Wat moet ik nou?

Boez:
Gezellig heh, jij en ik samen? Ja, jij leuk tekenen met je potloodjes en ik hou ze voor je vast, heh?
Dat ze niet van de tafel rollen inderdaad.

Doe je nog meer potloodjes of alleen deze? Ja, want ik kan best meer potloodjes tegenhouden voor jou, hoor! Zal ik heel voorzichtig mee doen en niet van de tafel gooien, heh? Nee, want dat vind jij niet leuk en het is net zo gezellig, toch? Jah.....
Zal ik nu....., nee? Ik moet rustig blijven zitten? Krijg ik dan zo een aai van je en daarna nog een snoepie? Ah, je wilt nu eerst even rustig tekenen dus. Nee, ik zal je verder dan maar niet meer storen, heh? Ja, Boez is brave jongen, heh?
Jah.....

Wat was dat?
Ja, ik hoorde duidelijk iets en het was in de keuken. We waren toch alleen hier, jij en ik?

Er zit iemand bij de voerbakjes! Een vreemde inderdaad, want de ouwe taart (mevr. Troy - red.) ligt boven op het logeerbed en Cera en Japekoppie op het grote bed, daar heb ik ze net nog gezien!

Het is Oscar, zeg je?
Mijn vriendje en buurjongen de Os?
Mag hij hier zomaar binnen blijven dan? Gaat hij zelfs mee-eten? Ook 's avonds? En slapen?
Je wilt weten wat ik daarvan vind?
Wel, ik vind het gek, en verder weet ik het nog niet!
Op wie moet ik nu 's ochtends vroeg wachten als ik niet op de Os hoef te wachten omdat hij hier dan al is? En hoe kan ik nu nog verrast en blij zijn hem te zien als hij constant om me heen is? Besef je wel dat je mijn leven op zijn kop zet? Dat je me een hoop lol en blijheid ontneemt op deze manier? Heb je sowieso wel aan mij gedacht? Nee heh? Je hebt mijn vriendje van me afgepakt, snap je wat ik bedoel?
Nee, ik blijf niet langer braaf bij je zitten, ik ga het dak op. Om na te denken inderdaad. De boel op een rijtje zetten inderdaad. Nee, ik vind je niet meer lief, ik vind je stom. Ajuus.

Defecte knopjes en obstakels in de gang

Cera:
Bebouw Babblad! Bilt u ebe koobe ob oobe de doe? Oobe doe, da! Beedje del dand ed degend!
Bebouw Babblad, bend u daa?

Zo, heh heh! Moest u van ver komen? U verstond mij niet goed door het dichte deurtje?
Wel, het gaat hierom, ik vertrouw dat deurtje niet meer zo. Nee, want ik heb namelijk al een paar keer mijn neus gestoten weet u, en bovendien is dat ding helemaal vies geworden. Ja, vol met haren die niet van mij zijn, en dat vind ik reuze vies.

Maar fijn dat u het even voor mij openhoudt, dan kan ik tenminste zonder ongelukken of vies te worden naar binnen.
Oeps! Ik moet weer terug en snel ook!

Ik kan nog steeds niet naar binnen en word hier heel boos van. En verdrietig inderdaad. Waarvan vraagt u? Wel, ten eerste omdat ik nu weer in de regen moet zitten en ten tweede omdat die zogenaamde logé van ons met zijn snufferd in de weg zit. Jawel, kijkt u maar achter u.

Bied u bem didden? Osbar da! Hij dil deruit ed ik dil daar didden! Bebouw Babblad, dend u daa dog?

Gaat het nu voortaan elke dag zo? En ik moet daar maar aan wennen, zegt u?
Ik denk het niet. Dat ik dat wil dus. Niet nee.
Hij neemt nogal wat ruimte in heh? Die Os ja. Als hij in het halletje zit, kan niemand er meer langs.
Maar hoe zit het met dat luikje? Gaat u daar nog wat aan doen?
Ik vertrouw die knopjes inderdaad voor geen stuiver meer. U ook niet? Wel, dan ga ik vannacht maar eens testen of de knopjes inderdaad niet meer te vertrouwen zijn. Tenzij het regent natuurlijk. Hoe laat gaan we eten? Als het donker wordt pas?

Vrije Jongen

Hoe moet dat nu met Oscar...? Dat was de vraag, de gedachte die ons de laatste tijd behoorlijk bezig hield. Want wat is er met onze parttime-reporter aan de hand?

( foto: Oscar, eenzaam op een struikje liggend in de Kruidentuin......)


Wel, Oscar is sinds een maand al helemaal niet meer naar zijn eigen huis geweest.....
In weer en wind, regen en storm dus, loopt hij buiten rond, ligt hij ergens in de Kruidentuin te tukken, hangt hij op de Pergola voor de redactie of zit hij daar voor het raam/loket op de stoel. Om zijn buikje te kunnen vullen maakt hij gebruik van ons kattenluikje, en af en toe sluipt hij ook naar binnen om even bij te komen op onze sofa, op dat ene, heerlijk zachte dekentje.

Wij lieten hem tenslotte af en toe maar zijn gang gaan want werden ontzettend moe van het alsmaar naar huis sturen (voorheen nog "brengen") van Oscar, en bovendien brak hij zo nodig (midden in de nacht) dwars door ons luikje heen (sterk als een Os, heh?) om een hapje te kunnen eten of een dutje te doen op het dekentje.
Zo kwam het de laatste tijd steeds vaker voor dat wij bij het opstaan Os op de bank vonden, in diepe slaap, en bij controle van het luikje moesten vaststellen dat er één of meer slotjes ontbraken.....

Os aan de ene kant naast mevrouw Katblad
 op de bank

Waarom wil Oscar niet meer naar zijn eigen huis?
En wat moeten wij nu met de Os?
Wel, daarover hebben wij gisteren met de mensen van Os (en Lima) gesproken.
Volgens zijn mensen is het heel goed mogelijk dat Oscar het thuis niet meer leuk vindt sinds hun baby (alweer meer dan een jaar geleden) werd geboren. Bovendien hadden zij aan de voorkant van het huis geen kattenluikje, kon Oscar alleen maar via de achterkant naar buiten en kon daar niet verder dan het dak op. (Hoe vaak is het niet voorgekomen dat hij daar urenlang zat omdat hij niet wist hoe terug naar beneden te komen!)
Oscar is een vrije jongen en kan er niet tegen om opgesloten te zitten. Wellicht heeft hij een traumaatje opgelopen in zijn vroege jeugd, doordat hij veel te lange tijd in een hokje opgesloten heeft gezeten?
Het kattenluik in de voordeur is er inmiddels gekomen. Lima maakt er dankbaar gebruik van, maar voor Oscar lijkt het te laat te zijn, sinds een maand is hij helemaal niet meer thuisgeweest, ondanks het nieuwe luikje....

Troy aan de andere kant; zij lijkt Os' aanwezigheid
 te verdragen

Oscar is geen zwerverstype, dat is duidelijk. Hij houdt daarvoor teveel van een lekker hapje en loopt daarom regelmatig de redactie binnen voor een keukeninspectie. Bovendien vindt hij het heerlijk om geknuffeld te worden en te slapen op zachte dekentjes. Wel, als zwerver kan je dat soort dingen wel vergeten, heh? Maar wat wil Oscar dan wel?

We hebben het idee dat Os dat zelf ook niet zo goed weet. Voorlopig is hij tevreden als hij vrije toegang krijgt tot de redactie zodat hij dag en nacht beschutting kan zoeken of een hapje kan komen nuttigen.

Os schuift langzaam op richting mevrouw K. en zet zijn
pootjes tegen haar been.....

We hebben alleen nog een probleempje met Os' behoefte om 's nachts in en uit te willen. Immers, onze eigen haarfabrieken zien wij liever niet meer naar buiten gaan na het diner, en dat is niet te combineren met Os' gewoontes, zeg maar.
Ook het uitdelen van ontbijt en diner levert wat probleempjes op omdat Oscar vindt dat hij het meeste eten nodig heeft van allemaal; hij zet daartoe letterlijk zijn volledige gewicht in (oeps!) en boekt daarbij nog resultaten ook. M.a.w.: de anderen krijgen niet de tijd hun bakje te ledigen en raken daardoor enigszins in verwarring.

Cera lijkt wel wat jaloers te zijn.....

Misschien kunnen wij het eetprobleem oplossen door Oscar in ons halletje van zijn bakje Gourmet te voorzien?
En voor de in- en uitloop toch maar een luikje met chip aanschaffen?
Nog een hoop zaken om te overdenken dus, maar voorlopig heeft Oscar twee huizen en mag hij zelf uitmaken waar hij gaat eten en/of slapen. In elk geval is hij zo tenminste wat minder in weer en wind (of straks wellicht in de vrieskou) op straat.
Maar Oscar is en blijft dus gewoon een Vrije Jongen.....
(De Boez en Japekoppie waren overigens nog niet bereid tot commentaar op deze laatste ontwikkelingen, al heeft de Boez wel al laten blijken dat hij geen enkel bezwaar heeft tegen het inbeuken van ons kattenluik door Oscar; van hem mogen die slotjes er wel helemaal af....)

Beetje ziekjes....

Sorry beste lezers, maar mevrouw Katblad is een beetje ziekjes en neemt daarom een paar daagjes vrij. Ook de haarfabrieken blijven met dit weer liever binnen, zij werken dus eveneens niet. Wij raden u aan om bijvoorbeeld een Suske en Wiske (Het Lijdende Leiden, pas uit!) te kopen om uw tijd door te komen of een puzzeltje te pakken ter vervanging van het LKB.....

Geen kattenharen in het eten!

Wel, in huize Katblad moest er dus gecaterd worden. Jawel, voor een groot gezelschap moesten er borrelhapjes gemaakt worden, en mevrouw MaGiz kwam mevrouw Katblad helpen.
Hier ziet u haar bezig met het fabriceren van wrapsrollen, gevuld met kruidenkaas, gerookte zalm en komkommer. De wraps zouden later in fraaie stukjes gesneden worden, en met cocktailprikkers bijeen gehouden op een schaal gedrapeerd. Een simpel doch zeer smakelijk hapje voor een verjaarsborrel van een vriend.

Natuurlijk kwam Japekoppie langs om de zalm te testen op kwaliteit en smaak. Gelukkig voor hem viel er soms een klein fliebertje helemaal per ongeluk op de vloer, zoals u hiernaast kunt zien.
Godzijdank keurde Japekop de gerookte zalm goed, en dus kon MaGiz vol vertrouwen verder rollen.

Ook mevrouw Troy vond dat er gecontroleerd moest worden. Ze sprong daartoe op de werktafel alhoewel zij best wist dat dat niet mocht. Maar ze beriep zich op haar Katzheimer, en hield zich dus van de domme.
Uiteraard mocht ook zij de zalm keuren, en had evenals Japekoppie daarvoor niet genoeg aan één klein fliebertje. Gelukkig had het cateringteam (bestaande uit mevrouw K. en mevrouw M.) gerekend op de controledrang van moeder Troy en zoon Japekoppie. Echter, deze controle en keuring van waren moest dus wel plaatsvinden onder de tafel, heh? Nee, wij konden echt geen kattenharen in of op de wraps dulden, dus vandaar.

Er werden vervolgens nog vele andere hapjes gemaakt, zoals deze: blokjes gerookte kip met pitloze druifjes. Onze haarfabrieken hadden daar echter geen belangstelling voor, want kip hebben ze liever rauw, gekookt of desnoods gebakken, maar niet gerookt dus.

De blokjes meloen met gerookte ham vonden zij ook maar niets, evenals de soesjes met diverse vullingen en de caprese-hapjes (kersentomaatje, stukje gemarineerde mozzarella en blaadje basilicum aan een stokje geregen). De haarfabrieken waren derhalve afgetaaid toen mevrouw K. aan de geitenkaashapjes begon, maar dat kwam mooi uit; de tijd ging een beetje dringen en dus moesten wij voortmaken.

Van de Os hadden wij totaal geen last, want hij was al eerder zeer vermoeid neergeploft op onze sofa en had zo zijn eigen dromen. Ja, waarschijnlijk over uit de bomen vallende gebraden vogeltjes, of in knoflookolijfolie gemarineerde muisjes, gefrituurd in papje van bloem en opgediend met een sausje van creme fraiche en Nepeta.
Cera en de Boez waren op dat moment gelukkig afwezig (lagen samen op bed).

De borrelhapjes werden door de gasten op het feestje zeer goed ontvangen, en niemand vond een kattenhaar tussen de etenswaren, of repte daar in elk geval niet over.
Er werd nog druk gesproken over het neergestorte wielhuis (vanaf de 2e verdieping van de parkeergarage) en het bleek dat vele mensen net voor of na het ongeluk de plek van het onheil waren gepasseerd. Anderen gingen nog even kijken op de plek des onheils, maar er was niet meer veel te zien. Wij vernamen dat de bestuurder van de onfortuinlijke Chevrolet er vanaf was gekomen met slechts een paar gekneusde ribben, en spraken onze verbazing uit.
De hapjes gingen allemaal op. Ook dat was uiteraard erg belangrijk....

Drie keer raden

Omdat mevrouw Katblad een cateringklus had te doen en Wamy al voor de dertigste keer (ongeveer, maar misschien een klein beetje overdreven) de keuken was binnengedrongen, vulden wij een bakje met door onze eigen haarfabrieken afgekeurd voer, en zetten dat buiten het Poezenloket op de vensterbank neer. Zo, dacht mevrouw K., dan zijn we van dat gestress af. Kan de Wams zijn buik vol eten en dan verdwijnt hij wel weer.

Oscar, die op de bank had liggen slapen, kwam spontaan van zijn gerieflijke kussentjes af om erop toe te zien dat Wamy er geen kledderzooi van maakte. Hoewel, het kan ook zijn dat Oscar het bakje eveneens wilde aandoen omdat de geur van het voer zijn neus had bereikt en hij ook opeens erg hongerig was geworden. Ja, dit soort zaken moet je van alle kanten bezien, want als er eten in het spel is kun je de motieven van sommige haarfabrieken niet altijd helemaal vertrouwen....

Wamy moet er ook zo over gedacht hebben, want binnen no time had hij de volledige maaltijd naar binnen gewerkt, dreef Os terug de kamer in en leek vervolgens alsnog ons huis binnen te willen komen voor een toetje of nog zo'n maaltijd. En nee, mevrouw K. vond dat een slecht idee want wilde geen kattenharen in de borrelhappen die zij moest gaan fabriceren, of in de keuken struikelen over een kleine schrokop die zijn buik al vol had maar blijkbaar nooit genoeg heeft. Het Poezenloket ging dus dicht, alsmede het luikje in de deur....

Ja, het regende. Ach, arme drommel heh?
En ja, Wamy had nog steeds honger (of trek) maar wij moesten nu eenmaal streng zijn. Moeilijk, moeilijk!
Uiteindelijk begreep de Wams dat er voor hem geen enkele kans bestond op nog zo'n bakje voer of het jatten van onze hoogwaardige brokken, en hij verdween. Pffffffff, eindelijk rust in de tent.
Later hoorden wij dat Wamy in een andere keuken was opgedoken. Drie keer raden wat hij daar kwam doen..... Inkoppertje, heh?

Neerstortende auto

Het is dat mevrouw K. veel bezoek krijgt, een tas vol lege flessen bezat en op advies van MaGiz (en met haar) eerst langs de glasbak ging alvorens boodschappen te gaan doen bij de AH, want anders had ze samen met Magiz een auto op haar kop gekregen. Jawel, die auto die van de 2e verdieping uit die parkeergarage naar beneden is gestort. Nee, je kunt dit toch niet verzinnen heh? Naar de winkel gaan en bedenken dat er van 2 hoog gevaar dreigt in de vorm van een wielhuis!
We hadden een hele dag nodig om bij te komen van de schrik enzo.
Morgen melden wij ons weer......
Welterusten!

Watermanagement!

Bovenop de tafel van de buren stond een plant wat te zieltogen, en MaGiz, die weer eens langs kwam,vond dat de plant bewaterd moest worden. (Zij wist toen nog niet dat het de volgende dag zo zou gaan regenen, maar dat terzijde....)
Wel, het water liep erg snel langs de nog droge aarde uit de pot, er ontstond een stroompje over de tafel en dat stroompje zocht zijn weg naar het laagste punt. Als u de foto goed bekijkt, ziet u wat wij met deze onduidelijke uitleg bedoelen en hoe dat dus met dat water ging. Ja?
Wel, Oscar vond het hele proces machtig interessant en zag erop toe dat één en ander volgens de juiste procedure ging. Nee, vraag ons niet waarom, maar wij hebben zo het idee dat hij gewoonweg nieuwsgierig was en deed alsof hij er verstand van had.

Want toen Os het water op de straat zag kletteren, wilde hij vervolgens weten hoe het zich verder bewoog over de stenen.
Wij vroegen hem of alles wat hem betreft naar wens ging, maar hij had het te druk met dat watermanagement en had geen tijd om te antwoorden.
Wel, daar alles onder controle werd gehouden door onze parttime-reporter, richtten wij de camera op wat er op de tafel gebeurde, bij de oorsprong van het stroompje.

MaGiz had nog een sloot water op de plant gegooid, en Cera en Sonny hielden in de gaten of de pot niet overstroomde. Zij keken naar het water dat uit de gieter op de aarde kletterde, dan langzaam naar beneden zakte, de pot uit, de tafel over, naar de straat. Ja, want overstromen mocht natuurlijk niet gebeuren, heh? Of hoopten ze daar misschien stiekem op?
Nou ja, doet er niet toe, we gaan terug naar de straat....

Want Oscar hield nu heel goed in de gaten of het water tenslotte wel in de put terecht kwam. Ja, want stel je voor dat het zomaar ergens anders heen liep, dan hadden we toch wel een groot probleem gehad, toch?
Os werd trouwens geassisteerd door Wamy; u ziet hem nog net onder het bankje zitten, en net niet over de put heen hangen.

Wel, zo zie je maar. Samen aan de arbeid en alle conflicten worden vergeten of weggevaagd. Ja, alle vier de poezen hadden het zo druk met dat watermanagement dat er geen onvertogen woord viel en geen meppen werden uitgedeeld. En dat maakt deze reportage zo bijzonder..... Snapt u eigenlijk wel wat wij bedoelen? Goed zo!

Belangrijke informatie

De Boez heeft zich enige tijd schuil gehouden onder een stel planten in de Hoftuin.
Dit was niet omdat hij werd achterna gezeten of bedreigd of iets van dien aard, maar omdat de dame die daar woont wel eens met kaassnoepjes naar buiten komt, en blijkbaar had de Boez daar erge trek in. Wij denken dat hij thuis verwaarloosd wordt, maar bewijzen hebben wij daar niet van....

Het duurde niet lang of de dame in kwestie kwam inderdaad met een grote doos kaassnoepjes naar buiten. Hij (de Boez) had dus weer eens mazzel.
Wie er nog meer mazzel had was Japekoppie, die toevallig op het juiste moment voorbij kwam. De Boez kreeg een snoepje of drie, maar stal er nog twee van Japekoppie omdat die sufferd eerst niet begreep wat er allemaal gebeurde en stomverbaasd (te lang) naar de hem toegeworpen kaassnoepjes stond te staren. Zo kwam het dat Japekoppie slechts twee snoepjes at en de Boez er vijf naar binnen wist te werken. Deze belangrijke informatie wilde wij u niet onthouden.

Wie was gulle gever?

Mevrouw Katblad kreeg onlangs weer eens een cadeautje, maar van wie weten wij niet. De (dode) muis was netjes onder haar stoel gelegd toen zij even weg was voor een boodschapje bij de buurtsuper. Er zat al een vlieg op de muis, dus wij vermoeden dat het een belegen diertje was.
Mevrouw K. heeft hardop "Bah!" geroepen en daarna met een stuk krant de muis opgepakt en in het vuilnisvat gedeponeerd.
De gulle gever heeft zich niet meer gemeld dus waarschijnlijk zullen wij wat dat betreft altijd in het duister blijven tasten.....

Geen kaasproeverij voor Japekoppie

Toen wij met Japekoppie (u ziet nog net een stukje van zijn koppie helemaal onder op de foto) een klein stukje gingen lopen, kwamen wij Cera tegen in de Kruidentuin. Ze lag daar op een comfortabele stoel met kussen, en reageerde nauwelijks op onze komst. Had zij iets bijzonders in de smiezen? Wij gingen het haar vragen.

Jawel, verderop lag Siep, en Siep is niet voor de poes. Cera keek dus naar deze Kruidentuinbewoonster, en deze (Siep dus) keek terug. Zoiets (elkaar liggen aanstaren) kan uren duren zonder dat er verder iets gebeurt.

Hier werd dus blijkbaar een strijd gestreden, en wij besloten het eind daarvan niet af te wachten.
Bovendien stond Japekop een eindje verderop een beetje ongeduldig te wezen; hij wilde nog wel een eindje doorlopen en had geen boodschap aan de twee starende meisjes.
Hoelang dit ogenconflict nog heeft geduurd weten we dus niet, maar in elk geval was het niet langer dan een minuut of tien want toen meldde Cera zich opeens weer bij mevrouw Katblad. Helaas was zij te laat om nog samen met Japekoppie een eindje mee te lopen; deze was namelijk allang weer thuis en zat daar te wachten op een kaasproeverijtje, dat er jammer genoeg voor hem niet kwam.... Kaassnoepje dan maar, Japekop en Cera?

Japekop wachtte vergeefs op een kaasproeverij.....

Sudoku

Eerder in de week was er (volgens de weerberichten) de laatste mogelijkheid om aan de buitentafel de krant te lezen, zonder weggeblazen of kletsnat te worden, of zonder een jas aan hoeven te trekken.
Wel, mevrouw K. wilde graag van deze gelegenheid gebruik maken natuurlijk, maar zodra ze de krant had uitgespreid, vlijde Cera zich erop neer. Vervolgens ging ons modelletje aan de gang met haar toilet, en daar iedereen weet dat je een haarfabriek tijdens zo'n belangrijk ritueel niet mag storen, kwam er van het lezen van de krant niets terecht.

Maar goed, samen met de haarfabrieken van de laatste mooie nazomerdag genieten was ook niet verkeerd, heh? En vooral toen de Boez langs kwam om Cera te begroeten en zij beiden heel lief neusje-neusje deden, was het verlangen om die krant te lezen helemaal verdwenen.
Mevrouw K. had niets meer nodig en was blij dat zij altijd haar camera met zich meesjouwt....

Wel, omdat Cera vervolgens een dutje ging liggen doen, kwam er van dat lezen een hele tijd niets meer. Wel kon mevrouw K. nog heel voorzichtig een sudoku invullen, iets wat Cera gelukkig helemaal niet erg vond.

Gisteren hebben wij de kachel maar weer eens even aangezet, en de boomblaadjes trekken ondertussen in rondwaaiende wolkjes over onze buitentafel heen....

Technische probleempjes

Wij hebben wat technische probleempjes en hopen vanavond alsnog ons nieuws te kunnen brengen.
Excuses!

Zomaar een foto

Mooi uitzicht

Afgelopen weekend was het in onze stad Leiden weer feest. Nog nooit hadden wij zulk heerlijk weer met "Leidens Ontzet", en daardoor was het ook erg druk op de Kermis en de Warenmarkt.
Mevrouw Katblad houdt niet zo van die grote feestpartijen, maar even op het feestterrein rondlopen hoort er gewoon bij; als Leidenaar moet je toch tenminste even de sfeer proeven (en een paar poffertjes of een oliebol), vooral als je al twee dagen van de geluiden en geuren hebt mogen genieten.



Wel, er waren dus mensen die voor het luttele bedrag van 10 Euro zich door de lucht lieten slingeren, iets waar mevrouw Katblad van griezelt. (Al kreeg zij geld toe!)
Maar het uitzicht daarboven was vast en zeker heel erg mooi.......