Geluk in heel kleine dingen....

Omdat onze beide nieuwe noodvoorzieningen (na geïnspecteerd te zijn door bijna alle langskomende haarfabrieken) niet werden gebruikt, hebben wij moeten concluderen dat er blijkbaar geen behoefte was aan een Bungalette en Schuilhut, of dat ze niet voldeden aan de eisen van de katten.
Wel, we hebben vervolgens besloten om de Bungalette in de Schuilhut te zetten, en door deze samenvoeging is een bouwwerkje ontstaan dat uiterst comfortabel is, gegarandeerd droog en dus wellicht meer naar de zin van de haarfabrieken.
Mocht dat laatste het geval zijn, zullen wij een nieuwe naam verzinnen voor dit nood-onderkomen.

En omdat mevrouw Katblad toch al bezig was geweest met het verplaatsen van plantenpotten en merkte dat dat gesjouw goed was om haar agressie kwijt te raken (lees hierover in vorig bericht), ging zij maar even door met het reorganiseren van de Geveltuin van de redactie.
Ja, één en ander luistert nauw bij het maken van een compositie: hoogte en kleur moeten afgewisseld worden zonder dat daardoor een chaos ontstaat. Het duurde daardoor wel even voordat alles naar het zin van mevrouw K. was.

Ook hebben wij weer een stoel teruggezet bij het Poezenloket omdat mevrouw Troy daarom had gevraagd. Wij waren eerst wat huiverig om de stoel zo dichtbij het vers geschilderde kozijn te plaatsen, maar rekenen er maar op dat deze niet tegen het hout aan valt of tikt bij een eventuele ruzie tussen haarfabrieken, of een wilde achtervolging.
Belangrijk is dat mevrouw Troy alweer een paar Loketdienstjes heeft gedraaid en zodoende helemaal in haar element was.
Wij kijken trouwens nog wel steeds uit naar een stoel die beter bij het geheel past, niet zo nadrukkelijk aanwezig staat te zijn en dus wat meer opgaat in het geheel qua vorm en kleur.

Toen later de bui losbarstte, meldde de Boez zich als vrijwilliger om de luxe Schuilhut uit te testen.
Blijkbaar had hij geen behoefte om in de inpandige Bungalette te kruipen maar bleef hij liever in de ingang van de Hut zitten.

Zo te zien had de Boez het prima naar zijn zin. Vanuit de Schuilhut kon hij niet alleen het Poezenloket in de gaten houden, maar ook het stuk straat dat tussen de redactie en het huis van Oscar ligt, en voor hem is dat natuurlijk erg belangrijk.
Echter, na een minuut of tien wachten (de regen hield maar niet op) besloot onze jonge reporter dat zijn test lang genoeg had geduurd en kwam hij naar binnen.
Daar ging hij op een stoel onder de eettafel liggen en kwam er zo achter dat zijn vriend Oscar op één van de andere stoelen reeds veilig en droog lag te doezelen. Na een korte conversatie (purrr! purrr? purrr!) vielen beide in een diepe slaap.
Al met al een dag om tevreden over te zijn; mevrouw K. haar agressie (even) kwijt en de twee vriendjes zo vertederend samen snurkend onder de tafel. Soms zit het geluk in heel kleine dingen, maar als u ook haarfabrieken in huis heeft, wist u dat natuurlijk allang!

O jee!

Ja, o jee, want mevrouw K. had een stukkie geschreven voor in het Katblad en per ongeluk heeft zij dat geplaatst in de bijlage.
Als u het leest, snapt u best wel hoe dat allemaal zo is gekomen, maar het was dus niet helemaal de bedoeling. Excuses dus.

Flauwe grap

Oscar en Miss Gizmo waren in de Steeg van Storm en kregen de opdracht: Zoek De Muis!

Maar Os had geen zin in spelletjes; hij wilde liever terug naar de redactie om te zien of de Boez daar misschien was, dat konden ze een partijtje gaan stoeien.
Gizmo daarentegen had wel zin in een uitdaging, en dus ging zij op zoek naar de muis.
Nu weten wij natuurlijk allemaal waar die muis zich bevindt, maar Gizz is nog niet zo vaak in de Steeg geweest en had geen idee waar ze moest zoeken.

Goed zo Gizz, je bent nu wel heel erg warm! Nee, er zit helaas geen luchtje aan de muis dus je kunt hem niet ruiken. Maar we kunnen je wel vertellen dat-ie niet over straat loopt. Ja, voor jou springt hij net iets boven ooghoogte, zeg maar.
Zie je hem? Nee?
Nee.

Nee, Gizmo liep alsmaar voorbij maar zag het muisje niet.
Nu was onze opdracht eigenlijk een bijna onmogelijke, want we weten best wel dat poezen op korte afstand heel slecht zien en dat ze in dergelijke gevallen meer aan hun oren en neus hebben dan aan hun ogen. En daar de muis niet bewoog en ook geen "parfum" had........

Toen wij haar tenslotte de muis aanwezen, voelde Giz zich bedrogen. En terecht natuurlijk.
Wij hebben haar beloofd voortaan niet meer van die flauwe grappen uit te halen, en we bedankten haar ervoor dat ze zo gezellig met ons een stukje was meegelopen.
Maar daar reageerde ze niet op; ze had wel wat beters te doen.

Perfecte reporter

Wat een verrassing: Vlinder was in de Kruidentuin en vluchtte niet gelijk weg toen wij de tuin betraden! Zo konden wij dus een paar leuke foto's van haar maken.
Wij stoorden haar wel tijdens een belangrijke bezigheid; er was daar iets met de straat aan de hand of in elk geval zat er een luchtje aan (wat natuurlijk geanalyseerd moest worden), want Vlinder zat uitgebreid met haar neus aan het pad te snuffelen.
Sorry Vlinder, maar we kunnen het niet laten om toch even iets dichter bij je te komen! (De zon scheen namelijk nogal nadrukkelijk op de prachtige rose vacht van deze haarfabriek waardoor we aanvankelijk slechts een lichte vlek door de lens ontwaarden.)

Oscar (die met mevrouw Katblad was meegelopen) snapte direct dat hij de fotograaf en het rose meisje met rust moest laten. Hij ging netjes aan de kant liggen wachten totdat het camerawerk was gedaan. Brave knul, die Os.
Maar ondertussen had Vlinder toch besloten naar de andere kant van de tuin te lopen. Dat was zeker niet de schuld van Os, want die heeft haar nog nooit bedreigd voor zover wij weten. Nee, mevrouw Katblad had weer eens een stapje teveel vooruit gezet, en Vlinder vindt haar nu eenmaal een erg eng mens.

Aan de andere kant van het ronde centrum van de tuin kwamen wij haar vervolgens weer tegen.
Nee Vlinder, deze keer zoemen we gewoon in en daarna lopen we snel door zodat jij weer terug kan keren naar dat plekje met dat spannende luchtje. En voor de zekerheid nemen we Oscar mee, ja?

Wel, wij hoefden Os niet eens te vragen om mee te lopen, want hij was tenslotte meegegaan voor een verkenningsronde en tot nu toe was daar nog niet veel van terecht gekomen. Dus zette hij zijn staart rechtop als een vlaggenmast en de vaart erin.

Wij moeten trouwens nodig aan u kwijt dat Oscar altijd en overal rekening houdt met mogelijk oponthoud tijdens onze rondes, rustig wacht op mevrouw Katblad en de fotograaf tot zij klaar zijn met het camerawerk terwijl hij eigenlijk het liefst gewoon stevig door zou wandelen. Ja, Os snapt wat er bij het uitgeven van een Katblad allemaal komt kijken en dat maakt hem tot de perfecte reporter.

Dat geeft de burger moed

Ja u ziet het goed, Gizmo was op bezoek. Ze bleef netjes in het Poezenloket liggen en kwam niet naar binnen. Nu is het ook niet de bedoeling dat het loket een extra ingang van de redactie is natuurlijk, want haarfabrieken worden geacht hun klachten daar te deponeren of er hun vragen te stellen, en verder is de redactie beslist verboden gebied, anders zou het een zooitje worden (wat het af en toe dus ook is omdat er katten zijn die zich niet aan de regels houden).
Wel, Gizmo had het allemaal goed begrepen deze keer, en zat braaf te wachten op haar mens dat toevalligerwijze bij mevrouw K. op bezoek was. Ach, die Miss Gizz. Vindt u ook niet dat ze op deze foto zo lief zit te kijken? Ja. Maar, dat zou niet lang duren.

Zo! Ziet u het verschil met de vorige foto?
De Boez was namelijk in beeld verschenen. En Gizmo en Boez gaan niet in vrede samen, zullen we maar zeggen. Buiten probeert de Boez Giz te mijden, maar als zij zo dichtbij komt als nu (en dus half in zijn territorium ligt), dan voelt Boez zich daar allesbehalve prettig bij. En zo te zien vindt Miss Gizz de Boez ook niet het liefste kattenventje op deze aarde.
Laten we maar snel naar de volgende foto kijken.

Nee, het Boezelmanneke kijkt niet blij of gelukkig, eerder verschrikt en verontrust.
Maar hij begreep heel goed dat hij dit zwarte popje niet mocht/kon aanvallen, immers: daar zat haar mens aan onze tafel alsmaar te kirren tegen de Miss, en dat betekent dan dat mens en poes klaarblijkelijk een band hebben en dat je voorzichtig moet zijn en niet kan gaan meppen.
Boez is niet zo snugger, maar dat begreep hij dus wél weer.
Wat nu te doen?

Wel, je moet uiteraard laten merken dat het jouw huis is en dat er grenzen zijn.
Daarom kom je wel dichterbij, en gaat vervolgens zo zitten dat het duidelijk is dat er van binnenkomen geen sprake kan zijn. Zo van: tot daar en niet verder.
Je houdt daarbij mens en zwarte Miss goed in de gaten, maar toont geen agressie en wacht gewoon af.

Erg verstandig van de Boez; we keken van zijn gedrag op. Ja, want wij hebben hem nog niet zo vaak kunnen betrappen op diplomatiek gedrag en waren verbaasd dat hij zich in deze situatie wel als zodanig en bovendien conflict vermijdend gedroeg.
Het kwam dus ook niet tot een treffen, en daar was met name mevrouw K. erg blij om. Had daarentegen Wamy in het loket gezeten, dan waren de rapen gaar geweest.
Onze jongeheer Boezelmans is dus blijkbaar niet zo achterlijk als wij altijd dachten of vreesden. En dat geeft de burger moed.

Effe een Wamy-pauze svp!

Soms worden wij heel erg moe van de Wams oftewel Wamy. En bovendien ook moedeloos van het hem alsmaar buiten de deur zetten (zie de hulpeloosheid van de snuit van Boez afstralen).
Ja, want vandaag hadden Boez en mevrouw K. Wamy al meer dan 12 keer uit ons huis gejaagd.
De eerste keer stond Wams uit het voerbakje van Boez te snoepen toen wij hem betrapten. In het nauw gedreven door haarfabriek B. met mens, vloog Wams door de kamer en knalde eerst tegen het (gesloten) raam aan, ontving op weg naar de gang een aantal tikken van de Boez, stuiterde vervolgens tegen de muur in het halletje, kreeg daar weer een paar lellen voor zijn achterste en wist tenslotte te ontkomen door met vier poten tegelijk door het kattenluik naar buiten te vliegen. Nu zou je kunnen denken dat zo'n uitzetting met geweld toch goed moet zijn voor tenminste een uurtje rust, maar dus niet. Twee minuten, hooguit.
Alle volgende keren haalde Wams het voerbakje niet, want werd óf door mevrouw K. óf door de Boez na een paar stapjes in het halletje alweer naar buiten gestuurd. Ja, een enkele keer kwam hij inderdaad wel tot halverwege de huiskamer, maar het voerbakje haalde hij dus niet.
Na een tijdje raakten zowel Boez als mevrouw K. aardig uitgeput.

Nee, wij kunnen echt niet toestaan dat Wamy alsmaar ons huis binnenkomt om alle brokjes op te eten. Weet u wat dat kost? Nou dan. Bovendien raken onze oudjes daardoor van streek, en dat is het laatste wat wij willen.
En daarom, omdat het echt niet anders kan en wij af en toe ook wat rust in huis willen, gooien wij een handvol goedkopere supermarktbrokjes in een bakje en kwakken dat ergens buiten tussen de planten neer. Ja, dat is echt de enige oplossing voor dit probleem. En na het verorberen van dit goedkope maal verdwijnt Wamy eindelijk voor een tijdje uit zicht.
Vast en zeker gaat hij dan naar één van zijn andere adresjes om daar mens en kat tot wanhoop te drijven. Maar wij hebben dan tenminste even een Wamy-pauze. Eindelijk effe rust......

Boez en Oscar

Ja, de Boez wilde wel eerst goed controleren of het helemaal droog was voordat hij naar buiten ging, terwijl Os dat minder belangrijk vond en sneller uit het Poezenloket sprong.
Maar waarom deze foto?
Wel, het is maar zelden dat er twee haarfabrieken samen op de vensterbank van het loket zitten, en mocht dat toch een keer gebeuren dan komt daar steevast heibel van. Wellicht heeft dat te maken met kwetsbaarheid en een gevoel van onveiligheid; daar zittende kun je van voor en achteren aangevallen worden, maar je kunt verder geen kant uit, toch? Vandaar dat er vaak klappen vallen als er toevallig twee katten op hetzelfde moment op het idee kwamen in het raam te gaan zitten. Maar de vriendjes maken dus nooit ruzie op de vensterbank. En dat wilden we even aan u kwijt.

Boez en mevrouw Troy

Het lijkt op deze foto alsof onze jongste reporter Boezelmans heel zoet zit te kijken naar iets wat verderop gebeurt. Of dat hij daar zit te wachten op zijn boezemvriendje Oscar. En zo kunnen wij nog wel meer redenen van onschuldige aard verzinnen waarom de Boez daar zo braaf bij de vuilnisbak op zijn achterste rust en voor zich uitkijkt.
Echter, wij moeten u uit de droom helpen.

Ja, want onze Boezelmans zit gewoon de oude mevrouw Troy een partijtje te intimideren. Zij wil namelijk erg graag door de voordeur naar binnen, maar hij is zó voor de ingang gaan zitten en kijkt daarbij ook nog eens zó brutaal en uitdagend naar haar, dat zij wel linker uitkijkt en er niet langs durft.

Wel, natuurlijk moest mevrouw Katblad hier ingrijpen. Nee, zij gaf de Boez uiteraard geen schop of iets dergelijks, maar vertelde hem wel dat hij weg moest wezen, dat hij mevrouw Troy (als oudste bewoonster met de meeste rechten) met respect diende te behandelen, en haar niet (meer) mocht pesten of dwarszitten. De Boez stapte toen inderdaad op om een einde verder wat te gaan klooien en zooien, maar of hij dat nu ging doen vanwege de schrobbering van mevrouw Katblad of omdat hij dat toch al van plan was, weten wij dus niet. Wij zullen het jonge ventje in elk geval goed in de gaten houden en hem vaker op zijn arrogante en pesterige gedrag aanspreken.

Geen kapotte oren

Bollewangen heeft blijkbaar uitgevonden dat er in onze buurt geen jonge, gewillige dameskatjes wonen met wie hij voor nageslacht kan zorgen, want wij zien hem nog maar zelden voorbij komen. Wellicht heeft hij een vriendin gevonden in een ander deel van de stad?
In elk geval waren wij verbaasd toen wij (heel kort) zijn sirene hoorden in de Katbladstraat, en wij stuurden onze fotograaf natuurlijk direct naar buiten om een plaatje te schieten van onze semi-zwerver (die overigens eigenlijk Pincho heet). Wij zagen nog net een schaduw door de Poort naar de Hoftuin schieten, maar in de tuin zelf zagen wij slechts Harremans; hij stond er een beetje besluiteloos bij. Hoewel, verdwijnt daar niet net een staart achter de struik? Jawel!

De fotograaf moest even wachten tot Bw tevoorschijn kwam, want de kater had blijkbaar belangrijke zaken achter die struik te doen en hem daarbij storen zou betekenen dat hij er in rap tempo vandoor zou gaan. Nee, het is niet makkelijk om Bw op de foto te krijgen, dat hebben wij al heel vaak moeten ervaren. Dus hielden wij afstand en even later werd ons geduld beloond.
Natuurlijk had Bw ons in de smiezen. Hij deed even wat hij blijkbaar moest doen (zie foto) en rende vervolgens het Hof weer uit. Niet via het pad uiteraard, maar van struik tot struik zodat wij hem lekker niet goed op de foto konden krijgen.
Zo van een afstandje zag Bw er voor zijn doen niet slecht uit. Geen ernstig kapotte oren, geen diepe krassen op zijn snuit, geen kale plekken. We nemen dus maar aan dat het goed met Bw gaat. Meer nieuws over hem hebben wij helaas niet.

Kort nieuws

Helaas, wij krijgen het op dit moment niet voor elkaar om foto's op onze blog te zetten. Er wordt bij Blogger zeker weer geknoeid.....
Daarom wat korte berichten, zonder beelden!

Juffrouw Sokkevoet
De laatste tijd zien wij af en toe juffrouw Sokkevoet op straat of in de Kruidentuin. Doch zij heeft altijd grote haast zodat het voor ons onmogelijk is foto's van haar te maken. In de Kruidentuin verstopt zij zich dusdanig knap dat zij ook daar niet te kieken valt. Ook in het dakgebied weet zij steeds zo te gaan zitten (in goot of achter schoorsteen) dat wij haar niet voor de lens kunnen krijgen. Zij doet het erom, dat is duidelijk, en wij menen haar zo nu en dan zachtjes te horen gniffelen.

Iwan
Iwan had laatst weer een ontsteking in zijn bek (hoorden wij van zijn mens), en dat terwijl zijn kiezen werden getrokken om dit juist te voorkomen. Gelukkig kan hij nog wel goed eten en doet dat dan ook. Wij hopen dat de antibiotica ondertussen hun werk hebben gedaan.

Sonny
Sonny heeft de smaak van het wandelen in de buurt goed te pakken. Wij zien hem regelmatig in de Katbladstraat. Om zijn huis te verlaten maakt Sonny gebruik van een oude schilderstrap, maar het is voor hem te ingewikkeld om via die weg weer thuis te komen. Zijn mens denkt na over een passende oplossing voor dit probleem.

Gabber
Ook de oude Gabber zagen wij laatst weer voorbij lopen, tussen twee buien in. Hij had niet veel te melden en stapte flink door in verband met de op handen zijnde volgende bui.

Vergeefs wachten

Tot onze verbazing zagen wij Igor 's middags op het balkon zitten.  Ja, wij waren verrast omdat wij hem al een tijd niet meer hadden gezien, maar wel hadden gehoord dat Igor tegenwoordig voornamelijk 's nachts buiten is, dan "leeft", en overdag ergens binnen ligt te snurken.
Wij riepen Igor, maar hij keek niet eens onze richting uit.

Toen wij nogmaals riepen ging Igor het dak op, en even hoopten wij dat hij via het huis van de Borderliner naar ons toe zou komen. Maar ons wachten was vergeefs, Igor liet zich niet meer zien.

Wel zo rustig

Thassos de Terraskat was weer eens op bezoek in de Katbladbuurt, maar zijn verblijf was maar kort.
Hij kwam vanaf de Gevaarlijke Weg de Katbladstraat in, stak over bij het Zooiplein en hield geen enkele keer halt. Wel keek hij even om toen wij hem riepen, maar maakte direct duidelijk dat hij niet van plan was om een interview te geven of voor onze camera te po(e)seren.

Wel, dat was erg jammer dus.
Wij hadden namelijk aan Thassos willen vragen of hij nu wel of niet de Schrik van de Buurt is, en bij een bevestigend antwoord hadden wij hem willen vertellen dat hij zich dan echt vaker zou moeten laten zien.
Maar daar kwam het dus niet van.
Wij begrijpen best dat Thas het erg druk heeft met zijn werk in het restaurant, maar je moet nu eenmaal keuzes maken omtrent de invulling van je vrije tijd en gewoon toegeven wanneer je die liever bijvoorbeeld al slapend, klooiend of zooiend doorbrengt.
Nee, het ziet er niet naar uit dat wij op dit moment in de Katbladbuurt beschikken over een "Schrik van de Buurt", en ook niet dat Thassos ambitie genoeg heeft om die rol op zich te nemen.
Wel zo rustig, eigenlijk....

Het valt niet mee.....

mevrouw Troy met de Os in de Hoftuin

Mevrouw Troy is af en toe een beetje de weg kwijt, en dat dan zowel letterlijk als figuurlijk.
Zij werkt sinds het bestaan van het Katblad als receptioniste bij ons (daarvóór zat zij al bij ons in de beveiliging, maar dat was ongeveer hetzelfde), maar de laatste tijd vergeet zij steeds vaker haar positie in te nemen om vreemde haarfabrieken buiten de deur te houden. Het kan zijn (door het toenemende aantal bezoekers van het loket) dat het haar te druk en zwaar is geworden en zij heeft besloten met pensioen te gaan, zonder ons daarvan te verwittigen dus.
Als bureaumedewerkster is zij overigens nog wel actief, doch in plaats van over de toetsen van de laptop heen te springen (zoals zij vroeger altijd zo zorgvuldig deed), ramt zij tegenwoordig steeds vaker (vast per ongeluk) met een achterpoot op de g, h, j en omgeving, iets wat mevrouw Katblad niet erg handig vindt en voor een hoop oponthoud zorgt. Maar we nemen het T.T. maar niet kwalijk....

Haar dutjes (die zij het liefst pleegt te doen tussen de kussens op het logeerbed) worden ook steeds langer, en soms (zoals vorige week nog een keer) mist zij een paar treden van de trap zodat zij wel heel erg snel beneden arriveert, maar dat gelukkig zonder schade, voor zover wij tenminste kunnen waarnemen.
Het ouder worden valt niet mee, heh?

Daarnaast heeft zij duidelijk last van gewichtsverlies (hoewel zeer geleidelijk), want als zij op schoot springt voelen wij dat bijna niet meer; het is alsof wij een veren kussentje op de knieën geworpen krijgen.

erg veilig, zo'n flinke, stoere begeleider.....

Ook komt het tegenwoordig voor dat zij, wanneer de maaltijden zijn geserveerd, roerloos voor haar bakje staat en bevreemd de inhoud bestudeert, totdat zij zich opeens weer herinnert dat het de bedoeling is dat zij gaat eten, net zoals de anderen op dat moment staan te doen.
Nee, het ouder worden valt niet mee.

Laatst liepen wij een rondje met onze reporters en volgde zij ons tot de Steeg van Storm. Daar bleef zij zitten omdat ze niet meer deel wenst te nemen aan dergelijke wandelingetjes.
Toen wij na een minuut of twintig langs een andere kant terugkwamen, zat zij daar nog steeds en mauwde vreselijk klaaglijk en wanhopig terwijl zij alsmaar de Steeg intuurde. Mevrouw Katblad schrok daarvan, riep haar naam en Troy kwam snel aangelopen, overlaadde haar mens met kopjes en toen was het blijkbaar dus weer goed.
Gaat mevrouw Katblad een boodschapje doen op de fiets, blijft T. Troy net zolang buiten op tafel wachten tot zij weer thuiskomt. Soms treffen wij Troy in de stromende regen aan, maar daar schijnt ze dan geen aandacht aan te schenken, of het is van minder belang voor haar.
Nee, het valt niet mee, dat ouder worden......

JARIG - Zeven jaar!

Ons model, Verkenner A en reporter CERA is vandaag 7 jaar geworden!
Wij hebben dus allemaal vanochtend HIEP HIEP HOERA geroepen, maar aan een lied kwamen wij niet toe want onze haarfabrieken hadden liever eerst hun ontbijt en gingen vervolgens direct de straat op.
Cera bleef zodoende in haar eentje achter bij mevrouw Katblad, en vroeg waar haar haring was (die wij haar hadden beloofd).

Wel Cera, de haring (zonder uitjes inderdaad) ligt nog in de vriezer en is voor vanavond bedoeld. Inderdaad een erge teleurstelling, maar als mevrouw K. op dit uur van de dag al met haar neus in de haring moet duiken, wordt zij op slag niet goed met alle gevolgen van dien. Nee, dan kunnen we de rest van de dag ook geen feest meer vieren, heh? Nee.
Maar je hebt nu een lekker snoepstokje gekregen toch? Te vroeg daarvoor? Geen trek? En het is nog wel je lievelingsmerk en -smaak!

Je wilt er echt niet van eten? Ook niet een heel klein stukje om mevrouw Katblad een plezier te doen?
Nee dus.
Wel, dan weten wij het ook niet meer! Nee, die haring laten wij echt nog even in de vriezer liggen en dan eten we hem vanavond samen op.
Hoezo snertverjaardag?
Zal mevrouw Katblad je dan maar eens even lekker knuffelen? Omdat je zo'n lieve meid bent en zeven bent geworden? Of wil je liever naar buiten?
Oké, knuffelen dus. Dan vertellen wij jou ondertussen nog even hoe lief we je vinden en hoe vreselijk blij we met jou zijn. Ja, dat je bij ons bent komen wonen en elke nacht op bed komt liggen en in de tenen van mevrouw Katblad probeert te bijten.... En dat je je natte neus altijd afveegt aan het haar van mevrouw Katblad, zo mooi voor ons po(e)seert en nog heel veel meer. Ja, daar zijn we vreselijk blij mee en om. En dat we je nooit meer willen missen, lieve Cera! Voel je je nu toch nog een beetje jarig? Ja?

Saaie dag

De regen was opgehouden en de twee vriendjes ontmoetten elkaar op straat. Oscar gelijk helemaal blij en enthousiast, met grote behoefte om zijn genegenheid te tonen middels neuscontact en kopjes geven, Boez ook wel blij natuurlijk, maar daarentegen veel meer terughoudend en gereserveerd. Op de foto ziet u duidelijk hoe Os op zijn manier probeert de Boez een knuffel te geven, en hoe de Boez wat schrikachtig daarop reageert. Hij (Boez) zou direct daarna over Os heen springen en daarbij een purrrr-geluid maken; dat is zijn manier om zijn genegenheid te tonen.

Onderweg (als wij een rondje met de jonge reporters lopen) zoeken zij ook steeds elkaars gezelschap. Natuurlijk doen zij apart van elkaar het nodige snuffelwerk (je moet uiteraard altijd een eigen neus volgen), maar daarnaast delen ze ook regelmatig hun ervaringen en lijken zelfs zo af en toe te overleggen. Dat laatste is (denken wij) ook een uiting van genegenheid, want we kunnen ons niet voorstellen dat er wat te overleggen valt! (Doch we kunnen het zomaar bij het verkeerde eind hebben, heh?)

Onderweg wordt ook vaak duidelijk dat ze wel degelijk verschillende hobby's hebben, de vriendjes. Zo is de Boez bijvoorbeeld dol op het wroeten in bergen tuinafval (of zakken met soortgelijke inhoud).

En Oscar kiest liever voor het zich verstoppen of klooien en zooien tussen de graspollen.

Maar voor welke bezigheid ze ook kiezen, als mevrouw Katblad aangeeft dat de verkenningsronde voortgezet gaat worden, onderbreken ze hun activiteit om samen weer verder mee te lopen naar het volgende doel.

Zoals deze keer: door de Poort naar Iwan's straat.
En daar staan ze dan samen even stil om eerst goed te kijken of er geen enge dingen gaande zijn in deze straat, want je weet maar nooit.
En als het sein "veilig" is gegeven, doet ieder weer zijn eigen ding, zeg maar.

Boez is duidelijk in een jolige bui en erg actief bezig (hij lag ook de hele ochtend te slapen en zit dus boordevol energie).

Oscar is erg voorzichtig en staat te wachten op wat er verder nog gaat komen. Ja, want Os was de hele ochtend al bezig, had ondanks de regen al behoorlijk wat kilometers afgelegd en deed dus nu wat rustig aan.

Er was maar weinig te beleven in Iwan's straat, dus gingen we weer terug naar de Hoftuin.

Op de heenweg hadden wij hem niet gezien, maar waarschijnlijk lag hij daar al langer tussen de struiken: Harremans van de partij Hof is Vol. Hij hield de vriendjes wel in de gaten maar had geen behoefte om ze weg te jagen. Dat moet wel haast betekenen dat hij erg moe was, want zo kennen we Har helemaal niet! Het kan natuurlijk ook dat hij pijn in zijn buik had, misschien op zijn donder had gekregen van zijn broer Panda, of een andere teleurstelling lag te verwerken. In elk geval kwam hij niet tevoorschijn en wilde sowieso niet gezien worden. We lieten Har met rust....

Op weg naar de Kruidentuin aarzelde de Boez of hij wel verder met mevrouw Katblad en Oscar mee wilde wandelen. Ja, want we stonden vlakbij de Poort die naar ons achterdak leidt, en de Boez had zijn dakronde nog niet gemaakt en dat voelde voor hem niet goed. Oscar wachtte rustig het besluit van de Boez af maar mevrouw Katblad had daar geen zin in. Nee, zij wilde de wandeling snel afmaken omdat er weer (erg) donkere wolken aankwamen.
Mevrouw K. zette de pas erin, Oscar volgde en de Boez besloot vervolgens toch maar met hen mee te gaan.

De Kruidentuin bleek erg nat en was vandaag minder interessant. En zo kwamen we heel snel via de Parallelstraat in de Steeg van Storm.

Os was moe, dat was duidelijk. Terwijl de Boez aan het rondspringen was, liet Os zich her en der op de straat zakken om even uit te rusten. Aan het eind van de Steeg werd er (bleek later) afscheid genomen. De Boez zou namelijk even later de Katbladstraat inscheuren om alsnog onder de Poort door te schieten, op weg naar het dakgebied. Oscar bleef eerst nog wat voor de redactie rondhangen en klom toen bovenop de pergola om een dutje te doen.

Nee, erg spannend was deze wandeling niet geweest. Maar het was ook wel een erg sombere, natte, saaie dag.....