Jaap met korte achternaam

Japekoppie:
Ik voor mij persoonlijk hou dus helemaal niet van die kleine mensjes. Ze bewegen te snel naar mijn zin zodat je ze maar moeilijk in de gaten kan houden, en ze aaien vaak de verkeerde richting uit en dat is op zijn minst onaangenaam te noemen, vooral als je zo'n gevoelig type bent als ik.
Dus kijk ik met verbazing hoe Cera daar ligt en zich door hen laat molesteren, zeg maar.

Nee, mij niet gezien.
Laat mij maar veilig op de bank zitten want daar krijg je tenminste af en toe een echte, stevige aai op de juiste plek en zitten ze niet zo aan je te frunniken. Bovendien heb ik nog nooit meegemaakt dat er midden op straat een proeverijtje van het één en ander plaatsvond, terwijl dat op deze plek wel altijd het geval is.




(foto MaGiz)

Trouwens, over proeverijen gesproken mevrouw K.: wat dacht u van een fliebertje van die overheerlijke abdijkaas? Denkt u dat er nog iets vanaf kan vandaag of zit ik hier voor Jaap met de korte achternaam te wachten?

Kreunende Kikker blijft aanlokkelijk

Misschien dat de Boez bij nader inzien toch in sprookjes gelooft en daarom de  "Kreunende Kikker" in de Hoftuin regelmatig opzoekt en besnuffelt?
Jawel, want wij hebben hem al diverse keren betrapt terwijl hij bij de Hofvijver (waar de KK woont) aan het rondscharrelen was. En dat deed hij heus niet om een kroosbad te nemen of de waterstand te peilen.

En als wij de Boez vragen wat hij daar bij die vijver uitspookt doet hij net alsof zijn neus bloed en weet zich niet goed een houding te geven; bijgaande foto als bewijs.
Als Boez trouwens inderdaad in sprookjes gelooft, biedt dat wellicht vele perspectieven. Wij zouden bijvoorbeeld een verhaaltje voor hem kunnen verzinnen over gouden bergen, snoepjesbomen, spinnend prinsesje op zolder of meer van die onzin, enkel en alleen om hem daarmee 's avonds binnen te lokken zodat mevrouw K. een beetje bijtijds naar bed kan.
Hoewel, op zwoele zomeravonden liggen sprookjes en avontuur natuurlijk overal op straat en in de tuinen voor ons ventje voor het oprapen. Nee, er gaat niets boven het buitenshuis klooien en zooien als het donker wordt, en als je geen schreeuwende honger hebt ben je nergens liever dan daar. En slapen kun je overdag ook. Toch? Meneertje Boezelmans?

Van je vrienden moet je het maar hebben

Oscar:
Eindelijk had ik er weer eens één in de smiezen. Hij was wit en ik had hem al een tijdje heel uitdagend zien rondfladderen.
Laatst nog had ik zo'n klein blauwtje gemist, en vlak daarna ook nog zo ééntje met zwart en oranje. Ze waren me allebei te snel af en dat heeft me best een tijdje dwars gezeten.
Maar deze was op de straat gaan zitten. Misschien was ie niet zo lekker of lag daar iets interessants, ik weet het niet. Maar in elk geval zat-ie daar en ik zat niet ver meer van hem af. Een prachtkans dus en ik was helemaal klaar voor de sprong, en in al mijn spieren (en dat zijn er nogal wat) had ik de juiste spanning opgebouwd. Het kon nu echt niet meer mis gaan. Tenminste, dat dacht ik. Want raadt eens?

Komt die achterlijke zool met een rotvaart aanrennen. Ja, rennen als een blafbeest, terwijl hij kon zien dat ik in de houding lag en op het punt stond iets te gaan vangen.
Wel, de vlinder natuurlijk opgeschrikt en weggevlogen. Al mijn moeite voor niks dus, en weer een stukje frustratie wat ik ook maar weer moet zien te verwerken.
Inderdaad, van je vrienden moet je het maar hebben.

Stomme pech

Het was zondagochtend vroeg dat wij (Zwarte) Gijs bovenop het hekje van zijn balkonnetje zagen zitten. Wij vroegen ons af wat hij daar deed en gingen het hem vragen.

Wel, Gijs was niet zo mededeelzaam maar wij meenden van hem te begrijpen dat hij de vorige avond te laat naar huis was teruggekeerd en daar alles gesloten had gevonden.
Vervolgens had hij de nacht op straat moeten doorbrengen, wat hem wel meer overkomt dus geen punt verder.
Alleen was en nu wel zondag, heh? Ja, en waarschijnlijk zou de familie dus wel wat langer op bed blijven liggen terwijl bij Gijs natuurlijk de honger door zijn strotje gierde. Stomme pech inderdaad.

Helaas, wij konden niets voor die arme Gijs doen. Jawel, aanbellen was een eventuele optie maar daarmee zou mevrouw K. zich niet erg populair maken, dus we besloten dat maar niet te doen.
En toen namen we uiteindelijk maar afscheid van de haarfabriek en wensten hem heel veel sterkte toe.

Zomaar een foto: Topmodel in de zon

Toch niet zo dom...

Toen onze reporter de Boez naar de balkontrap in de Hoftuin wilde gaan om aldaar de graspollen te bezoeken, vond hij plots Igor op zijn weg.
Igor was midden op het pad gaan zitten en was vastbesloten om Boez niet langs te laten; als u bijgaande foto goed bekijkt moet u wel haast tot dezelfde conclusie komen.

Maar daar de Boez op zijn beurt vastbesloten was zijn tocht af te maken, verzon hij een list: hij deed net of hij een belangrijk spoor had ontdekt en Igor helemaal niet zag. Wij wisten natuurlijk wel beter, maar Igor trapte erin.

Heel langzaam, al snuffelend en snuivend aan alles wat hij tegenkwam, sloop Boez vlak langs de huizen op zijn doel af. En zo kwam hij dus steeds dichter bij Igor, die rustig bleef zitten waar hij zat en met grote belangstelling de verrichtingen van Boez gade sloeg.

En om het allemaal nog echter te laten lijken, deed Boez ook nog alsof hij dat belangrijke spoor nog steeds volgde toen hij Igor al voorbij was.
Toen onze reporter in de gaten had dat Igor zich nauwelijks had verroerd, liet hij uiteindelijk zijn "speurtocht" voor wat het was en trok een sprintje naar de balkontrap. Daar begon hij heel serieus en met de nodige aandacht aan een grastest, dus dat waarvoor hij tenslotte naar de Hoftuin was gekomen.

Igor had nog steeds niet in de gaten dat Boez hem voor het lapje had gehouden en was nu op de trap gaan zitten om de verrichtingen van onze reporter verder te kunnen bestuderen, en hij werd door de activiteiten van Boez zelfs zo geboeid dat hij het aanbod voor een flinke aaibeurt door mevrouw Katblad afsloeg.

Wel, toen de Boez tot kotsens toe diverse pollen had getest, verliet hij de Hoftuin weer, dit zonder verder te doen alsof hij aan het speuren was. Igor liep nog even een stukje achter hem aan, maar bij de Poort hield hij halt.
Waarom hij nu zo beteuterd keek weten wij niet, maar de Boez huppelde triomfantelijk naar de redactietafel toe.
Toch niet zo dom als wij soms denken, heh? Nee....

Myo trekt zich tijdelijk terug

Heden kregen wij het bericht dat Myo heeft besloten zich tijdelijk als partijleider van "Hof is Vol" terug te trekken; dit wegens bijzondere (persoonlijke) omstandigheden.
De partij heeft nog geen (tijdelijke) vervanger voor Myo gevonden, maar we hebben zo de indruk dat het niet lang meer zal duren of Panda (op de foto hiernaast) zich beschikbaar zal stellen voor deze belangrijke functie.

In elk geval heeft hij (Panda) het (zijn) zomerreces beëindigd en de bewaking van de Hoftuin per directe ingang verscherpt.
Op de foto hiernaast ziet u dat met name Cera de bliksignalen van Panda heeft opgevangen en derhalve de tuin niet meer durft te betreden.

Onze jongensreporters zijn plots ook niet meer zo vrijpostig als voorheen.
U ziet op bijgaande foto hoe Oscar de pijp aan Maarten heeft gegeven en ervoor heeft gekozen dichtbij de Poort te blijven om zodoende in geval van nood snel weer naar de redactie terug te kunnen keren. Het kan natuurlijk ook zijn dat hij Cera niet in de steek wil laten.
De Boez is net teruggekeerd van het middenpad (waar Panda dus zit opgesteld), maar hij durft nog wel een poging te wagen om via het zijpad langs de huizen de balkontrap te bereiken.

Wij kunnen u nog melden dat Boez' poging tenslotte zal lukken omdat Panda ervoor kiest om hem te laten gaan; hij zal zich volledig op Oscar en Cera concentreren omdat drie sowieso teveel is en er nu eenmaal soms visjes door het net kunnen glippen.

Hoe het verder met de Boez afliep zullen wij u in een volgend bericht moeten verhalen, daar Blogger weer kuren vertoont en wij op dit moment last hebben met
de verbinding.

Groene karretjes

Afgelopen vrijdag hebben onze reporters niet of nauwelijks hun werk kunnen doen.
Het begon al 's ochtends met de komst van het vuilnismonster (dat altijd veel onrust veroorzaakt), maar daarna, gedurende de gehele dag kwamen er constant allerlei groene gemeentekarretjes langs en zie zijn (zoals u misschien wel weet) eveneens erg gevaarlijk en eng.

Wat de karretjes nu precies kwamen doen, daar zijn we dus niet achter gekomen. De reeds afgevallen bladeren  van de Lindebomen (veroorzaakt door luizenvraat schatten we zo in) werden niet weggebezemd of aan de kant geveegd, en verder zagen wij ook geen mannen met lichtgevende jasjes uit de groene karretjes stappen om nuttige dingen te doen. Wel reden zij met flinke overschrijding van de maximale snelheid (30 kilometer - woonerf) meerdere malen door de Katbladbuurt, en wij vermoeden daarom dat er een groene-karretjes-race of puzzeltocht gaande was. Voor onze haarfabriekreporters betekende dat alles echter veel onrust en ongenoegen, en vandaar dat zij die dag niet voor nieuws konden zorgen. De fotograaf overigens was ook niet in staat een paar behoorlijke foto's te maken, en dus moeten wij u alweer onze excuses aanbieden voor het ontbreken van interessant nieuws op/van/over deze dag.

Niet interessant

Wij zeiden nog tegen onze leerling-reporter dat het voor de Katbladlezers niet interessant was om te lezen dat er een riempje onder het zeil van het motorvoertuig uitkwam, en dat hij het derhalve ook verder niet hoefde te onderzoeken.

De Boez echter dacht daar anders over  en was vast en zeker van plan uit te vinden waarom dat riempje uitstak, wat de functie ervan was en of hij het misschien zelfs wel los kon trekken.
De fotograaf moest uiteindelijk de jonge reporter in de steek laten omdat er wellicht elders in de straat beter nieuws te halen was en de deadline alsmaar dichterbij kwam, maar Boez leek daar helemaal niet mee te zitten. Wij weten niet hoe lang hij nog bezig is geweest met zijn pogingen het bandje los te trekken, maar wel dat het hem tenslotte niet is gelukt, want het riempje zit er thans nog steeds.
Onze excuses voor dit onbelangrijke bericht en dus voor de wanprestaties van leerling-reporter Boez.

Zomaar een foto: Poot in aanslag voor het geval....

Geschikt of Ongeschikt?

Het lijkt erop of Sonny heeft besloten zich te verdiepen in het verkennerswerk. Wij wisten al van hem dat hij graag in zijn eentje opereert en de geintjes van Wamy niet erg op prijs stelt (Sonny ziet die geintjes namelijk meer als pesterijtjes), maar nu wij hem even beter hebben kunnen bestuderen, zien we met hoeveel overgave Sonny helemaal in zijn uppie de Kruidentuin inspecteert.

Jazeker, Sonny liep echt te genieten (hij had het geluk dat er op dat moment geen andere haarfabrieken in de tuin zaten), en wij meenden zelfs in zijn gedrag iets van Japekoppie te herkennen.
Helaas (wij hebben dit uit zeer betrouwbare bron) houdt Sonny echter ook van lekker en lang slapen en is minder gesteld op een regenbuitje op zijn kop, iets wat niet zo past bij een echte verkenner. Maar hij is nog erg jong en kan dus nog veel leren. In elk geval zullen wij hem goed in de gaten houden voor het geval.

Verstandige haarfabriek

Nu dacht mevrouw K. toch echt een band te hebben opgebouwd met Lima nadat zij hem een dikke week van voedsel had voorzien. Doch sinds zijn mensen weer thuis zijn beschouwt Lima mevrouw K. weer als een vage bekende bij wie hij liever niet al te dicht in de buurt komt.

Jawel, een beetje herkenning is er best wel, maar nu thuiszorg niet meer hoeft plaats te vinden houdt Lima liever gepaste afstand, zoals voorheen.
Lima is een verstandige haarfabriek.

Goede leerling-reporters!

Sonny heeft voor ons ontdekt dat de struik Lavas (Maggiplant) in de Kruidentuin flink is gekortwiekt. Wie nu een blaadje voor de soep en saus nodig heeft, moet er snel bijzijn of wachten tot het weer wat omhoog is geschoten.

Wamy kwam helaas net te laat voor deze primeur.

Hij besloot daarom direct naar ander nieuws voor het Katblad op zoek te gaan terwijl Sonny nog even bleef zitten genieten van zijn overwinning.

En jawel, Wamy ontdekte ook iets belangrijks! De vruchten van de Moerbei zijn namelijk rijp (nog niet allemaal maar sommige zijn al te eten), en de Wams maakte ons daarop attent.
Bijgaande foto is met licht gekantelde camera genomen, maar u ziet als u goed kijkt Wamy links van het midden op een tak zitten (zijn kop verscholen achter de bladeren).

Beide haarfabrieken hebben dus hiermee bewezen dat zij goede leerling-reporters zijn, en beiden zó als parttime leerling-reporters bij het Katblad aan de slag zouden kunnen. Echter, met eventuele uitbreiding van het personeelsbestand moet eerst de plenaire vergadering (bestaande uit alle huidige werknemers, fotograaf en mevrouw K.) akkoord gaan, er dienen vervolgens nieuwe taakomschrijvingen te worden gemaakt en dito contracten te worden aanvaard en getekend. En dan nog kan het zomaar zijn dat de Hoofdredacteur besluit de hele boel uiteindelijk af te blazen.
Volgens de laatste peilingen zouden Japekoppie, mevrouw Troy en Cera tegen zijn, de rest heeft zijn standpunt nog niet bepaald. Nee, er moet nog heel wat water onder de brug door voordat de redactie toe is aan veranderingen binnen de organisatie van het Katblad, en wij verwachten derhalve dat e.e.a. dus nog wel een tijdje bij het oude zal blijven.

Verkeerd moment

Os, je hebt alweer een verkeerd moment uitgekozen voor je recordpoging Pergola Zitten...
Jawel, want het is over een uurtje al etenstijd en om je record te verbreken zou je dan nog meer dan anderhalf uur daarboven moeten blijven zitten.
Nee, je weet dat onze oudjes op tijd willen eten en het niet zouden accepteren wanneer ze op jou zouden moeten wachten, en jijzelf kunt het openen van een gourmetblikje niet weerstaan, dat weet je best.
Dus wat gaat het worden, Os? Je wilt er nog even over nadenken? Goed hoor knul, we spreken je later wel weer. Ja, we hebben een mooie foto van je gemaakt en je staat er weer goed op. Dag lieverd!

Mak als een lammetje

Een dag daarvoor was Myo nog naar de redactie gekomen om daar (van MaGiz) wat snoepjes in ontvangst te nemen (onder toezicht van een blazende Wamy), niet wetende wat hem boven de kop hing.

Nee, want Myo had weer behoorlijk veel (piep-)kleine en een paar grotere plasjes gedaan binnenshuis, en dus vond zijn mens dat hij niet langer kon wachten met een bezoek aan de dierenarts. Want wie weet was het niet alleen de stress (door de komst van de kleine Mickie) maar had Myo last van een blaasontsteking of blaasgruis. Dat zou namelijk niet de eerste keer zijn, al is het al wat langer geleden dat Myo daarvoor behandeld moest worden.

Zo kwam het dat daags na het snoepjesfeestje Myo op de behandeltafel stond en werd nagekeken. Zijn mens had een klein plasje van Myo met een spuitje van de vloer kunnen opnemen, net genoeg om te kunnen vaststellen of daar sporen van bloed, eiwitten en andere ongewenste stofjes in zaten.
Ondertussen onderging Myo ook zijn APK, want daar was het eveneens hoog tijd voor en hij was er nu toch...

Terwijl hij getemperatuurd werd zocht Myo naar mogelijkheden om te ontsnappen (en van de tafel te springen) maar die waren er niet want zijn mens hield hem goed bij de kladden (zeg maar).

En toen Myo in de gaten had dat er van vluchten echt geen sprake kon zijn, ging hij zitten hyperventileren. Tenminste, zo noemen wij het maar, doch wij bedoelen natuurlijk dat hij met zijn bek open zat te hijgen, iets wat een kat normaal gesproken dus nooit doet tenzij hij zwaar in de problemen zit.

Ah gossie, wat had de partijleider van Hof is Vol het toch moeilijk!
De uitslag van het urine-onderzoek was negatief. Dat wil zeggen dat er geen redenen waren om aan te nemen dat Myo aan een blaasontsteking of iets dergelijks lijdt, en in het (eigenlijk te) kleine plasje dat zijn mens had meegenomen kon men onder de microscoop ook geen sporen van blaasgruis ontdekken.
Myo kon dus gewoon zijn APK-inentingen krijgen, maar voor de zekerheid ontving hij ook nog een prikje met ontstekingsremmer.

Tijdens het wachten op de uitslagen zat Myo ogenschijnlijk te slapen en druk te spinnen. Wij denken dat hij probeerde via een soort meditatie de werkelijkheid te ontvluchten.
Als een lammetje zo mak liet Myo zich ook nog even op de weegschaal zetten, en die gaf een ruime 7 kilo's aan. Nee, te licht is hij daar niet mee, maar ook niet echt te zwaar want Myo is nu eenmaal flinke jongen, en daarmee uit.

Waren we nu klaar? Neen!
Want er was namelijk nog een haarfabriek meegekomen, een heel kleintje!

Zij kreeg haar (voorlopig) laatste prikje want was precies 12 weken oud. Bovendien moesten haar oogjes nog even bekeken worden en inderdaad, de ontsteking is nog niet helemaal weg dus moet haar mens nog even doorgaan met het zalfje.


Na het betalen van een flinke rekening (maar ja, ook maar gelijk een voorraadje vlooien- en wormenspul meegenomen - en dat hakt er altijd lekker in), konden de twee Hofbewoners weer naar huis worden gebracht. In de huiskamer losgelaten moest er direct even over en weer aan de neusjes geroken worden. Ach, wat schattig toch!
Erg jammer overigens dat Myo toch blijkbaar zo'n last van stress heeft door de komst van de kleine Mickie, maar hun mens moet niet wanhopen, al zou het natuurlijk wel fijner zijn als Myo niet meer in huis plast...