Nieuwe zwabberbuik in Katbladbuurt

Jawel, hier zit het hele stel klaar om een stukje te gaan lopen (zelfs de Boez inderdaad), maar mevrouw K. moest nog even zo nodig een rondje Kruidentuin doen. En de reporters bleven geduldig op de hoek van de Parallelstraat op haar wachten.

Wel, onderweg gebeurde er niets bijzonders, tot het stel bij de hoek van de Steeg kwam waar de Boez nodig enige rek- en strekoefeningen moest doen. Dit kunt u op bijgaande foto zien.

Oscar maakte duidelijk dat hij de grote ronde wilde maken en liep vastbesloten in de richting van het gevaarlijke water.
Zou mevrouw K. met Oscar meegaan?
Dat was hier nog niet helemaal duidelijk.

Want eerst namelijk wilde zij in verband met de democratische besluitvorming overleggen met Boez en Cera.
De eerste reageerde afwijzend op het voorstel om door te lopen (de hele Parallelstraat uit), maar daar keken we niet van op.
En Cera had het (zoals u hier ook kunt zien) veel te druk met het oefenen in het rollen op klinkers. (Wij denken dat er stoeprol-wedstrijden op komst zijn maar weten dat niet zeker; er hangen in elk geval geen posters met aankondigingen in de Katbladbuurt.)

Wel, waarom Oscar zo flink was doorgestapt werd mevrouw K. al snel duidelijk: een eindje verderop zat een onbekende haarfabriek "Verboden toegang" naar hem te seinen, en wij meenden ook nog "Rot op!" op te vangen. En daar het voor Oscar als reporter natuurlijk nergens verboden is of mag zijn, wilde hij bij deze vreemde snoeshaan (of -hen) verhaal gaan halen.

Gezien de buikomvang van deze haarfabriek, zou je kunnen denken dat het een dame op leeftijd is, maar denkende aan Myo, kun je concluderen dat een vergissing snel gemaakt is.
Geslacht is dus onbekend gebleven, maar fel was ie wel, dit flinke exemplaar.

Oscar liet zich als een echte persmuskiet echter niet verjagen en zette de achtervolging in. Maar nee, tot een onaangenaam treffen kwam het niet want dat zit nou eenmaal niet in de aard van onze topreporter.









De vreemde ging daarop plots naast een vuilnisbak zitten, wij zagen allerlei fraaie, nieuwe potplanten en dus was mevrouw K. zo vrij te denken dat deze heer of dame hier kort geleden is komen wonen. En zo dacht de Os er ook over.

Maar het duurde toch nog zeker een minuut of tien tot de Os zijn onderzoek rond de voordeur van de nieuwe bewoner van de Parallelstraat had beëindigd en op zijn dooie gemakkie achter mevrouw K. aankwam. Die was natuurlijk snel gaan kijken waar Cera en de Boez waren gebleven, want zij houdt haar ploeg verslaggevers het liefst bij elkaar.

Wel, Cera stond vlakbij haar bij de Steeg, maar de Boez was al een heel eind op weg naar huis, namelijk aan het eind van de Steeg. Hij liep niet maar stond daar te wachten met zijn rug naar haar toe en zwiepende staart. "Zeker de pest in, Boez?, vroeg K. nog. Maar de B. reageerde niet en ging gewoon door met zwiepen.
Uiteindelijk kwamen we toch wel allemaal tegelijk weer op de redactie, en daarover was K. erg tevreden want het kan ook zomaar anders aflopen, heh? Tja.

Keuringsdienst van Kattenwaarden

Boezelmans:
Ik zit hier inderdaad op u te wachten omdat ik graag een klacht wil indienen, mevrouw K. En dat kan ik beter niet buiten aan het Poezenloket doen voor het geval er eventueel buren meeluisteren, want het leek me niet zo kies om hem te verraden. Jawel, u weet best wel wie ik daarmee bedoel, al helemaal als ik u verklap dat hij tegenwoordig een sleutel heeft van ons huis en op elk moment zomaar kan komen binnenvallen. Nee, daar wilde ik het dus nu niet over hebben; de zaak die ik op dit moment graag wil aansnijden is van een zo mogelijk nog ernstiger aard en wellicht ook erg schokkend voor sommige mensen. En rekening houden met deze mensen wil ik daarom eerst voorzichtig vertellen dat dit hij-mens toch wel af en toe enigszins afwijkend of tenminste vreemd gedrag vertoont en de dingen soms best wel vaak heel anders ziet dan u en ik, zal ik maar zeggen. En dat hij dus eveneens totaal onberekenbaar is, mij al een paar keer van het bed heeft geschopt omdat ik bovenop hem sprong terwijl hij toevallig net aan zijn zoveelste zaagklus begon, en in plaats dat hij mij daarvoor dankbaar was (gezien het omzagen van bomen nu net iets is wat hij altijd probeert te voorkomen), deed hij het raam open om me naar buiten te gooien, wat uiteraard ook aanvankelijk mijn bedoeling was maar het gaat natuurlijk om de manier waarop hij dat deed, snapt u? Ja, met toch wel een klein tikje agressie en boosheid, als ik dat tenminste goed heb aangevoeld.
Nee, ook dit was nog niet de klacht die ik wilde indienen, al zijn het natuurlijk ook ernstige feiten en zou ik graag zien dat u hém eens het raam uitduwde, als tegenprestatie zeg maar, en omdat u dan eindelijk eens luid en duidelijk partij voor mij kiest en daarmee laat zien van wie u op deze wereld tenslotte en uiteindelijk toch het meeste houdt. Ja.
Chantage? Dat woord ken ik niet, kan ik met gerust hart zeggen omdat dat niet te controleren valt.
O ja, de klacht dus waarvoor ik hier zat te wachten op u omdat ik deze discreet aan u wilde overbrengen zonder dat de hele buurt hoeft mee te smullen van mijn verhaal over de rare gebeurtenissen van de laatste tijd op onze redactie. Bent u er klaar voor? Zal ik dan maar?
Dat hij-mens heeft uit ons paarse doosje gesnoept.
Ja mevrouw K., ik snapt dat dat erg schrikken voor u moet zijn, maar voor mij is het nog erger, want het gaat hier wel om mijn snoepjes. Ja, en ook die van Cera en de Os natuurlijk, maar ik durf te wedden dat hij uitgerekend een snoepje heeft uitgekozen dat voor mij was bestemd, en dat maakt het allemaal zo verdrietig en triest, heh? Ja, uit wraak en omdat hij mij wilde straffen voor het onderbreken van zijn nachtelijk baantje in de houtzagerij, wat hij natuurlijk liever geheim had willen houden voor de mensen die juist denken en verwachten dat hij een soort bomenknuffelaar of iets dergelijks is of zou moeten zijn. En voor u ook, ja. Nee, hij zaagt ze dus gewoon in rap tempo en zonder pardon om, dat is nog het ergste van alles, dat gewetenloze, heh? En natuurlijk dat hij van mijn snoepjes eet, dat is helemaal onvergeeflijk.
Nee, ik heb het maar één keer gezien.
U zegt dat hij alleen maar wilde proeven om te kunnen beoordelen of de snoepjes wel deugen want kon de kleine lettertjes op de paarse verpakking niet goed lezen? Hij heeft zelfs eerder ook al van onze Gourmet geproefd om te beoordelen of we niet langzaam worden vergiftigd? U weet het zeker?
Had ú dat dan eigenlijk niet moeten doen voor ons mevrouw K., vóórdat u dat voer allemaal aan ons te eten gaf? Nee, inderdaad, we zijn inderdaad nooit dood neergevallen, maar het is wel in eerste instantie úw taak om na te gaan of we wel gezond eten, en niet de taak van een zomaar binnenvallende bomenzager die als hobby blijkbaar ook opeens blijkt te werken voor de Keuringsdienst van Kattenwaarden.
U vindt het dus niet zo gek dat hij ons eten test?
En wat zou u er dan van zeggen als hij straks de deksel van onze kattenbak afhaalt en ..... Ja, ik hou al op. Nee, inderdaad, dat kan ook met een kopje water. Nee, denkt u er inderdaad maar niet verder over na, dan trek ik ondertussen mijn klacht in.
Wat vond het hij-mens eigenlijk van mijn snoepjes? Heeft ie er nog een cijfer voor gegeven? En heb je hem al zo'n staafje laten proeven? Ja, ik ben namelijk erg benieuwd wat hij dáár van vindt, u toch ook? En hoe staat het eigenlijk met onze light-brokken? Ik zou zeggen: een stuk of drie bij de borrel vanavond. En het zou u niet misstaan als u meedeed met proeven uit solidariteit met hem maar vooral uit zorg voor ons. Hebben wij hier dus nu een deal gemaakt, mevrouw K.? Ja, zwart op wit graag...

Geen last gehad

Oscar:
Nee, ik heb geen last gehad van het vuurwerk. Ja, ik was binnen toen ze begonnen met knallen maar het was gelukkig niet al te dichtbij dat ze dat deden.
Nee, ik heb niet gekeken naar het kastje, want ik hou niet van voetbal.
Ja, leuk voor ze dat ze doorgaan, al had ik het liever anders gezien.
Ik ben inderdaad een paar keer natgeregend vandaag maar vond dat zelf helemaal geen probleem. Verder heb ik ook nog in de schuilhut die onder de zoldertrap staat liggen slapen maar dat had geen speciale reden. Nee, geen vlinders gevangen, beetje zitten mijmeren. Ja, u ook bedankt voor dit interview.

Waarvan akte

Zwarte Gijs komt regelmatig de waterstand in onze drinkbak bekijken, dit in verband met de grote droogte van de laatste tijd. Hoe dat zo?
Wel, mevrouw K. schept regelmatig het frisse nat met haar gietertjes uit de bak om daarmee de plantjes water te geven, en na een gietertje of 6 is de bak dus zo goed als leeg. En dan mag het wel eens voorkomen dat zij niet direct weer de tuinslang in de bak hangt en er dus zodoende überhaupt geen waterstand meer is, vandaar dus deze controle. Gijs is trouwens niet de enige die regelmatig de stand komt opnemen, ook Oscar (hoofdopzichter drinkbak) doet dat uiteraard, onze andere redactiekatten eveneens en dan ook nog jongens als Charli, Lima, Wamy en nog vele anderen. Wij verzoeken K. daarom al deze haarfabrieken niet teleur te stellen en de bak na het leegscheppen onmiddellijk te hervullen. Waarvan akte.

Zonder beschermheer

Het is alweer een dikke week geleden dat wij Mickie zagen zitten in de Poort.
Vanaf die plek kon zij uitstekend bekijken wat er allemaal gebeurde op, onder en aan de buitentafel van de redactie. Dat was op dat moment overigens niet zo gek veel, want het was rond koffietijd en dan ligt alles en iedereen bij het Katblad meestal alweer plat, vooral als er erg vroeg werd opgestaan (en daarmee bedoelen wij vóór zessen - om en nabij dan) en de zon lekker begint te branden op de haarfabriekvachtjes.
Lady Mick was alleen deze keer, dus zonder haar (zeg maar) beschermheer Myo. En daarmee is dan zo'n beetje alles gezegd, behalve dan dat Mickie terug haar tuin in vluchtte toen Oscar haar voorzichtig en nieuwsgierig naderde. Het kwam derhalve niet tot een treffen.

Zij weet niet beter...

Oscar:
Soms wil ik even niets liever dan gewoon zitten tussen het groen, luisteren naar het geritsel van de wuivende bladeren en het gezoem of gefladder van al wat vliegt, de blik op oneindig en de gedachten op nul, zeg maar. En dat doe ik dan natuurlijk bij voorkeur als er niet gewandeld wordt maar mevrouw K. een beetje in de Kruidentuin bezig is met sprieten groen uit de grond trekken. Ja, omdat ze namelijk vindt dat die er niet horen en bovendien van een soort zijn dat zich snel vermeerdert en andere plantjes in de verdrukking brengt. Nu heb ik pas nog een cursus "planten verkennen en herkennen" gedaan, en volgens mij zijn de sprieten die K. uit de grond trekt juist erg nuttig voor de natuur en vaak nog smakelijk ook. Maar goed, ik ga daar verder gelukkig niet over en gebruik de tijd van het wieden dus voor de voor mij broodnodige retraite en meditatie, al zegt mevrouw K. dat ik tijdens deze rust- en vredemomenten gewoon ordinair apathisch zit te wezen en dat ik het niet mooier moet maken dan het is. Inderdaad, zij weet niet beter en daar zullen we het maar op houden, heh? Daarom ja.

Ik heb natuurlijk zo mijn eisen...

Boez:
Er wordt de laatste tijd weinig over mij geschreven in het LKB en dat zit me behoorlijk dwars. Terwijl ik toch regelmatig de aandacht trek en belangrijk werk verricht. En interessant onderzoek doe ook. Maar er lijkt dus erg weinig belangstelling en interesse te zijn voor mijn belangrijke activiteiten, en ik vraag me nu ernstig af of ik nog wel op mijn plaats ben bij het Katblad.

Misschien dat ik me beter kan laten inschrijven bij een uitzendbureau voor getalenteerde haarfabrieken, en zodoende een baan vinden die beter bij mij past.
Inderdaad, veel opleiding heb ik niet gehad, of wel gehad maar ben er niet altijd even serieus mee omgegaan, zeg maar. Dus geen diploma's gehaald zoals Oscar en Cera, maar wel veel opgepikt tijdens mijn barre tochten en het kijken naar en observeren van mijn collega's, dus kennis van zaken heb ik in voldoende mate en verder ben ik ook nog bijzonder creatief en vindingrijk, wat voor sommige posities in de journalistiek erg handig is en misschien wel het belangrijkste van alles, durf ik zelfs te beweren.

Verder ben ik natuurlijk bijzonder fotogeniek, dat staat buiten kijf, en is mijn gezondheid goed, mijn leeftijd nog aan de gunstige kant van de lijn, mijn conditie is uitstekend en mijn vacht in zeer goede staat. En ja, ik ben vlovrij, ook niet bepaald onbelangrijk inderdaad.

Wel, dat was het wel zo'n beetje.
Nee, een erg goede teamspeler ben ik niet zo, nee, dat moet ik eerlijk toegeven.
Weersgevoelig ben ik inderdaad wel, want bij te harde wind of neerslag trek ik er liever niet op uit, nee. U denkt dat ik dat maar niet op mijn CV moet vermelden?
Wat maaltijden betreft moet ik inderdaad toegeven dat ik niet zomaar alles eet. Ja, je zou me kieskeurig kunnen noemen, daar heeft u helemaal gelijk in. En wat de kattenbak betreft heb ik inderdaad ook zo mijn eisen, maar dat vind ik zelf een minder groot probleem al kan het voor mijn werkgever wel een tikje lastig zijn. En duur ja, ik kost nogal wat aan verzorging en de hoogte van mijn salaris ligt niet bepaald rond voedselbankniveau, om het maar zo uit te drukken. Ja, bovenmodaal, en dat zonder diploma's, heh? Ook maar niet in mijn CV zetten, vindt u?
U denkt dat ik weinig kans maak op de arbeidsmarkt gezien mijn wensen en eisen?

Drie vreemde gasten!

Sommige mensen hebben nog steeds niet door dat het gebruik van ondeugdelijke vuilniszakken tot gevolg kan hebben dat de straat wordt geterroriseerd door de vliegende stadsmaffia, altijd uit op gratis brood, vissenkoppen en Joost weet wat al niet meer.

Bovenstaande meeuw werd in de gaten gehouden door een haarfabriek die wij nog niet kenden. Magiz (mens van Giz, Wams en Sonny) had de vensterbankkat al wel eerder gezien en mevrouw Katblad attent gemaakt op deze nieuwe aanwinst voor de buurt.

Ondertussen had Cera zich om onduidelijke redenen bij de vuilniszak gemeld.
Sinds wij haar in ons huis opnamen en haar maaltijden verzorgen, hebben wij haar niet meer met haar snufferd bij of in het vuilnis gezien, maar toen wij haar naar het waarom vroegen begrepen wij dat zij in haar functie als reporter poolshoogte was komen nemen. Nou, vooruit dan maar. En niet openscheuren, heh?
De meeuw was 'm bij het naderen van de pers trouwens snel gesmeerd.

Nu kon onze aandacht vervolgens volop uitgaan naar de vensterbankhaarfabriek, die bijna niet goed werd van alle plotselinge gebeurtenissen voor haar raam en deur.

Ja, want ook Wamy was in de buurt en liep zelfs vlak onder haar raam langs, gewoon om een beetje te klieren, u weet wel.
Haar?
Jawel, wij kwamen aan de weet dat deze blauwoog-vensterbankhaarfabriek een dame is.

De mensen van deze schoonheid kwamen namelijk in de deuropening en vertelden ons dat ze Bibi heet. Grappig, want een paar deuren verder woont Bobo, de zwarte schoonheid die zo op Gizmo lijkt.
Wel, Bibi heeft nog een huisgenoot ook maar die liet zich liever niet zien. Inderdaad, een ernstige vorm van verlegenheid en dat zou eventueel misschien wat kunnen slijten als het nieuwe huis wat meer vertrouwd wordt. We wachten het maar af.

En Wamy ook, want er stond nergens een raam open dus viel er ook niks te jatten.

Tot onze verrassing zagen wij nu ook plots nóg een nieuwe buurkat! Jawel, en wij hoorden bovendien al eerder dat de vorige bewoners van dit huis, Apu en Inca, zijn vertrokken! Weet u nog, die twee zwarte opdondertjes waarvan 1 op de nominatie stond om de Schrik van de Buurt te worden? Wel, dat gaat nu dus niet meer door, want ze zijn op een avond naar Den Haag gegaan om niet meer terug te komen. En nu woont dus dit jonge (denken wij) haarfabriekje op hetzelfde adres. Tijd voor (binnenkort) een huisbezoekje en nadere kennismaking!

Lekker ding, heh? Jah!

En het lekkere ding was snel klaar met po(e)seren want moest dringend een passerend blafbeest in de gaten houden.
Ja, als vensterbankhaarfabriek kun je het ook behoorlijk druk hebben, dat hebben wij door deze reportage maar weer eens bewezen!

Koolwitje te snel voor Oscar?

Heel veel vlinders hebben wij nog niet gezien, maar af en toe komt er toch een koolwitje in de Kruidentuin, en dit fladderbeestje wordt vooral door Oscar nauwlettend in de gaten gehouden.

Heel veel moeite om de vlinder te vangen, doet Oscar gelukkig niet, het lijkt alsof hij weet dat ze een beetje schaars zijn. Hoewel, het kan ook natuurlijk zo zijn dat de Os gewoon ontzettend lui is of vastgelijmd zit aan het pad in de tuin.
Of allebei...

Alsmaar verstoppen

Het gaat nu wel weer redelijk goed met de Os, maar toen K. gisteravond terugkwam van haar uitstapje naar de Hortus, moest zij wederom haar wit-rode reporter opsporen omdat hij zich verstopt hield en niet naar de redactie wilde terugkeren.
Os zat in het struikgewas in de Kruidentuin, kwam heel even tevoorschijn maar kroop toen weer weg zodat mevrouw K. met alleen Cera en de Boez (en o ja, het hij-mens was er ook) huiswaarts moest keren. Gelukkig wisten wij tenminste waar de Os zat, maar leuk was het niet om hem daar achter te laten. Uiteraard hebben wij het luikje gedurende de nacht niet afgesloten en is Oscar ergens in de vroege ochtenduren huiswaarts gekeerd. Vervolgens heeft hij het grootste deel van de dag onder het Poezenloket in een plantenpot liggen sluimeren. We staan voor een raadsel en roepen hem alsmaar toe dat wij heel veel van hem houden; meer kunnen wij immers niet doen en bovendien menen wij het natuurlijk ook nog uit de grond van ons hart...

Goed besteed weekend...

Mevrouw K. was gisterenavond met het hij-figuur naar de Hortus getogen om aldaar de langste dag van het jaar te vieren. Er traden veel koren op (erg mooi, daar niet van) maar K. had eigenlijk meer belangstelling voor de plantjes, en het toeval wilde dat die hij daar ook zo over dacht dus dat kwam mooi uit.

Van vak A tot Z namen zij alles door wat de moeite van het doornemen waard was, en er werden zelfs ergens stiekem wat zaadjes weggeritst...

Natuurlijk liepen er heel wat bekenden rond in de Hortus want Leiden is net een dorp, dus als er ergens een feessie is (of gewoon markt zeg maar), dan kom je iedereen vanzelf wel tegen, of je nu wilt of niet.
Helaas konden wij onze haarfabrieken niet meenemen, en daardoor kregen wij later nog wat probleempjes. Nee, niet omdat we ze thuis hadden gelaten (de reporters), maar omdat we te lang waren weggebleven (vermoeden we).
Maar daarover later meer.

Vandaag had mevrouw K. de opdracht gekregen om uit te vissen wat er gaande is op de begraafplaats Groenesteeg, want in het gemeentekrantje stond afgelopen week dat de gemeente Leiden een vergunning heeft afgegeven voor het aldaar kappen van 41 bomen. Ja, u leest het goed, en dit zou nodig zijn voor de restauratie van een aantal graven en stenen.
Wel, wie deze historische begraafplaats in Leiden kent, zal weten dat hier prachtige bomen staan van soms 200 jaar oud, en dus is het geen slecht plan om een vinger aan de pols te houden.

Een toevallig aanwezig bestuurslid van de Stichting (begraafplaats) vertelde aan mevrouw K. dat er helemaal geen sprake is van het omzagen van 41 bomen; het zouden er hooguit 5 zijn, en het ging dan ook nog om exemplaren die ziek, zwak of misselijk zijn. En verder zullen er best wel wat struikjes, heggetjes en ander klein spul moeten sneuvelen, maar men is van zins om meer terug te planten dan weggehaald wordt.
Nogmaals: een vinger aan de pols is geen slecht idee, een vergunning mag natuurlijk niet afgegeven worden als er helemaal geen reden is om waardevolle bomen te slopen. Wij zullen daarom zeker dit bericht doorsturen aan de bomenbond Rijnland, die vast en zeker weet wat haar te doen staat. Toch?
Ook hier trouwens niet veel vlinders; mevrouw K. zag 3 kleine vosjes en 2 koolwitjes. Wij maken ons echt grote zorgen om de fladderaars dit jaar.

Os in nood (3)

Mevrouw K. was naar de Hoftuin teruggegaan om Myo, Harry en Panda weg te blazen zodat ze eindelijk met Cera en de Boez door beide Poorten naar de redactie terug kon lopen, om vanaf daar de zoektocht naar de Os voort te zetten.
Maar in de Hoftuin aangekomen besloot K. nog even te wachten met blazen, want waar daarstraks nog de Boez had gezeten zat nu Igor mooi te wezen, en hem moesten we natuurlijk, ondanks alles wat speelde, wel op zijn minst eerst nog even een knuffel geven voordat we de tuin gingen schoonblazen om zo een vrije doortocht te organiseren.

Maar tot een uitwisseling van hartelijke begroetingen tussen K. en Ieg kwam het helaas niet, want Ieg werd te zeer afgeleid door het onderaan de trap rondcirkelen van de knokploeg van Hof is Vol, en dan met name van een zo langzamerhand zeer pissige Myo.
En op dat moment dus nam mevrouw K. het besluit om een eind te maken aan al het gedraal, immers: de Os moest eindelijk een keer gevonden worden. Ze zette daarom haar beste blaasconcert op, niet te hard vanwege de slapende Hofmensen maar hard genoeg om de partijleden van Hof is Vol mee de stuipen op het lijf te jagen. En jawel, beide broertjes vlogen elkaar per abuis en van schrik dus pardoes al grommend aan en Myo dook angstig achter de Hortensia's weg. Igor ging bovenaan de trap (frontbalkon) zitten, waar gratis en voor niks de verdere voorstelling te bekijken was. Maar die was snel voorbij. K. riep namelijk haar twee reporters die direct begrepen waar het om draaide en rap de oversteek van Poort naar Poort namen. En zo stonden we al enkele seconden later weer veilig in de Katbladstraat.
Hoewel, veilig?

Jawel, best wel, want Wamy was alleen maar gekomen om serieus te helpen zoeken naar Oscar, wat natuurlijk ontzettend aardig en lief van hem was, al was het daarnaast ook een tikje ongeloofwaardig. Nee, wij gaven de Wams tenslotte toch maar het voordeel van de twijfel, en in optocht liepen we nog maar eens weer een keer naar de Kruidentuin...

Ja Boez, we gaan allemaal met je mee.

Kaija was ook nog op, maar we hadden de indruk dat dat niet uit vrije wil was. Ze was knap chagrijnig en maakte ons duidelijk dat ze de Os niet had gezien, en als dat wel het geval zou zijn geweest, had ze ons dat toch niet aan onze neus gehangen. En daar moesten we het maar mee doen.

Wel, mevrouw K. maakte samen met mevrouw Magiz (die wij eerder ergens onderweg tegen waren gekomen) nog een rondje langs alle bossages, en K. liet de zoeker van de camera over de struiken glijden om te zien of er nog twee kleine oogjes zouden oplichten, maar neen dus.
En toen namen wij het besluit om naar huis terug te keren en daar het ochtendgloren af te wachten...
Hadden wij u al verteld dat het hij-figuur bovenop de parkeergarage een soort van duizelig was geworden en al eerder via een sluipweg zeg maar naar de redactie was teruggekeerd en aan de buitentafel nadere berichten zat af te wachten? Nee, heh? Nou, bij deze dan, want toen gebeurde namelijk het volgende.

Nauwelijks een minuut na de terugkeer (bij de buitentafel) van K., Magiz, Cera, de Boez en Wamy, dook Oscar opeens uit het donker op. Hij kwam uit de richting van de Kruidentuin, leek behoorlijk gedesoriënteerd en onzeker van zijn zaak, dribbelde eerst wat onder de tafel op en neer en verstopte zich daarna achter een plantenpot onder het Poezenloket.
Uiteraard waren wij uitzinnig van vreugde, maar het bleek nog wel een klus om de verwarde Oscar ons huis binnen te loodsen, en uiteindelijk lukte het Magiz om onze kanjer op te pakken en in huis te zetten...

Wel, en zo kwam het dat de drie reporters pas ver over enen hun diner kregen.

Gisteren liepen wij met onze drie reporters nogmaals naar de Kruidentuin terug, speciaal om Oscar te observeren; wellicht zou ons dat wat wijzer maken. Het was erg opvallend dat Os bij het betreden van de tuin zijn oren onrustig alsmaar heen en weer in alle richtingen bewoog en schichtig achter de andere twee aan liep.
Wij denken nu dus dat de Os inderdaad op de dag van zijn vermissing (en van de voetbalwedstrijd) te maken kreeg met een stuk vuurwerk, misschien zelfs wel omdat het naar hem werd toegegooid of in elk geval vlakbij hem werd afgestoken. Dat de Os toen ergens onder of tussen de struiken is gekropen en zich daar al die tijd verstopt heeft gehouden, en dat hij ons tenslotte 's nachts toch maar is gevolgd toen hij de situatie als weer veilig had ingeschat.
Het kan ook zijn dat Oscar van schrik door afgeschoten vuurwerk de weg is overgestoken en zich een tijdlang aan de overkant van de gevaarlijke weg heeft schuil gehouden, maar dat is toch een stuk minder waarschijnlijk dan de eerste optie.
In elk geval zullen wij proberen onze reporters bij een volgende oranje-wedstrijd nog eerder op de dag naar de redactie terug te roepen, hoewel het natuurlijk onmogelijk is om het tijdstip te bepalen waarop de eerste idioot (of achterlijke gladiool) met zijn/haar eerste rotjes zal beginnen te gooien; deze keer was het immers ook al een uur voordat de wedstrijd zelfs maar begonnen was.
Nee, er zal gewoon een vuurwerkverbod moeten komen, en als dat niet lukt.... tja, een WK-verbod dan maar?

Os in nood (2)

Hij-mens doorzocht de parkeergarage en mevrouw K. en de reporters deden sporenonderzoek in Iwan's straat. Maar er waren geen sporen. Althans niet hier.

Wel hadden we erge last van geboefte, om het maar zo te noemen. Zoals hier dus Harry, die in de Poort bleef hangen om het ons onmogelijk te maken terug te keren via de Hoftuin.

En daar midden in die Hoftuin zat ook nog eens Myo klaar om de arme Cera of Boezje aan zijn klauwen te rijgen, bij wijze van feestvieren en naar oud gebruik, heh?
Ja. En daarom besloot K. de terugtocht nog even uit te stellen, terwijl er toch een behoorlijk frisse wind stond in Iwan's straat en zij nog maar nauwelijks haar geheimzinnige inzinking te boven was gekomen.

De Boez had geen last van de wind en had het druk met het besnuffelen van een bankje, hoewel hij natuurlijk heel goed wist dat Oscar hier niet geweest was. Nee, hij stond gewoon tijd te rekken, dat hadden we heus wel in de gaten.

Uiteindelijk kregen we hem zover dat hij mee terug naar de Hoftuin ging, maar we strandden reeds vlakbij de trap. Vervolgens werd het een chaos, en dat was uiteraard de schuld van mevrouw K., al waren het Panda en Myo die na haar geblaas met elkaar ruzie kregen. (Nee, waarover weten wij niet, waarschijnlijk toch weer zo'n achterhaald partij-issue, al vonden wij het wel heel sterk van de partij Hof is Vol dat alle leden eindelijk eens tegelijk en dus op hetzelfde moment present waren en daar willen we de partij dan ook alsnog van harte mee feliciteren.)

Maar toen dus Myo Panda aanviel en Harry de boel probeerde te sussen (wat hem niet lukte), maakte de Boez van de gelegenheid gebruik om terug te vluchten naar Cera, die nog steeds in de buurt van Iwan's huis op straat lag te dweilen terwijl die hij-man op de bovenste verdieping van de parkeergarage het uitzicht over Leiden stond te bewonderen en mevrouw K. alleen nog maar Oscar wilde vinden en al behoorlijk wanhopig was geworden en het per seconde steeds meer werd.
Nee, het schoot allemaal dus niet erg op. Misschien dan later in deel 3 van ons verhaal?


wordt vervolgd

Os in nood (1)

Het was nog vroeg in de middag toen er al, lang vóór de voetbal zou beginnen, met vuurwerk gegooid werd in de buurt van de Kruidentuin. De Boez en Cera vluchtten naar binnen; zij waren op dat moment dichtbij het kattenluik. Oscar echter was naar de tuin getogen, helemaal netjes en glanzend omdat hij even daarvóór een flinke kambeurt had gehad.
Mevrouw K. ging hem zo snel mogelijk na de knal zoeken, maar u raadt het al: nergens meer een Os te bekennen...

Nu was K. niet al gelijk ongerust want het was natuurlijk best mogelijk dat Os even ergens anders heen was gegaan, maar toen hij een uur later zich nog steeds niet had gemeld, ging K. nogmaals zoeken in de Kruidentuin.
Daar was Simba, en die wist van niks. Tenminste, dat vertelde zijn verbaasde blik ons dus, heh? Ja.

En Harremans had ook helemaal niks gehoord of gezien, maar dat kwam doordat hij net met een bodemonderzoek bezig was. (Roest-controle, vermoeden wij.)

Wel, mevrouw K. liep terug naar de redactie om het huis te controleren op mogelijke sporen. Zij vond van alles (zoals dit balletje onder de sofa), maar dus geen Oscar.
De spanning op de redactie steeg. De voetbalwedstrijd begon en eindigde succesvol voor oranje, er werd derhalve buiten op straat weer lekker geknald. K. liep vele rondjes, riep overal zijn naam, maar de Os liet zich niet zien.
En toen het alsmaar later werd, kwam het hij-mens om mee te helpen met zoeken.
Cera en Boez gingen uiteraard mee, want het was ondertussen aardig stil geworden, en donker werd het trouwens ook.

In de Hoftuin dook opeens Panda op voor onze lens.
En nee, hij had Oscar niet gezien en wij moesten ook maar snel opdonderen. Wij zochten rustig verder, en lieten de aanhanger van "Hof is Vol" lekker in zijn sop gaarkoken.
Het hij-mens ging de parkeergarage in, de twee reporters bleven in Iwan's straat achter, samen met mevrouw K. natuurlijk.



wordt vervolgd...