Muizentuin is Puintuin geworden

In de Muizentuin is het voor de haarfabrieken nog steeds niet plezierig toeven. U ziet op bijgaande foto hoe 'n zooi het daar is en kunt zich misschien ook voorstellen dat het breek- en slooplawaai ook niet al te prettig in de gevoelige oortjes klinkt.
De achterzijde van enkele huisjes die aan de tuin grenzen ligt nog steeds open, dus we nemen aan dat het klussen daar nog wel een tijd zal duren en dat het derhalve er niet meer inzit dat de tuin vóór de winter nog gerestaureerd wordt. Jammer voor de haarfabrieken uit de buurt, want die speelden daar altijd graag en vingen er regelmatig muizen (vandaar de naam "Muizentuin" dus, heh?). Wij hopen u in het voorjaar leukere foto's te kunnen laten zien van deze Puintuin....

Gespannen verhouding

Terwijl zij elkaar toch dagelijks enkele keren ontmoeten in de buurt van de redactie van het LKB, blijft de verhouding tussen Wamy en Oscar toch erg gespannen. Oscar vindt dat hij als reporter meer zeggenschap heeft over de omgeving van het Poezenloket, terwijl Wamy van mening is dat het loket juist voor "arme sloebers" als hij in het leven werd geroepen en dat hij dus het volste recht heeft zich daar in de buurt op te houden.
Wel, de twee maken daar dus regelmatig ruzie over en tijdens deze meningsverschillen wordt er (vooral door Os) aardig wat gegromd en gemept.
Helaas kunnen wij niet voor scheidsrechter spelen; beide haarfabrieken hebben enigszins gelijk en zullen het derhalve samen moeten uitvechten of gewoon vrede sluiten. Wij vrezen echter dat dat laatste er niet echt inzit.

Zwaar teleurgesteld

Sonny Boy heeft laatst geruime tijd voor de Poort naar de Hoftuin (aan de kant van de Katbladstraat) zitten wachten. Niet omdat hij een bepaalde haarfabriek wilde ontmoeten, nee, wel omdat hij het rode blafbeest had ontwaard in de Poort en Hoftuin, en in dat beest is hij elke keer weer bijzonder geïnteresseerd.
Helaas voor Sonny kwam het blafbeest niet meer terug in de Poort; waarschijnlijk was hij aan de lijn gelegd of binnengehaald. Toen Sonny Boy eindelijk door had dat het onderwerp van zijn belangstelling niet meer zou verschijnen, ging hij zwaar teleurgesteld over tot klooien en zooien in de Katbladstraat.

Vandaag niet.....

Myo:
Hallo mevrouw Katblad, alles goed met u? Fijn.
Maar wat ik verder vragen wilde, is mijn mens misschien hier bij u? Nee? Niet geweest ook? Wel, ik was er bijna zeker van dat hij hier zat, maar ik heb het dus mis.
Nee, verder is er niks. Alleen dus dat ik me heb vergist. Maar misschien heeft u mij nog iets te vertellen of aan te bieden? Een kleinigheid, zoals een klein hapje bijvoorbeeld? Ja, ik dacht met name aan zo'n rondslingerend snoepstokje, waar niemand meer belangstelling voor heeft en wat u graag kwijt wilt. Ah, vandaag niet dus.
Klopt het trouwens wat ik gehoord heb? Dat uw Verkenner A ziek is en zijn eten niet op krijgt? Nee, daar bedoel ik niets mee, behalve dat ik erg goed ben in restanten verwijderen, ongeacht merk of structuur. Ah, u heeft dus al kandidaten genoeg. Wel, mochten die kandidaten u bij nader inzien niet bevallen, denkt u toch wel aan mij, heh? Niks in de vuilnisbak gooien, heh? Ja, dan moest ik nu maar weer eens gaan want misschien zit mijn mens thuis op me te wachten.
Hoezo ben ook ik een schooier?

Gesprekje

Charli:
Zo, klein zwart dametje! Was je daar weer eens?
Gizmo: grrrrrrr.
Charli: En dat rooie vriendje van je, is die er ook?
Gizmo: gmpffffgr.
Charli: Nou, dat is dan erg interessant allemaal. Is je mens bij de redactie op bezoek?
Gizmo: grmpfgr.
Charli: Niet dus. Je hebt wel een schattige manier van contact maken, heh? Heb ik je soms iets misdaan?
Gizmo: wrauw, schchchcht!
Charli: Nou, ik probeer alleen maar uit beleefdheid een praatje met je te maken; je hoeft niet zo lelijk tegen me te doen!

Charli:
Wat een onaangenaam wijffie, die miss Giz. Niks mee te beginnen dus.
Wel, ik denk dat ik maar weer eens naar huis moest gaan. Nee, ik heb geen zin in dat vrouwengezeur aan mijn kop. Tjongejonge, wat een opgewonden standje. Blij dat ik er niet zo één bij mij in huis heb wonen. Tjongejonge.....

Japekop is ziek....

Japekoppie, onze Verkenner A en Senior-verslaggever, heeft een flink geïrriteerde keel. Tot deze conclusie kwam onze dierenarts vanochtend.
Japekoppie heeft de laatste tijd veel last van hoestbuien en eet slecht; vandaar dat mevrouw Katblad besloot hem te laten onderzoeken.
Behalve dat de keel van onze reporter rood was, waren ook zijn amandelen opgezwollen.

Op de foto hiernaast ziet u Japekop, net thuisgekomen en nog enigszins timide, niet precies wetend wat aan te vangen.

Tenslotte besloot Japekoppie toch maar een paar brokjes te eten.

Wat de oorzaak van zijn hoestbuien en opgezwollen amandelen is weten wij (nog) niet. Japekop heeft in ieder geval antibiotica gekregen en moet thuis nog een kuurtje volgen.
Verder heeft de dierenarts ons aangeraden een longfoto te laten maken en daarvoor moeten wij dus een afspraak gaan maken.
Wij houden u uiteraard op de hoogte van het verloop van Japekop's ziekte.

Als ik u niet ontrief

Wamy:
Weet u nog dat ik u laatst mijn diensten aan kwam bieden? Ja, ik had het toen over keukenklusjes en het opruimen van voedselresten en dergelijke; begint het u te dagen?
Wel, ik wilde het daar nog even met u over hebben, want ik ben toen vergeten nog een zeer belangrijke vaardigheidheid van mij te noemen. U bent weer niet geïnteresseerd? Ook niet als ik u zeg dat die vaardigheid te maken heeft met sporenonderzoek na een insluipgevalletje?

Ik hoorde namelijk dat er bij u een snoepstokje uit de vensterbank werd gestolen, en als u mij nu uw Poezenloket en huiskamer laat onderzoeken, zou het zomaar kunnen dat ik de dader voor u vind. Met aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid, inderdaad. Mijn onderzoek is namelijk gedegen en erg precies, en ik start altijd daar waar het gestolen object, een snoepstick dus in dit geval, het laatst is gezien. Dat was hier toch? Nee, ik zit er nooit naast met mijn onderzoek en ik ruik zelfs dat het hier om een stokje met kipsmaak gaat. U mist het gestolen stokje zeker erg, heh? Niet?

Wel, als ik nu nog even uw keuken mag onderzoeken dan vind ik vast het spoor dat naar de dader leidt. Staat u mij toe? Niet dus.
Ah, u weet wie de dader was en heeft mij helemaal niet nodig? En als ik nu voor u eens even onderzoek of de andere stokjes ook misschien diefstalgevoelig zijn?  ??
U wilt mij niet over de vloer, heh! Zeg eens eerlijk mevrouw Katblad, heeft soms u de pest aan mij? Nee, echt niet? Nou, geef me dan maar weer buiten wat van uw brokjes - die Koninklijke graag en niet die van Albert Heijn, als ik u niet ontrief....

Op jacht naar lekkers

Ah, wij hebben onverwacht bezoek gekregen. Stevige haarfabriek met brede kop en flinke borstkas. Ja, een stoere jongen, leiderstype, zeg maar.
Myo? Ja, het is inderdaad Myo. Maar wat komt hij hier doen, de partijleider van Hof is Vol? Moet hij niet zijn territorium bewaken en vreemdelingen uitzetten? Of is hij soms op verkenning, rooftocht, op zoek naar zijn mens?
Laten we kijken wat hij nog verder gaat uitspoken....

Wel, het lijkt erop of Myo op jacht is naar Happie Happie, en hij heeft succes. Ja, want in onze vensterbank staat een bakje met nog wat restanten van het ontbijt van Wamy, en Myo maakt zich daar direct en snel meester van. Wat hij nog niet heeft gezien is dat daar een snoepstick ligt, maar wij hebben er alle vertrouwen in dat hij die spoedig zal ontdekken.

En ja hoor, Myo heeft het stokje gevonden en er zelfs al aan geroken. Maar nu? Gaat hij het stokje opeten of durft hij niet? Natuurlijk is het een gekke situatie wanneer je zomaar lekkers vindt op een vensterbank en niet weet of het toegestaan is dit lekkers tot je te nemen, heh? Dus Myo twijfelt even. Hoe gaat hij dit aanpakken?

Wel, opeens ging alles in een stroomversnelling. Wij kregen geen tijd om nog een foto te nemen van Myo met het stokje, want in één snelle beweging (hap) had hij het te pakken en rende hij ermee de straat op.

Daar er net een zwaar wielhuis voorbij kwam rende Myo eerst nog een rondje om onze buitentafel, terwijl het stokje uit zijn bek bengelde. Een erg gek gezicht kunnen wij u verzekeren.
Toen stak hij de straat over en rende de Poort door naar zijn eigen terrein.
Waar hij het stokje vervolgens heeft opgepeuzeld weten wij niet, maar we vermoeden dat hij het mee heeft genomen naar zijn huis, of tenminste naar vlakbij zijn huis.
Wij vrezen dat wij Myo vanaf nu wel vaker zullen aantreffen bij het Poezenloket, en hopen dat Wamy dan niet in de buurt is.....

Kleine, lieve schooier!

Buiten is het foute boel. Grote takken breken af en komen neer op wielhuizen (ploink) en de straat (plof), plantenpotten kiepen om en gaan aan de rol (of breken), zo nu en dan klinkt het geluid van brekend glas, stukken papier of plastic rollen van zuid naar noord (ongeveer dus, heh?) en blijven onderweg steken achter paaltjes of tussen de poten van picknicktafels, om daarna hun weg weer te vervolgen.
Ja, het gaat flink te keer in de Katbladstraat en daarom heeft Os besloten beschutting te zoeken en een dutje te doen bij ons op de bank.

Het ziet ernaar uit dat Os voorlopig nog niet wakker gaat worden. Af en toe trillen zijn snorharen en bewegen zijn oortjes, dan weer zucht hij, rekt hij even een pootje uit (om die meteen weer daarna te ontspannen) of verlegt hij zijn staart. We kunnen ons niet beheersen en aaien even over dat lieve, zachte buikje. Os kreunt, maar slaapt natuurlijk wel gewoon door. De kleine schooier!

Storm

Vóór de harde wind opstak (storm zeg maar), maakten wij nog een ronde met de Boez en Oscar.
Beide jongens waren  (waarschijnlijk door het lage drukgebied) in een lollige bui en erg druk, maar Os spande wel de kroon. In de Parallelstraat parkeerde hij zichzelf in een fietsenrek en bleef daar een tijdje zo staan.

En op het Zooiplein wentelde Os zich door het stoepkrijt, waardoor zijn witte vacht versierd werd met roze en blauwe vlekjes, die overigens niet lang "hielden" omdat hij daarna nog door een hoop zand ging liggen rollen.

De Boez hield zich vooral bezig met het bespieden van Oscar.

Zoals u op deze foto kunt zien.

Toen de harde wind eenmaal flink door de straat blies, werden de jongens wel heel erg onrustig. Zij vlogen de redactie in en uit, zo wild en met zoveel kracht, dat de knopjes (slotjes) nu helemaal uit het lood geslagen zijn en regelmatig door mevrouw K. weer met de hand op hun plek geduwd moeten worden.
Terwijl tenslotte de plantenpotten uit onze geveltuin omver werden geblazen en sommige zelfs over de straat rolden, bleven de haarfabrieken binnen en werd er vooral veel geslapen. Gelukkig liggen onze dakpannen nog op hun plek.

"Hof is Vol" maakt nieuwe plannen

Onlangs heeft er weer een vergadering van de partij Hof is Vol plaatsgevonden. Deze partij heeft als doel om vreemde haarfabrieken buiten de Poort(en) te houden, en om dit te bereiken is zo ongeveer alles geoorloofd. Echter, af en toe is er wat onenigheid in de partij over de inzet van de diverse individuele leden.
Op bijgaande foto ziet u Myo (partijleider) de vergadering voorzitten. Toen hij echter in de gaten kreeg dat de pers op het toneel was verschenen, kregen alle leden direct een spreekverbod opgelegd.

Dit zijn de partijgenoten Harremans (links) en Panda (rechts).
Inderdaad niet zoveel leden (3 totaal, met partijleider Myo mee) maar dat is juist de bedoeling omdat het Hof volgens hen al genoeg harige bewoners telt. De vierde Hofkat trouwens, juffrouw Bohr, is geen lid van de partij maar juist fel tegenstandster van dit soort politiek. Zij blijft dan ook het liefst binnen in haar eigen huis wanneer de partijleden in de tuin rondlopen; zij zouden haar toch maar onheus bejegenen.

Het werd ondertussen duidelijk dat Myo zat te wachten totdat wij waren verdwenen, eer hij de vergadering weer zou hervatten. Het had dus voor ons geen enkele zin om nog langer te blijven; de jongens zouden heus niet hun plannen met ons willen delen.
Mocht ons toch nog nieuws bereiken omtrent de plannen van deze partij, zullen wij u daarvan direct op de hoogte stellen.

Niet voor de poes...

Kortgeleden heeft Sonny Boy een huis aan de Hoftuin weten binnen te dringen op een tijdstip dat het avondeten werd bereid. Toen Sonny in de keuken arriveerde, werd er net een blikje geopend en Sonny begreep abusievelijk dat de inhoud voor hem was bestemd. Hij vond dat dit "voer" (een verrukkelijke paté) bijzonder lekker rook, en om zijn woorden (mrauw-mrauw) kracht bij te zetten probeerde hij op het aanrecht te komen.
Helaas, het was dus geen kattenvoer maar een onderdeel van het voorgerecht waarvan de mensen niets wensten af te staan aan de onverwachte gast. Sonny werd derhalve bij het aanrecht weggejaagd maar hij mocht wel blijven om nog wat rond te snuffelen en aaien in ontvangst te nemen. Sonny ging tenslotte pas erg laat naar huis.

Lastpost duikt struiken in

Tijdens één van onze laatste rondes hebben Oscar en mevrouw K. bijna een kwartier op de Boez staan wachten. De jonge reporter was het struikgewas in de Kruidentuin ingegaan en liet zich lange tijd niet meer zien. Net toen mevrouw Katblad had besloten om toch maar zonder hem verder te gaan, dook hij opeens op aan de rand van de tuin, in de Parallelstraat. Wat hij nu precies had uitgespookt, wilde hij ons helaas niet mededelen.

Na de Party....

Jazeker, Japekop was zeer tevreden geweest over zijn verjaarspartijtje, maar toen het opeens te druk werd bij de buitentafel van de redactie verklaarde hij zijn feestje voor beëindigd en ging hij nog wat klooien op straat.
Want wat je krijgt als je (mevrouw K. dus) buiten aan de tafel zit met een gastmens en er staan fles en hapjes op tafel? Wel, dan groeit het aantal bezoekers helemaal vanzelf en dat nog in rap tempo ook. Mensen en haarfabrieken, ze zien een hoop gezelligheid en wensen daar graag wat van mee te pikken.
Mevrouw Troy en haar zoon namen zodoende afscheid en een jongere garde haarfabrieken meldde zich. Geen hapjes meer, maar wel samen lol maken met een stukje plastic band; u ziet op de foto hoe Oscar ernaar hapt terwijl mevrouw Inge het in de rondte zwaait. Achter Oscar zit Cera verlangend toe te kijken (later deed zij vol overgave mee), en hetzelfde doet Sonny vanuit een plantenbak. Inmiddels was er een tweede fles wijn op tafel gekomen, maar dat terzijde.

Os en Cera in de ban van het stukje band

Wij kunnen u nog verklappen dat er later zelfs nog een blafbeest onder de tafel heeft gezeten, en dat de haarfabrieken dat, na een korte gewenningsperiode, niet echt erg vonden maar toch wel meer dan een paar meter afstand hielden. Wij mensen waren toen inmiddels aan de vierde fles toe en belden maar even om Pizza's....

Sonny kijkt toe (is waarschijnlijk net in een luie fase)

Deze bijeenkomst duurde nog een tijdje voort, totdat het vrij donker werd en de eerste druppels vielen.
Tegen deze tijd was Japekoppie allang weer binnen want hij had in de verte gerommel gehoord en iedereen weet wat dat betekent.
Toen wij hem later gingen zoeken, zat hij te bibberen van angst onder het dressoir in de slaapkamer (boven). Nee, dat was geen leuk einde van zijn verjaardag, en dus is mevrouw Katblad maar bijtijds naar bed gegaan en heeft J'kop op datzelfde moment uitgenodigd hetzelfde te doen. Onze oudste Verkenner A kwam echter pas tevoorschijn toen het gedonder allang over was. En toen mocht hij op het dekbed liggen, al was het daar eigenlijk een beetje te warm voor.... toch, mevrouw Katblad?

Hapjes zijn al op!

Cera was te laat voor het lekkere-hapjes-feestje, wij konden haar op dat moment nergens vinden. Tenslotte zijn we haar maar gaan zoeken.
Wel, het duurde even maar toen liet zij zich plotseling zien op het garagedak, dus namen we aan dat ze weer eens naar de Kroeg was gegaan of op muizenjacht was geweest bij het kippenhok achter het Zooiplein.
Het duurde eveneens een tijdje voordat ze moed had verzameld om van het dak op de container te springen. Wij moesten haar zelfs aanmoedigen de sprong te maken omdat er geen andere weg is om thuis te komen, hetzij via iemands huis natuurlijk (openstaand raam), maar dat kan vervolgens snel een gewoonte worden en is derhalve als mogelijkheid minder geschikt.

Uiteindelijk zag Cera in dat ze wel moest springen, en de fotograaf drukte deze keer op het juiste moment af.
Ja, Cera dribbelt dus altijd langs de muur naar omlaag tot ongeveer halverwege, zet zich dan af om vervolgens op 4 poten neer te komen op de container.
Kaboenk!

Na het neerkomen ging zij direct over tot het zorgvuldig wassen van een voorpoot, en wij denken daarom dat ze door de klap van het neerkomen toch wat pijn moet hebben gehad (verzwikking?).
Tja Cera, toch maar een beetje gaan afvallen? Of niet meer naar de Kroeg of het kippenhok, dat kan natuurlijk ook! Aan jou de keuze, maar wij raden je aan om ietsje minder te eten. Gelukkig zijn de hapjes van het feestje al op.....