Loes liet Os in de steek

Sinds Loes van haar vakantie op de camping is teruggekeerd, hebben wij haar nog nauwelijks op straat gezien.
Maar gisteren kwamen wij haar toevallig in de Kruidentuin tegen. Loes was mee met het uitlaten van de blafbeesten (4 stuks van klein formaat) en liep voor het groepje uit om de route voor hen te verkennen.

Het mens van Loes vertelde ons dat de kleine haarfabriek nauwelijks nog in haar eentje de deur uitgaat. Waarschijnlijk mist zij het bos en de weilanden en is ze het stadsleven een beetje ontwend, aldus het mens, want tijdens de vakantie was Loes maar zelden binnen (in de caravan) te vinden, nu is het dus andersom en verblijft ze voornamelijk binnenshuis.
Ook hoorden wij dat Loes nog steeds op haar eigen staart ligt te sabbelen als zij 's avonds eenmaal onder het dekbed is gekropen.

Wel, omdat haar mens dus stond te kletsen met mevrouw Katblad en de blafbeestjes toen maar plekjes gingen zoeken voor het doen van een drukje, was Loes in de gelegenheid om het centrum van de Kruidentuin nader te onderzoeken. Niet dat zij belangstelling had voor de kruidenplantjes.

Nee, het was haar namelijk om Oscar te doen, zoals u op bijgaande foto kunt zien; Loes was voorzichtig naderbij geslopen.
De twee haarfabrieken zaten elkaar korte tijd te bestuderen, maar toen mens en groepje blafbeestjes weer in beweging kwamen, moest Loes vertrekken omdat zij altijd voorop wenst te lopen en dat dreigde nu fout te gaan als ze nog langer zou wachten.

Wel, iedereen weet dat Oscar best een slimme reporter is, maar van het gedrag van Loes snapte hij helemaal niets.
Waarom moest zij er opeens zo snel vandoor? Waarom werd hij in de steek gelaten voor een paar van die lelijke mormeltjes?
Verbaasd bleef Oscar nog even liggen wachten op de terugkeer van Loes, maar toen dat niet gebeurde en de kleine meid definitief uit het zicht was verdwenen, kwam hij overeind, liep naar K. toe en vroeg haar wat er nog verder op het programma stond. En dat was helaas niet veel soeps.

Mickie onder het mes

Zojuist is Mickie (huisgenote van Myo) met de Katmobiel naar de dierenarts gebracht. Zij zal daar een kleine operatie ondergaan zodat ze binnenkort zonder vrees voor een zwangerschap de Hoftuin kan gaan verkennen. Aan het eind van de middag mag ze worden opgehaald. Mevrouw K. zal daarbij zijn.
Wij wensen Mickie en haar mens veel sterkte toe.

Korte metten

Soms gebeuren er heel vreemde dingen.
Zoals laatst.
We kregen bezoek. Niks vreemds daaraan, en ook niet dat het bezoek een kleine traktatie bij zich had voor onze haarfabrieken: twee van die visjes waar wij onlangs over berichtten. Ja, die met dat stukje gedroogde kip eromheen gewikkeld. Die ja.
Maar de visjes waren dus bedoeld als lekkernij voor onze reporters, heh?

Meldt de Wams zich bij het Poezenloket.....

Begint het bezoek dingen tegen Wamy te roepen als "hé lieve jongen!", kijkt de brutale haarfabriek ons bezoek zielig aan, toont haar demonstratief zijn kras op zijn neus, en ja hoor! Daar ging visje nummer twee (de eerst had Cera gekregen) door het loket rechtstreeks naar de klep van de Wams, die al gelijk liet blijken wel van dat soort lekkernijen te houden.

Had Cera op beschaafde wijze van haar visje zitten genieten, Wamy wist korte metten te maken met de snack en met een paar flinke happen was het lekkers verdwenen.

Nou, die zal wel weer snel terugkomen, en dan niet om brokjes te jatten maar om visjes te scoren, heh?
Zijn we inderdaad weer mooi klaar mee....

Nog veel moois in onze geveltuin

Tot onze grote verbazing houdt onze Geranium "Patricia" (ooievaarsbek) maar niet op met bloeien. Kenners hebben ons laten weten dat dit heel bijzonder is, vooral omdat de plant niet in de volle grond staat.

Ook is onze klimroos nog nooit zo laat zo mooi (bloeiend) geweest. Deze struik staat eveneens in een pot.

Onze druiven zijn groter dan ooit, en bovendien zoeter!
Ondanks wat pitjes smaken ze beter dan die uit de winkel.

Maar het mooiste in onze geveltuin zijn wel onze wilde herfstkatjes. Zij bloeien het hele jaar door. Niet vergeten binnen te halen voor het gaat vriezen, heh?

Verbetering record Pergola-Zitten

Oscar heeft heel stiekem zijn record Pergola-Zitten verbeterd.
De exacte tijd hebben wij helaas niet kunnen noteren, maar aan de hand van getuigeverklaringen hebben we wel kunnen vaststellen dat hij zijn vorige tijd van 2 uur 34 minuten heeft overtroffen, zij het met slechts een paar minuutjes.
Omdat wij niet officieel hebben geklokt maar de Os niet teleur wilden stellen, hebben we dit nieuwe record toch "geldig verklaard" en vastgesteld op 2 uur en 36 minuten. Misschien heeft hij in werkelijkheid wel langer P-gezeten maar dan had hij ons voor aanvang moeten waarschuwen.
Wij hebben hem overigens niet kunnen betrappen op dopinggebruik.
Tot zover dit belangrijke nieuws.

Poep in de straat

Zojuist kwam Harremans de Poort uit om een grote boodschap te doen op een hoop bladeren in de Katbladstraat. Tijdens het persen trapte hij telkens achteruit (met zijn achterpoten). Dat vonden wij zowel vreemd als knap van hem. Toen hij klaar was liep Harry echter zomaar weg, zonder de boel te begraven.
De bergen afgevallen bladeren voor onze deur worden steeds hoger. Behalve kattenpoep ligt er ook overal hondenpoep tussen en onder de bladeren. Mevrouw K. heeft al twee paar schoenen schoenen moeten schoonmaken; ze vreest voor een derde keer ellende. Gelukkig had ze de derrie onder haar voeten op tijd in de gaten en zijn onze tapijten nog niet besmeurd.
Wij hopen op een snelle komst van het groene gemeentebezemwagentje.

Beetje buitengesloten

Mevrouw Katblad vond het vreemd te merken dat de Boez niet met haar en Oscar mee de tuin inliep, maar in plaats daarvan bij de Poort bleef liggen wachten.
Het kon niet anders of er kwam nog iemand aan, heh? En dan doelen wij natuurlijk op een derde haarfabriek, en dan naar alle waarschijnlijkheid een reporter. Wij hadden de keuze tussen twee, namelijk Japekoppie en Cera, want mevrouw Troy doet niet meer aan Hofverkenningen (teveel prikkels?) en blijft tegenwoordig liever op de buitentafel zitten wachten tot K. weer terugkomt.

Ah, het was dus Cera die ons was gevolgd. Nu hadden wij de indruk dat de Boez (altijd in voor een lolletje) haar wilde bespringen (hij lag duidelijk een beetje met zijn achterste te wiebelen en dan weet je wat daarop volgt, toch?), maar Cera kwam niet verder dan waar ze nu stond. Jammer voor de Boez inderdaad.

Wel, zo kwam het dat er toch nog even werd gewerkt; de Boez en Oscar snuffelden hier en daar aan struiken en planten, gieters en muurtjes, liepen een rondje en gingen alle deuren langs maar kwamen zonder nieuws terug.
Ook waren in de tuin geen leden van Hof is Vol te bekennen; het kan zijn dat zij na een drukke ochtend bij moesten komen van hun uitzettingsactiviteiten en even ergens een dutje lagen te doen.

Cera was blij dat de jongens snel klaar waren met hun Hoftuinronde. Zij was al die tijd in de Poort blijven zitten en voelde zich een beetje buitengesloten. Maar ja, dat doet ze zelf, heh? Al begrijpen wij het natuurlijk wel.

Leiden in last

Terwijl Japekoppie nog bezig was het muurtje met klimop te onderzoeken (lees daarvoor eerst vorig bericht), klooide Oscar wat op de glijbaan en zat Cera ergens achter het zijhek haar zonden te overdenken.
Zoals u op deze foto kunt zien staat de Boez nog steeds bij de uitgang van het Plein te bedenken of hij nu wel of niet naar Oscar zou toe gaan, en terwijl hij dat doet houdt hij de straat in de gaten, bang dat de vijand daar op hem loerde. Ach, arm ventje, heh? Misschien moet hij eens op survivalkamp? Nee, laten we dat maar niet doen, dat overleeft hij niet.

Terwijl de fotograaf maar wat over de glijbaan hing en er vrolijk op los knipte, maakte de Os zich ondertussen nuttig door de glijbaan gebruiksklaar te maken; hij deed tenminste zijn best allerlei takjes en blaadjes te verwijderen, iets wat helemaal nog niet zo makkelijk was omdat er overal kleine plasjes op de baan lagen. Maar goed, Os is een expert in watermanagement dus we lieten hem lekker zijn gang gaan.

Toen Os vond dat de baan schoon genoeg was, kwam hij naar boven om zich te melden bij de fotograaf. Nee, spannende acties krijgt u niet meer te zien dus als u iets beters te doen heeft, ga gerust uw gang.
Deze foto is vooral belangrijk omdat u hierop kunt zien hoe Japekoppie het Plein verlaat en de Boez net het moedige besluit heeft genomen om naar de glijbaan toe te komen.
De huisjes met puntgevel op de achtergrond zijn typische Leidsche wevershuizen, dit voor de mensen die geïnteresseerd zijn in ouwe gebouwen.

En jawel hoor, even later zien we de Boez naast de glijbaan terwijl Oscar nog steeds (gelijk een sfinx) bovenop zit. In de hoek (rechts) van het Plein zit Cera; we weten niet wat zij daar aan het doen was maar het zal best wel belangrijk zijn geweest.

Het leek er trouwens op dat de Boez ook iets interessants had ontdekt, dus liep de fotograaf naar hem toe om te kijken wat dat dan wel was.

Aha! Een plukje Nepeta!
Had Japekoppie dat daar achtergelaten of zou de Boez het helemaal zelf hebben geplukt?
Nee, ook dat weten we dus niet, want de fotograaf kan nu eenmaal niet alle haarfabrieken tegelijk in de gaten houden als ze over dat plein uitzwermen en mevrouw K. had nog geen koffie gehad en dan weet je het wel.

Ja, en dan komt er plots (zoals wel vaker) een moment dat we van het Zooiplein weg moeten.
Deze keer waren het twee jonge tieners met wieltjes onder hun voeten waarvan onze haarfabrieken schrokken.
Tijdens deze foto reden ze nog in de Katbladstraat en waren ze nog niet zichtbaar, maar u ziet de paniek bij de Boez reeds toeslaan.

Nog geen echte paniek bij Oscar, maar toen de kids het Plein oprolden, was Leiden in last, het gedonder in de glazen en de beer los.
Boez vluchtte natuurlijk als eerste weg en hij zal vast gedacht hebben: Zie je nou dat ik gelijk had? Altijd gevaarlijk hier!
De Os nam uiteraard ook de benen, Cera zagen wij nergens meer, maar wij hadden haar ook niet het Plein zien verlaten!
De fotograaf, reeds op de straat lopend, keerde terug naar het Plein en zag daar onze lieve meid achter de zandbak angstig weggedoken zitten tussen een paar plantenpotten. Pas toen mevrouw K. de wielkinderen vroeg even aan de kant te gaan, durfde Cera langs hen naar de Katbladstraat te komen.
Nou, spectaculair was het allemaal niet, maar toch weer een klein avontuur, heh? Ja.

Geslaagde verkenningsronde door Japekop

Terwijl de Boez, Cera en Oscar in de Bamboe-hoek zaten, was Japekoppie de straat overgestoken om aan zijn verkenningsrondje op het Zooiplein te beginnen.
Ja, hij doet wel altijd alsof hij niet met de groep wil meedoen, maar wij treffen hem verdacht vaak aan in de buurt van de andere reporters, en vooral daar waar mevrouw Katblad zich bevindt.
Hij deed nu alsof hij helemaal niemand had gezien en liep het Plein op.

Hij startte zijn ronde helemaal achterin, bij het muurtje met klimop, en wroette daar wat in de bladeren. Of hadden wij misschien wat gemist toen we nog wat foto's van de Os op het hek maakten?

Toen J. een flink stuk muur met klimop had besnuffeld en hier en daar wat markeringen had achtergelaten, nam hij een kleine pauze bij de bak met Nepeta. Hij roerde met zijn poten door de takjes en beet een aantal blaadjes af. Zo te zien had hij het erg naar zijn zin, maar hij bleef er wel zoals altijd erg serieus bij kijken.

Cera en Oscar waren ondertussen ook naar het achterste gedeelte van het Zooiplein gegaan en liepen wat de zooien en klooien in de buurt van de glijbaan.
De Boez deed zijn best zijn Pleinvrees te overwinnen en zat al met één poot op het hek. Zou hij de moed kunnen opbrengen?

Maar laten we weer terugkeren naar Japekoppie, want onze gediplomeerd Verkenner A (met lof) moest natuurlijk zijn ronde afmaken en had nog de andere hoek van het Plein op zijn programma staan.
Over het verkennen van de hoek op zich hebben wij verder vrij weinig te melden, behalve dan dat J. wederom zeer zorgvuldig te werk ging en zijn ronde afsloot met een flink aantal markeringen.
Daarna liep hij heel rustig naar de Katbladstraat terug en verloren wij hem uit het zicht.

Bamboe

Eigenlijk zien wij Cera niet zo vaak gras of andere soorten sprieten kauwen, maar dat heeft wellicht te maken met het feit dat ze nogal kort haar heeft en nauwelijks verhaart, en dat ze derhalve niet zo'n behoefte heeft om over haar nek te gaan.
Maar deze keer kwam ze dan toch op het idee om eens van de bamboe te proeven die aan de rand van het Zooiplein in grote plantenbakken groeit. Daarvoor moest ze wel op de rand van het hek en bak balanceren, maar Cera is vroeger jeugdkampioen op de evenwichtsbalk geweest dus voor haar was dit een kleinigheid. (Door de bamboe heen ziet u de Boez; hij heeft -zoals bekend- Pleinvrees en bleef liever aan de andere kant van het hek.)

Wel, Cera was weliswaar nog lang niet klaar met het wroeten tussen en kauwen op de bamboe-bladeren, maar ze voelde zich niet helemaal op haar gemak toen er nog een haarfabriek op het hek sprong en vlak achter haar kwam staan. Vandaar dat ze een veilig heenkomen zocht.

Het was natuurlijk Oscar, die zelf waarschijnlijk nooit op het idee was gekomen op het hek te springen (hij zit liever op de glijbaan), maar er gewoon voor de gezelligheid bij kwam. Hij beperkte zich tot het markeren van een paar bladeren (met zijn kop) want verder boeide de bamboe hem niet zo. Ja, zo heeft iedereen zijn eigen groenvoorkeuren, heh?

Toen Os zich (een beetje stuntelig) aan het omkeren was, zag hij achter op het Zooiplein iets gebeuren. Wij kregen tenminste die indruk toen hij niet verder draaide maar zo een tijdje in de verte bleef staan loeren.
Nu zou het logisch geweest zijn als de fotograaf zich ook omgedraaid had om te zien wat daar verderop aan de hand was.

Maar nee, mevrouw K. besloot dat er eerst nog een foto van de Os gemaakt moest worden omdat zijn rood-witte vacht zo beeldig afstak tegen het groen van de bamboe. Bovendien wist ze al naar wie Oscar zat te loeren.

Het was namelijk Japekoppie die vlak daarvoor heel stilletjes achter de fotograaf langs het plein was overgestoken en aan zijn verkenningsrondje was begonnen.
Maar daarover later meer, in het volgende bericht dus.

Terug in de tijd

Gisterochtend liep Anijs weer eens te zooien voor haar huis in de Parallelstraat, doch zodra ze Cera en de Boez in de gaten kreeg stopte ze met haar bezigheden en kwam ze naar ons toe hobbelen. Toen mevrouw Katblad haar bovendien toesprak en haar naam had genoemd, kwam ze zelfs de benen van K. op een paar kopjes trakteren. Maar op dat moment waren zowel Boez als Cera nog wat verder weg.

Eerst probeerde Anijs de Boez duidelijk te maken dat hij geen toegang zou krijgen tot haar territorium, dat wil zeggen het tweede deel van de Parallelstraat (waar ook Monster woont dus).

Maar de Boez had sowieso toch al geen zin om nog verder te lopen; u las in een vorig bericht reeds dat hij niets liever wilde dan naar huis gaan - wat hij dus een moment later ook deed.
(Jawel, wij hebben de gebeurtenissen van de zondagochtend in stukjes gehakt, hapklare brokken zeg maar, omdat we bang zijn dat onze verhalen anders te lang worden en zowel u als wij er geen touw meer aan vast kunnen knopen. Geen dank.)

Vervolgens richtte Anijs haar blikken op Cera, want waar die mee bezig was, daar snapte ze helemaal niets van.

Wel, Cera was dus nog druk doende met een fietstas, en daarover kon u ook al eerder lezen (tenzij u zo dom bent om de berichten van boven naar beneden door te nemen, iets wat bij een blog als Het Leidsch Katblad niet de bedoeling is want dan duikt u terug in de tijd).

De Boez had zich afgemeld en was naar de redactie terug, Cera beëindigde met enige tegenzin haar fietstasgesnuffel en volgde hem.
Anijs was erg nieuwsgierig naar waar de twee reporters heen gingen, maar  om ze nu helemaal de Steeg in te volgen vond ze iets te ver gaan. En zo kwam het dat wij haar niet de muis (u weet wel) konden laten zien.

Mevrouw Troy staat het niet toe!

Het gaat niet zo goed met de vacht van onze oudste haarfabriek.
De pilletjes die zij in moet slikken neemt ze nog wel in (zij het met een hoop tegengestribbel en gegrom), maar de oude dame staat niet toe dat wij haar kammen. Ze weet bovendien "haarfijn" wanneer we dat van plan zijn en blijft op het juiste moment uit onze buurt.

We hebben van alles geprobeerd (kam verstoppen en plots tevoorschijn trekken - kam alvast nonchalant neerleggen bij een plek waar zij regelmatig langskomt of zit - kam in jaszak doen (ziet ze best wel en onthoudt ze ook nog ondanks haar Katzheimer) - eerst andere (gewillige haarfabrieken) kammen en haar voorzichtig beetpakken als ze nieuwsgierig dichterbij is gekomen -, maar de ouwe tang trapt nergens meer in en valt aan zodra zij door heeft wat de bedoeling van mevrouw Katblad is.
Daarstraks hebben wij ongeveer drie streken kunnen doen over haar rechter flank voordat zij naar ons begon te bijten. Wel verzamelden we een flinke bos dood haar, maar het was maar een fractie van wat weggekamd moet. Het blijft een ernstig probleem, die vacht van  mevrouw Troy, maar zijzelf ziet dat blijkbaar anders.

In goede conditie

Tot onze grote vreugde kunnen wij u berichten dat de muis in de Steeg van Storm nog steeds bestaat. Nadat wij wat onkruid opzij hadden gevouwen, kwam hij tevoorschijn, nog steeds in goede conditie zo te zien.
We weten zeker dat we met dit goede nieuws heel veel mensen gerust hebben kunnen stellen.

Geen zin

De Boez werkt liever niet op zondag, of eigenlijk gewoon sowieso helemaal nooit. Dus toen hij gisteren mee moest lopen met de fotograaf, leek hij niet al te blij te wezen. Nu moeten we daar ook bij zeggen dat Oscar er niet bij was; wij hadden hem al heel lang niet meer gezien en wilden hem gaan zoeken. En dat was dus de enige reden voor Boez om dan in vredesnaam maar een stukkie mee te lopen.





Doch bij de Steeg van Storm hield hij het voor gezien en meldde zich af.
Oscar kwam trouwens niet lang daarna thuis; hij was op een geheime missie geweest, en daar kunnen wij u dus jammer genoeg niets over vertellen.

Aangenaam vertier

Voor Cera was het gisteren groot feest in de Parallelstraat; er stonden namelijk heel veel fietsen met Fietstassen geparkeerd.
Nu stelt een haarfabriek niet zulke hoge eisen aan dat soort tassen (kleur, maat en materiaal doet er niet zoveel toe) als er maar veel lekkere of interessante geuren aan zitten.

En dat was dus het geval.
Omdat mevrouw Katblad haar haarfabrieken graag hun aangenaam vertier gunt, gaf zij Cera volop de gelegenheid om alle interessante tassen uitvoerig te onderzoeken, al was het onder werktijd.

K. denkt er nu over om zelf om maar eens een dergelijk soort tassen aan te schaffen.
Zij zal uiteraard wel goed letten op kleur, maat en materiaal. Vooral dat laatste is belangrijk omdat de redactiefiets helaas het hele jaar door buiten moet staan.