Examenfeestje

Ondanks het feit dat hij er aanvankelijk heel veel zin in had, heeft Oscar een verkenningsronde met mevrouw Katblad voortijdig beëindigd.
U ziet hem hier halverwege de Parallelstraat zitten, wachtend tot mevrouw K. zou terugkeren om samen  met haar via de Steeg van Storm terug te keren naar de redactie.
Want wat was het geval?
Verderop in de straat (op weg naar het Gevaarlijke Water) was een feestje. Daar er een vlag uit een raam hing met een lege boekentas aan de mast, vermoeden wij dat het om een examenfeestje ging. Een heel stel opgewonden, feestende mensen versperden de straat, en vandaar dus dat Oscar geen zin had verder te lopen, want je zou zomaar onder de voet gelopen kunnen worden, toch? Daarom.
Wel, mevrouw K. begreep de weigering van Oscar en nam het hem niet kwalijk.

Eénmaal in de Steeg ging Os' staart weer langzaam omhoog; het gevaar was geweken en hij voelde zich weer senang.
Het komt niet vaak voor dat Oscar een wandelronde afbreekt, vandaar dat wij dit bericht belangrijk genoeg vonden om in het Katblad te zetten.

Nog steeds op zoek?

Hoewel het gif spuiten in de Katbladbuurt een week is uitgesteld (wij ontvingen daarover een mail van de gemeente), is Zwarte Gijs nog steeds druk op zoek naar een Roundup-vrije zone. Tenminste, zo lijkt het.
Wij zagen hem heel haastig door de Kruidentuin rennen en daarna nog haastiger de tuin verlaten, wilden hem nog naroepen dat het Tuinteam al heel veel onkruid heeft weggehaald om zo de gifspuiters buiten de tuin te houden, maar Gijs was ons te vlug af.

Helaas konden wij hem niet meer inhalen, en waar hij uiteindelijk is gebleven hebben we dus niet kunnen zien.
Gelukkig heeft Zwarte Gijs nog wat meer tijd gekregen voor zijn zoektocht, het is alleen jammer dat hij dat nog niet weet.

Ach, gossie...

Omdat mevrouw K. een mini-kaasproeverijtje (met slechts 2 kaasjes) had georganiseerd aan de buitentafel van de redactie, was Japekoppie natuurlijk direct aangeschoven, hoewel het kleine proeverijtje (met glaasje wijn uiteraard) vooral ter ere was van de veilige terugkomst (na 4 weken vakantie) van het mens van Myo en Mickie. Ja, want K. wilde heel graag wat van de gevaarlijke avonturen van mens D. weten, vandaar dus.
Maar dat terzijde, want wat hier speelde was dat Japekop in eerste instantie nog niet in de gaten had dat Myo met zijn mens was meegelopen, en na enige tijd wachten in de Poort de Katbladstraat was overgestoken.

En nu lag hij (Myo) dus onder onze tafel.
Het mens (D., zittend aan tafel) vertelde dat Myo nogal wat terughoudend had gereageerd op zijn thuiskomst. Hij was daar enigszins teleurgesteld over, want wist blijkbaar niet dat heel veel katten behoorlijk pissig zijn als je na lange afwezigheid zomaar weer hun huis binnenstapt. Ten eerste had je nooit zomaar weg mogen gaan, ten tweede ook niet nog eens zo'n vreselijk lange tijd. En dan ben jij net goed gewend aan de oppasmensen en denk je dat het nooit meer hetzelfde zal worden, komt jouw eigen, ouwe mens zomaar weer binnenstappen, alsof er niks aan de hand is geweest!
Ja, donder nu gauw op! (Zoiets dus.)

Wel, het was duidelijk dat Myo, ondanks de goede verzorging, zijn mens heel erg heeft gemist. Wij zagen hem minder vaak buiten dan anders, en datzelfde gold trouwens ook voor Mickie.

En? Miste mens D. zijn hartendiefjes ook zo?
Wij denken van wel, getuige deze (stiekem door K.) genomen foto.

Wel, Japekop was dat gefoezel onder onze tafel al snel zat en vertrok naar de waterbak.

Aardig om ook nog te vertellen is dat, toen mens D. even ons toilet bezocht, Myo voor de voordeur ging zitten janken. U kent die geluiden wel: harde mauwen die diep uit de keel komen.
Ah, gossie....

Onbeantwoorde vraag

Wij hadden gezien dat Zwarte Gijs de Hoftuin was binnengeglipt en besloten te gaan kijken wat hij daar deed en om hem te interviewen.
In dat laatste had Gijs duidelijk helemaal geen zin want hij liep (zeer haastig) van ons weg.

En verstopte zich zo goed als hij kon, vlakbij de Poort om zo bij de eerste de beste gelegenheid naar de Katbladstraat terug te kunnen vluchtten.

Maar Oscar was niet van plan om dat toe te staan. We waren immers voor een interview met Gijs gekomen en zo nodig zou Os ZG wel even onder druk zetten.
Nu weten wij allemaal dat dat niet werkt, heh? Ja.
Gijs was alleen nog maar bezig met hoe zo snel mogelijk uit de Hoftuin weg te komen, en dus bleven wij maar mooi zitten met onze vraag over waarom hij daar heen was gegaan en zijn eventuele andere plannen.

Tja, en toen K. hem te dicht naderde, schoot hij de Poort in en sprong pardoes over Oscar (haasje over) en langs Cera heen, die ook in de Poort zat; op de vorige foto kunt u haar zien zitten, als u tenminste heel erg uw best doet.

Wat wij vooral zo graag van Gijs hadden willen weten?
Wel, of hij misschien van de komst van de gifkarretjes had gehoord en alvast op zoek was gegaan naar een Roundup-vrije zone natuurlijk!
Maar die vraag bleef dus helaas onbeantwoord.

Extra smakelijk door roze blaadjes

Panda (uit de Hoftuin) heeft blijkbaar nog steeds geen eigen drinkbak, want wij zien hem regelmatig over de rand van de onze hangen. Wij dachten er nog even aan om de drijvende bloemblaadjes van de geranium uit de bak te vissen, maar die schijnen (gezien de drinkactiviteiten) het vocht alleen maar smakelijker te maken dus hebben we ervan afgezien. Scheelt weer een klusje, heh?
Wij hopen nu maar dat de gifkarretjes (die a.s. week worden verwacht in de Katbladstraat) met een grote boog om onze geveltuin en de waterbak heen zullen rijden; we houden e.e.a. natuurlijk heel scherp in de gaten! Ja, ook uiteraard de weersvoorspellingen (temperatuur, windkracht, buienradar) en andere zaken die van belang zijn. Mevrouw K. heeft nu al een knoop in haar maag, want liever zou zij de karretjes helemaal nooit meer waar dan ook zien!

Doen alsof, altijd nuttig

In de Hoftuin zagen wij Mickie; ze was wat aan het snuffelen bij het witte muurtje, maar dat had verder niks te betekenen.
Zij deed namelijk alsof er wat interessants te ruiken viel om zo geen contact te hoeven maken met mevrouw K. of reporter Oscar. Blijkbaar had ze daar gewoon geen zin in, en daar kunnen we ons best wat bij voorstellen.

K. echter was vastbesloten om Mickie's kleine snuitje te kieken, want het was alweer even geleden dat wij haar voor het laatst hadden gezien.
Na haar snuffel-act had Mickie zich teruggetrokken achter en tussen wat groen, in de hoop dat zij daar de camera kon ontwijken. Maar ja, mevrouw K. heeft zo haar methodes, heh? Ja, want zij deed op haar beurt net of zij Mickie niet zag, hield de camera wat lager bij de grond en drukte een paar keer nonchalant af.

Toen liep zij door omdat ze al eerder had gezien dat Myo voor het raam lag te pitten, en dat moest natuurlijk worden vastgelegd.
Ook Myo deed alsof, want hij had één oog op een kiertje staan en af en toe ging dat oog snel even wat verder open om direct daarna weer dicht te gaan. De ouwe schooier!
Inderdaad, hij ligt er wel schattig bij, vooral als je bedenkt dat hij nog steeds de partijleider is van Hof is Vol, al zien we hem niet vaak meer vreemdelingen uitzetten. Het kan echter zijn dat het zomerreces weer is ingegaan, al is dat dan wel aan de vroege kant.

Toen wij onze aandacht weer op Mickie richtten, was ze net op dat moment bezig met wat vliegbeestjes te bestuderen. Een heel nuttige bezigheid want daar kun je een hoop van leren.

Bovendien is het bekijken van vliegbeestjes nog altijd leuker dan het moeten aanschouwen van een chagrijnige reporter, want die zat zich op een paar meter afstand dood te vervelen en te wachten tot we weer eens verderop gingen om écht nieuws te verzamelen. Tja, de ene dag is de andere niet, heh Os?
Kruidentuininspectie dan maar?
Ja, en daarom namen we afscheid van Mickie.

Cera had al die tijd bij de Poort zitten wachten; ze had het deze keer weer niet aangedurfd verder de Hoftuin in te komen. Het kan dus best zijn dat Harry of Panda zich daar verstopt hielden en zij dat haarfijn aanvoelde, maar daar hebben we geen bevestiging van kunnen krijgen.

Simpele begroeting

Oscar gedroeg zich niet onaardig (want zie opgerichte staart), maar deed toch wat terughoudend toen buurman Charli (links) hem kwam begroeten.
Charli was net uit de Hoftuin gekomen, Oscar kwam zojuist bij de redactie vandaan en had nog niet besloten welke kant op te gaan.
Wel, de neuzen gingen tegen elkaar, maar dat had u natuurlijk al gezien.
Ja, en toen?

Wel, daar bleef de begroeting dus bij, en eigenlijk hadden we niet anders verwacht. U wel?
Charli ging gewoon naar huis, en dat lag ook in de lijn der verwachtingen; hij was namelijk al zeker een half uur buiten geweest en zulk mooi weer was het nu ook weer niet.
Oscar kwam tenslotte (nadat hij bekomen was van het onverwachte neus/neus-contact en omdat er een wielhuis naderde) weer terug naar de redactie, maar hij bleef lekker buiten. Nee, iets bijzonders ging hij dus niet doen, het bleef bij wat zooien en klooien rond de buitentafel. Geen spannend nieuws, heh? Neen...

Laatste poging: teken onze petitie en zegt het voort!

Beste mensen,

Bekijk nog één laatste keer de foto’s en het videofilmpje op onze site:

https://www.facebook.com/geengif

Het zijn opnames die door diverse oplettende burgers van Leiden in het jaar 2012 werden gemaakt.

Al zou het onkruidbestrijdingsmiddel Roundup niet heel erg giftig zijn maar slechts een beetje, het is toch verbazingwekkend dat dit spul ongevraagd in jouw straat en op jouw stoep wordt gespoten? Dat er van te voren nooit bericht komt dat er gespoten gaat worden met gif en dat je dus niet kunt zeggen: nou, op mijn stoep maar liever niet, sla die maar over want ik blijf liever gezond en dat heb ik ook graag voor mijn kinderen en huisdieren? Of dat je rekening kunt houden met het gifspuiten en je kinderen en huisdieren voor de kwalijke gevolgen kunt beschermen?

Nee, de gemeente laat overal in Leiden (door gifaannemers) Roundup spuiten en dat moet je maar net weten. En omdat er niet gewaarschuwd wordt, nergens iets wordt gepubliceerd door de gemeente over deze gifrondes, deze dus niet worden aangekondigd,  weten de meeste inwoners van Leiden niet eens dat er twee keer per jaar vrolijk en ruim (overvloedig) met Roundup in hun straat wordt gespoten en dat er vervolgens ook nog “nabehandelingen” plaatsvinden met handmatige spuitlansen.  De gifkarretjes komen bijna geruisloos en vooral snel voorbij, en binnen nauwelijks een kwartier is er bijna geen plek meer in je straat waar niet gespoten werd. Behalve dus rond paaltjes en langs hekjes, maar daar komen ze met de handspuiten later nog wel langs.

Bij onze laatste flyeractie op de markt viel het ons op dat nog steeds heel veel mensen niks weten van deze gifspuiterij. Veel mensen denken zelfs dat Roudup al verboden is en waren onaangenaam verrast te horen dat onze gemeente dit gif nog steeds  gebruikt.

Het is ook pure waanzin dat de gemeente Leiden nog steeds dit chemische middel inzet terwijl er genoeg veilige alternatieven zijn, maar dat zij liever kiest voor de goedkoopste oplossing in plaats van de gezondheid van burgers, dieren, schoon drinkwater en de biodiversiteit.

Voor de ingehuurde gifaannemers is het gifspuiten gewoon big business. U vraagt, wij draaien, het betaalt lekker en wij spuiten zoveel mogelijk gif in zo kort mogelijke tijd. De regels lappen de aannemers in veel gevallen aan hun laars, dat is ons wel duidelijk geworden. De echte groenmannen, voorheen of nog in dienst van de gemeente, met hart voor het groen en bereid om te schoffelen en op andere manieren het onkruid te verwijderen, zitten aan de kant en kijken toe. Tja, een politieke keuze en daar moeten we het mee doen, zeggen velen bedroefd.

Anderen zeggen: het onkruid gaat wel dood door die Roundup, maar daarna zit het er nog steeds en dan moeten we evengoed nog met de borstelwagen langs, alsof dat dan niks kost. Die aannemers vragen klauwen vol geld terwijl wij net zo goed het werk kunnen doen op een milieuvriendelijke manier…

Een politieke keuze dus.

Sluit een convenant en haal zelf het onkruid in je straat weg, of accepteer het gif voor je voordeur! Gehandicapt? Geen lieve, behulpzame buren? Kantoorgebouwen, winkels naast je huis, overheidsgebouwen? Vette pech want dan moet je toch echt ons gif slikken. Pure chantage dus, want ben je niet in staat om de grasjes op je stoep weg te halen en is er geen onkruidmantelzorg, wel, slik dan maar Montanto’s Roundup want je hebt geen andere keuze; de gemeente kiest namelijk liever voor “beeldvorming” (zeer discutabel trouwens) maar verder ook vooral voor lage kosten, al kan dit ten koste gaan van de gezondheid van mens, dier en milieu.

Het is werkelijk om te huilen.

Leiden, groene gemeente?

Nou, gifgroen dan!

http://petities.nl/petitie/geen-gif-troep-op-leidse-stoep

Raar gedrag

Gisteravond, toen het opeens ging regenen, heeft Cera enige tijd in de Schuilhut gelegen. Ze kon best naar binnen want het luik stond gewoon open, maar ze wilde niet. Ook toen wij haar al enkele malen hadden geroepen voor het diner, verkoos ze de beschutting van de hut.
Wij stonden voor een raadsel. Was zij uit haar humeur omdat de jongens haar hadden gepest en bleef zij daarom liever buiten? Had mevrouw K. wellicht eerder op de dag iets gezegd dat bij Cera in het verkeerde keelgat was geschoten?
In elk geval wilde K. zo rond tienen de redactie afsluiten en heeft toen Cera met bak en al uit de hut getrokken. Vervolgens rende het harige meisje snel naar binnen toe om daar haar avondmaal op te eisen.
Zij heeft niet willen zeggen wat haar mankeerde of waar ze last van had, en daar moeten we het helaas weer mee doen. Gelukkig heeft verder niemand van de redactie van dit voorval wakker gelegen.

Record gebroken!

Deze foto werd genomen vlak voordat Os zijn record Pergola Zitten zou verbeteren. Hij zat namelijk al 2 uur en 33 minuten bovenop terwijl zijn record op 2 uur en 34 minuten stond.
Mevrouw Inge wilde dit graag vastleggen, maar K. vond dat niet een goed idee, want zij weet uit ervaring dat Os bij het openen van de voordeur altijd denkt dat hij er al is, en dan dus overeind komt terwijl het nog niet zover is. Maar mevrouw Inge griste toch de camera uit de handen van K. en stapte ermee naar buiten. Deze prachtige foto's werden dus door haar gemaakt.

Wel, Oscar bleef deze keer wel zitten, alsof hij zelf ook de tijd had bijgehouden en zodoende wist dat hij nog niet mocht opstaan. Op het moment van deze foto was de evenaring van zijn oude record (2 uur 34) al een feit, en hij lijkt hier nog steeds in een soort trance te verkeren.

Mogen wij trouwens even uw aandacht vragen voor onze druif? Jawel, vol knoppen, dus dat belooft straks een rijke oogst. Of het voldoende zal zijn (en of de zomer warm genoeg zal zijn) voor het bottelen van onze eigen Katbladwijn is nog onzeker, maar hoop doet leven.
Wel, ondertussen wees de klok een recordtijd aan van 2 uur en 35 minuten, en nog leek de Os niet van plan om op te staan en de Pergola te verlaten.

Doch toen de klok weer een minuut had bijgeteld, kwam Oscar opeens toch maar overeind. Zijn record Pergola Zitten staat thans dus op de prachtige tijd van
2 uur en 36 minuten!

Uiteraard hebben de Os van harte gefeliciteerd met zijn nieuwe record, maar hebben ook de afspraak met hem gemaakt dat hij dit record gedurende de rest van het zomerseizoen met rust laat en in plaats daarvan gaat trainen voor zijn Judo-wedstrijden met (en tegen) de Boez.
Dit natuurlijk in verband met zijn toenemende omvang en om te voorkomen dat onze hoogste, nog zo tere druivenranken nog verder worden geplet. De Boez kan overigens ook wel wat meer beweging gebruiken, maar met hem is het wat moeilijker afspraken te maken.

Drie tegen één

Het vreemde ventje (nr. 1, de wit-zwarte) zat weer in de Kruidentuin toen K. daar met Cera, Oscar en de Boez arriveerde. Uiteraard had de kleine haarfabriek meer belangstelling voor onze reporters dan voor mevrouw K., maar dat kwam goed uit in verband met het nemen van een zogenaamde ongedwongen foto. In elk geval leek het ventje helemaal niet bang, eerder prettig opgewonden.

Toen echter bleek dat onze reporters voor alles eerst het middenvak van de Kruidentuin wilden gaan inspecteren, nam de vreemde zwart-witte toch maar wat aaien van K. in ontvangst. Want je moet toch wat als je door je soortgenoten min of meer genegeerd wordt, heh? Daarom, en een aai is altijd goed voor je ego.
De kleine voelde trouwens erg zacht en schoon aan, en daar houden wij van.

Natuurlijk kon Cera het aaien van een andere haarfabriek dan zijzelf weer eens niet hebben (jaloers typetje). Ze kwam daarom al mopperend naar het schattige ventje toe om hem van dichtbij even flink voor rotte vis uit te maken, en dat was inderdaad niet aardig van haar. Het kereltje leek echter niet erg onder de indruk; het verbaasde hem wel dat een nette dame als Cera zo ordinair (gelijk een viswijf) tekeer kon gaan.

Wat er nu hier (op dit plaatje) aan de hand was? Wel,  deze foto werd even later genomen. Cera had het kereltje verlaten toen K. haar gezegd had dat ze zich niet als een jaloers kreng moest gedragen (al is ze dat wel), en Os en Boez lijken haar nu ook bestraffend aan te kijken. Dat hoopte K. tenminste, maar voor hetzelfde geld knikten de jongens Cera bemoedigend toe, heh?
De kleine vreemdeling (van wie wij dus nog steeds niet weten waar hij woont), was ondertussen gebleven waar hij was en wachtte rustig af wat er eventueel verder nog ging gebeuren. Zouden de reporters van het LKB hem nu met rust laten zodat hij hen ongestoord kon bespieden?

Nee dus, want De Boez liep opeens snel naar het ventje toe en rekte zich uit om hem wat beter te kunnen bekijken. Of om te intimideren, dat kan natuurlijk ook en ligt bovendien meer voor de hand (Boez kennende).

En toen Oscar zich er ook nog tegenaan kwam bemoeien, koos de wit-zwarte vreemde eieren voor zijn geld en vluchtte onder (of tussen zo u wilt) de varens.
Mevrouw K. riep haar reporters nog toe dat ze de kleine niet mochten opjagen wegens kans op het plots in paniek oversteken van de Gevaarlijke Weg door de zwart-witte, en wandelde  daarom zelf alvast een andere kant op met de bedoeling Os en Boez mee te krijgen.

Dit had niet direct het juiste effect, integendeel, want Cera had zich ook weer gemeld op de plek waar de kleine zich had verstopt, en het leek erop of de drie reporters nu van plan waren het arme, vreemde kereltje in te sluiten.

Toen K. tenslotte met stevige pas en al roepende (Boehoez! Osky! Cera-mijpie! - in willekeurige volgorde en dan enkele keren achter elkaar) definitief de tuin verliet, kwam het drietal gelukkig uiteindelijk met haar mee. Het ventje was nu tenminste weer ontzet en kon tevoorschijn komen, maar of hij dat ook onmiddellijk deed, hebben we helaas niet kunnen zien.

Deze reportage kwam met horten en stoten tot stand doordat mevrouw K. weer heel erg in beslag genomen wordt door de roundup-kwestie, en zij zich derhalve maar slecht kan concentreren. Bovendien heeft de gemeente haar bericht dat de gifkarretjes volgende week weer zullen uitrijden om het centrum van onze stad plat te komen spuiten met hun vreselijke, giftige rotzooi. De gedachte daaraan is bijna niet te verdragen...

YES!!!

Omdat de gemeente Leiden binnenkort gaat kiezen voor óf het doorgaan met het (laten) spuiten van Roundup in onze straten, óf voor het gebruik van een andere, VEILIGE onkruidbestrijdingsmethode, zijn we zaterdag met een groepje mensen de straat (warenmarkt en bijenmarkt) maar weer eens opgegaan om middels folders de Leidse bevolking aan te moedigen onze petitie
http://petities.nl/petitie/geen-gif-troep-op-leidse-stoep
te tekenen.
We waren blijven steken op 556 handtekeningen, en door onze actie van zaterdag zijn daar ruim 75 bijgekomen! Hiep hiep!
Maar we zijn er nog niet en gaan door! Leiden moet in 2014 GIFVRIJ!

Brammetje

Onlangs hadden wij een blafbeest op bezoek dat luistert naar de naam Bram. Bram ziet er niet zo slim uit (misschien vanwege zijn centenbakje en vieze snor) maar is naar onze bescheiden mening geen kwaad beest. Nee, hij is eigenlijk zelfs wel een soort van grappig te noemen.
Maar goed, daar gaat het allemaal niet om natuurlijk, want onze haarfabrieken hebben gewoon liever niet dat wij dergelijk bezoek ontvangen, vooral niet als er net een hapjesproeverijtje aan de buitentafel aan de gang is. En Bram had ook wel interesse in wat er op tafel stond, vandaar dat hij zich (voor de gezelligheid uiteraard) op de bank naast mevrouw K. had gemanoeuvreerd.

De begeleidster van Bram wist gelukkig wat haar te doen stond, en dat was vooral het aanbieden van fliebertjes lekkers aan mevrouw T. Troy en haar zoon Japekoppie.
Mevrouw Troy had niet echt veel moeite met de aanwezigheid van het blafbeest, tenminste niet zolang zij bediend werd.

Japekoppie voelde zich wat minder op zijn gemak, maar zolang ook hij zijn fliebertjes kreeg, had hij geen reden tot klagen of anderszins de lieve vrede te verstoren.
Wel, een tijd lang ging alles goed, de twee oude haarfabrieken kregen steeds  netjes op tijd hun fliebertjes en K. en de begeleidster van Bram genoten van hun glaasje wijn en babbelden wat bij.

Natuurlijk was het wel jammer dat Oscar op grote afstand bleef en Cera en de Boez zich niet of nauwelijks lieten zien, maar dat terzijde.

Toen gingen even een paar dingetjes mis. De voorvalletjes hadden echter niks met onze haarfabrieken te maken, doch verstoorden wel enigszins de rust.
Mevrouw K. heeft lang getwijfeld of ze het volgende wel wilde publiceren, maar heeft zich laten overhalen door de Hoofdredacteur die haar zegde niet zo kinderachtig te doen.
Vooruit dan dus maar...

Bram had het blijkbaar erg naar zijn zin; hij had al wat (droge) toastjes mogen opslokken (hap-hap-weg) en werd zelfs even door K. geaaid over de iets schonere stukjes van zijn vacht. Echter, om haar zijn dankbaarheid te tonen, vond Bram het opeens nodig om K. een flinke lebber dwars over haar gezicht te geven... Jawel, zijn natte tong ging vanaf haar kin, dwars over haar lippen naar de neus van K., waarna een bijzonder luid "Getverdemme!" weerklonk. Bram vertrok vervolgens weer naar onder de tafel en K. bezocht snel daarop de keukenkraan omdat een veeg met haar mouw voor haar gevoel niet het gewenste effect had of als afdoende werd ervaren.
Wel, even later kreeg Bram ook nog ruzie met een paar langskomende blafbeestjes maar dat was niet zijn schuld. In elk geval was toen de hapjesproeverij wat onze haarfabrieken betreft definitief voorbij, en daar zullen we het maar bij laten, heh? Ja. Hoewel?
Toen Brammetje naar zijn mandje op de fiets werd meegenomen, liep Japekoppie een stukje grommend en met dikke staart achter het blafbeestje aan. Wat J. daarmee bedoelde weten we niet zeker, maar we vermoeden dat deze boodschap die onze J. aan Bram meegaf, niet een uitnodiging voor een vervolgbezoekje inhield.

Kruid oorzaak van duizelingen?

Nadat Oscar al eerder tussen de selderij was "gevallen" (op zijn rug nog wel), zagen wij nu Cera haar evenwicht verliezen toen zij over een scheidingsrandje in de Kruidentuin liep.
Net daarvoor had zij een klein hapje genomen van het kruid (op de voorgrond) waarvan wij denken dat het dragon is, en liep daarvan te kokhalzen. Wellicht de oorzaak van haar duizelingen?

Even dacht mevrouw K. nog dat Cera zou gaan braken over een laurierboompje, maar gelukkig wist C. zich te beheersen en bleef het bij wat kokken en lippen aflikken.

Het is nu echter wel van groot belang dat wij het geheimzinnige kruid (dat zoveel gelijkenis vertoond met de dragon dat in een vak aan de andere zijde van de tuin staat) weten te determineren. Wie komt even proeven? Wel kotszakje meenemen s.v.p., voor het geval.

Waarom? Daarom!

Wij hadden Harremans (foto) en zijn broer Panda al diverse keren bij onze drinkbak gezien en constateerden dat zij bij die gelegenheden een enorme dorst hadden (dit natuurlijk naar aanleiding van hun gretige slokken en klokken).
Dus ging mevrouw K. maar eens naar de Hoftuin om verhaal te halen.

Wel, Harry was toevallig net bezig met een gedegen bodemonderzoek voor de deur van Myo en Mickie en had derhalve geen tijd voor een interview.

En Panda (hiernaast) had het net even heel erg druk met het bestuderen van een stukje struikgewas, dus had ook geen tijd voor het beantwoorden van een paar vraagjes. Vandaar dat K. maar zelf op onderzoek ging.
Zij ontdekte dat de Hofvijver bijkans overwoekerd is door de omringende planten en dat het nog net (on)zichtbare water is bedekt met een stevige laag kroos. Wel, daar was dus voor de twee broers sowieso geen mogelijkheid meer om te drinken.
Elders in de tuin konden wij ook geen water ontdekken, en daar de broertjes niet over een kattenluik beschikken en dus niet bij hun inpandige drinkbak kunnen, moeten ze wel af en toe de Katbladstraat oversteken om zich te kunnen laven aan onze grote waterkuip, vooral met dit warme weer, heh?
Uiteraard zijn ze van harte welkom om dat te komen doen, wij wilden slechts weten waarom. En die vraag is nu dus beantwoord.