Niet te opdringerig, mevrouw K.!

De Witte (van de overkant van de Gevaarlijke Weg) is weer in de Katbladstraat geweest. Dat gebeurde in de vroege ochtenduren van de afgelopen zondag.
Mevrouw K. zag hem gaan, wilde hem per se helemaal (in/aan één stuk) op de foto hebben en liep hem daartoe dus gewoon en schaamteloos klem. Daar is zij erg goed in geworden.

Maar natuurlijk wilde de Witte helemaal niet in de tang genomen worden, nee, hij wilde vrij zijn en daar kunnen lopen waar hij graag wilde lopen. Dat lazen wij tenminste in zijn ogen.
Dus deed K. uiteindelijk maar een paar stappen opzij; het wordt sowieso hoog tijd om eens te stoppen met dat gemanipuleer van haar en met die camera-terreur.
Maar natuurlijk volgde K. de Witte wel, want dat hoort er nu eenmaal bij en is minder onfatsoenlijk, als je tenminste maar wat afstand blijft houden. Dus niet te opdringerig, heh? Nee. Of ja dus, dan kunnen we nog alle kanten uit.

Wel, in de Kruidentuin namen wij pas weer een foto van de Witte toen hij klaar was met wat hij daar had gedaan en de boel vervolgens netjes en zoals het hoort begroef.












Daarna stak hij de Gevaarlijke Weg over via het zebrapad, gelukkig net op een rustig moment. Mevrouw K. haalde pas weer adem toen hij veilig aan de overkant was.

Onverwacht bezoek en wat overpeinzingen....

Oscar zat te wachten op het tuinteam, want hij vindt het reuze gezellig om mee te helpen in de tuin en vooral om toezicht te houden. En op deze manier is hij constant lekker dicht in de buurt van de Nepeta zodat hij op elk moment even kan gaan snuiven.
Maar er kwam dus niemand, alleen mevrouw K. was er om weer eens wat foto's te schieten van een aantal plantjes...

Natuurlijk was Cera met K. meegelopen. Hier po(e)seert zij bij een vlinderstruikje dat gelukkig toch nog aan het uitlopen is. De laatste der Mohikanen?

Nee, want wij zagen nog ergens een stompje met wat voorzichtige blaadjes. De meeste vlinderstruiken echter werden te laag afgezaagd en hebben het begeven. Meer hierover later in ons Kruidentuinblog, nu weer terug naar de haarfabrieken!
Ja, want er dook opeens een onverwachte bezoeker op!

Wie ons Katblad al wat langer leest zal deze haarfabriek herkennen als de Witte van de overkant.
Tot vorig jaar stak de Witte alleen op zaterdag- of zondagochtend vroeg de Gevaarlijke Weg over, maar tegenwoordig doet hij dit ook gewoon door de week, op momenten dat er best veel verkeer voorbij raast.
En soms zien we hem zelfs de Hoftuin ingaan of bij het Zooiplein rondscharrelen.

We weten niet hoelang de Witte deze keer al in de Katbladstraat of de Kruidentuin had vertoefd, maar nu was het blijkbaar tijd om weer naar huis te gaan.
Wij zagen hem eerst even halt houden bij het fietspad om een fietser voorbij te laten gaan. Zijn oortjes waren gespitst, en toen hij hoorde dat er geen wielhuizen meer in aantocht waren, stak hij snel over.

Hij gebruikte daarvoor keurig het zebrapad en we zagen hoe de Witte veilig de overkant bereikte. Pfffff.

Natuurlijk moest K. weer aan Bolle Wangen (Pincho) zaliger denken, die hier in  vroegere jaren soms enkele keren per dag de weg overstak, spitsuur of niet. En hoe het toch mogelijk is dat hij tenslotte in januari vorig jaar in de gracht heeft kunnen belanden en verdronk. Het zal voor altijd een raadsel blijven, net zoals het geval van de eergisteren opgeviste rode kater. We weten niet sinds wanneer deze laatste kater al in het water had gelegen, hebben nog op diverse sites gekeken of hier in de buurt een rooie als vermist stond opgegeven maar hebben daarover niets kunnen vinden. We weten dat onze reporters niet zo ver van huis gaan, maar zijn altijd weer blij en gerust als zij zich 's avonds alle vijf hebben gemeld voor het diner.
Overigens, er zijn mannen van de gemeente in de Katbladstraat geweest om de hoogte van de verkeersdrempels op te meten (dit in verband met klachten van diverse bewoners over het te hard rijden over een "woonerf", wat onze straat dus officieel is). En inderdaad, de drempels die 8 cm hoog zouden moeten zijn, zijn met hun 4.5 cm veel te laag. We zijn benieuwd of de gemeente nu actie gaat ondernemen!

Kort van memorie?

Buiten op straat, vlak voor de redactie, heerste enige opwinding. Omdat mevrouw K. weet dat ze in zo'n geval niet de voordeur moet opengooien om foto's te maken van de oorzaak (ze zou zomaar op die manier een vreemde bezoeker kunnen wegjagen en dan heb je helemaal niks bijzonders meer om te kieken), liep ze heel voorzichtig naar het raam toe.
En bij het Poezenloket bleef ze doodstil staan, maar wel dus met de camera in aanslag voor het geval.

En zo kwam het dat de Witte (van de overkant van de Gevaarlijke Weg) haar niet zag en brutaal op de stoel van mevrouw Troy sprong om naar binnen te loeren, langs mevrouw K. heen.
In de kamer was verder niets belangwekkends te zien, er bewoog niets en er waren geen geluiden te horen.

Toen de Witte uitgekeken was draaide hij zich weer om, en zo bleef hij nog geruime tijd staan. Mevrouw K. bleef ook staan en hoopte dat de Witte zich nog een keer zou omkeren om in de lens te kijken, maar daar had de haarfabriek blijkbaar geen zin in (of hij had andere dingen aan zijn kop).

Het gekke was dat de Boez en Oscar niet ingrepen terwijl ze dat normaal gesproken wel doen als er een vreemde gast bij het Poezenloket zit. Wij concludeerden daaruit dat de Witte tenminste recht van overpad heeft en waarschijnlijk ook als niet gevaarlijk wordt beschouwd door onze reporters.

Toen de Witte uit de stoel sprong, de straat overstak en daar ging lopen snuffelen tussen de gevallen boombladeren, volgden onze reporters hem niet; ze bleven rond de tafel hangen.
Mevrouw K. vond dit alles een vreemde gang van zaken, vroeg de Boez en Oscar even later om een verklaring maar zij weigerden commentaar wegens "kort van memorie".
Daar zijn we dus weer mooi klaar mee.

Alleen op zondag

Afgelopen weekend hadden wij al vroeg in de ochtend "de Witte" van de overkant (van de Gevaarlijke Weg) op bezoek.
De Witte komt niet zo vaak in de Katbladstraat, maar als hij komt is dat meestal op een zondagmorgen wanneer het nog heel stil is op straat.
Omdat deze haarfabriek op de vlucht gaat zodra hij vreemde mensen ziet naderen, hebben wij deze foto vanuit ons raam moeten nemen. Nu was het nog even wachten tot hij zich zou omdraaien, want wij hadden nog steeds niet met zekerheid de kleur van zijn ogen kunnen vaststellen en waren daar om de één of andere reden erg benieuwd naar.

Aha, blauw dus! En een lekker bekkie, hoor!
Maar nu de Witte ons had gezien vond hij het hoog tijd om er weer eens vandoor te gaan, en mevrouw K. vond dat ook een goed idee vanwege het toenemende verkeer.
Natuurlijk zwaaiden we de Witte uitbundig uit en riepen hem na dat hij altijd welkom is bij de redactie, maar dan toch het liefst op zondagochtend heel vroeg...

Rood vlekje op staart...

De Witte (van de overkant van de Gevaarlijke Weg) is weer langs geweest; wij hadden hem al een paar weken niet meer gezien en vroegen ons af of hem iets was overkomen.
Maar nee dus, de Witte zag er goed uit en was lekker aan het scharrelen onder onze buitentafel.

Helaas was hij niet van zins om een beetje leuk voor ons te po(e)seren, en zo kwam het dat we het moeten doen met deze slechte plaatjes.
Toen hij tenslotte weer wegliep, zagen wij voor het eerst dat de Witte een klein, rood vlekje op zijn staart heeft, wat zou kunnen betekenen dat hij niet doof is (geheel witte katten schijnen dat vaak wel te zijn, namelijk).
Dat hij eventueel niet doof zou zijn vinden wij een belangrijke ontdekking met geruststellende waarde, want het verkeer komt vaak hard over de Gevaarlijke Weg aanstormen, ondanks de snelheidsbeperking aldaar. Nu maar hopen dat het vlekje niet een plekje viezigheid is geweest.

Voor onze lezers die Pim nog hebben gekend:
Lange tijd dachten zijn mensen dat Pim doof was omdat hij totaal wit was, en hielden hem daarom binnen en in een hondenbench (tja....). Toen hij wat ouder was mocht hij wel eens naar buiten, en vervolgens bleek dat Pim wel degelijk goed hoorde! Bij nader onderzoek van zijn vacht ontdekten we een paar rode haren, precies op het midden van zijn kop tussen zijn oren....
Het woord is nu aan onze genen-deskundigen!

De Witte rukt op!

Misschien heeft het te maken met zijn belangstelling voor Witte Wangen (die wij nog steeds regelmatig horen kermen), maar de Witte van de Overkant (van de Gevaarlijke Weg) zien wij steeds vaker in onze buurt opduiken. Hij bezoekt dan onze redactie (scharrelt een beetje rond de buitentafel) maar hij gaat ook steeds verderop, naar het Zooiplein bijvoorbeeld. Hij werd zelfs al een keer op het balkon van Gizmo, Sonny en Wamy (ja, ja) gesignaleerd, en dat is toch voor deze kat wel heel erg ver van huis! Witte Wangen zien wij overigens niet meer zo vaak overdag, maar horen hem des te vaker 's nachts, zowel aan de voor- als achterkant van ons huis. Het kan zijn dat hij 's avonds door zijn mensen de straat op wordt geschopt vanwege zijn aanhoudende klaagzangen, maar in dat geval moet het toch niet gekker worden, heh? Wij weten echter nog niets zeker en zouden dus niet moeten speculeren. Einde bericht.

Kort bezoek van de Witte

De Witte (van de overkant van de Gevaarlijke Weg) is langs geweest om onze Schuilhut te controleren. Daar het vuurwerk voorbij is, denken wij dat hij de Storm aan voelde komen en "voor het geval" onze hut bezocht...
Wel, hij snuffelde wat aan de buitenkant maar heeft niet te binnenkant van de hut geïnspecteerd. Het kan zijn dat hij, na inspectie van de buitenkant, onze Schuilhut resoluut heeft afgekeurd.

Vervolgens leek de Witte van plan om onze Kerstboom aan een nader onderzoek te onderwerpen, en dat hadden wij helemaal niet erg gevonden want de boom moet toch één dezer dagen worden gesloopt! (En wij stellen enige hulp daarbij best wel op prijs....)

Helaas kreeg de Witte ons toen in de gaten en zag af van verdere activiteiten met betrekking tot de Kerstboom.
Als u deze foto trouwens goed bestudeert, ziet u dat Oscar nog steeds de boom bewaakt, al hebben wij hem al diverse keren duidelijk gemaakt dat dat nu niet meer hoeft. (Os zit helemaal rechts op het bankje, onder de plantenpotten, zeg maar; u ziet nog net zijn voorpoten.)

Os kwam tevoorschijn om de Witte te intimideren, en slaagde daarin; snel daarna stapte de gast van de overkant van de Gevaarlijke Weg op en verdween in de richting van de Kruidentuin.

Niet vaak op bezoek!

Zondagochtend vroeg zag mevrouw K. opeens iets wits tussen de planten. Eerst dacht zij dat het Oscar was die zijn vlekken kwijt was geraakt, maar het bleek (natuurlijk) een andere haarfabriek te zijn.

Het was de Witte van de overkant van de Gevaarlijke Weg.
Deze Witte komt niet zo vaak langs, maar als hij langskomt is dat op de vroege zondagochtend, als er nog erg weinig verkeer is.

Toen de Witte in de gaten kreeg dat hij door mevrouw K. werd bespied en zelfs gefotografeerd, keerde hij zich om en liep weg in de richting van de Kruidentuin.
En omdat wij nog geen behoorlijke foto van hem hadden kunnen maken, stuurden wij de fotograaf achter hem aan, ondanks de gierende storm.

Japekoppie ging alvast vooruit om de Witte te volgen en in de gaten te houden.

Wij wilden dat de Boez ook meeging, maar die voelde zich plezieriger achter het glas en bleef dus lekker in de vensterbank zitten. Maar niet voor lang want mevrouw K. duwde hem eraf en stuurde hem de voordeur uit. Ja, want ook op zondag moet er gewerkt worden bij het Katblad!

De Boez was het daar niet mee eens en bleef tussen de planten hangen. Wel, dat scheelde straks weer een paar kaassnoepjes, heh? Ja, want niet werken betekent namelijk: geen beloning!
Zo. (Het zijn toch al van die dure tijden....)

Japekop was wel goed aan het werk. Hij had de Witte prima in de gaten gehouden, en terwijl de vreemde haarfabriek zich probeerde te verstoppen achter een fiets, bleef Japekop bij hem in de buurt zitten zodat de fotograaf niet hoefde te zoeken.
De rode bij de put is trouwens Loesje; zij kwam net terug uit de Kruidentuin en was op weg naar huis.
Ja, erg jammer dat ze er niet even bij bleef, maar ze had blijkbaar erg belangrijke, andere dingen te doen.

Helaas, ondanks het harde werken van Japekoppie kregen wij de Witte toch niet helemaal goed in beeld, hij is namelijk nogal schuw en houdt ook niet van camera's. Deze foto werd van veraf genomen, want toen wij dichterbij kwamen, stak de Witte pardoes de Gevaarlijke Weg over. Gelukkig kwam er geen verkeer aan op dat moment.

Witte Reus...

Het is alweer eergisteren dat wij opeens de Witte de Hoftuin in zagen lopen. Wij waren daar verbaasd over want, misschien weet u het nog, deze Witte woont aan de overkant van de Gevaarlijke Weg en zal door de week nooit zomaar oversteken op tijden dat er veel verkeer is, dus zeker niet midden op de ochtend. Maar goed, wij hadden hem gezien en gingen het Hof in om te kijken wat hij daar ging uitvoeren.

Eerst zagen wij hem niet, maar na een poosje kwam hij tevoorschijn. Hij had zich onder een struik verstopt gehouden....
Op de bovenste foto ziet u hoe hij wat angstig bij een gesloten deur staat. Vervolgens verstopte hij zich wederom onder een struik, maar toen hij in de gaten kreeg dat wij toch echt niet weg gingen, zat er niets anders voor hem op om toch in beweging te komen (het was natuurlijk te koud om stil te blijven zitten), en daarna ging hij met een zo groot mogelijke bocht om de fotograaf heen, op weg naar de Poort. U ziet overigens op de foto hiernaast dat ook de Witte er niet van houdt om met zijn poten door de sneeuw te lopen als dat niet strikt noodzakelijk is. Bovendien is hij net zo mooi wit als de sneeuw, terwijl hier een reporter rondloopt met witte vlekken die in de sneeuw meer weg hebben van intensief gebruikte poetslappen! Maar dat terzijde.

Hij ging er erg snel vandoor, de Witte. U ziet hem nog net aan de voet van de lantaarnpaal, op weg naar de Gevaarlijke Weg. Uiteraard gingen wij hem niet achterna, want hij moest in alle rust over kunnen steken en mocht door ons dus niet worden opgejaagd. Wij durfden haast niet te kijken, maar de Witte stak gelukkig net over toen er geen verkeer aan kwam. En zo konden wij met gerust hart weer naar huis.

Zomaar op een doordeweekse dag

Vandaag willen wij u berichten over een bijzondere ontmoeting in de Kruidentuin, zomaar midden op de dag.
Het gaat trouwens niet om Mini, die u hiernaast op de foto ziet, maar zij keek wel verstoord om toen wij de Kruidentuin betraden, en op dat moment wisten we nog niet wat haar zo bezighield dat zij onze komst als storend ervoer. Ze was erg opgewonden, dat konden wij wel zien. En dus keken we maar even in het rond wat de oorzaak daarvan kon zijn.

En toen zagen wij het! De Witte (van de overkant van de Gevaarlijke Weg) was op bezoek! Dat doet hij wel eens meer (op bezoek komen dus), maar dan wel alleen in het weekend 's ochtends heel vroeg, wanneer er nog nauwelijks verkeer is. Nu echter was het midden op een doordeweekse dag op een moment dat het verkeer langsraasde en het oversteken van de Weg dus uitermate riskant was.
Was de Witte soms verdwaald? Of was hij van huis weggelopen misschien? Of had hij bepaalde bedoelingen met zijn bezoek aan de Kruidentuin? In elk geval had hij over belangstelling niet te klagen. Op de voorgrond  (foto) ziet u eerst (helemaal rechts) de Os (die wanhopige pogingen deed de aandacht te trekken van de fotograaf voor - uiteraard - een aaibeurt), helemaal links ziet u Mini dus, en op de achtergrond de Boez op een stoel met de Witte daarnaast. De Witte kijkt verschrikt op want hij is bang voor vreemde mensen.

En omdat hij zo bang is, besloot hij zich te verstoppen in de struiken, en wel op de plek waar het Nagelkruid staat.
De fotograaf keek om hoe de andere haarfabrieken reageerden.

Wel, Mini had haar belangstelling voor de Witte op slag verloren, want een verstopte soortgenoot is niet interessant. Mini gaat het liefst voor een beetje actie, en stapte op om dat elders te vinden. Wij namen deze foto om u te laten zien hoe zij eruit kan zien als zij voortschrijdt als een echte jager. Slank, soepel en doelbewust. Ja, een heuse tijgerin!

Ook voor de Boez en Oscar was de lol eraf toen de Witte was ondergedoken. En dus gingen zij hun vertier zoeken in het centrum van de Kruidentuin, onder de boom van Kaija. Natuurlijk liep dat uit op stoeien en rollebollen tussen de kruiden, of een soort van "diefje met verlos".

En zij hadden het zo druk met elkaar, dat de Witte al spoedig helemaal vergeten was.
Maar de fotograaf was de gast van de overkant niet vergeten, en ging nog even terug naar het struikgewas. Daar zat de Witte nog steeds, wachtend op.... ja wat eigenlijk? We hoopten alleen maar dat hij zo verstandig zou zijn om te blijven wachten tot het wielhuisverkeer was afgenomen en dat hij weer veilig zou thuiskomen, en lieten hem verder maar met rust. In elk geval was hij een paar uur later verdwenen.....
(foto: Boez loert op Oscar en is de Witte vergeten)

Bezoek van de Witte

Gisteren kregen wij weer eens bezoek van de Witte van de overkant (van de gevaarlijke weg). Hij sprong zomaar op onze vergadertafel waar de Boez onder lag. Ja, onze jongste reporter was er maar weer eens bij gaan liggen.









Maar toen de fotograaf naar buiten kwam om een plaatje te schieten, vond de Witte dat hij er maar weer eens vandoor moest. Nee, van vreemde mensen moet hij niet veel hebben.


Doch, de Witte ging niet naar huis maar liep verder de Katbladstraat in, in de richting van het gevaarlijke water dus.




Want in de verte had hij Zwarte Gijs gezien, en waarschijnlijk wilde hij kennis gaan maken. Of stennis, dat kan natuurlijk ook. Zwarte Gijs echter had daar geen behoefte aan.







Nee, Gijs was al een paar uurtjes op geweest en had honger. Tenminste, dat dachten wij omdat hij via zijn klimop naar zijn balkon klom, en dat doe je met een bepaalde reden.









Helaas voor Gijs waren de deuren gesloten. En terwijl de Witte rond liep te scharrelen bij de voordeur van Gijs, zat de laatste daar vlak boven en besloot zich maar eens lekker te gaan poetsen.
Ja, je moet toch wat om je tijd door te komen, heh?
De Witte is niet lang daarna weer de gevaarlijke weg overgestoken om naar zijn eigen straat te gaan. Gelukkig bereikte hij veilig de overkant.