Welkom bij Het Leidsch Katblad

Wij brengen u afwisselend regelmatig en onregelmatig nieuws over stadskatten die wonen in de "Katbladbuurt" in het centrum van Leiden, Zuid-Holland. Wij nemen u af en toe mee op onze rondes door de buurt en doen verslag van gewone en bijzondere gebeurtenissen op straat en bij de redactie thuis.
De hoofdredacteur verklaart hierbij dat wij alle gebeurtenissen naar waarheid weergeven, maar maakt u er tevens op attent dat wij niet aansprakelijk zijn voor de door de haarfabrieken gedane uitspraken, hun taalgebruik en/of gedrag, en wijzen u er daarom nadrukkelijk op dat het lezen van dit Katblad geheel voor eigen risico is.
Zie voor meer info over de redactie en katten de linker kolom van deze digitale krant.

dinsdag 19 februari 2013

Gedwongen einde van Wilma's opvang?

De moeder van de Boez werd hoogzwanger en zwervend op straat gevonden en werd naar asiel Crailo gebracht. Direct na de bevalling werd ze met kroost en al opgehaald door Wilma, en bij en door haar werden de Boez en zijn broertjes en zusjes door Wilma gesocialiseerd. Voor alle kleintjes werd een goed huis gevonden; ze hoefden niet terug naar het asiel. Ook hun moeder kwam nadat ze gesteriliseerd was goed terecht.




Igor werd met zijn broers en zusjes (allen slechts enkele weken oud) in een mandje op de Hilversumse hei gevonden, door een blafbeest nog wel!
Deze bijzondere vondst haalde zelfs het Dagblad de Telegraaf.
Omdat het beleid bij asiel Crailo gericht is op het zo snel mogelijk onderbrengen van alle (zwerf-)kittens bij pleeggezinnen, werd het nest kleintjes na onderzocht te zijn door een dierenarts direct naar Wilma's opvang gebracht om daar "opgevoed" te worden tot sociale huisgenootjes!


Ook Gizmo zat in hetzelfde mandje op de hei. Het had niet veel gescheeld of de kittens waren gestorven van honger en dorst. Zomaar een mand midden op de hei zetten, niet eens op een pad maar daar zelfs ver vandaan! Wie doet dat nou?!
Gelukkig werden deze kittens dus gered, en gingen verder door het leven als "de Heidepoesjes"!






In juni 2012 werd Mickie in Wilma's opvang geboren. Haar moeder zwierf al een tijdje steeds in dezelfde omgeving rond en toen ze zwanger bleek werd ze gevangen en via asiel Crailo naar Wilma gebracht.
Moeder Apie kreeg 4 kleintjes, maar omdat ze zo schuw en bang was werd ze, zodra de kittens haar konden missen, naar het asiel gebracht en gesteriliseerd.
De kleintjes bleven natuurlijk bij Wilma en werden door haar netjes opgevoed tot kittens die hadden geleerd "de mens" te vertrouwen.

Over hoe het bovenstaande haarfabrieken is vergaan en waar ze nu hun avonturen beleven, kunt u regelmatig lezen in ons Katblad, Het Leidsch Katblad dus. Ja, want ze wonen allemaal in de Katbladbuurt, heh? Vandaar dus. Maar daar gaat het niet om. Waar het wel om gaat, daarover kunt u lezen in onze bijlage. Want de kans zit erin dat asiel Crailo binnenkort geen zwerfdieren (w.o. dus kittens als deze) meer kan opnemen en dat zou dan tevens het einde van Wilma's opvang betekenen.
(Uiteraard zijn er meer geweldige pleeggezinnen/vrijwilligers voor de opvang van haarfabriekjes in en rond Hilversum, en voor hen geldt dus hetzelfde.)

Klink de link aan van onze bijlage (zie linkerkolom, dus naast onze nieuwsberichten), lees het bericht en teken de petitie!
Alvast bedankt!

maandag 18 februari 2013

Eindelijk weer even in de zon

Het is niet gezegd dat Kaija de hele winter binnen heeft gezeten, maar in elk geval hadden wij haar de laatste maanden niet meer gezien en haar node gemist.
Wel, gelukkig was zij daar dus weer, al keek ze niet al te vrolijk. Maar misschien kan ze dat ook niet; waarschijnlijk hebben haar boze blikken iets te maken met haar image? En een succesvol image moet je vooral nooit veranderen, toch?
Natuurlijk vroeg mevrouw K. aan Kaija of ze een foto van haar mooie poezensnuitje mocht maken, maar toen de haarfabriek geen antwoord gaf ging K. zonder toestemming aan de gang. Niet te lang natuurlijk, want we wilden Kaija niet al te zeer ontrieven...




Boze en verwijtende blikken

Erg ontstemd was onze topreporter Oscar toen mevrouw K. in het Hof een huis binnenging in plaats van met hem te gaan wandelen. En al vertelde K. hem dat zij niet lang zou blijven, de onvrede straalde van zijn snuit en hij leek zich niet bij de situatie te willen neerleggen.








Voor het andere raam was de Boez verschenen, en ook hij was het duidelijk niet eens met de gang van zaken gezien zijn verwijtende blikken.

Wel, zei mevrouw Katblad, jullie gaan samen maar even spelen tot ik weer buiten kom, en dan gaan we samen nog een stukje lopen.







Gelukkig deden ze dat dus.
Tjongejonge, het moet niet gekker worden, toch?

Even de weg kwijt...

Mevrouw Troy is erg blij met het extra toilet op de bovenverdieping en doet haar plasjes niet meer op kleden of in reismandjes.
Maar dat maakt niet alles in één keer goed, heh? Nee, want nog steeds kan zij plots in de war raken en dan weet zij plots niet meer waar zij naar op weg was of wat ze wilde gaan doen. Zoals op deze foto, waar zij vlak voor onze deur was gaan zitten en even helemaal de weg kwijt leek te zijn (ogen op oneindig) en haar snor liet hangen. Pas toen wij haar naam riepen en haar vriendelijk toespraken, leek zij weer tot volle bewustzijn te komen. Ze ging vervolgens wel onmiddellijk terug naar binnen om op het logeerbed bij te komen van haar onaangename ervaring. Wij hebben echter de indruk dat de verschijnselen van de Katzheimer niet erg snel toenemen of verergeren en dat ze zich nog aardig weet te redden, al zien we wel dat haar dutjes qua aantal en lengte toenemen. En verder houden wij mevrouw Troy vooral buiten maar extra goed in de gaten, heh? Ja....

zondag 17 februari 2013

Uitgevloerd

Lekker de hele dag buiten geweest, Os? Beetje lopen banjeren in de Kruidentuin en in de Hoftuin? Met Igor gespeeld of leek dat maar zo?
En nu zo moe dat je helemaal languit ligt uit te puffen, heh?










Nee, mevrouw K. gaat je niet over je buikje kriebelen want dan gaat het weer knetteren, weet je nog?
Bovendien moet K. naar de televisie kijken want het schaatsen is heel spannend, al weten we eigenlijk wel al wie er gaan winnen. Ja, tenzij iemand blijft steken in een scheur of een verkeerde baan kiest natuurlijk, en verder weet je het maar nooit met die nieuwe regels over blokjes raken enzo.
Maar mevrouw K. vindt het heel erg fijn dat je weer eens naast haar op de bank bent komen liggen, dat is veel gezelliger dan zo'n leeg kussen.

Vind je ook niet Os?
Os? Leef je nog, Oscar?

zaterdag 16 februari 2013

Smerige worst

Japekoppie:
Ik laat graag mijn bakje Gourmet mousse aan mij voorbij gaan als ik weet dat mevrouw Katblad boerenkool gaat eten. Het is namelijk zo dat op het moment dat de pan op het vuur is gezet (met het laagje piepers en een knisperende laag van dat groene spul) ik mij al zo op het aflikken van het bord van K. verheug, dat ik geen trek meer heb in die mousse, opgewarmd op de kachel of niet. Wist u trouwens al dat de magnetron het heeft begeven omdat K. zo stom was onze blikjes erin te verwarmen? Hoe achterlijk kan een mens zijn, heh?

Afijn, dat stomme apparaat kan nu eindelijk de deur uit.
Jawel, de aardappels met kool worden gekookt in een smakelijke bouillon, en bij het stampen gaat er wat kruiderij bij en uiteraard een klontje boter, want K. doet tegenwoordig niet meer aan jus maar een beetje smeuïg moet het gerecht natuurlijk wel worden. Maakt me niet uit, het is me niet om die jus te doen maar om de smaak van de stamppot zelf. Jazeker, ik denk dat ik die boter zeker zou missen als ze die zou weglaten, maar dat doet ze niet dus daar hoeven we het verder niet over te hebben en daar hoef ik me dus ook geen zorgen over te maken.

De augurkjes die K. erbij eet interesseren me niet en dus laat ze die gelukkig ook niet op haar bord achter.
Wel pleegt zij wat fliebers worst voor mij over te laten, en tot voor kort at ik die dus graag samen met die verrukkelijke stamppot op, doch de laatste tijd laat ik de worst liever liggen. Misschien heeft K. een ander merk gekocht of wellicht heeft de fabrikant een ander soort vlees in het vel gestopt, ik weet het niet. Maar wat ik wel weet is dat ik die worst niet meer hoef; het lijkt alsof er een luchtje aan zit en het smaakt me niet meer.
Op bijgaand plaatje kunt u dan ook zien dat ik om de worst heen lik. Van de aardappel en de kool laat ik uiteraard helemaal niets over, het is gewoon te lekker.
Het is alleen wel zo dat K. altijd erg weinig op haar bord voor mij achterlaat omdat zij meent dat menseneten niet goed voor mij zou zijn en dat ik wellicht last zou kunnen krijgen van dat groene omdat mijn darmen daar niet op zijn gebouwd, zegt ze. Wel, ik heb nog nooit last gehad van dat beetje boerenkool, dus ze kan best wat meer van dat spul voor mij overlaten, al is het maar één (flinke) eetlepel. Het is namelijk ook zo dat, als ik eenmaal klaar ben met het schoonmaken van haar bord, ik best nog wel honger heb, maar als ik dan alsnog bij mijn voerbakje langs ga is de inhoud daarvan ondertussen verdwenen. Mijn moeder, inderdaad. Maar dan moet ik later op de avond dus nog behoorlijk wat van die droge brokken gaan eten want ik kan niet slapen op een lege maag.
Als K. nu voortaan die fliebers smerige worst zelf opeet en wat meer boerenkool op haar bord achterlaat, komen we al een eindje verder in de goede richting. Misschien kunnen we tot een afspraak komen, K. en ik, voordat de winter echt helemaal voorbij is en ze overgaat tot het nuttigen van die smerige salades, met nog viezere olijven en dergelijke. Trouwens, een gestoofd runderlapje gaat ook uitstekend samen met een boerenkoolstamppotje, maar dan moet het wel echt rund zijn, heh? Ik bedoel maar, want je weet tegenwoordig dus maar nooit.
Wat eet je vanavond eigenlijk? Pasta? Toch wel met echte kaas hopelijk, heh? Nee, ik vraag het maar...

vrijdag 15 februari 2013

Stramme poten

Wij hebben onze buurhaarfabriek Ollie de hele winter niet buiten gezien (sowieso niet in de sneeuw dus), en waren heel verbaasd hem opeens vroeg in de ochtend bij de schuilhut te zien scharrelen.
Nee, bepaald veel slanker is de Bol niet geworden, maar dat vermageren lukt natuurlijk ook niet als het winter is en je niet regelmatig een flinke wandeling kan maken, heh?

Zo Ol, ga je alweer naar huis terug of misschien nog een eindje verderop?




Wel, Ol ging inderdaad nog een meter verderop, maar toen keerde hij resoluut om.
Wij begrepen dat wel want Ollie liep zeer slecht en waarschijnlijk had hij erge last van zijn gewrichten, dus pijn bij elke stap.










Onderweg naar huis moest hij steeds even blijven staan om zijn pootjes te herprogrammeren of iets dergelijks.
Arme Ol. Gelukkig was zijn luik niet ver.
Ook voor Ollie hopen wij dat het nu snel lente wordt zodat hij wat vaker naar buiten wil en kan om zijn rondjes te lopen, voordat hij nog verder verstijfd...
Ol, zet 'm op!

En opeens werd het donker...

Laatst was het weer zover: Harremans zat onze reporters al op te wachten. Natuurlijk zou hij het liefst Cera te grazen nemen, maar die was er dit keer niet bij. Had hij de moed om Oscar of de Boez aan te vallen of uit te zetten?
We kijken snel naar de volgende foto's om te zien of dat het geval was.







Wel, de Boez had het direct al erg druk met het besnuffelen van interessante sprieten uitgebloeid spul, en Oscar lag wat verderop te wachten tot hij zijn vriendje kon bespringen. Met andere woorden: onze beide reporters deden alsof ze Harry niet gezien hadden. Har (lid van de partij Hof is Vol, voor wie dat nog niet wist) bleef zitten loeren en wachtte het goede moment af.
En de fotograaf dus ook,



net als Panda trouwens (broer van Har), die achter het raam uiteraard alles en iedereen in de gaten zat te houden.
Maar voorlopig gebeurde er dus nog helemaal niks.










Opeens was het vreemd stil in de Hoftuin.
De Boez was erbij gaan zitten en keek naar Harry, die een paar meter verder onder een tuinstoel was gedoken.












En Harry keek naar de Boez.
Wel, ging er dan misschien nu eindelijk wat gebeuren? Kleine meppartij? Wilde achtervolging? Grauwen en snauwen?
Mevrouw K. had eerst nog een streepje zon door de lens gezien maar toen werd het zomaar opeens erg donker. En daarom keek zij maar eens naar de lucht.

Ai, dat zag er onheilspellend uit!
Geen wonder dat het opeens zo stil was en Oscar al in de Poort zat te wachten!












Wel, wat Harremans van plan was interesseerde ons plots geen moer meer. Sorry Har! Het was nu de vraag of we nog voor de bui binnen zouden zijn!
Toen wij snel de straat overstaken vielen de eerste hagelstenen al naar beneden. En natuurlijk was de Boez het eerst binnen....
Gelukkig werd niemand echt nat, hoewel, van Harremans weten we dat natuurlijk niet.

Probleem hopelijk opgelost

Vannacht hebben wij kunnen constateren dat mevrouw Troy enkele keren de kattenbak onder de zoldertrap heeft bezocht. Zij deed daar kleine plasjes want wij vonden kleine bolletjes.
Wij nemen voorlopig nu maar aan dat zij degene was die in de reismand heeft geplast, waarschijnlijk omdat zij niet goed meer de boel kan ophouden. Of dat nu door haar leeftijd komt, haar Katzheimer of beide, doet er eigenlijk niet zo toe. Wij hopen dat het probleem met het plaatsen van een extra bak op de bovenverdieping is opgelost.

Luie stoel en deurmat

Oscar heeft een nieuwe favoriete plek in onze huiskamer gevonden: onze enige fatsoenlijke stoel. Hij hoefde de stoel niet te veroveren want er werd al meer dan een week niet meer door een andere haarfabriek in geslapen. Zo blijft nu zijn kussentje op de sofa dus weer leeg.
Het kan zijn dat Os last kreeg van de statische elektriciteit van de sofa. Mevrouw K. kon hem daar met goed fatsoen al niet meer aaien; het knetterde behoorlijk en beide kregen last van de onaangename tintelingen en schokjes. De stoel is trouwens ook niet helemaal vrij van elektriek, maar Oscar heeft daar geen last van zolang niemand hem komt aaien. Echter, onze bezoekers kunnen zich niet goed beheersen als onze topreporter daar zo lekker op zijn rug ligt.

Japekoppie heeft gisteren ondanks de sneeuw toch even een zeer korte wandeling gemaakt: naar de overkant van de straat en toen (na een kleine pauze) weer terug. Wij vermoeden dat hij een plas heeft gedaan op de oude deurmat onder het bankje van onze overbuur. Eerder zagen wij daar al Wamy, Myo, Charli, Cera, Harremans en de Boez gehurkt zitten.
Deurmatten zijn altijd zeer geschikt om een kleine boodschap op te doen; is er eenmaal een plasje op gedaan dan volgen er spoedig meer en dan is er geen houden meer aan. Wij spreken uit ervaring...

donderdag 14 februari 2013

Raadsel...

U ziet hier gewoon een kattenbak, één zonder deksel. Maar daar hoort natuurlijk een verhaal bij, en dat gaat als volgt.

Onder onze zoldertrap (aan de achterkant op de eerste etage dus) stond onze grote reismand. U weet wel, voor het vervoer van een haarfabriek naar de dierenarts, want wij nemen onze reporters nooit mee op vakantie; ze zouden niet eens willen.
De reismand stond open (voor het geval iemand zou willen schuilen) en er lag een grote, opgevouwen handdoek in, gewoon voor het lekker (liggen).
Wel, mevrouw K. is aan een soort voorjaarsschoonmaak bezig (kasten opruimen!), bracht een doos troep naar boven en zette die bovenaan de trap. Normaal staat zij nooit stil op dat punt, maar nu dus even wel, en opeens kwam er een vleugje kattenpieslucht in haar neus.
Waar kwam dat nu vandaan, heh? Ja, om dat te weten te komen draaide K. al snuivend een rondje en merkte dat de stank het ergst was in de buurt van de reismand. Zij stak haar hand in de mand en voelde aan de handdoek.... hartstikke nat! Getver!
Natuurlijk ging zij direct met een sopje in de weer (handdoek werd in de vuilnisbak gedaan, stonk echt te erg...) en terwijl zij de reismand buiten (op straat) onder handen nam, schoten er allerlei gedachten door haar hoofd. Hadden wij soms bezoek gehad van een vreemde haarfabriek die zich daar boven in het nauw gedreven voelde of misschien zelfs wel was? Nee, vast niet. Of haalt mevrouw Troy misschien de kattenbak niet meer en koos zij de mand uit voor haar nachtelijke behoeften? (Zij deed immers al meer kleine plasjes op andere plekken...) Of heeft één van de jongens misschien een blaasontsteking? Of Cera?
In elk geval wilde K. de reismand niet meer op dezelfde plek terugzetten; voorlopig staat ie dus maar in de achterbak van ons wielhuis.
Gelukkig hadden wij nog een ongebruikte kattenbak en nog net voldoende grit om 'm van een flinke laag te voorzien, en de bak werd onder de zoldertrap geplaatst. Nee, geen deksel, want wij willen uiteraard graag kunnen zien wie de bak gaat gebruiken.
Maar helaas, al lagen er vanochtend drie plasbolletjes in; wij hebben niks gezien of gehoord.
We gaan het rijtje nog maar eens af...
De Boez maakt altijd zo'n kabaal na zijn (grote of kleine) boodschap, graaft zich suf en gooit daarbij het liefst flink wat grit over de vloer, dus die kan het niet zijn geweest. Toch?
Oscar komt op het ogenblik om één of andere reden niet meer boven, dus hij is het vast ook niet geweest. Hoewel? Midden in de nacht terwijl K. sliep? Het zou toch zomaar kunnen, heh?
Cera? Die gaat altijd voor het slapengaan nog beneden op de bak; we kunnen ons niet voorstellen dat zij dan ook nog boven moet plassen. Maar je weet maar nooit, heh? Japekoppie zien wij geregeld beneden en bovendien gaat hij ook af en toe naar buiten voor zijn plasjes. En zo vaak hoeft hij niet. Maar zou het niet kunnen dat.....?
Nee, we houden het eigenlijk maar op de oude dame met Katzheimer. Ze komt soms een hele dag niet beneden en zal toch af en toe een plas moeten doen. Hoewel, komt zij wel beneden en zien we dan misschien niet?
Ach.... Wie wil een keer komen oppassen en 's nachts wakker blijven? Gaat mevrouw K. lekker naar een sjiek hotel, met bubbelbad natuurlijk!

woensdag 13 februari 2013

Pillen slikken blijft lastige zaak

Japekoppie:
Wat ik heb?
Noem het maar een voorjaarsdip. Ja, ik denk dat ik daar een beetje last van heb. En dan dat gedoe met die pillen, dat vind ik ook drie keer niks.
Ik snap best dat ik ze blijkbaar nodig heb en vind het aardig dat ik na het innemen ervan een paar snoepjes krijg, maar ik blijf het een lastige zaak vinden, die pillenslikkerij.
Ja, ze heeft de sterkte weer opgevoerd, mevrouw K. Omdat ik dus  weer wat bloed had gespuugd en dat betekent dat mijn maag weer een beetje beschadigd is, zegt ze. U weet dat ik een maagzweer had? Nu is ze dus bang dat ik die weer heb en daarom moet ik een dubbele dosis pillen hebben. Ja, twee keer per dag moet ik die pillen slikken en ik kan u vertellen dat dat geen pretje is.
En daarom dus lig ik maar veel te slapen, het liefst op de bovenverdieping bij de verwarming, en anders beneden op de poef, ook bij de kachel dus. En heel af en toe ga ik ook nog wel naar buiten, maar dan ga ik niet ver. Ja, die kou heh?
Nee, eten doe ik op het ogenblik niet zoveel. Geen trek, nee. Ja, fliebertjes kaas gaan er nog wel in, evenals fliebertjes sardientjes bijvoorbeeld. Uit blik inderdaad, in olijfolie.
Natuurlijk gaan de jaren ook wel een beetje tellen. Ik hoop namelijk in september zestien te worden, en dat is een hele leeftijd voor iemand met een ziektegeschiedenis als de mijne, toch?
Nee, dat was het wel zo'n beetje. Gaat het nu eindelijk een keer goed dooien vandaag? Nee, in die kou heb ik echt geen zin meer. Zullen we dan maar weer naar binnen gaan?

Schrikbarend nieuws!


SCHIERMONNIKOOG - De circa zestig wilde katten die op Schiermonnikoog rondlopen, moeten worden gevangen en een nekschot krijgen. Dat is onlangs voorgesteld in een vergadering van het Overlegorgaan Nationaal Park Schiermonnikoog.
De katten vormen een gevaar voor broedende vogels en zouden gevangen moeten worden met kooien. Na dagelijkse controle van de kooien zou een verwilderde kat gedood worden, een eventuele huiskat zou weer worden vrijgelaten. De gedode katten worden ter beschikking gesteld aan de Rijksuniversiteit Groningen voor onderzoek. Volgens het overlegorgaan is voor het bestrijden van katten geen aparte ontheffing nodig. Het plan wordt nog besproken met bewoners van het eiland.
Uit: Het Dagblad van het Noorden 

Jawel, het jachtseizoen wordt geopend zodra de laatste boot met voorjaarstoeristen is teruggekeerd naar het vaste land! Het is volop in het nieuws en de jagers staan reeds te trappelen om de verwilderde katten een nekschot te mogen geven! De katten zouden zich namelijk helemaal te pletter eten aan allerlei vogels en andere kostbare beestjes en passen dus niet in de "fauna" van het park. Weg ermee! Killen die hap! Alsof er geen andere oplossingen zijn!
Maar goed, om te beginnen moet er maar eens vaart gemaakt worden met het verplicht laten chippen van huiskatten. Zodat de mensen die menen hun kat mee te moeten nemen op vakantie (naar de camping of vakantiehuisje) en door gemakzucht zonder diezelfde kat terugkeren naar huis, opgespoord kunnen worden, flink beboet kunnen worden, opdraaien voor de kosten van het vangen en een verbod krijgen op het nemen van een nieuw huisdier.
Zo, dat zijn we kwijt. Mevrouw K. is dus weer eens boos, dat moge duidelijk zijn!

dinsdag 12 februari 2013

Niet verder vertellen!

Boez:
Ze heeft me verraden! Tante Inge heeft  dus toch aan jou (mevrouw K. - red.) verteld dat dit mijn nieuwe, geheime verstopplek is, heh? Jawel, want zij had mij gevonden toen jij tegen haar had gezegd dat ik regelmatig zoek was en dat ik dan plotseling weer opeens tevoorschijn kwam. Je had gekeken in de kast, onder de bedden, in alle hoekjes van de slaapkamer, en elke keer kon je me niet vinden. En dan opeens, als je al in bed lag, sprong ik zomaar tevoorschijn om bij je onder het dekbed te kruipen, en dan wist je niet waar ik had gezeten. En toen is tante Inge me vanmiddag, toen ik me weer verstopt had, gaan zoeken en toen heeft ze me hier gevonden. Ja, de enige plek waar jij niet had gekeken, heh? Nee, jij was te stom.

Ja, dit is een fijn, nieuw plekje. Lekker tussen jouw lange kimono's en badjassen, op een stapeltje van 3 zachte kussentjes. Zachter kan niet, heh? En hartstikke geheim dus, totdat tante Inge me had gevonden.
En zij heeft me dus verraden, anders had je niet geweten dat ik nu weer hier lag want je kon me al wekenlang steeds niet vinden en zocht je rot naar mij en dan vond ik best wel leuk eigenlijk.
En ik wil dus ook liever niet dat je het verder doorverteld dat dit mijn geheime, nieuwe verstopplekje is.
Wat ik nu van jou wil?









Dat je net doet alsof je me niet hebt gezien, dat je me hier niet hebt zien liggen en dat je de kimono's en slierten weer net zo terug doet als voor je me zag liggen op mijn geheime plekje.
En dat je voortaan, als je me loopt te zoeken, weer net doet alsof je me niet kan vinden, en dat je ook verder aan niemand vertelt dat ik een geheim verstopplekje heb, of ja, dat mag je dan wel nog vertellen maar dus niet waar dat plekje is.
En als je me dan weer zogenaamd kwijt bent en je in je bed ligt en ik kom opeens tevoorschijn om bij je onder het dekbed te kruipen, dan moet je weer verbaasd doen en blij zijn dat ik toch blijkbaar in de buurt was en dus niet spoorloos of zo, en dan ga je me weer vertellen dat je zo gelukkig bent dat ik toch thuis was en niet op zolder zat of erger nog ergens buiten in de kou, en dan ga je me allemaal dikke knuffels geven en zoentjes op mijn kop en dan blijf ik bij je liggen tot je in slaap valt, en dan ga ik naar beneden om brokjes te eten, ja? Hebben we dan nu een deal? Oké, tot straks dan. Ja, als je in je bed kruipt gaan we volgens onze afspraak te werk, heh? Blijf je dan niet te lang meer op?

Tsjongejonge...

Cera:
Het luik zit op slot, buiten is het donker en de blinden zijn neergelaten. Daar zou je dus uit kunnen afleiden dat het hoog tijd is voor de hap, en ik ben niet de enige die daar zo over denkt.









De anderen zitten namelijk ook al vol verwachting op de bank, in de stoel of op de poef. Zelfs die ouwe taart is naar beneden gekomen, en omdat ze anders altijd geroepen moet worden voor het diner kun je daar weer uit afleiden dat het zelfs al aan de late kant is.









Dus, mevrouw Katblad? Wat dacht u ervan om achter die tafel vandaan te komen en zich naar de keuken te begeven?
Tsjongejonge, de bediening hier is niet meer wat het geweest is, heh?