Welkom bij Het Leidsch Katblad

Wij brengen u afwisselend regelmatig en onregelmatig nieuws over stadskatten die wonen in de "Katbladbuurt" in het centrum van Leiden, Zuid-Holland. Wij nemen u af en toe mee op onze rondes door de buurt en doen verslag van gewone en bijzondere gebeurtenissen op straat en bij de redactie thuis.
De hoofdredacteur verklaart hierbij dat wij alle gebeurtenissen naar waarheid weergeven, maar maakt u er tevens op attent dat wij niet aansprakelijk zijn voor de door de haarfabrieken gedane uitspraken, hun taalgebruik en/of gedrag, en wijzen u er daarom nadrukkelijk op dat het lezen van dit Katblad geheel voor eigen risico is.
Zie voor meer info over de redactie en katten de linker kolom van deze digitale krant.

vrijdag 19 december 2014

Uit de oude doos, 12

Iwan (boven) versus Thassos. De laatste dacht na het vertrek van Bel de Franskat een gooi te kunnen doen naar de titel: Schrik van de Buurt. Hij was al een aardig eind op weg om die titel te verdienen maar moest zich terugtrekken wegens dreigende burn-out. Ja, want druk op het terras, in zijn eigen buurt en daarbij ging hij bijvoorbeeld ook graag op stap naar verre oorden (Leiderdorp) en was dan zomaar een paar weken weg. En als je de Schrik van een Buurt wilt worden, moet je je wel regelmatig laten zien, anders gaan ze je natuurlijk uitlachen.
Japekoppie dweilend over straat kwam niet veel voor. Tenzij er iets interessants te ruiken was, zoals in dit geval. Wat het was hebben wij niet kunnen controleren; achteraf  gezien moet het te maken hebben gehad met de natte druppel vlak voor zijn neus. Maar we kunnen ons vergissen en we kunnen het nu helaas niet meer nagaan.


Oscar in zijn jonge jaren: smal bekkie en grote ogen.
Bel de Franskat, verdekt opgesteld want (herinneren wij ons) iets verderop liep de kleine Mini argeloos in de Kruidentuin te snuffelen. Even later stonden ze tegenover elkaar, maar het kwam niet tot een treffen (pootgemeen) want Mini had die dag besloten zich niet meer door Bel weg te laten jagen of in elkaar te laten slaan. Enkele dagen later was Bel verhuisd, en nu denken wij dat zij, Mini dus, al iets daarvan geweten moet hebben...

Bobo, in tijgersluipgang onder een bankje door. Dat was omdat iets verderop Cera liep, en dan ook nog vlakbij het huis van Bobo. Bobo gaat niet ver van huis maar accepteert dan ook geen enkele andere haarfabriek in haar kleine territorium. Cera moest dus vluchten, want Bo kan erg fel en hardpotig zijn tegen indringers.

Inderdaad, de Boez wilde weer eens een geintje uithalen, had zich in de Poort verstopt en sprong plots bovenop Cera toen zij langskwam. En Cera had het niet zien aankomen, schrok zich het apezuur. Geslaagd geintje dus, deze keer dan.

Ventje Boez had een muis gevangen, een flink exemplaar ook nog. Hij wilde het beestje niet afstaan maar we mochten zijn vangst wel van dichtbij bekijken. Boez legt altijd zijn prooien onder onze eettafel, en bij voorkeur onder de stoel van mevrouw K.  Wij nemen nu maar aan dat dat een grote gunst is; een andere reden kunnen we niet verzinnen.

Wat is er lekkerder dan om uit de teil van Zwarte Gijs te drinken? Maar dan wel als Gijs zelf niet in de buurt is, heh Cera?

De verkeersdrempel is niet hoog genoeg, vindt mevrouw K., want het verkeer wordt er(w.b.) snelheid  niet door gehinderd. Maar een opstelling als deze vindt zij uiteraard ook niet zo gewenst, vooral niet als er van die snelle brommertjes rondrijden.

Rooie Gijs op bezoek bij de redactie, en dat gebeurde niet vaak omdat hij het meestal te druk had met het uitzetten van illegalen (uit de Hoftuin). Doch op het eind van zijn leven zagen wij hem steeds vaker rond onze tafel scharrelen, wij weten alleen niet waarom hij dat deed want Rooie Gijs was nooit zo spraakzaam maar leed in stilte.

4 opmerkingen:

katja zei

Even @Jacobiene, Marloes onder de douche en andere meervoudige persoonlijkheden die hier op de reactiepagina's van het Katblad rondhangen en dus vast ook weer bij dit bericht zullen opduiken: Katja (ik dus) is niet een van jullie, als jullie begrijpen wat ik bedoel. (zie:
https://www.blogger.com/comment.g?blogID=4332353046750942064&postID=4778250833086039159 ) Dus laten we het er maar op houden dat als er geen plaatje bij mijn naam staat ik het dus niet ben...





katja zei

Voordat ik de tekst las dacht ik dat Cera een kopje onder Boez zijn oksel gaf. Ik vroeg me al af hoe ze dat nou voor elkaar had gekregen. Boez kijkt er ook heel ongelukkig bij...

Ina Rus zei

De originele namen waren zeker uitgeput...

Ina Rus zei

Wat kon Rooie Gijs toch heerlijk knorrig kijken! En hij kon ook heel knorrig mauwen als hij het er niet mee eens was dat hij naar huis moest gaan en hij het dan toch moest doen. Dit kwam een keer voor toen hij bij ons alle bakjes had leeggegeten en hij zich daarna in een luie stoel had neer gevleid. Voor de goede orde: de mensen waren toen even weg, en ze vonden hem heerlijk soezend in de stoel toen ze thuiskwamen. Het was moeilijk voor mij om hem toen weg te sturen, maar ik heb het toch gedaan.