Zware tijden voor een terraskat

Wel, wij waren dus afgelopen week weer eens een keer naar het terras gegaan om Thassos op te zoeken, en gelukkig was hij aanwezig. Nee, hij had net even geen dienst en lag daarom een dutje te doen op één van de terrasstoelen, en toen hij ontwaakte gingen we naar hem toe om hem een paar vragen te stellen.

Ja, hij had het erg druk gehad want het terras was de hele dag goed bezet geweest. Nee, het was lange tijd al geen echt lekker terrasweer meer geweest en dus moest hij het er nu van nemen, heh? Veel pauzes inderdaad, en regelmatig alle zitkussentjes uitproberen en testen. Ja, het was belangrijk om uit te zoeken of die dingen ook geschikt waren om op te liggen en op te slapen. Nee, de kussentjes zagen er wel allemaal hetzelfde uit maar waren dat niet, dus moesten ze stuk voor stuk worden uitgeprobeerd. Inderdaad, een vermoeide bezigheid (al dat slapen), dus moest hij nu even naar huis om een beetje uit te rusten van al dat zware werk.

Wel, daarmee was ons interview beëindigd, want Thas stond op en ging inderdaad op weg naar zijn huis (woonboot).

Onderweg naar de brug moest hij nog even een fietstas bestuderen; geen enkele haarfabriek kan zo'n fraai exemplaar weerstaan, toch? Daarom.
Daarna liep hij de brug over en verdween Thas uit zicht.
Zouden wij hem nog terugzien die middag? Als we nu eens wat langer zouden blijven zitten op het terras en een hapje zouden bestellen bij ons glaasje wijn, dan maakten we misschien wel een kansje, heh?

Ja hoor, een klein half uurtje later kwam Thassos weer terug de brug over.

Aanvankelijk leek het erop of hij naar ons toe wilde komen, maar helaas moest hij dringend weer aan het werk. Ja, want een stukje verderop (buiten het terras) liepen enkele lastige kraaien te zooien en te schelden, en natuurlijk moest Thas tegen hen optreden, ook die taak staat in zijn contract.
Wel, je zult maar terraskat wezen en zoveel verantwoordelijkheden op je schouders (?) hebben drukken, toch?
Inderdaad, Thas heeft het erg zwaar als het goed terrasweer is, en we snappen dus ook best dat hij dan geen tijd heeft om de redactie te bezoeken. Nu zijn wij daar niet rouwig om, en als u de reden daarvan wilt weten dan kunt u meer over deze terraskat lezen onder zijn eigen label (in onze linkerkolom dus).

Gunstige ontwikkelingen

Wel, de Cholodin (voedingssupplement) en Fortekor lijken mevrouw Troy goed te doen. Waren wij eerst zo blij met het feit dat T.T. een wat milder karakter had gekregen, zij wordt langzamerhand weer haar oude zelf, zeg maar. Of dit nu door de medicijnen komt of door het feit dat zij nog steeds wat van streek is door het dierenartsbezoek? Een tijdelijke opleving? We wachten het maar af.
In elk geval heeft zij haar oude plekje op het grote bed weer opgeëist (ten koste van Cera...), en een paar rake klappen uitgedeeld toen mevrouw Katblad het vannacht in haar hoofd haalde te gaan verliggen en daarbij haar been iets buiten het dekbed te steken. Nee, de oude taart (Troy dus, heh?) kon dat niet waarderen en blies en sloeg zo hard ze kon. Een dergelijke vertrouwde reactie van onze oudste haarfabriek hadden wij al lange tijd moeten missen, dus kunnen wij niet anders dan blij zijn met deze gunstige ontwikkeling.
Verder heeft mevrouw T. ook kans gezien om Lima de stuipen op het lijf te jagen, door hem vanaf het bankje een paar gemene blikken toe te zenden en daarbij flink tussen haar tandjes door te blazen. Arme Lima, hij wist niet wat hem overkwam.

In een mum van tijd was Lima tussen de plantenpotten uit en stond hij een eind verderop verbaasd om te kijken; hij moet nog een hoop leren over hoogbejaarde dames met onberekenbaar karakter die hun eigen gebied zo nodig wensen te verdedigen.

Japekoppie had alles gezien en gehoord en besloot wijselijk nog maar even niet naar buiten te komen. Hij kent zijn moeder al langer dan vandaag en weet dat hij uit haar buurt moet blijven als zij last heeft van het één of ander.

De pilletjes van mevrouw Troy ruiken overigens sterk naar bouillonblokjes en worden met graagte door haar (met Gourmet vermengd) opgeslobberd, dus dat is weer een zorg minder. Mevrouw Katblad echter vindt het medicijn zo lekker ruiken dat zij overweegt om er een soepje (voor zichzelf) van te brouwen; wij zullen haar daar natuurlijk van weerhouden!

(Geen) Teambuilding

Wegens de werkzaamheden van vele prikkemannetjes (met oranje en gele hesjes aan) in de Kruidentuin en de Parallelstraat, besloten we naar het rustige Zooiplein te gaan om nog wat te gaan werken aan "teambuilding" voor onze jongere reporters. Nee, dat is geen overbodige luxe, dat bleek al snel.

Oscar ging wat rond de zandbak klooien. Ja, het leek wel een beetje op verkennen maar dat was het niet; hij snuffelde wat om de bak heen en ging er daarna bovenop zitten - dat noemen wij dus niet verkennen.

Cera had duidelijk geen zin in activiteiten en probeerde bovenop de glijbaan zoveel mogelijk zonnenstralen met haar buikje op te vangen. Inderdaad zit ze er niet bepaald elegant bij, maar dat komt omdat ze op dat moment even niet als model bezig was. Waarom we deze foto dan toch hebben genomen? Wel, om u te laten zien hoe zij er af en toe vreselijk onelegant bij kan liggen dus!

Omdat zij toch geen comfortabele houding kon vinden, besloot Cera maar wat aan haar toilet te gaan werken, en dat levert dan wel weer een modelwaardige foto op.
Maar van teambuilding was dus voorlopig nog helemaal geen sprake want iedereen ging zo'n beetje zijn eigen gang en deed waar 'ie zin in had.
Ja, fraaie boel inderdaad, want zo schoten wij ons doel voorbij.

Waren er nog meer reporters aanwezig? De Boez bijvoorbeeld?

Nou, Boez was er wel, maar dan buiten het Zooiplein. Nee, hij vertikte het om het plein op te komen, was buiten het hek neergeploft en lag daar een beetje verveeld om zich heen te kijken.
Het was al gauw duidelijk dat er niets terecht zou komen van een beetje samenwerking en groepswerk, en mevrouw Katblad vroeg zich af wat ze in vredesnaam op het plein te zoeken had als de reporters toch niet wilden meewerken.

Wat wel een opsteker was, was dat wij de belangstelling hadden gewekt van een paar andere haarfabrieken.
Zo had Lima zich al bij ons aangesloten toen we op weg gingen naar het plein, had aanvankelijk wat rondgehobbeld en toen Wamy ontdekt, die heel lief en rustig vanachter het hek naar de verrichtingen van onze reporters lag te kijken.
Het had allemaal zo mooi kunnen wezen, maar Lima stelde de aanwezigheid van de Wams niet op prijs.
Ja, ook Lima - die nog maar net zelf aansluiting heeft gevonden bij ons groepje - duldt Wam's nabijheid niet.

Het was maar goed dat Wamy achter een paal lag en aan de andere kant van het hek, anders had hij klappen gekregen van Lima.
Wat is er toch met Wamy dat niemand hem erbij wil hebben? Heeft het te maken met zijn eigen (brutale) gedrag, is het dat hij van een andere straat is of is er nog een andere reden te verzinnen?
De Wams liet zich trouwens niet wegjagen en bleef waar hij was, maar de stemming op het plein was niet optimaal, dat zult u begrijpen.

Wel, Oscar probeerde nog lollig te zijn door pootafdrukjes te maken op de glijbaan, en inderdaad moest mevrouw Katblad hartelijk lachen om deze ludieke actie van de Os en kwam zodoende toch weer in een beetje betere stemming. Nu scheelde het ook dat de zon weer eens even scheen, en misschien is dat ook de verklaring voor de luiheid van onze reporters en hun gebrek aan medewerking bij dit, o zo belangrijke team-buildings-uitje, dat dus helemaal en faliekant mislukt kon worden genoemd. Kopje koffie, mevrouw Katblad? Want we laten deze jongens (en meisje) maar gewoon in hun sop gaarkoken, heh? Goed idee, ja.....

Moeilijke keuze voor Sonny de Stalker

Begin van deze week kwam Bw (Pincho) weer eens langs, en heel toevallig kwam hij aan de overkant van onze straat Sonny Boy tegen.
Nog niet zolang geleden vond Bw dat hij Sonny moest stalken en wist Sonny niet hoe hij bij Bw uit de buurt moest blijven, dus wij waren heel benieuwd hoe deze ontmoeting zou verlopen.
Wel, er vond in elk geval een hernieuwde kennismaking plaats, dat kunt u zien op nevenstaande foto.

Maar vandaag had Bw blijkbaar geen zin in Sonny, want na het neus-aan-neus kwam Bw tot de conclusie dat het parfum van Sonny hem niet beviel en liep hem pardoes voorbij.
Wel, Sonny vond dat het deze keer zijn beurt was om Bw te stalken en draaide zich om om de rode half-zwerver te gaan volgen.

Maar o jee, daar kwam dat leuke, rode blafbeest de Poort door! En Sonny mocht dan wel gefascineerd worden door een "echte" kater, een blafbeest volgen is toch ook heel boeiend, heh?
Sonny twijfelde even, deed toen tegelijkertijd een stapje vooruit als opzij en daarbij raakten zijn voorpootjes bijna in de knoop....
Maar tenslotte koos hij voor het stalken van het blafbeest!
Helaas voor Sonny werd het blafbeest vrij snel daarna binnen geroepen, en was Bw toen al te ver weg voor Sonny Boy.....

Eerst kaas op tafel

Japekoppie:

Wij gaan dus vergaderen, maar ik mis de hapjes nog. Ja, u weet wel, klein kaasproeverijtje en voor de mensen eventueel een stukje brood erbij. Nee, zolang er niets van dat al op tafel staat, kunnen we niet beginnen. Natuurlijk is het belangrijk dat wij e.e.a. gaan bespreken en daar ben ik ook geenszins op tegen, maar dan moet er wel iets te snacken zijn. Ja, u weet net zo goed als ik dat er anders niets van deze vergadering terecht komt en er verkeerde besluiten worden genomen. Kan inderdaad ook in uw nadeel zijn. Een voorbeeld? Wel, stelt u zich maar eens voor dat wij per ongeluk de Boez als nieuwe beveiliger van het Poezenloket zouden aanstellen, alleen maar omdat we van de discussie af willen zijn omdat we op de kaas zitten te wachten en die pas geserveerd wordt na de vergadering. U snapt waar ik heen wil? Nee, de gevolgen van zo'n besluit, daar wil niemand natuurlijk aan denken! Inderdaad, daarom stel ik voor dat nu eerst de kaas op tafel komt en dat we daarna pas aan het eerste agendapunt beginnen. En vergeet u niet een klein mesje mee te nemen voor het afsnijden van fliebertjes? Dank u wel mevrouw Katblad, fijn dat wij elkaar zo goed begrijpen, heh?

Drinkmethoden

Laatst hadden wij het nog over hoe alle haarfabrieken op een verschillende manier uit de grote bak staan te drinken, en nu dus kwam Gizmo daar nog een bijzondere wijze aan toevoegen.
Ja, want de Miss roert voordat zij gaat drinken met haar rechterpoot door het water! En tijdens het drinken gaat zij daarmee door!
Waarom ze dat doet?
Wel, het kan zijn dat zij stromend water lekkerder vindt, of dat de drijvende blaadjes of insecten op afstand gehouden moeten worden. Het kan ook zijn dat zij tijdens het drinken niet haar eigen spiegelbeeld wenst te zien.
In elk geval hebben wij nu al zoveel drinkmethoden waargenomen dat wij daar maar eens een lijstje van moeten samenstellen. Mevrouw Katblad zal zich daarmee binnenkort gaan bezighouden...

Gewoon negeren....

Japekoppie was de Poort ingegaan, maar toen hij om het hoekje de Hoftuin in had gekeken, draaide hij zich om en keerde terug.
Natuurlijk moest dat een reden hebben en dus ging mevrouw K. maar eens een kijkje nemen in de Hoftuin.

Daar kwam zij tot de ontdekking dat het Iwan was geweest die onze reporter had afgeschrikt. Was Iwan dan zo boos of agressief en straalde hij dat uit? Of had Japekop gewoon geen zin in gezelschap en was hij daarom direct teruggekeerd naar de Katbladstraat?
Wel, daar wilde mevrouw Katblad natuurlijk achter komen.

Ook Oscar bleek problemen te hebben met de aanwezigheid van Iwan. Hij was achter mevrouw K. aan gelopen maar ging niet mee de tuin in. Nu moeten we ook zeggen dat Iwan zich niet echt vriendelijk opstelde maar zelfs probeerde duidelijk te maken dat hij geen zin had in bemoeienissen van reporters. Hij had zelfs te kennen gegeven geen prijs te stellen op een aai van mevrouw K., en dat geeft zijn humeur aardig weer.

De Boez leek zich niks aan te trekken van een chagrijnige Iwan. Hij liep gewoon langs, deed alsof hij de rooie niet zag en ging recht op zijn doel af: de graspollen onder de trap.
Ja, de Boez is erg goed in het negeren, maar dat wisten wij natuurlijk al.

En terwijl Iwan de Boez nakeek, zag Os zijn kans schoon en betrad ook de Hoftuin.
Op de achtergrond ziet u mevrouw Troy bij de Poortingang zitten; zij zag van haar bezoek aan de tuin af en daar keken wij niet van op. Immers, de oude dame heeft al genoeg zorgen en zit niet te wachten op een confrontatie met die grote Iwan, toch?
Iwan was trouwens ondertussen achter de Boez aangelopen, dus ging mevrouw Katblad ook maar de kant van de graspollen uit.

Ja inderdaad, Iwan liet de Boez links liggen en had besloten wat overheerlijk gras te gaan kauwen. U kunt op de foto zien dat het gras op die plek niet de gelegenheid krijgt fatsoenlijk door te groeien; de vele kattentandjes zorgen ervoor dat dat niet kan gebeuren.

Hier ziet u dan de Boez links liggen. Hij was dus als eerste gekomen om gras te happen maar durfde dat niet te doen zolang Iwan in de buurt was.
Wel, verder hebben wij u niets meer te melden. Mevrouw K. schoot nog wat plaatjes, en omdat er verder helemaal niets gebeurde verliet zij tenslotte maar de tuin. Uiteraard werd zij gevolgd door de twee reporters (Os en Boez), en zo bleef Iwan alleen achter bij de trap. Misschien wel beter zo, heh?
En ja, mevrouw Troy zat ons op de redactietafel op te wachten en uitte een kreetje van blijdschap toen ze mevrouw K. terug zag komen. Alsof we uren van huis waren geweest, dus.....

Het bewijs

Sonny Boy:
Goed dat ik u hier tegen kom, mevrouw Katblad. Is de fotograaf daar ook? Nog beter. Ja, want ik wilde u vragen een plaatje van mij te schieten. Hier en nu, inderdaad. En die laat u straks dan aan mijn mens zien, die foto. Waarom?
Wel, mijn mens denkt dat ik nog steeds niet weet hoe ik via het balkon naar huis terug moet keren. Ook wel een beetje mijn eigen schuld want meestal meld ik me bij de voordeur, maar dat is meer voor het gemak, zeg maar. Mijn gemak inderdaad. Doch met die foto hebben we het bewijs in handen en poten dat ik dus best wel weet hoe ik via de Muizentuin naar huis moet, en dat ik dat doe ook. Want ik ga namelijk over een uurtje ofzo weer naar huis voor een dutje. Via het balkon dus. Ja, mijn mens ligt dan nog te slapen en zal dat voorlopig wel blijven doen want het was weer erg laat vannacht, en dus zal ze weer niet waarnemen dat ik via het balkon naar huis kom. Nee, ze zal denken dat ik niet weggeweest ben.
Op uw foto staan toch datum en tijd? En u ziet haar wellicht vanmiddag op het terras? Violá. Dan laat u haar deze foto zien. Het bewijs dat ik niet zo achterlijk ben als zij denkt inderdaad. Hebben we een deal, mevrouw Katblad? Dan loop ik nu nog even mijn rondje. Heerlijk weertje, niet?

APK voor senioren

Mevrouw Katblad was dus vergeten om alvast (enkele dagen van tevoren) de reismanden klaar te zetten, dus wat krijg je dan? Jazeker, op de dag van het dierenartsbezoek paniek in de tent. Wij zullen u verder niet vervelen met het hele verhaal over hoe Japekoppie zich onder de sofa had verstopt (zie foto) en mevrouw Troy zich schuilhield onder een dressoir op de bovenverdieping, en hoe mevrouw K. ze tenslotte toch in hun manden kreeg, en dat allemaal ook nog binnen een half uur tijd maar met een hoop zweet en gevloek.
Japekop werd met mand en al voor de veiligheid (ontsnappingsgevaar) in de doucheruimte gezet en mevrouw Troy deed ondertussen alvast een plasje in haar mandje dat in de huiskamer klaar stond, en toen het tijd was konden we vertrekken.
Ook onnodig om te vertellen dat Cera ervoor zorgde dat ze op ruime afstand van het huis bleef en dat Boez juist naar binnen kwam om te gaan lopen klieren rond de mand van mevrouw Troy.

De senioren waren dus aan de beurt voor hun APK en Japekoppie ging als eerste de tafel op.
Nog bijzonderheden? Wel, J. heeft een klein wratachtig dingetje in zijn nek en dat werd even onderzocht. De dierenarts had niet het idee dat het hier een gezwelletje betrof, eerder een verwonding (door een haal van een andere kat bijvoorbeeld) en we houden het nog even in de gaten.
Mevrouw Katblad dacht dat Japekoppie heel erg was afgevallen maar dat viel reuze mee. J. weegt nu 4.9 kilo (een jaar geleden 5.1), dus geen reden tot ongerustheid. Wel, onze Verkenner A leek verder helemaal in orde, kreeg zijn prikje en een wormenpil en kon daarna weer zijn veilige mand in.

Mevrouw Troy was een ander verhaal. Behalve dat zij enkele verschijnselen vertoont van Katzheimer ('s nachts luid zitten mauwen in de huiskamer, verwardheid, desoriëntatie), is zij nogal wat afgevallen (ze weegt nog slechts 3.4 kilo), ondanks haar goede eetlust. Daarnaast is zij actiever dan ooit, iets wat weer niet bij de kenmerken van dementie hoort, en bovendien produceert zij nogal grote plassen (in de bak gelukkig).
Tijd dus voor een gedegen bloedonderzoek.

Omdat mevrouw Troy een nogal uitgesproken mening heeft over ongewenste intimiteiten en "blijf van me lijf-zaken", moest de meest ervaren assistente opdraven om onze oude taart in de houdgreep te houden, en toen kon er een stukje vacht worden weggeschoren in haar nekje.
Nee, dit was niet erg leuk voor mevrouw Troy, en dat konden wij ons helemaal voorstellen.

Een nog ingewikkelder houdgreep was nodig om het bloed te kunnen afnemen, maar gelukkig ging dat erg goed en vlot.
Toen kon ook mevrouw Troy weer terug in haar mand en mochten we een kwartiertje wachten op de uitslag van het bloedonderzoek.
Wel, daaruit bleek alleen dat de niertjes niet meer helemaal top zijn (urea boven normaalwaarde); iets wat je kunt verwachten bij een oude dame van 17 jaar. Voor dat probleem hoeft mevrouw Troy niet direct aan een nierdieet, maar wel hebben wij pilletjes voor haar gekregen voor een betere doorbloeding van de nieren (voor wie het wil weten: Fortekor genaamd). Gelukkig smaken deze pilletjes niet vies zodat we ze door de Gourmet van mevrouw T. kunnen mengen, evenals de pilletjes die zij heeft gekregen voor de Katzheimer (Cholodin).
Ja, want u denkt toch niet dat wij mevrouw T. haar pillen in haar keeltje mogen stoppen, heh? Neeeeeeeee...........

Ergens last van?

Boez:
Os, heb je ergens last van? Nee? Gewoon een beetje gek?
Zo kunnen we toch niet spelen, Os? Ohos!

Gat in de verdediging

Nee, het is niet altijd koek en ei tussen onze twee damespoezen. Mevrouw Troy beroept zich elke dag weer op haar oudste rechten, en Cera roept dan dat de oude dame niet zo boos naar haar mag kijken omdat ze het al moeilijk genoeg heeft in dit leven vol pestkoppen.
Echter, mevrouw Troy is een pietsie aan het dementeren, en zo gebeurt het tegenwoordig wel eens dat zij zomaar vergeet om boos te zijn op haar huisgenoten en zich zowaar een beetje weet te ontspannen terwijl Cera toch vlak naast haar zit.
Wie er nu het eerst op de tafel zat weten wij niet, maar het is prettig om te zien dat de beide dames elkaar goed verdragen en er geen strijd is om het beste plekje of ergernis vanwege "te dichtbij".

Alleen en helaas, het Poezenloket is nu onbemand en dat is natuurlijk minder prettig. Mevrouw Troy schijnt te zijn vergeten dat het haar taak is om deze belangrijke post (het loket) te bewaken en Cera heeft reeds genoeg baantjes (Verkenner, reporter, model) zodat zij zich niet geroepen voelt het werk van mevrouw Troy over te nemen. En eerlijk gezegd nemen wij haar dat ook niet kwalijk; wij hebben immers nog twee jongenskatten in dienst die ook wel eens een poot kunnen uitsteken, heh?
Daarom.

Wel, beide dames houden weliswaar de straat goed in de gaten, maar achter hun ruggetjes langs loopt er regelmatig gespuis langs en dus is er een gat in de verdediging van de redactie ontstaan. Is dat erg? Wel, de meeste (vreemde) haarfabrieken halen het niet in hun kop om onder het raam door te kruipen, maar er is er natuurlijk in elk geval één die dat wel doet en lekker zijn gang kan gaan in onze keuken.
Ja, Wamy inderdaad.
Wamy neemt geen genoegen meer met het bakje brokjes dat wij buiten voor hem neer zetten (om te voorkomen dat hij de voerbakjes binnen plundert). Nee, de Wammes heeft genoeg van de Whiskas en Felix, hij gaat nu liever voor de Royal Canin en andere dure merken. En als mevrouw Katblad hem betrapt bij het binnendringen van de redactie en heel hard NEE roept, scheldt Wamy haar tegenwoordig gewoon uit. Ja, hij trekt zich in zo'n geval wel (voor even) terug, maar u wilt niet weten wat hij daar allemaal bij uitgrauwt en snauwt!
En vandaar dat wij eigenlijk een nieuwe loketbewaker moeten hebben. Deze moet uiteraard uit onze eigen stal komen, want Japekoppie heeft een personeelsstop afgedwongen en dat in zijn contract vast laten leggen.
Er is eigenlijk maar één haarfabriek die in aanmerking komt voor de belangrijke positie als loketbewaker, en dat is de Boez. Hij voert immers de hele dag geen bal uit, loopt maar te lanterfanten, te zooien en klooien en zou dus tijd zat hebben om tenminste zo af en toe eens die zo belangrijke taak waar te nemen. Ja, we moesten maar eens een hartig woordje met hem wisselen.
Sterker nog, wij gaan hem nu zoeken. Het kan echter wel even duren voordat wij hem gevonden hebben en dan nog is het de vraag of wij zijn aandacht kunnen vasthouden. Wij houden u op de hoogte.

Nog wat eng...

Afgelopen weekend zagen wij Juffrouw Sokkevoet met haar familie een wandelingetje maken. Ja, wij zijn dus niet de enige mensen die dat doen!
Wel, juf Sokkevoet vindt wandelen met haar mensen enig, vooral als het rustig in de straat is.
Ze liep gewoon midden op de weg en ging van boom tot boom en van wielhuis tot wielhuis. U ziet haar hier even stilstaan. Mooi dat ze dat deed, want ze liep nogal snel, het was al een beetje aan het schemeren en dat kan onze camera dus niet hebben helaas......
Waarom stond zij stil, wilt u misschien weten?
Niet voor de foto, want daar heeft zij lak aan.

Nee, zij keek waar haar huisgenoot Colombus bleef. En die had het gewoon even erg druk met het bestuderen van een boom.
Columbus is namelijk nog niet zo vaak buiten geweest omdat hij dat nog eng vindt. Vooral in vreemd gebied voelt hij zich niet zo op zijn gemak, maar nu met de hele familie bij elkaar was hij minder gestrest.
Wel, wij hopen dat het mooie weer de familie wat vaker naar buiten lokt, want dat is weer leuk voor ons Katblad, heh? Ja, zo is het maar net!

kiwi

De kiwi is heel voedzaam. Hij bevat meer vitamine C (1 kiwi = 166% van de dagelijkse behoefte) dan veel andere fruitsoorten en is een goedekaliumbron. Kiwi's bevatten ook het cholesterolverlagende pectine, verder aminozuren, bètacaroteen, foliumzuur, kalium, magnesium, koper, zink,fosfor, mangaan, vitamine A en is het een vetarme bron van vitamine E. Verder bevatten ze koolhydraten, eiwitten en zeer weinig vet. De kiwi kan niet met melkproducten gegeten worden, omdat het enzym actinidine de eiwitten afbreekt en het geheel een bittere smaak geeft. Ditzelfde enzym breekt ook gelatine af, waardoor je geen mousse van kiwi kunt maken. Het kan wel gebruikt worden in marinades, omdat het het vlees al enigszins verteert en malser maakt. Het enzym verdwijnt als de kiwi geblancheerd wordt.
(Wikipedia)

U zou kunnen denken: Ja, nou en? Wat heeft dat met katten te maken?
Wel, laten wij het uitleggen.
In de Hoftuin zagen wij reporter Oscar bij een hoop tuinafval neerhurken (of hoe je dat moet noemen). Op zich niks bijzonders want onze reporters moeten altijd alles onderzoeken, dat is immers hun werk en bovendien zit dat in hun aard.

Maar de Os ging helemaal uit zijn bol toen hij de lucht van deze plant op had gesnoven, u kunt dat op bijgaande foto zien. En hij was ook niet zo gauw klaar met deze aanstellerij.
Na een flinke serie foto's gemaakt te hebben van Os' rolpartij en liefdesbetuigingen aan de dooie bladeren en stengels, werd de fotograaf een tikkie ongeduldig en vroeg Oscar ermee te stoppen, maar Os hoorde en zag niets meer.

De Boez snapte ook niets van Os' obsessie maar was wel zo aardig om erbij te komen liggen en te wachten tot zijn vriendje klaar was met z'n trip (want daar leek het op).


Een tijd geleden stonden er echter in deze zelfde tuin vuilniszakken waar de Boez niet bij weg was te slaan. Er staken toen takken uit en Boez had met zijn nagels op verschillende plekken gaten geprikt om de geur beter te kunnen opsnuiven.
Bij navraag bleek het hier om afgesnoeide takken van de Kiwiplant te gaan, en nu lag er dus een vers stapeltje van dezelfde plant.
Wat is er zo aantrekkelijk aan de bladeren van de Kiwi?
En nog belangrijker: het zou toch niet giftig voor katten zijn?
Heeft onze bioloog er misschien een idee over? Of u, lezer?
Wij horen het graag!

Ware acrobatiek

Er zijn vele manieren om uit de grote waterbak te drinken (zoals Os die beide voorpoten in het water laat hangen, Japekop die zo fraai met gestrekte achterpoten kan staan lebberen), maar Lima spant de kroon met het balanceren op de zo dunne rand.
Ja, want balanceren hoeft dan niet zo moeilijk te zijn, daarbij tegelijkertijd water oplebberen maakt het tot ware acrobatiek!

Nu moeten wij daar wel bij vertellen dat Lima een perfect figuurtje heeft. Hij is om te beginnen niet al te groot van stuk, maar daarbij zit er ook maar weinig vet onder zijn vacht en zijn spieren zijn zo soepel dat hij zich met een bijna vrouwelijke elegantie voortbeweegt of manoeuvreert. De Boez bijvoorbeeld is bij Lima vergeleken een plompe verschijning; hij rent als een jong blafbeest en springt hij ergens vanaf, klinkt het alsof er met een vuilniszak gegooid wordt.
Nee, Lima is perfect gebouwd en in hem zie je nog zijn wilde voorouder terug. Wij moeten hem maar eens wat beter in de gaten houden, want een klimpartij van Lima moet ook een sensatie zijn om te zien en dat hebben we nog niet meegemaakt.....

Laaiend!

Nadat wij Poekie en Columbus hadden gezien (lees vorig bericht), kwamen we langs de openstaande deur van Simba. Aanvankelijk was er geen Simba in beeld dus snuffelde Oscar het hele deur-gebied (zeg maar) af. Mevrouw K. waarschuwde Os nog dat hij erg veel risico nam, maar gelukkig liep het goed af en was de Os net op tijd klaar.
Ja, want toen wij op weg naar de Steeg gingen, kwam opeens de grote Rooie naar buiten. Aan zijn hele houding zag je dat hij gewoon wist dat er bij zijn deur was gesnuffeld en geklooid, en dat hij er helemaal klaar voor was om de brutale, nieuwsgierige onverlaat een lesje te leren. Eerst keek hij in de richting van Poekie. Die zat zo appelig in de verte te staren dat Simba al gelijk wist dat zij het niet geweest was. Toen draaide hij zich om en keek onze richting uit.

Nou, zijn blik sprak boekdelen! Simba was zo laaiend dat hij mevrouw Katblad niet eens zag staan en achter de fiets vandaan kwam om Os op zijn vacht te spuwen! Maar, Os had hem zien komen, was de Steeg al ingedoken en dus uit zicht en op veilige afstand.
We weten niet hoeveel tijd Simba nodig heeft gehad om te kalmeren, want uiteraard gingen wij direct met onze reporter mee. Het kan zelfs zijn dat Simba nog steeds woedend is en alsnog verhaal komt halen bij de redactie. In dat geval berichten wij u daar uiteraard nog over.