boez kwam heel af en toe naar beneden, maar lag toch het grootste deel van de dag onder het logeerbed. Alleen Cera stapte beneden rond, maar naar buiten gaan was er niet bij. Ze bleef alert.
De tweede dag van dit jaar kwam de Os (na een nacht op het dekbed tegen mevrouw K. aan (en dit tot grote ergernis van de Boez, de zot was jaloers) heel even beneden voor zijn ontbijt. Daarna zocht hij het kledingrek op de bovenverdieping weer op, en moest opnieuw 's avonds zijn diner aldaar geserveerd krijgen, er werd nog steeds geknald al was het niet meer dichtbij. Al bijna drie dagen geen brokjes gegeten, dat vond mevrouw K. niet zo fijn. Vooral wat dikkere katten moeten niet gaan vasten of opeens heel veel te weinig eten, anders kan er leververvetting optreden en kan de haarfabriek in een zogenaamde neerwaartse spiraal raken. Zoek maar op. En de Os is bovendien ook heel goed in het ophouden van zijn plasjes, maar gaat hij dan tenslotte een keer in vredesnaam toch maar op de bak, dan sla je achterover van de ammoniakstank...
Gisteravond kwam hij toch nog even naar beneden, en lag enige tijd met de Boez naast K. op de bank. Boez was al vaker op de benedenverdieping geweest, maar bij elk geluidje dat van buiten kwam, vluchtte hij weer de trap op naar zijn schuilplek.

Afijn, vanochtend vroeg kwam Os naar beneden, en na een lange tijd ronddrentelen en draaien, vertrok hij eindelijk voor een frisse neus. Het was toen nog slechts half zes, en een uurtje later kwam hij in zeer natte (en vieze) staat mevrouw K. op bed melden dat het buiten weer veilig was en hij zin had in een bakje Gourmet.
Ook van de brokjes was gelukkig weer gegeten.

Daar waren ze dan weer vanochtend, alle drie onze reporters tegelijk, en alles leek weer normaal.
Maar dat was schijn, of tijdelijk, zeg maar.
De Boez is nauwelijks buiten geweest en heeft een groot deel van de dag weer onder het logeerbed weggekropen gelegen.
Cera is heel even op bezoek geweest bij Charlie, maar lag verder op het dekbed van mevrouw K.
Os is weliswaar een paar keer naar buiten gegaan om zich nat te laten regenen, maar schrok later op de middag dusdanig van een geluidje (vallend pannendeksel) in de keuken, dat hij weer ergens totaal overstuur weggedoken zit en daarnet weer niet tevoorschijn kwam voor zijn diner. Zijn bakje Gourmet staat apart en wij zullen wachten tot hij weer gekalmeerd is en zijn portie eten komt halen.
Maar het gaat niet alleen om de Os.

Wij hoorden afgelopen dagen ook vaak over zeer relaxte huisdieren, sommige gewoon voor het raam zittend en kijkend naar het vuurwerk (maar dus wel doof of anderszins onverschillig), maar andere weer weggekropen met doodsangst in hun lijf voor de bedreigende knallen. En om deze dieren gaat het tenslotte.
Nu moeten we daarbij wel vertellen dat de oorlogsgeluiden in de Katbladstraat wellicht heviger zijn geweest dan elders, dat hoorden wij al van diverse kanten. Edoch, er waren vast meer van deze straten en/of buurten.
Voor de laatste keer in dit nog verse jaar wil mevrouw K. graag pleiten voor een landelijk verbod op het afsteken van vuurwerk door particulieren. Het betekent niet alleen voor heel veel dieren vele dagen vol angst en stress, maar ook voor mensen. En een verbod spaart jaarlijks een flink aantal mensenogen en vingers of andere lichaamsdelen. Zoek maar op.
Wat is de lol van het afsteken zware vuurwerkbommen? En het daarmee verstoren van de natuur? Want het gaat niet alleen om haarfabrieken en blafbeesten, maar ook om alle andere dieren in het wild levend, die niet beseffen, laat staan kunnen verdragen, wat er gaande is. Pure paniek en doodsangst. Talloze vogels die zich te pletter vliegen. De waanzin ten top, eigenlijk pure moord. De egoïstische mens houdt nergens rekening mee, zelfs niet met zijn eigen leefomgeving, met het verpesten van het milieu, want daarover hebben wij het dan nog niet eens gehad. Zoek maar op! Vuurwerk hoort erbij? Traditie? Rot op. Het is gewoon te walgelijk voor woorden. Plezier kan ook anders.
Mevrouw K. heeft gezegd.
Punt, uit.
Ander onderwerp volgende keer...

Pech voor mevrouw K.

Mevrouw K. heeft vette pech, dus wij ook.
De orthopeed heeft namelijk ontdekt dat in haar ene knie geen kraakbeen meer tussen de gewrichten zit, en bij de andere knie niet meer van dat soortgelijke spul achter de knieschijf, en verder is het daar ook maar behelpen, qua kraakbeen dus. Geen wonder dat haar benen aanliepen (zeg maar) en dat ze zoveel last had. Bovendien heeft ze een keer in het verleden een knieband gescheurd en is daar gewoon mee door blijven lopen, het stomme mens.
Nou zitten wij wel mooi met de gebakken peren, want sinds ze dit weet, verzet ze helemaal geen stap meer omdat ze bang is dat de boel nog verder slijt. En ze is aan de drugs, zegt ze, maar dan wel voorgeschreven door de dokter.
In januari mag ze terug komen bij die dokter, en dan gaan ze overleggen over tenminste 1 nieuwe knie. Wat dat precies inhoudt weten we nog niet, maar ze (mevrouw K.) is een beetje down omdat ze nu denkt dat het grote verval is begonnen. Wij denken dat dat best verder wel meevalt want ze heeft nog maar 1 kroon in haar mond en verder al haar tanden en kiezen nog. Maar ja, je weet hoe dat gaat als iemand zich zoiets in zijn hoofd haalt terwijl het nog winter moet worden.
En bovendien kan ze best gewoon een autoped kopen om een rondje te kunnen blijven maken met de katten, of een driewieler of iets dergelijks. Normaal is ze niet voor één gat te vangen, die K., maar op dit moment zit ze alleen maar te klagen.
Natuurlijk hopen wij dat dit snel weer overgaat. Wij hebben wat overheerlijke flesjes wijn voor haar gehaald en zullen morgen saucijzenbroodjes serveren met een beetje bisschopswijn. De Boez heeft zich opgeofferd en zorgt voor de slechtste knie door die aan het begin van de nacht lekker warm te houden, en Oscar ligt vlak naast hem voor de gezelligheid. Cera, die zelf een tijdje last heeft gehad van een voorpoot, denkt nog steeds dat het allemaal aanstellerij van K. is en houdt zich afzijdig, behalve uiteraard als er aaien te halen zijn.
Mevrouw K. houdt zich momenteel vooral bezig met het bekijken van oude foto's wegens nostalgie, en daar moeten wij het bij het Katblad voorlopig even mee doen.
Als u wilt kunt u met ons meekijken.

De Hoofdredacteur.

Tokkie Troy voor het raam

KerstBoez

Mooie, wijze Japekoppie

Zere knie mevrouw K. legt redactie plat

Cera:

Mevrouw K. heeft een zere knie en kan daarom niet met ons naar buiten, zegt ze. Ik vind het allemaal maar aanstellerij en ben het er niet mee eens. Daarom zit ik regelmatig in de gang te zeuren of ze nou eindelijk weer eens meegaat, maar dat doet ze niet.
Ik hoop dat het snel weer overgaat, die zere knie.

De Boez:

Ik snap niet wat er aan de hand is, maar dat we niet vaak naar buiten gaan vind ik niet erg omdat ik sowieso liever lekker binnen lig, vooral als het regent en nog koud is bovendien.
Meer heb ik niet te zeggen.

Oscar:

Ggggggnnnnnmmmmm.

Nou, het is dus inderdaad zo dat K. niet lekker loopt, om het maar voorzichtig uit te drukken. Morgen heeft ze een afspraak op het ziekenhuis, en hopelijk worden we daar wijzer van en kan ze snel daarna weer de straat op.
We houden u op de hoogte.

Het zal toch niet waar zijn?

Tot onze grote schrik kregen wij vanmorgen een brief van de gemeente waarin wordt aangekondigd dat men met ingang van heden start met het voorbereidende werk voor het plaatsen van ondergrondse containers. We wisten dat dit eraan zat te komen en schrokken niet zozeer van de aankondiging als wel van de lokaties die men voor deze containers heeft uitgekozen in de Katbladstraat.
Zoals bijvoorbeeld hier, voor het buurhuis van de redactie, waar de mensen gewend zijn in de zomer lekker buiten te zitten (wij hebben geen achtertuinen). Veel ruimte is hier niet, dus de containers komen erg dicht op de huizen te staan en de grote wielhuizen die regelmatig langs zullen komen om de containers te legen, zullen dat wel niet geluidloos doen. Wij (en onze haarfabrieken) sidderen al bij het idee...

De volgende container is ongeveer ter hoogte van de Kruidentuin gepland, dat wil zeggen hooguit 40 meter verderop. U ziet hier de Boez en Cera het terrein verkennen.

De Boez vindt het maar niks, dat is duidelijk.

Maar het kan ook zijn dat de containers op de hoek van de straat worden ingegraven, net voor de poten van Oscar, zeg maar.
Dat vinden wij al stukken minder storend voor de buurtbewoners.

Of zou het de bedoeling zijn dat er een stuk van de Kruidentuin moet worden opgeofferd?
Nee, dat gaan wij natuurlijk niet laten gebeuren.

In elk geval denkt mevrouw K. nu dat de buurtjes maar eens bijeen moeten komen om de lokatiepunten voor de vuilcontainers onder de loep te nemen.
Nu is de brief gedateerd op 14 november j.l. terwijl we 'm net pas in de bus kregen. En er staat bovendien in dat per heden (de 14e dus) de voorbereidende werkzaamheden starten! Dat geeft ons dus heel weinig tijd!

Maar na het bezichtigen van de lokaties moesten we natuurlijk eerst nog even de Kruidentuin inspecteren. Daarover in een volgende bericht meer.

Burchtkat

Tijdens een wandeling langs de Burcht in Leiden, ontwaarde mevrouw K. een langharige haarfabriek.
Deze had echter geen zin om zich te laten kieken en bleef derhalve op flinke afstand.
Hier zit hij op het pad.

Natuurlijk liet K. het er niet bij zitten en sloop zij zo goed en zo kwaad als dat ging op de langhaar af. Deze echter nam de poten, maar nog wel steeds op het pad.

Tenslotte ging hij van het pad af, daalde de Burchtkat af naar de voet van de heuvel, en verdween daar tussen de struiken.
Wij weten niet of deze haarfabriek zijn territorium rond en in de Burcht moet delen met andere soortgenoten, maar hij heeft in elk geval een mooi stukje natuur tot zijn beschikking. Nu kun je je daar als kat uiteraard in de zomer minder vrij bewegen, want in die tijd wordt de Burcht druk bezocht door toeristen en rennen er vele kindertjes over de paadjes. Maar nu is het er dus wel een oase van rust.

Op de vlucht voor prachtige muziek!

Mevrouw K. heeft in de opheffingsuitverkoop in de nog enige plaatselijke muziekwinkel een klein muziekinstrumentje gekocht, eigenlijk een beetje uit nostalgie, zeg maar.
Want toen zij namelijk nog een tiener was (heel lang geleden), speelde ze een beetje gitaar en vond het dan leuk om zichzelf daarbij te begeleiden met zo'n ding, net als Bob Dylan in die tijd zo prachtig deed op haar favoriete LP (Blonde on Blonde - red.). Natuurlijk speelde K. minder bedreven (understatement - red.) en kon ze lang niet zoveel noten blazen en halen als de grote meester, maar het ging tenslotte om het idee en voor een optreden op een klassenavondje was het net goed genoeg (of misschien ook wel niet, maar dat doet er nu niet meer toe; niemand zal zich dat nog herinneren).

Wel, K. kocht dus weer zo'n ding in de uitverkoop, en direct na thuiskomst ging zij aan het blazen, wat nog niet meeviel, vooral dan betreffende het onderdeel "ademhalen op het juiste moment" en niet gelijk te snel en te hard blazen, want dan krijg je de meest vreselijke, snerpende uithalen, die niet zo prettig zijn (weer een understatement - red.) voor het gevoelige oor.
U raadt het al, onze haarfabrieken vonden het blaasspel van K. afschuwelijk en sloegen compleet op tilt ...

De Boez stortte zich bij de eerste tonen onmiddellijk de trap op en verdween naar boven. Oscar kwam van zijn kussentje om mevrouw K. te smeken het muziekinstrumentje diep weg te stoppen achterin een kast en het nooit meer aan te raken, en toen ze dat niet meteen deed, vloog hij naar buiten, de regen in.
Cera tenslotte was net van buiten gekomen toen mevrouw K. even een adempauze hield, maar toen het kattengejank werd hervat, begon ons Meipie haar voor rotte vis uit te maken (zie foto hierboven), en toen dat niet hielp, vluchtte ook zij zonder dralen naar de bovenverdieping.

Mevrouw K. is nu diep bedroefd over het aanstellerig gedrag van haar haarfabrieken; zij kreeg net de slag weer een beetje te pakken en overwoog al een bijpassende gitaar te gaan scoren.
Echter, door het afkeurende gedrag van haar reporters heeft ze dit plan toch maar laten varen.
Helaas heeft ze nu een ander plan verzonnen, en dat is de aanschaf van een eenvoudig Keyboard (tweedehandsje?), met koptelefoon uiteraard. Daar zullen onze haarfabrieken toch geen bezwaar tegen hebben, wel?

Goed besteed weekend...

Mevrouw K. was gisterenavond met het hij-figuur naar de Hortus getogen om aldaar de langste dag van het jaar te vieren. Er traden veel koren op (erg mooi, daar niet van) maar K. had eigenlijk meer belangstelling voor de plantjes, en het toeval wilde dat die hij daar ook zo over dacht dus dat kwam mooi uit.

Van vak A tot Z namen zij alles door wat de moeite van het doornemen waard was, en er werden zelfs ergens stiekem wat zaadjes weggeritst...

Natuurlijk liepen er heel wat bekenden rond in de Hortus want Leiden is net een dorp, dus als er ergens een feessie is (of gewoon markt zeg maar), dan kom je iedereen vanzelf wel tegen, of je nu wilt of niet.
Helaas konden wij onze haarfabrieken niet meenemen, en daardoor kregen wij later nog wat probleempjes. Nee, niet omdat we ze thuis hadden gelaten (de reporters), maar omdat we te lang waren weggebleven (vermoeden we).
Maar daarover later meer.

Vandaag had mevrouw K. de opdracht gekregen om uit te vissen wat er gaande is op de begraafplaats Groenesteeg, want in het gemeentekrantje stond afgelopen week dat de gemeente Leiden een vergunning heeft afgegeven voor het aldaar kappen van 41 bomen. Ja, u leest het goed, en dit zou nodig zijn voor de restauratie van een aantal graven en stenen.
Wel, wie deze historische begraafplaats in Leiden kent, zal weten dat hier prachtige bomen staan van soms 200 jaar oud, en dus is het geen slecht plan om een vinger aan de pols te houden.

Een toevallig aanwezig bestuurslid van de Stichting (begraafplaats) vertelde aan mevrouw K. dat er helemaal geen sprake is van het omzagen van 41 bomen; het zouden er hooguit 5 zijn, en het ging dan ook nog om exemplaren die ziek, zwak of misselijk zijn. En verder zullen er best wel wat struikjes, heggetjes en ander klein spul moeten sneuvelen, maar men is van zins om meer terug te planten dan weggehaald wordt.
Nogmaals: een vinger aan de pols is geen slecht idee, een vergunning mag natuurlijk niet afgegeven worden als er helemaal geen reden is om waardevolle bomen te slopen. Wij zullen daarom zeker dit bericht doorsturen aan de bomenbond Rijnland, die vast en zeker weet wat haar te doen staat. Toch?
Ook hier trouwens niet veel vlinders; mevrouw K. zag 3 kleine vosjes en 2 koolwitjes. Wij maken ons echt grote zorgen om de fladderaars dit jaar.

Even pauze

Mevrouw K. heeft even een pauze in moeten lassen om boodschappen te kunnen doen voor o.a. de Kruidentuin.
Wij hopen uiterlijk zondag weer haar berichten te mogen ontvangen.
Onze excuses voor eh.... het ongemak, zeg maar.
De hoofdredacteur.

Vreemde poep

Mevrouw K. was afgelopen weekend erg druk bezig met het verwijderen van ongewenst kruid uit de Kruidentuin, en heeft dientengevolge niet erg veel betreffende heur haarfabrieken kunnen noteren.
Zij heeft nog wel haar reporters gevraagd een aantal hoopjes vreemde poep te analyseren, maar daar hadden ze (de haarfabrieken) geen zin in (tenzij onregelmatigheidstoeslag, maar daar had mevrouw K. dus weer geen trek in).
Wel, vandaar dus een foto van de bedoelde poephoopjes, met aan onze slimme lezers de vraag of zij misschien kunnen zien van welk beest deze ontlasting afkomstig is. Wij kunnen er nog bij vertellen dat de poep onder de Moerbeiboom ligt, gedeeltelijk op de stenen rand (rechtsboven) maar ook daarnaast (helemaal links, ietwat wit uitgeslagen, lijkt het).
Wij hebben de hoopjes nog niet verwijderd omdat het zomaar zou kunnen dat het uitstekende mest is voor de boom. Vol spanning wachten wij uw reactie af!

Sit-in

Omdat een aantal planten in de Kruidentuin (geplant in het vorig voorjaar) nooit is aangeslagen en er dus nu (ondanks allerlei reddingspogingen) wat vakken leeg zijn, heeft mevrouw K. de gemeente gevraagd om ter opvulling wat nieuwe kruidenplantjes te leveren.
Het antwoord was botweg NEE.
Mevrouw K. is razend en overweegt een sit-in, midden op de gevaarlijke weg, in de spits.

Gestopt

Oscar:
Het is de laatste dagen niks gedaan op de redactie, en dat komt doordat mevrouw K. eindelijk eens definitief gestopt is met dat vreselijke gerook van haar.
In elk geval kan ze nu niet meer over ons schrijven, zegt ze, want ze is door het optrekken van de nicotine-mist zogenaamd geblokkeerd geraakt. Ze kan zelfs niet eens meer normaal nadenken, loopt dag en nacht te jammeren als een klein kind, zit geen moment meer stil en kraamt constant onzin uit.
Ondanks dat het nu binnen in huis weer eens wat frisser ruikt, ben ik toch maar naar buiten gevlucht om daar te wachten tot alles weer genormaliseerd is, mevrouw K. gedeblokkeerd 's ochtends weer rustig achter haar laptop kan gaan zitten en er weer ritme en regelmaat in ons leven komt.
Vooralsnog ziet het er echter niet goed uit en blijf ik haar maar uit de weg. Nee, het leven van een redactiekat is heus niet zo makkelijk als u misschien wel dacht...

Motie PvdD aangenomen!

Landbouwgif uit schappen van tuincentra Verkoop RoundUp aan particulieren verboden

 

Den Haag, 4 maart 2014 - Vanaf eind 2015 mag het gevaarlijke landbouwgif glyfosaat niet langer aan particulieren verkocht worden. Glyfosaat is een bestanddeel van RoundUp, dat ook aan particulieren wordt verkocht als onkruidbestrijder. De Tweede Kamer stemde vandaag in met een motie van Esther Ouwehand, die de verkoop van glyfosaat aan particulieren verbiedt.

Lees ook onze facebookpagina geen giftroep op leidse stoep:

https://www.facebook.com/geengif

Ja, het lijkt ondertussen wel of Het Leidsch Katblad aan het adverteren is geslagen voor de Partij voor de Dieren, maar natuurlijk doen onze haarfabrieken niet aan politiek, behalve wanneer het gaat om het verbieden van het gebruik van het giftige onkruidbestrijdingsmiddel Roundup op o.a. straten, stoepen en zooipleintjes. Vandaar dus dat mevrouw K. erg blij is met de acties van deze partij in Leiden; de PvdD heeft zich namelijk als enige politieke partij enorm ingezet voor een verbod op het spuiten met glyfosaat in Leiden, en is wat dat betreft ook landelijk ontzettend goed bezig (zie de motie)!

Nog even ter herinnering:

Wijlen mevrouw T. Troy heeft eens op pas met Roundup bespoten kruidjes gelopen en kreeg daarna zeer pijnlijke blaren op haar voetzooltjes, die pas na maandenlange behandelingen genazen. Japekoppie zaliger liep destijds na het kauwen op pas bespoten gras een maagzweer op die nooit meer helemaal genas...

Helaas moeten we nog tot november 2015 wachten op het verbod op het gebruik (en verkoop) van Roundup, dus blijven we attent en houden we de gifquads in Leiden nauwlettend in de gaten!

En deze mooie rooie in Nieuw Leyden doet dat hopelijk ook!

Amok in Nieuw Leyden

Terwijl de Partij voor de Dieren een nieuw stukje Leiden (Nieuw Leyden geheten dus) symbolisch gifvrij verklaarde (want ook hier wordt in opdracht van de gemeente met Roundup gespoten), werd er een klein eindje verderop flink wat amok gemaakt...
En toevallig was de fotograaf van het Leidsch Katblad aanwezig om het allemaal vast te leggen!
Kijkt u even mee?

Hier dus de amokmakers: een zwarte bovenop, een Os-achtige beneden.
Ze krijsten allebei naar hartelust, maar de wit-rooie had de beste stembanden.
Waar de ruzie over ging, konden we niet goed horen, maar het had vast te maken met een stukje territorium, daar kun je donder op zeggen.

Eerst leek het erop of de zwarte van plan was om een klacht bij ons in te komen dienen; hij kwam naar ons toe terwijl zijn vijand scheldend een niveau lager met hem meeliep.

Maar toen het schelden van de wit-rooie alsmaar toenam, kon de zwarte niet anders dan het terugroepen van allerlei verwensingen, die wij helaas niet allemaal verstonden.
Maar het zangkoortje was nog niet compleet, want?

Er verscheen namelijk ineens een derde haarfabriek in beeld, en de Os-achtige schrok zich te pletter toen deze nr. 3 zijn scheur eveneens openzette om de derde stem mee te zingen.
Nou, fraaie boel daar op de rand van Nieuw Leyden! Daarbij vergeleken is onze Katbladstraat maar behoorlijk saai!

Nr. 3 werd echter al snel overschreeuwd door de wit-rooie en besloot daarom zijn bek weer te sluiten en het strijdperk te verlaten.

Vervolgens kreeg de zwarte weer de volle laag, doch ook hij besloot toen maar om de wit-rooie in zijn eigen sop gaar te laten koken.

Wel, onze fotograaf snelde terug naar de plek van de anti-gif-actie om mevrouw Esther Ouwehand (Tweede Kamerlid voor de Partij voor de Dieren) nog een handje ten afscheid te kunnen geven, maar kwam daarvoor helaas te laat; Esther was alweer op weg naar Den Haag voor andere, belangrijke zaken.
Overigens vinden wij onze eigen Oscar natuurlijk veel mooier dan de schreeuwlelijk op de bovenstaande foto's, maar dat spreekt voor zich.