Franse Lapjes ook vaak chagrijnig?

Vlakbij een groot kasteel zagen wij deze weldoorvoede dame liggen. We weten niet of ze bij het kasteel hoorde (of daar woonde), maar denken eigenlijk van niet omdat er nogal wat toeristen rond het chateau liepen en iedereen weet dat haarfabrieken helemaal niet zo van kouwe drukte houden.
Ook deze haarfabriek zag er trouwens weer prachtig uit en zat al dik in haar wintervacht. En zoals vele andere lapjes gedroeg ook zij zich helaas wat aan de chagrijnige kant...

Ze begreep onze belangstelling voor haar niet zo goed. Waren wij niet voor het chateau gekomen? Wel, zo ja dan hadden we vette pech want het kasteel was net (per 1 september) gesloten voor bezoek. Ja, het seizoen was voorbij, er moest bovendien erg nodig gerestaureerd worden maar volgend jaar waren wij weer welkom. En als we zo vriendelijk wilden zijn om haar nu verder met rust te laten?

Inderdaad, we kwamen niet verder dan de brug; het chateau was dicht, tot grote teleurstelling van een flinke groep (late) toeristen.
Op de terugweg kwamen wij weer langs het Franse Lapje, maar ze had nog steeds geen zin in een interview.
Wij hebben daarop de voorzichtige conclusie getrokken dat Franse Lapjes over het algemeen niet zoveel verschillen van de Nederlandse.

De Parkeerhaarfabriek

Toen we na een wandelingetje door een erg leuk stadje terugkwamen op de parkeerplaats, zagen we een zogenaamde "Parkeerhaarfabriek" liggen, roerloos in de schaduw van een wielhuis. Ook toen wij van alles naar hem of haar hadden geroepen ("Minou" en vele varianten daarop), bewoog hij of zij niet; geen oor, geen snorhaar, niks. Een goede reden dus om deze haarfabriek van dichterbij te gaan bekijken.

Ja inderdaad, een heel merkwaardige tekening want een geheel zwarte mop en centenbakje!
Wij hadden graag dat deze haarfabriek even wakker werd om ons de andere zijde van zijn/haar vreemd getekende koppie te laten zien, maar het was een warme dag, in de schaduw is het dan goed toeven en bovendien was zij/hij waarschijnlijk ook gewoon een beetje liever-lui-dan-moe, iets wat zoals u weet niet zo bijzonder is bij haarfabrieken.

Had hij/zij onze wens wellicht via telepathische weg opgevangen? Het zou zomaar kunnen want opeens draaide hij/zij zich toch even een beetje op zijn/haar rug, en snel maakte mevrouw K. nog een plaatje van het bijzondere snuitwerk.
Daarna draaide de haarfabriek zich weer terug op zijn/haar zij en sliep rustig verder.

Wamy was opzichter

Wamy heeft al een paar keer geprobeerd de redactie binnen te dringen, waarschijnlijk omdat hij nog steeds in de veronderstelling verkeerd dat zijn mens daar aan het klussen is.
Wij hebben namelijk vernomen dat de Wams gedurende de hele vorige week dagelijks voor opzichter heeft gespeeld en in de gaten heeft gehouden of verfbussen wel goed werden afgesloten, kwasten werden uitgespoeld en dergelijke, en natuurlijk ook of de voerbakjes van onze reporters wel op tijd werden bijgevuld. Het kan zijn dat hij vindt dat het werk nog niet af is, maar het kan ook nog zijn dat hij moeite heeft met het afscheid nemen van de gezelligheid tijdens het geklus (en de pret van daarna - we hoorden al allerlei verontrustende verhalen over vreemdsoortige slemppartijen op de redactie...). Doch wat hij ongetwijfeld het meest zal missen is het toezicht houden op het brokjesniveau in de voerbakjes van onze haarfabrieken. Arme Wams!

De schrik zit er nog in

Heel voorzichtig zijn we weer begonnen met kleine wandelingetjes in de buurt; dit omdat onze reporters nog niet helemaal in hun gewone doen zijn en vrezen dat mevrouw K. er opeens weer vandoor zal gaan of dat er wellicht een nieuwe invasie (klussers) zal plaatsvinden als zijzelf te lang van huis zijn.
Ja, de schrik zit er nog behoorlijk in, dat merken we ook aan het feit dat er 's nachts steevast 4 haarfabrieken bij mevrouw K. op bed komen liggen (alleen de Os ligt gedurende de nacht beneden op zijn eigen kussentje). Mevrouw K. is derhalve erg blij dat de nachten weer lekker koel zijn, maar overweegt wel een groter bed aan te schaffen in verband met de nodige bewegingsvrijheid.

Terwijl Oscar in de Kruidentuin een zeer kleine inspectie uitvoerde, liep de Boez erg timide achter mevrouw K. aan en verloor haar niet uit het oog.

Erg aandoenlijk inderdaad.

De Boez deed nog een zwakke poging om ook wat verkenwerk te doen, maar verder dan wat u op de foto hiernaast ziet, ging het niet.

(Helaas dus geen nieuws uit de Kruidentuin, maar we blijven het proberen en hebben alle vertrouwen in de toekomst.)

Vachtprobleem

Gisteren werd mevrouw T. Troy geheel tegen haar zin in een reismandje gepropt (het duurde zeker een kwartier  voordat dat uiteindelijk lukte) en afgevoerd naar de dierenarts. Niet dat zij nu zo'n zieke indruk maakte, maar het was toch tijd voor haar APK en haar vacht voelde plakkerig aan, ze had bovendien last van erg veel roos en rare, viltige plukjes die wij niet meer glad konden strijken met de kam (en zijzelf dus niet met haar tong).

Wel, de dierenarts constateerde een zogenaamd "vachtprobleem" toen hij haar een aantal keren van kop naar staart had gekamd (waarbij heel veel oud haar loskwam), en daarna werd hij voor deze ongewenste intimiteiten door mevrouw Troy afgestraft middels een flinke beet in zijn hand (wij hadden hem nog gewaarschuwd voor haar temperament, maar van een haarfabriek van reeds 18 jaar oud en ook nog eens met Katzheimer had hij niet een dergelijke snelheid en pit verwacht, zei hij later).
Daar mevrouw Troy nog niet zo lang geleden een bloedonderzoek heeft ondergaan waarbij reeds gebleken was dat haar nieren en hart niet meer optimaal werken, kreeg zij daarvoor weer wat nieuwe pilletjes mee, en bovendien kreeg zij behalve haar normale inenting ook nog een prikje met extra vitaminientjes. Mevrouw K. werd opgedragen om de oude haarfabriek wat extra kambeurten te geven, iets wat nog een moeilijke opdracht kan worden; vanochtend vluchtte de eigenwijze, oude haartaart onmiddellijk naar boven toen zij zag dat de kattenkam werd gepakt. De pil ging er overigens vrij gemakkelijk in, dus dat viel weer mee.

Haarfabrieken spreken overal dezelfde taal

Jawel, wij waren van harte welkom in de winkel, al was het alleen maar om even een kijkje te nemen. Waren wij geen Hollanders? Daarom dus. Maar wel eerst een paar knuffels voordat wij het trapje opgingen, hein?

Ach, eigenlijk spreken alle haarfabrieken dezelfde taal, waar ze ook wonen. En ze willen allemaal hetzelfde, vooral lekker geaaid en vertroeteld worden.
Dit schatje deed ons denken aan Cera, voornamelijk vanwege haar schattige snoetje...

Franse terraskat keurde bestelling af

Natuurlijk zijn er ook terraspoezen in de Bourgogne, waarschijnlijk wel meer dan in ons land want de werkomstandigheden in de horeca zijn daar gewoon beter; er is meer structuur en regelmaat zeg maar, en de buitentemperatuur is doorgaans wat aangenamer dan bij ons (we hebben het dan niet over de winter, heh?).

De zwarte terraskat (foto) was stomverbaasd dat wij slechts om koffie vroegen terwijl het toch echt de hoogste tijd voor het déjeuner was. Hadden wij hem daarvoor gestoord? Waren wij wel goed bij ons hoofd?

Begrepen wij dan niet dat men het erg druk in de keuken had met braden van vlees en gevogelte, bereiden van salades en snijden van stokbrood?
Wel, hij wilde onze bescheiden bestelling best doorgeven aan de keuken, maar het zou vermoedelijk wel even een poosje duren voordat wij onze koffie geserveerd kregen; de maaltijdbereiding ging natuurlijk vóór en daar moesten we begrip voor hebben. Nee, een aai hoefde hij niet van mensen die geen rekening hielden met de Franse cultuur.
Zeer chagrijnig verliet hij het terras en inderdaad, de wachttijd was langer dan wij gewend waren. En de koffie was helaas niet zo best, maar inmiddels hadden we al ervaren dat je voor een lekker bakkie troost (nog steeds) niet in Frankrijk moet wezen.

Stralend wit en fris!

Toen mevrouw K. zondag aan het begin van de avond thuiskwam van haar vakantie, trof zij een geheel opgeknapte, opgefriste redactie aan. Een klusteam (bestaande uit Dennis, Jaap, Ina, Inge, Katja en Magiz) had een week lang hard gewerkt om allerlei lekplekken, aanslag en andere ongein aan te pakken en de muren en plafonds weer helemaal stralend wit te schilderen.
Zo kwam het dat mevrouw K. binnenstapte in een redactieruimte die er helemaal weer als nieuw uitzag!
Een mooie bos zonnebloemen completeerde het geheel...

Zelfs de keukenkoepel zag er weer als nieuw uit; geen lekplek meer te zien!
Er waren er dan ook wel behoorlijk wat lagen verf voor nodig om het zo mooi te krijgen.
Denk u eraan om in het vervolg trouw de afzuigkap aan te zetten als u gaat koken, mevrouw Katblad?

Geen kattenpootjes meer te zien op het muurtje achter de bank, alhoewel Os al flink zijn best heeft gedaan om een nieuw spoor te trekken naar het voerbakje (wat bovenop staat) toe. Vooral op regenachtige dagen wil hij namelijk nog wel eens vergeten zijn pootjes te vegen.

Jawel, onze voordeur werd ook flink onder handen genomen.
Hij was dus nog groen toen wij vertrokken, en nu zo stalend wit dat ons halletje overdag geen kunstlicht meer behoeft!
We hoeven u niet te vertellen hoe gelukkig mevrouw K. is met deze opknapbeurt!
Klusteam: Heel, héél hartelijk bedankt!

Nu zit er helaas altijd een keerzijde aan opknapacties en dergelijke, want de haarfabrieken waren het uiteraard niet zo eens met het geklus: veel lawaai van apparaten, ongewenst bezoek, onrust in hun huis.
We hebben begrepen dat Japekoppie en mevrouw Troy nog wel tamelijk kalm bleven (er werd nog een kaasproeverijtje voor hen georganiseerd en ze werden zelfs op haring getracteerd!), maar Oscar (op foto hiernaast, vanochtend genomen) en de Boez waren veel minder gelukkig met de situatie. Zij bleven liever niet in de buurt en voelden zich waarschijnlijk bedrogen door het vertrek van mevrouw Katblad en de invasie van ander volk. Oscar was tevens zijn plekje op de bank kwijt omdat men overal stukken plastic overheen had gelegd ('s avonds werd het kussentje natuurlijk wel "vrij" gemaakt voor de Os). Over Cera hebben wij niet veel bijzonders vernomen, wellicht ging zij gewoon haar eigen gangetje of heeft zij wat vaker de sofa van de buuf bezocht?
Het is ook enkele keren voorgekomen dat beide ventjes (Os en Boez) 's avonds niet naar binnen wensten te komen, maar het luik werd dan op inkomend verkeer gezet en 's ochtends lagen ze vervolgens gewoon ergens binnen te pitten. Mevrouw K. wist trouwens dat haar haarfabrieken in goede handen waren en heeft zich op haar vakantie-adres geen enkele keer ongerust gemaakt - maar dit terzijde.

In elk geval zijn onze reporters allemaal blij dat de gewone routine in huis weer is teruggekeerd. De Boez blijft opvallend vaak in de buurt van mevrouw K., ligt regelmatig bij haar op de redactietafel of naast haar op een stoel, en voor Oscar geldt hetzelfde.
Gisteravond, toen mevrouw K. nog even televisie ging kijken en de oudjes al op bed lagen, kwamen Os, Boez en Cera met zijn drieën bij haar op de bank liggen en kwam K. handen te kort om al het tevreden gespin aan de gang te houden. Ach, over een paar daagjes zullen de haarfabrieken alle ellende weer zijn vergeten, terwijl mevrouw K. natuurlijk nog heel veel langer kan genieten van haar schone, witte benedenverdieping!
Het brengen van het ontbijt van Boez op bed (ingesteld door mevrouw Ina) hebben wij helaas met directe ingang weer afgeschaft. De Boezelmans kwam vanmorgen namelijk gewoon weer uit zichzelf naar beneden en claimde zijn oude plek op het aanrecht terug.

Haarfabriek in nood

Sukkeltjes heb je overal, dat bewijst deze haarfabriek wel. Ze zat "gevangen" op het dak en durfde niet meer naar beneden omdat de schuine pannen te glad waren en zij daar dus geen houvast vond.

Ze heette Christine, dat hoorden wij even later toen we in het steegje achter het huis stonden te kijken of daar misschien een afdaalmogelijkheid voor haar was. Twee dames (waarvan één vermoedelijk haar mens) schudden met een zak brokjes en riepen de ongelukkige haarfabriek bij haar naam, moedigden haar zo aan om een route naar beneden te zoeken, maar Christine bleef zitten waar ze zat en klaagde luid.

Vanaf haar hoge positie had Christine een prachtig uitzicht (het kasteel van Neufchateau), maar zijzelf zal daar sch...., eh, lak aan gehad hebben, want het was erg warm en ze had op het dak natuurlijk ook niet de beschikking over een waterbakje of iets dergelijks.
Bovendien was Christine doodsbang.

Mevrouw K. heeft in haar beste (zeer roestige) Frans de dames in de steeg nog toegesproken en gezegd dat Christine dreigde uit te drogen en in een shock zou kunnen raken als ze niet snel van het dak werd gehaald, maar verder kon zij helaas niets uitrichten.
Toen we een uurtje later weer langs het huis liepen, zat Christine nog steeds op het dak, maar nu hijgend met haar bek open.
We verlieten Neufchateau met een zware steen op onze maag....

Winkelhaarfabrieken en opgeslokte pinpas

Het was maar goed dat één van onze mede-reizigers een trouw Katbladlezeres is met een goed oog voor haarfabrieken, want het was nog niet zo eenvoudig om in vreemde stadjes en dorpen een kat in beeld te krijgen.
Mevrouw Jacq zag vaak eerder dan mevrouw K. ergens een mooi vachtje lopen of liggen (dat kwam omdat ze steeds voorop liep en veel sneller al zigzaggend de straatjes en steegjes afstruinde), en waarschuwde mevrouw K. dan. In dit geval was K. net iets te laat. Het betreft hier waarschijnlijk een winkelhaarfabriek die weer terugkeert naar huis na het doen van een plasje of strekken van de pootjes. We konden hem of haar helaas niet overhalen even in de lens te kijken. Maar even later kreeg mevrouw K. gelukkig alweer een nieuwe ontdekking van Jacq door.

Mevrouw K. moest dit poortje door en zou dan vanzelf in de daarachter gelegen openluchtwinkel een prachtig exemplaar vinden. De betreffende haarfabriek lag gewoon ergens op een stoel te slapen en we konden haar niet missen, aldus Jacq. Maar we moesten wel snel zijn want het middaguur sloeg al en zoals u weet gaan de deuren van elke winkel of museum dan onverbiddelijk op slot omdat er uitgebreid gegeten moet worden. Een goede gewoonte trouwens; die Fransen zijn heus niet gek.
Afijn, gaat u even mee de poort door?

En jawel hoor, daar lag zij. In diepe slaap, dat wel. Dat was nu jammer want we wilden haar graag enkele vragen stellen over haar leven als openluchtwinkelhaarfabriek.
We konden het niet laten. Terwijl mevrouw K. wat foto's nam, was mevrouw Jacq zo impertinent om de slapende schone zachtjes te aaien over haar wollige, veelkleurige jasje.
Natuurlijk werd winkelpoes daardoor gewekt, maar dat was onze bedoeling ook...

Wel, wij kunnen u mededelen dat ook sommige franse haarfabrieken niet erg gediend zijn van onverwachte intimiteiten. Waarschijnlijk had zij net liggen dromen van gebraden muisjes en gegrilde duifjes, en hadden wij haar wreed uit deze droom weggehaald.
Of had deze haarfabriek wellicht te vaak naar de uitgestalde koopwaar gekeken?

Wel, wij lieten de winkelpoes even uitrazen, aaiden haar voorzichtig nogmaals over haar kopje (wat aarzelend werd toegestaan) en vertelden haar ondertussen dat wij helemaal uit Nederland waren gekomen om een reportage te maken over franse haarfabrieken, dat wij zeer in haar leven waren geïnteresseerd en dat zij in het Katblad zou komen te staan als ze tenminste nog even voor ons wilde po(e)seren.
Gelukkig kwam zij toen weer een beetje tot rust.

Wel, voor het Katblad wilde ze dan wel even stilzitten en haar kaakjes op elkaar houden, maar een diepte-interview zat er niet in want het was zo ongeveer etenstijd en ze kon elk moment geroepen worden voor het déjeuner.

We besloten dus om deze mooie haarfabriekdame verder maar met rust te laten, bovendien zou de poort zo gesloten worden en hadden we ondertussen erge zin gekregen in een kleine pauze op een terrasje.

Eenmaal op het terras gezeten besloot het gezelschap om die middag de stad Beaune te gaan bezoeken daar aldaar volop overheerlijke wijn te koop is, en als je in de Bourgogne bent moet je je wel even verdiepen in de plaatselijke lekkernijen, toch?
Over ons bezoek aan de grote wijnstad berichten we u trouwens verder niets, niet alleen omdat we daar geen enkele haarfabriek aantroffen maar ook omdat (bij de Banque Populaire) het pinpasje van mevrouw K. door de automaat werd opgeslokt voordat zij ook maar één toets had ingedrukt), de bank dicht bleek te zijn (want maandag) en het bellen van de bank op een kleine ramp uitliep omdat er een bandje werd afgedraaid met (voor ons) onverstaanbare instructies en vragen...
Later in de middag, op weg naar ons vakantiehuis, troffen wij geen enkel geopend restaurant aan, iets waar we ook geen rekening mee hadden gehouden. Ach, een paar teleurstellinkjes horen nu eenmaal ook bij een vakantie en we waren vastbesloten om niet te gaan zitten kniezen om de verloren pas; in Leiden hebben we immers een paar uitstekende wijnwinkels en een niet al te zwaar beladen Katmobiel gebruikt minder benzine, heh? Daarom.

Felicitaties voor Japekoppie en Charli

Hij had het liever stil willen houden, maar mevrouw K. kan het niet laten en bericht u bij deze dat Japekoppie vandaag 15 jaar is geworden.
Eerder op de dag hebben we op zijn verzoek een kleine wandeling met onze Senior Verkenner A / Senior Reporter gemaakt, en later op de dag hebben wij een bescheiden kaasproeverijtje gehouden omdat Japekoppie ook nog eens onze Voorproever is en zijn grootste hobby nu eenmaal het proeven van kaas inhoudt. Uiteraard had mevrouw K. daar rekening mee gehouden en uit Frankrijk een klein vers geitenkaasje en een bijzonder smakelijk, romig koeienkaasje meegenomen. Ook had zij een potje Beurre de Saumon Fumé (ter afwisseling) geserveerd, maar Japekop beperkte zich (heel begrijpelijk) tot de kaas. Uiteraard was ook zijn moeder (mevrouw Troy) bij de proeverij aanwezig, want zij lust er ook wel pap van, evenals mevrouw K. trouwens.
De proeverij was zeer geslaagd.
Wij feliciteren vandaag niet alleen Japekoppie, maar natuurlijk ook zijn broer en buurhaarfabriek Charli, want zij werden dus op dezelfde dag geboren (al scheelde het een haartje want het gebeurde allemaal vlak na middernacht en voor hetzelfde geld was Charli als oudste nog net op de dag daarvoor geboren, maar dat gebeurde dus niet). Wij feliciteren ook moeder Tokkie Troy omdat zij het al zo lang uithoudt met haar nog steeds thuiswonende zoon, terwijl ze liever had gezien dat hij op de leeftijd van 3 maanden was opgedonderd.
Tot zover deze belangrijke mededeling.

Perfect huis en kennismaking met Frou-Frou

Gelukkig werd het vakantiehuis snel gevonden, en ook daar werden we verwelkomd door een haarfabriek. Wel een schuw typetje, dit zwarte kereltje. Hij wilde graag een rondleiding door het huis geven maar werd dermate nerveus van het binnenrollen van de koffers en de enthousiaste en opgewonden uitlatingen van de gasten, dat hij maar snel weer naar buiten vluchtte.

Wel, de 4 gasten waren terecht opgewonden toen ze het huis verkenden en de kamers werden verdeeld. Op bijgaande foto ziet u de slaapkamer van mevrouw Katblad, de mooiste kamer want met uitgang op een terras aan de achterzijde van het huis.

Het terras met een gezellig zitje en mogelijkheid tot het stoken van een vuurtje.
Kon het beter? Nee toch?

En achter het terrasje lag nog een stuk achtertuin, wel een beetje stijl omhoog maar een prachtig stukje natuur.

Om de hoek van het terrasje lag, iets lager, nog een klein terras met uitzicht op het chateau en op de weilanden en bossen aan de overkant van het dal.

Rechts: Het kleine zitje met prachtig uitzicht.

Nou, hier is het best uit te houden, heh?

De kleine zwarte haarfabriek gaven wij de naam Frou-Frou, omdat hij leek te luisteren naar namen met dubbele oe-klank. Het kan dus best zijn dat hij heel anders heette maar in elk geval klonk het aardig en dat telt ook.
Frou-Frou bleef tot grote teleurstelling van mevrouw K. maar heel kort en wilde al helemaal niet voor haar po(e)seren; later in de week zou hij het echter goed komen maken.
Ons vakantiehuis werd na grondige inspectie als "perfect" bestempeld.

Wij onderbreken het Frankrijk verslag omdat wij u toch ook moeten melden dat de redactiehaarfabrieken vandaag nog niet aan het werk konden. Er is vooral veel geslapen op het grote bed en in en rond de half uitgepakte koffer van mevrouw K., en tussendoor komen de reporters steeds even beneden om te kijken of mevrouw K. 'm niet stiekem weer gesmeerd is. Oscar neemt natuurlijk weer een uitzonderingspositie in; hij zit vooral in de Kruidentuin zielig te doen. Omdat de redactie de afgelopen week werd bezet door een team klussers, zijn al onze haarfabrieken een beetje van slag. Vooral de Boez lijkt erg geleden te hebben; dat maken we tenminste op uit zijn regelmatig gejammer. Mevrouw K. heeft een hoop goed te maken, dat is een ding dat zeker is.

Een hartelijk welkom door Jacob

Als je vanuit Leiden (bijvoorbeeld) met het wielhuis naar Frankrijk gaat, zou je het liefst een aantal knooppunten willen overslaan, zoals de Ring Rotterdam, de Ring Antwerpen en idem Brussel, vooral als je op een vrijdagochtend vertrekt (wel na de spits) in de stromende regen.
Mevrouw K. en haar reisgenoten zouden de eerste dag niet zo lang rijden maar overnachten in het stadje (in de Champagne) Epernay, een afstand die toch heel goed in een dagje te doen is!
Rond Rotterdam viel de drukte nog best mee, doch toen we Antwerpen naderden begon de narigheid. Natuurlijk was er weer ergens een ongeluk gebeurd en dus liep het verkeer vast. Niet zo'n beetje vast, nee, totaal vast! Urenlang stonden we om de paar meter stil (je zal maar nodig moeten plassen, heh?), en daardoor moesten we nadat de file eindelijk was opgelost nog flink doortuffen om op tijd in het hotel in Epernay (vlak onder Reims) te arriveren.
Overigens, hadden vroeger de Fransen de naam "schofterige automobilisten" te wezen, de Nederlanders en Belgen hebben een behoorlijke inhaalslag geleverd. Tsjongejonge...
Afijn, de tweede dag was gelukkig een stuk meer ontspannen. Ten eerste besloten we al vroeg de Péage te verlaten om nu echt te kunnen gaan genieten van het schone landschap, en ten tweede was het weer opgeknapt, ook niet een onbelangrijk feit! En zo kwam het echte vakantiegevoel eindelijk over ons.
Ons doel was niet zo ver meer: Ste Colombe-en-Auxois, gelegen iets ten zuiden van Montbard, of iets ten noord-westen van Dijon zeg maar, in de Bourgogne dus.

Daar de routebeschrijving naar ons vakantiehuis niet zo duidelijk was (of wij waren gewoon niet zo helder meer?), stopten we zodra we het kleine dorpje binnenreden langs de weg. Precies op tijd, want daar werden we opgewacht door een prachtige haarfabriek.

Jawel, een verre neef van Japekop (dat zie je zo) en daarom noemden we hem Jacob.
Jacob was ons (toen we waren uitgestapt) tegemoet gelopen en nodigde ons uit om even naast hem plaats te nemen op een muurtje. Uiteraard was het de bedoeling hem te aaien, en dat deden we maar wat graag.

Toen hij de knuffels in ontvangst had genomen was het tijd voor een wielhuisinspectie. Natuurlijk koos hij daarvoor onze Katmobiel uit, waarschijnlijk omdat daar interessante geuren aan kleven. Toch? Ja.

Nee, het vriendelijke ventje sloeg geen plekje over en nam ruim de tijd om al de Leidsche geuren in zich op te nemen, te analyseren en te rangschikken. Maar dat is nu eenmaal haarfabrieken eigen.

Even leek het nog of Jacob bij ons wilde instappen om ons de weg naar het huis te wijzen, maar op het laatste moment besloot hij dat niet te doen.
Mevrouw K. vond dat trouwens op dat moment ook geen goed idee, maar als ze geweten had dat ze Jacob de rest van de week niet meer zou tegenkomen.....
Ach, dingen gaan zoals ze gaan, en Jacob wilde graag nog wat aaien voor we weer zouden instappen en verder rijden.

Wel, vele handen waren bereid om de mooie haarfabriek zijn zin te geven, zoals u op bijgaande foto kunt zien. Jacob genoot, en wij dus ook.

Toen was het tijd om afscheid te nemen en op zoek te gaan naar ons vakantiehuis.
We wensten Jacob een "tot ziens", maar zoals al eerder gezegd werd het helaas een "adieu". We zijn later vele malen teruggelopen aan de plek waar wij Jacob hadden ontmoet, maar hij had blijkbaar andere dingen te doen en vond dat hij zijn plicht had gedaan door ons welkom te heten aan de rand van het dorp.
Voor mevrouw K. was en bleef dit moment echter een prachtige start van haar vakantie in Ste Colombe!

Veilig thuis

Mevrouw K. is vanavond weer veilig thuisgekomen.
Zij is echter te moe om nu al een bericht te plaatsen, maar wil wel laten weten dat ze een prachtige vakantieweek heeft gehad en de redactiehaarfabrieken in "zeer goede staat" heeft aangetroffen.
Tijdens haar afwezigheid heeft een team harde werkers bovendien de benedenverdieping van de redactie een grondige opknapbeurt gegeven, en dat heeft mevrouw K. zeer ontroerd. Later daarover meer.
Eerst gaat zij nu haar koffer uitpakken en dan lekker slapen in haar eigen bed. Het is echter nog niet zeker of de haarfabrieken haar vannacht zullen vergezellen; voorlopig wensen zij liever even buiten op straat te blijven...
Morgen gaan wij weer aan het werk en leest u meer.

De Hoofdredacteur.

(Helaas heeft mevrouw K. niet de vele beloofde dozen wijn meegenomen; ze heeft als excuus dat haar bankpas door een pinautomaat werd opgeslokt op dag 3 van haar verblijf in de Bourgogne, net voordat zij een aantal wijnboeren zou gaan aandoen. Natuurlijk geloven we daar niets van en we zullen een onderzoek instellen naar de werkelijke reden van het ontbreken van de stapels dozen met heerlijk druivennat in de achterbak van de Katmobiel. We wensen namelijk niet besodemieterd te worden.)

Pauzeweek!

Japekoppie heeft vanmiddag zijn prik gekregen. Hij is een beetje aangekomen de afgelopen weken en dat is een goed teken. Hij heeft zich bij de dierenarts niet noemenswaardig verzet.

Mevrouw K. heeft vandaag haar koffer gepakt; morgen vertrekt ze naar de Bourgogne.
Mevrouw Troy is het daarmee niet eens en ligt nu op het hoofdkussen van het grote bed, iets wat zij normaal nooit zou doen. Boez is nog onder de indruk van zijn vlooeienpipet (gisteren toegediend) en dus sowieso van slag. Met de andere haarfabrieken gaat het redelijk goed.
De hoofdredacteur en fotograaf blijven trouwens gewoon thuis en er zijn wel 4 kattenverzorgers "ingehuurd", dus onze haarfabrieken zullen uitstekend verzorgd worden.
Het Katblad moet helaas echter wel de komende week even stilgelegd worden, want niemand anders dan mevrouw K. weet hoe het werkt en bovendien heeft zij beslag gelegd op de redactie-camera.
Mevrouw K. neemt toch ook bij nader inzien een laptop mee, maar dat is alleen voor het opslaan en bekijken (en zo nodig wissen) van de foto's die zij daar in de wijngaarden hoopt te maken. Haar mailen heeft dus geen zin en ondergetekende is niet van plan de taken van mevrouw K. waar te nemen.
Wij hopen u middels dit bericht voldoende ingelicht te hebben.
Tot volgend weekend!

Met meelevende groet van de voltallige redactie,
de Hoofdredacteur.