Steunt u onze actie? Ja toch?

Eindelijk kunnen wij u onze T-shirts aanbieden!
De opbrengst van deze shirts gaat natuurlijk naar het goede doel (zie de eerdere berichten onder label "Feestnieuws").
Eerst maar eens kijken hoe ze zijn geworden?

Dit is foto nr. 1.

Jammer, er kwam net een windvlaag, maar we kunnen u verzekeren dat Boez' hele snuit erop staat.

Foto nr. 2.

Foto nr. 3.

Foto nr. 4.

Wilt u zo'n prachtig Katblad T-shirt bestellen en daarmee onze actie (Inzameling) steunen?
Stuur ons (annemkemp@zonnet.nl) een mail met uw bestelling voor één (of meerdere) van deze schitterende t-shirts! Ze kosten 16 euro per stuk, excl. portokosten.
Wat u moet vermelden is het volgende:
Maat: S - M - L - XL - XXL
Hals:  rond of kleine V (zie foto hiernaast)
Foto 1 (op wit shirt), 2 (op zwart), 3 (op wit) of 4 (op wit of zwart shirt).
Plaats foto: borst (groot) of onderaan (kleiner).

Uw bestelling hebben wij het liefst voor 3 juni a.s. binnen!

Aanvallen van genegenheid

Mevrouw Troy, vroeger nooit zo erg aanhankelijk, haalt sinds zij te maken heeft met episodes "Katzheimer" de schade in wat betreft het tonen van haar genegenheid aan haar mens. Nu werd zij sowieso met het vorderen der leeftijd al wat milder van karakter, dat moeten we eerlijk toegeven, maar tegenwoordig heeft zij zo nu en dan zoveel liefde te geven dat wij ons afvragen of wij nog wel met dezelfde T.T. te doen hebben.
Waren wij vroeger nog wel eens bang onverwachts een pets van haar te krijgen, de laatste tijd hoeven wij daar niet meer zo voor te vrezen.
De oude haarfabriek schept er groot genoegen in om met half gesloten ogen alsmaar lang haar mens te schuren, kopjes te geven en kleine stootjes met haar natte neus tegen handen en armen; zie de bijgaande foto's, genomen door een bezoeker.

Nu moeten wij u wel waarschuwen: vreemde mensen houdt mevrouw Troy nog steeds het liefst op afstand. En bij ongewenste intimiteiten weet zij nog immer de uitgestoken hand goed te raken, als is dat dan wel (gelukkig) meestal met ingetrokken nagels.
Mocht u dus toevallig eens langs ons loket lopen en in verleiding komen onze receptioniste een vriendelijke aai te geven, let op de stand van haar oren en haar ogen, het knuffelen van ons oudje is nog steeds voor eigen risico. Het is maar dat u het weet.

Niet verder vertellen!

Oscar is de laatste dagen nogal vernielzuchtig. Of hij heeft gewoon erge last van zijn nagels, dat kan natuurlijk ook.
In elk geval doet hij minstens 2 x per dag even de druivenstok aan, doch dat kunnen wij helaas niet voorkomen. Blijkbaar heeft hij niet genoeg aan onze pergola-palen?

Maar ook aan die wijnstok heeft hij niet genoeg, want als hij daarmee klaar is gaat hij door naar een (nog) zeer fraai boompje dat iets verderop staat. Dat vond mevrouw K. dus niet zo'n goed idee.
Verder bezoekt hij natuurlijk ook de moerbeiboom in de Kruidentuin, de diverse lindebomen die hij op zijn weg tegenkomt en de vele buitentafels die onze straat rijk is.
Ach, verzuchtte mevrouw K. laatst nog, besteedde onze Os ook maar zoveel aandacht aan zijn vacht, heh? Ja.

Wij betrappen Oscar trouwens ook wel eens aan het knabbelen op jong groen. En dan hebben we het niet over het gras, de zegge of de Nepeta. Nee, Os kluift ook graag aan nieuwe knopjes in de nog jonge boompjes! Inderdaad een bijzondere liefhebberij die wij helaas niet kunnen tolereren; niet omdat wij denken dat Os ziek zou kunnen worden van het vreten van al dat onbekende groen, wel omdat de boompjes-eigenaren het vast niet zo leuk vinden als ze achter Os' vreemde hobby komen.
Daarom vragen wij u ook om dit artikel onmiddellijk na het te lezen te wissen. En als dat niet lukt (wat zeer waarschijnlijk is) verzoeken wij u dit alles in elk geval niet verder te vertellen. Kunnen we op u rekenen? Fijn.

Goed nieuws over Balou

Het is nu een paar weken geleden en Balou is weer helemaal de oude, hij mag naar buiten, heeft geen koorts meer en zijn wond begint te helen.

Verstijfd van angst...

Toen mevrouw Katblad met haar haarfabriek mevrouw T. Troy een bezoekje bracht aan de Hoftuin, zat Panda daar midden op het pad. Het zag ernaar uit dat hij dienst had en daar aanwezig was om illegalen uit te zetten; hij is immers niet voor niets een trouwe aanhanger van de partij Hof is Vol, heh? Daarom.

Wel, Panda keek natuurlijk dwars door mevrouw K. heen en zag alleen maar die haarfabriek, de vreemdelinge die geen vergunning had voor haar bezoek aan de Hoftuin.

Hij stond op, sprong op een bankje, gromde, en was duidelijk van plan om de bejaarde haarfabriek te bespringen. Mevrouw Katblad hield haar hart vast en mevrouw Troy zat totaal verstijfd van angst aan de grond genageld. Tenminste, zo zag het er uit.

Maar dan opeens ontspande Panda, zette zich neder en kneep zijn ogen dicht. Had hij de Katzheimer in de ogen van mevrouw Troy gezien en besloot hij daarom haar met rust te laten? Of was hier iets anders aan de hand?

Wel, mevrouw K. ging toch maar met de oude dame terug naar de redactie, gewoon voor het geval Panda zich nog zou bedenken.

En daar, bij ons Poezenloket, sprong mevrouw Troy direct op haar vertrouwde plekje.
(Het kistje hebben wij trouwens op de stoel moeten plaatsen omdat één van de haarfabrieken - wij vermoeden de zware Os of zijn wilde vriendje de Boez - door de zitting is gezakt, maar dit terzijde.)
Op haar stoel kwam mevrouw Troy tenslotte weer helemaal tot rust, al heeft zij wel nog geruime tijd wat wazig in één richting zitten turen alsof de wereld om haar heen niet meer bestond. Tja, Katzheimer heh? Ach jee.....

Poezenloket onbereikbaar voor Monster

De laatste tijd zien wij steeds vaker Monster door de Katbladstraat klooien en zooien. We denken dat hij geleerd heeft gebruik te maken van de dikker geworden stam van de klimplant in de Steeg van Storm, en zodoende zijn huis via het dak weet te verlaten (en hopelijk langs die weg ook weer bij zijn voerbak terug komt).
Gisteren was Monster op weg naar ons Poezenloket, waarschijnlijk om daar een klacht in te dienen. Wij zijn helaas niet aan de weet gekomen wat die klacht precies behelsde, want onze haarfabrieken beschouwden hem nog steeds als ongewenste vreemdeling.

Eerst was het Oscar die Monster bij onze buitentafel wegjaagde, hem naar de overzijde van de straat verwees. Oscar woont nu alweer meer dan een half jaar bij ons en beschouwt het terrein rond het Poezenloket als het zijne. Wel gedeeld bezit natuurlijk, want mevrouw Troy, Japekoppie, de Boez en Cera hebben uiteraard de meeste rechten, maar Oscar doet zo nu en dan een bescheiden gooi naar de macht en zorgt er in elk geval wel voor dat de haarfabrieken die hij niet kent niet bij ons loket kunnen komen, al is hun vraag of klacht nog zo belangrijk.

En dan is er natuurlijk ook nog Charli, onze buurkat. De buitentafel is voor een groot deel ook van hem want valt binnen zijn territorium. En omdat zijn mens (na aanvankelijk weer thuis uit het ziekenhuis) wederom met de ambulance moest worden afgevoerd, is hij in een zeer slechte bui.
(De buuf is trouwens ondertussen onder het mes geweest en komt wellicht voor het einde van deze week weer thuis....)
Wel, Charli begon met het verzenden van zeer boze blikken naar Monster. Daarna kwam hij overeind en liep hij heel kalm naar de overkant van de straat, waar Monster dus zat.

En u ziet, Monster was zeer onder de indruk van de grote Charli met zijn stekende ogen. Hij kromp eerst bijna in elkaar, maar daarna ging hij er toch maar vandoor.
Echter......

Enige tijd later kwam Monster weer een poging doen het loket te bereiken. Wij zijn er overigens nog steeds niet achter wat hij daar wilde doen, het kan ook zijn dat hij behalve een dringende vraag of klacht ook misschien wat honger had gekregen; je weet het maar nooit.
Doch.....

Oscar kreeg hulp van zijn vriendje de Boez. De laatste was teruggekomen van zijn rondje over de daken en was maar al te graag bereid om samen met Oscar Monster de straat uit te werken.
En zo gebeurde het dat "de vreemdeling" naar de Kruidentuin werd gedirigeerd.
Wel, tenminste kon hij daar dan troost zoeken en bijkomen tussen de Nepeta.
En verder verwachten wij dat, als Monster nog vaker in onze straat gaat komen, hij tenslotte tenminste het recht van overpad zal krijgen van onze haarfabrieken. Hoewel Japekoppie natuurlijk niet één van de gemakkelijkste is, heh? Nee, als hij er vandaag bij was geweest hadden wij deze reportage niet kunnen maken; dan had Monster niet eens in de buurt van de redactie kunnen komen....

U komt toch ook op 3 juni naar Leiden???

Jawel, afgelopen weekend hebben wij tijdens een gezellige bijeenkomst verdere voorbereidingen getroffen voor de organisatie van HET GROTE KATBLADFEEST OP 3 JUNI A.S.!

Nog even voor wie het nog niet wist:

Zondagmiddag 3 juni vieren wij het vier-jarig bestaan van Het Leidsch Katblad en zamelen wij geld in voor een kittenopvang en voor een adoptiehok in het dierenasiel. Wij doen dat middels een zolderverkoop (en verkoop van enige huisgemaakte producten), en dat vindt plaats vanaf 14.00 uur. Daarna gaan we om 17.00 uur over tot een BORREL met overheerlijke HAPJES/SALADES voor de haarfabriekmensen uit de katbladbuurt en onze Katbladlezers! Voor slechts een tientje kunt u zich helemaal rond eten! En ja, u bent dus óók uitgenodigd!
Alle festiviteiten zullen plaatsvinden op het Zooiplein onder een paar party-tenten. Het adres krijgt u via de mail toegestuurd als u zich hebt aangemeld! DOE DAT SNEL, HET KAN NU NOG!
Mail naar mevrouw Katblad: annemkemp@zonnet.nl!

speurtocht door de katbladbuurt - rad van fortuin - verlotingen - grabbelton - huisgemaakte producten - leuke 2e hands spullen - met Cera op de glijbaan - met Oscar in de zandbak - met mevrouw Troy naar het Nepetaperk - lesje verkennen van Japekoppie - t-shirt met de Boez - proosten op de haarfabrieken

Een beetje te lang van huis...

Mevrouw Troy (bijna 18) is laatst geheel zelfstandig naar de Kruidentuin gehobbeld om aldaar een bezoekje te brengen aan het Nepeta-perk van Kaija en Siep (die gelukkig zelf niet aanwezig waren).
Wij vonden haar daar terwijl zij onophoudelijk van het kruid zat te vreten, met haar ogen dicht. We hebben haar maar even haar gang laten gaan en lieten haar zelfs in de tuin achter om haar laat weer op te halen.

Toen Troy na een minuut of twintig nog niet uit zichzelf thuis was gekomen, ging mevrouw Katblad maar eens kijken of het oudje nog op dezelfde plek zat. Immers, onze hoog bejaarde haarfabriek heeft regelmatig aanvallen van Katzheimer en zou zomaar kunnen verdwalen. En aangezien ze eerder zo enthousiast van de Nepeta had zitten vreten, maakten we ons een beetje zorgen over haar lange wegblijven.
Maar mevrouw Troy zat nog steeds op dezelfde plek. En nog voelde zij er niets voor om met ons mee terug naar de redactie te gaan. Wederom lieten wij haar in de tuin achter.
Het duurde vervolgens nog een half uur voordat mevrouw Troy zich eindelijk weer meldde bij de redactie. Ze kon bijna niet meer uit haar ogen kijken, sprong op onze buitentafel en heeft daar een flinke tijd zitten suffen in de zon. Maar in elk geval was ze dus helder genoeg geweest om niet te verdwalen, en vonden wij het een prettig idee dat ze weer lekker vlakbij huis was. Stel je voor...

Betrapt

Enkele dagen geleden betrapten wij Myo in de Katbladstraat op het opentrekken van een vuilniszak. Hij zat met zijn nagels precies op de goede plek (wat knap is dat toch) want hij legde feilloos een stuk ietwat uitgeslagen kaas bloot. Nou, zeiden we nog, dat is een goed begin van de dag, heh Myo?

Later, tijdens onze ronde door de Hoftuin, vonden wij vlak voor het luikje van Myo dit stukje bot. Wij gokken op een ribbetje, maar van welk beest kunnen wij niet zeggen. Lekker moet het wel zijn geweest, want het botje was totaal kaal gevroten. Myo krijgt trouwens thuis voldoende te eten.

Zomaar een foto: Os mist tuinbankje

Effe genieten van de Hoftuin

Terwijl de Kruidentuin in miserabele staat verkeert, groeien en bloeien de planten in de Hoftuin als nooit tevoren.
Helaas zien we wel een lelijke plek op deze foto.... Het is rechtsonder, de dooie Amerikaanse Sering. Zit geen leven meer in, ondanks een flinke snoeibeurt. Erg jammer, want onder deze flinke struik was het voor onze haarfabrieken zeer prettig schuilen; vooral de illegalen zaten daar graag.

Maar goed, het is niet anders. We nemen aan dat de Hofbewoners binnenkort voor vervanging van de struik zullen zorgen, en wij kunnen alleen maar hopen dat er weer zo'n handige schuilplek zal ontstaan!

Julius moest weg...

Igor:
U ziet allemaal schapenwolkjes door de lens zegt u, mevrouw Katblad? Wel, u vergist zich. Ja, ik ben het namelijk, Igor, u weet wel. Van de kakelaars en de kukelaar inderdaad. Alleen die kukelaar is er dus niet meer. Nee.
Het was namelijk zo dat onze buurvrouw niet zo goed tegen zijn gekukel kon, en daarom moest hij weg.
Erg jammer inderdaad. Ik mis hem erg, onze Julius.

Of onze kakelaars hem ook missen? Geen idee, nee. Ze gaan in elk geval gewoon door met eieren leggen en kakelen. Mijn mensen missen hem wel.
Nee, Julius is niet in de soep gegaan. Hij loopt nu elders te kukelen en de baas te spelen en heeft het daar erg naar zijn zin. Ja, hij mag daar vrij kukelen, de hele dag door.
Heeft u trouwens onze kuikens al gezien? Afscheidscadeautjes van Julius inderdaad.

Ze horen bij Desiree. Tenminste, zij heeft er steeds bovenop gezeten maar het kan zijn dat de eieren niet van haar waren maar van de andere dames. Ze heeft ze toch maar allemaal uitgebroed ja, want zo gaat dat met die kakelaars.

Nu hoopt ons zij-mens dat alle kuikens kakelaartjes zijn en geen kukelaars. Ja, anders komt er weer gedonder in de glazen, heh? Ze (de boze buurvrouw - red.) vindt namelijk dat er geen dieren in een stad horen te wonen. Vanwege het lawaai dus inderdaad. Ze heeft ook liever niet dat wij (Iwan, Igor, Lotje en Caja - red.) over het dak lopen te springen, maar daar trekken wij ons niets van aan natuurlijk. Stel je voor...

Gaan die voorjaarsverkiezingen eigenlijk nog door? Ja, want ik dacht namelijk: ik hoor niks meer, en daar ik een goeie kans maak in een zekere categorie... Na uw feest? Mag ik ook komen? Ah, de speurtocht door deze tuin? Vriendelijke mensen met aaigrage handen? Dan zal ik er zijn. Jawel, hier op deze plek, en misschien komt Iwan ook wel als hij zich goed voelt.
Maar om nog even terug te komen op die verkiezingen, wat vindt u ervan? Wel, van mijn snor natuurlijk! Heeft u 'm goed op de foto gekregen? En, denkt u dat er veel mensen op mij zullen stemmen?

Geen nieuws

Wel, hier staan de Boez en Oscar aan het eind van de westelijke poort van de Hoftuin, aan de rand van Iwan's straat dus. Niet omdat ze nu zo graag in die straat willen gaan wandelen (we komen daar niet zo vaak want het is er meestal vrij druk met mensen en wielhuizen), maar wel omdat ze gewoon nieuwsgierig zijn, en dat is natuurlijk een goede eigenschap voor een reporter.
U ziet, ze staan netjes naast elkaar de straat af te speuren. Zien jullie nog iets belangrijks, iets wat we in het Katblad zouden moeten zetten, jongens? Vreemde katten? Bekende haarfabrieken misschien? Iets anders dat van belang kan zijn?

Ach. We hebben geen geluk vandaag want er komt zo'n groen gemeentekarretje aan. Boez is op slag niet meer zo nieuwsgierig maar vooral erg bang, dus maakt hij dat hij snel weer in de beschermde tuin komt. En daar Oscar zich direct daarna ook uit de poten maakt, hebben wij dus geen nieuws uit Iwan's straat, behalve dan dat er een groen gemeentekarretje rondreed. Maar op zulk nieuws zit niemand te wachten, wel?

Volgende keer beter!

Boez:
Mijn mens zit met een ander mens te praten. Ik ben zogenaamd moe en lig daarom bovenop de tafel wat uit te rusten. Ik doe mijn ogen half dicht zodat ze denken dat ik lig te soezen. Maar ondertussen bedenk ik een plan, en dat plan heeft te maken met het paarse doosje dat op de puzzel staat...

Even kijken of mijn poot lang genoeg is, dat zien ze vast niet. Want ik heb nog steeds mijn ogen half dicht en doe alsof ik heel lief ben en te moe om wat uit te halen. Ja, ik ben de braafste van de hele wereld en heb geen stoute plannen. Even zogenaamd uitrekken.
Ach, mijn poot is geloof ik net niet lang genoeg ...

Ik ben heel voorzichtig wat gedraaid. Nu red ik het net, ik kan het doosje aanraken. Maar er zit een deksel op. Ze hebben nog steeds niet door waar ik mee bezig ben. Ik hou mijn ogen dicht. Ik ben een zoete, brave knul, dat weet iedereen.

Maar nu moet ik toch even wat beter kijken want nu komt het erop aan. Dat dekseltje krijg ik er zo niet af. Maar ik weet uit ervaring dat ie d'r vanzelf afgaat als ie op de vloer klettert. Ze zitten nog te praten en letten nog steeds niet op. Dit is mijn kans, het is nu of nooit...

En ja hoor, in één snelle beweging duwde de Boez het doosje van de tafel en sprong erachter aan. Jammer maar helaas voor de kleine slimmerik, doch het dekseltje was er niet afgesprongen. En omdat de boef al genoeg kattensnoepjes had gehad hebben wij het doosje opgeborgen. Teleurgesteld ging Boez naar buiten. Volgende keer beter, heh?

Klaar voor een duik

Op deze foto ziet u Wamy met vier poten op een paaltje staan. Hij staat daar met aangespannen spieren (wiebelend) klaar om een duik te gaan nemen in de Nepeta, en dat zal hij een moment later dan ook doen. Het was een hoge, mooie sprong, de landing was zacht en de Nepeta was weer erg lekker. Tenminste, dat denken wij want de Wams bleef lange tijd op, onder en tussen het Kattenkruid bivakkeren.