Grote teleurstelling

Oscar en de Boez zijn op vlinderjacht geweest, want K. had verteld dat er zelfs nu nog elders in Nederland van deze vliegebeestjes waren gesignaleerd, iets wat normaal gesproken toch echt niet voorkomt in deze tijd van het jaar.
Onze reporters wilden echter de primeur voor het geval er wellicht ook zo'n vlindervliegertje in de Kruidentuin rond zou vliegen; dan zouden ze in één klap landelijk beroemd worden en heel veel geld kunnen gaan verdienen voor het Katblad.
Wel, mevrouw K. zag daar ook wel brood in en ging (met de camera natuurlijk) met de beide reporters mee. Helaas werden er geen vlinderbeestjes gevonden en ging het stel na een half uurtje van observeren diep teleurgesteld weer terug naar de redactie.

Verticaal stripverhaal

De foto's liegen niet

Ook in het nieuwe jaar kan reporter Boez niet de moed opbrengen om een volledige ronde met mevrouw K. en de andere reporters mee te lopen. Terwijl Os en Cera al een eindje verderop in de Parallelstraat liepen, sloeg de Boez weer eens de Steeg in en weigerde verder mee te gaan met de groep.

Wel kwam hij onder luid geloei nog even terug de Parallelstraat in om de anderen ervan te overtuigen dat het beter was samen met hem terug te keren naar de redactie, of tenminste naar de Katbladstraat, maar daar ging niemand op in.

Hoewel Os liep een eindje terug naar zijn vriendje toe om hem uit te nodigen voor een gezellig wandelspelletje, maar Boez trapte daar mooi niet in.

Oscar gaf echter nog niet op en waagde nog een poging zijn vriendje over te halen de wandeling te vervolgen. En toen was het misverstand daar, want Boez nam aan dat Os met hem mee terug wilde lopen en kuierde alvast weg in tegenovergestelde richting, naar de Steeg uiteraard. De Boez liet zich definitief niet overhalen, dat was duidelijk.

Hier ziet u hoe Oscar zich teleurgesteld weer komt melden bij mevrouw K.
Cera was overigens al een eind vooruit; zij heeft nog nooit de neiging gehad om de Boez bij de groep te houden, ze begrijpt zijn probleem ook minder goed.

Wel, toen K. met Cera en Oscar een klein kwartiertje later weer (aan de andere kant) bij de Steeg arriveerden, zat onze Boezelmans nog steeds in diezelfde Steeg te wachten. Hieruit blijkt maar weer eens dat het Boezmanneke niet altijd even goed de boel in de smiezen heeft. Na het horen van zijn naam kwam hij met verbaasde ogen naar K. toelopen. En dat kunt u dan weer op de foto hiernaast zien.

En op deze foto ook.
Nu meent mevrouw K. te beschikken over telekatische vermogens (al hebben wij daarvan nooit bewijzen gezien), doch op dit moment was het maken van contact met het bescheiden breintje van de Boez beslist niet mogelijk, verklaarde zij. Het kan zijn dat daarbinnen in dat kattenkoppie inderdaad helemaal niks aan activiteit plaatsvond op dat moment, maar het kan natuurlijk ook zijn dat K. ons voorliegt en gewoon helemaal niks heeft met telekatie, en dat zou dan betekenen dat we elke keer weer enorm belazerd worden met al die verhalen over de haarfabrieken en wat ze zogenaamd zouden denken of zeggen. Gelukkig zijn daar echter nog de foto's, en die liegen dus nooit.

Nagekomen plaatjes

Deze plaatjes horen nog bij de zoekactie (naar Os) van gisteravond.
Mevrouw K. was zo opgewonden dat zij helemaal vergeten was dat zij met de camera nog hier en daar wat kiekjes had gemaakt, vooral om zo te kunnen ontdekken of er misschien gloeiende kooltjes te ontdekken waren in het struikgewas van de Kruidentuin.
Hier ziet u de Boez met zijn staart tussen de Rozemarijn, speurend naar zijn vriendje en huisgenoot.

En hier ziet u de Boez liggen wachten op zijn vriend, alsof hij wist van welke kant de Os zou komen.
Maar hij had het verkeerd, Oscar kwam tenslotte langs een ander pad de tuin binnenstormen. Wij waren toen trouwens al in de Hoftuin en op het Zooiplein geweest, en bij het gevaarlijke water, en daarna dus weer teruggekeerd in de Kruidentuin.
Ondertussen liep mevrouw K. dus met haar camera een rondje, en knipte er maar wat op los. Wij hebben derhalve heel wat foto's met slechts wat bossages, maar dan wel uitstekend verlicht door de flits van de camera, echter zonder oplichtende kattenogen.

Overdag niet opgemerkt, maar nu dus wel: de lavendel zit vol knoppen en staat zelfs hier en daar weer in bloei!
Dit maakte K. nog nooit eerder mee in januari. U wel?

En toen verscheen plots tot onze grote opluchting Oscar. Hij kwam van de kant van de gevaarlijke weg, en oh, wat was K. blij dat hij zich meldde!

Nadat wij de Boez eindelijk ook weer binnen hadden kunnen lokken, kon eindelijk het diner voor de haarfabrieken worden geserveerd.
Een trouwe lezer schreef pas nog dat zij zo genoot van het zien van haar slapende haarfabrieken, mevrouw K. geniet vooral bij het zicht van tevreden smikkelende reporters. Zoals hier dus. Allemaal weer veilig binnen en lekker aan het eten, dat is voor K. pas echt geluk. Dat slapen doen ze maar in hun eigen tijd, heh? Ja.
Alleen duurde het genieten van het eten niet zo lang, er was teveel onrust en stress geweest. In de loop van de avond werden de bakjes gelukkig toch nog leeg gegeten. Maar veilig binnen, dat waren ze in elk geval wel. En dat is altijd weer heel erg fijn, vindt K.

NB: Cera eet altijd op haar vaste plek naast de klok. Zij wilde liever niet op de foto. Waarom weten we niet. Het kan zijn dat zij zich buitengesloten voelde omdat zij niet had mee mogen zoeken naar Oscar. Later heeft ze een groot deel van de nacht geprobeerd mevrouw K. uit het bed te duwen. Maar dat had misschien weer te maken met het feit dat de Boez onder het dekbed lag. Of met iets anders, dat kan natuurlijk ook. Ja.

Cera komt er heus wel (weer)!

Wij hopen dat Cera weer snel zal stoppen met het bijsnacken bij de buuf, want zij is namelijk van plan komende zomer mee te doen aan een grote boomklimwedstrijd, categorie "fruitbomen".
Wij ontmoetten haar aan het begin van haar trainingsronde, en waar kun je beter starten dan in de Kruidentuin met de moerbeiboom?
Hier ziet u haar in de startblokken staan.

En hier ziet u haar nog net tijdens haar sprong naar boven, want langs de stam omhoog lopen was beneden haar niveau en bovendien is de moerbei dusdanig ingezakt dat zo'n sprong naar een zijtak vrij eenvoudig is te doen.
Wij hebben haar dan ook verteld dat, als zij de voorrondes wil doorkomen, zij toch echt voor wat hogere en moeilijker beklimbare bomen zal moeten kiezen.
Wel, zij volgde onze raad op.

In de Parallelstraat staat namelijk een pruimenboom (of was het nu een peer - wij zijn het even kwijt maar dat is op dit moment niet zo belangrijk) die een iets hogere moeilijkheidsgraad heeft dan de moerbei.
Wel, in een mum zat Cera halverwege, en wij verwachtten natuurlijk van haar dat zij nog een paar takjes hoger zou gaan.

Helaas echter werd, leek het, Cera opeens overvallen door faalangst, of misschien was het zelfs wel hoogtevrees? En in plaats van nog een stukje hoger te klimmen, draaide zij wat onhandig rond om weer een betere grip te krijgen op de beide zij-stammen.

Nee, erg tevreden was ze zelf ook niet, en daarom keek ze ons ietwat verontschuldigend aan. Mevrouw K. zei niets, want elke opmerking in negatieve zin zou Cera alleen maar kunnen demotiveren, toch? En dat willen wij niet want ook wij zouden graag zien dat zij uiteindelijk toch gaat meedoen aan deze belangrijke boomklimwedstrijd, categorie fruitbomen. (Of een andere categorie is natuurlijk ook goed, als zij maar flink in beweging blijft.)
Een kleine aanmoediging dan maar? Zoiets als: "Goed zo meid, je komt er heus wel!"?

Jawel, dat hielp. Want de onzekerheid verdween uit haar ogen en de felheid kwam terug in haar blik.
Maar dat er nog flink getraind moet worden, dat staat als een paal boven water! (En nog een paar onsjes eraf zal ook een stuk schelen, maar dat terzijde, want alles op zijn tijd...)

Weer kat vermoord met vuurwerk

Pas op: niet aanklikken als u snel misselijk wordt, neem het dan maar als kennisgeving aan. Mevrouw K. werd in elk geval tijdens het lezen hiervan niet alleen behoorlijk onpasselijk, maar daarnaast ook vreselijk BOOS (en verdrietig natuurlijk...).

http://www.ad.nl/ad/nl/1012/Nederland/article/detail/3572479/2014/01/06/Opnieuw-kat-op-gruwelijke-wijze-vermoord-met-vuurwerk.dhtml

Uitrusten na nieuwjaars-knuffels

Igor is gelukkig weer helemaal bekomen van de schrik (van het langdurig vuurwerklawaai) en wij zagen hem zelfs al even buiten op zijn balkon rondscharrelen.
Wij troffen hem deze keer gewoon thuis, bovenop zijn klimpaal. Hij rustte daar even uit nadat hij het bezoek had uitgezwaaid.
De flits van onze camera vond hij minder plezierig, net als mevrouw K. trouwens, want nu heeft hij erg rare ogen gekregen terwijl die anders altijd zo mooi zijn: blauw-zwart inderdaad.

Wij hebben nu met Ieg afgesproken elkaar spoedig weer eens te ontmoeten in de Hoftuin, maar dan wel op een moment dat de jongens van Hof is Vol met hun neus in hun voerbak hangen of nog op bed liggen. Of anders mag Ieg ook wel voor ons po(e)seren op het dakje van de Borderliner (blafbeest), alleen krijgen wij dan wel weer inzoomfoto's, tenzij mevrouw K. een ladder meeneemt (en gebruikt). Maar dat zien wij eerlijk gezegd nog niet zo gauw gebeuren.

Os zoek, Boez maakt misbruik, Cera aan het schelden.

Oscar is een paar uur zoek geweest.
Het was al vreemd dat hij niet op tijd voor het eten thuis was, maar toen wij om 7 uur gingen zoeken, bleek hij nog geruime tijd onvindbaar.
K. is hem toen gaan zoeken met hulp van de Boez. Aan die hulp had zij echter niet veel want Boez zag er alleen maar de lol van in dat hij nog naar buiten mocht, maar serieus zoeken was er dus niet bij.
Gelukkig, rond 8 uur vanavond, dook de Os opeens op in de Kruidentuin. Hij kwam uit de richting van onze buurtsuper; daar was mevrouw K. om 5 uur nog heen gelopen, en sindsdien hadden wij hem niet meer gezien. Het kan dus zijn dat Oscar achter K. is aangelopen en dat hij ergens op haar heeft zit te wachten, niet wetende dat zij via een andere route terug zou keren.
De Hoofdredacteur heeft nu besloten dat mevrouw K. niet meer lopend de Katbladstraat mag verlaten, tenzij de haarfabrieken in huis opgesloten zitten. Wij hebben namelijk al eens eerder meegemaakt dat Oscar helemaal meeliep naar (halverwege) de apotheek, en toen zelfs dreigde de gevaarlijke weg over te steken in zijn verlangen mevrouw K. tot het einde toe te volgen.
Dit soort toestanden mogen niet meer voorkomen, aldus de Hoofdredacteur.

Ondertussen hebben onze drie reporters, veel later dan normaal, hun avondeten genuttigd. Want er kwam namelijk nog eens bovenop dat de Boez, na het zoeken, niet meer terug naar binnen wilde. Ja, dat kwam er ook nog eens een keer bij...
Bij controle van de voerbakjes is gebleken dat Oscar nauwelijks van zijn Gourmet heeft gegeten, en dat geeft zeer te denken.

Wij kunnen u ook nog melden dat Charli vanmiddag weer zijn toevlucht heeft gezocht tot de grote schuilhut, op onze bovenverdieping. Hij vond dat de normaalste zaak van de wereld en snapt niet waar wij ons druk om maken.
Cera heeft vervolgens een uur lopen gillen van verontwaardiging, totdat haar stem het begaf en zij nog slechts een schor geschraap kon voortbrengen.
De rust op de redactie is gelukkig thans weer wedergekeerd.

Kerstboom afgetuigd

Mevrouw K. heeft de redactiekerstboom afgetuigd en verwijderd.
Onze reporters toonden totaal geen belangstelling voor deze activiteit.
Dat was waarschijnlijk omdat ze lagen te slapen.

Weer aan de slag

Na een aantal dagen vuurwerkverlet, zijn onze reporters vandaag eindelijk weer aan de slag gegaan. Het duurde even voordat de Boez zich ertoe kon zetten naar buiten te komen, maar dat is niks nieuws. Bovendien is alle begin moeilijk, vooral na zo'n traumatische tijd vol oorlogsgeweld.
Jawel, wij hebben inderdaad nog dagelijks een paar keer te maken met harde knallen en mevrouw K. kan haar moordneigingen af en toe nauwelijks onderdrukken.
Maar dat terzijde.
Boez is weer aan het werk geweest, en daar gaat het om.

Ook Oscar is weer lekker bezig geweest. Hier ziet u hem vlak voor hij aan het werk ging nog even een paal van onze pergola markeren. Dat was dus tijdens het wachten op de Boez.

Ook moesten wij overigens op Cera wachten. Wij wisten niet waar zij uithing, alleen dat zij niet thuis was.
Uiteindelijk gingen we maar zonder haar op stap want er zijn grenzen aan ons geduld.
Maar nauwelijks een stap of 10 van de redactie verwijderd, kwam Cera toch nog tevoorschijn.

Jawel, likkebaardend uit het huis van Charli en Ollie nadat ons kort daarvoor nog verzekerd was dat Cera daar niet meer kwam bijsnacken!
Goed begin van het nieuwe jaar, heh?
Tjongejonge...

Maar er wordt weer gewerkt bij het Katblad en we vonden dat u dat moest weten. Vandaar dus.

Lease-hut

Charli, onze buurkat (maar in ons huis geboren) is afgelopen dagen twee keer zoek geweest. De eerste keer kostte het onze buuf best wel veel moeite om hem te vinden, maar bij zorgvuldige inspectie van onze bovenverdieping troffen we hem tenslotte aan in de grote (vuurwerk)schuilhut. Zodoende wisten wij dus de tweede keer direct waar we hem moesten zoeken, inderdaad.
Nu hebben wij maar onze leegstaande (want niet gebruikte), kleinere schuilhut te leen aangeboden, en thans staat deze doos dan ook bij Charli thuis op de bovenverdieping.
We hebben helaas nog niet vernomen of Charl gebruikt heeft gemaakt van de lease-hut; wellicht vindt hij deze niet goed genoeg, dat zou zomaar kunnen. We geven onze grote schuilhut echter niet af omdat deze nog steeds frequent (vooral 's nachts) door Cera wordt gebruikt, en wij hebben zelfs begrepen dat zij bezig is de binnenkant van dit onderkomen te verbouwen, dit tenminste gezien het lawaai dat regelmatig uit de hut klinkt.
Tot zover dit belangrijke nieuws dat ongetwijfeld vervolgd zal worden.

In de war?

Oscar is, denken wij, in de war geraakt door eerst natuurlijk het vuurwerk maar daarnaast ook het zachte weer. Hij is namelijk aan een nieuwe serie recordpogingen Pergola-zitten begonnen, terwijl het seizoen daarvoor nog niet is geopend.
Toen wij hem hadden verteld dat er geen tijdwaarneming was en hij daarboven dus voor niks met zijn schone buik op de vieze, natte balken lag, kwam hij spoedig daarna toch maar weer naar beneden. Maar dat was om een stukje te gaan wandelen met mevrouw K.

Ammoniak

Nadat Oscar gistermiddag nog (alweer) een paar uur onder onze sofa heeft gelegen, koos hij ervoor om de avond door te brengen naast mevrouw K., OP de sofa dus. Daarna heeft hij zich niet meer verstopt.
Vanochtend is hij zelfs naar buiten gegaan, al regende het behoorlijk. Hij gaat echter niet ver van huis want vertrouwt het nog niet helemaal.

Bovendien komt hij vaker dan anders naar het Poezenloket om te controleren of mevrouw K. nog wel aanwezig is.

Een enkele keer weerklinkt er nog een bescheiden knal door de buurt, maar wij verlangen natuurlijk zeer naar een totale knalstop. Al met al heeft de "lol" van het vuurwerk al veel te lang geduurd, vooral voor onze reporters, en we nemen aan dat alle andere haarfabrieken het ook spuugzat zijn.

Ventje Boezelmans ging nog helemaal niet naar buiten, tot ongeveer 15 minuten geleden (rond drie uur is dat dus). Wel heeft hij eerst goed gecontroleerd of het daar wel veilig was. Dat deed hij aan de binnenkant van het raamkozijn, maar dat kunt u zelf ook constateren als u de foto bekijkt.

Cera ligt de hele dag al in de schuilhut onder de zoldertrap. Waarom weten wij niet. Wij zullen nu straks proberen haar naar beneden te lokken met wat snoepjes; misschien dat ze daarna een frisse neus wil halen?

De kattenbakken hebben na het frequente bezoek van de afgelopen dagen een grote beurt gekregen. Het stonk vreselijk naar ammoniak en dat maakten wij nog nooit eerder mee. Maar dat dus terzijde.

Zeer buikje...

Oscar voelde zich vanochtend nog niet helemaal lekker. Hij trok zich weer terug onder de sofa en was flink aan de diarree. Misschien door het langdurig liggen op de koude vloer?
Dat zou zomaar kunnen, en daarom hebben wij hem aangeraden om een niveau hogerop te gaan, want het knallen is toch heel wat minder erg dan afgelopen nacht, heh? Ja, dat was wel waar...

En nu ligt hij dus gelukkig weer half op de sofa, half op zijn eigen kussentje. En mevrouw K. heeft beloofd om bij hem te komen zitten, voor de gezelligheid. En dan zal zij hem vast ook wel willen aaien over zijn zere buikje; misschien helpt dat wel.
Opschieten, mevrouw K.!

Ja, ja, ze komt er al aan! Nu ja!

Kort nieuws

In de Katbladbuurt is afgelopen nacht een enorme hoeveelheid vuurwerk afgeschoten. Het hoogtepunt vond uiteraard een paar minuten na middernacht plaats en duurde tot ongeveer 01.30 uur. Doch heel veel mensen hadden blijkbaar een enorme voorraad knallers ingeslagen, en dus bleef het nog urenlang behoorlijk lawaaierig. Rond 04.00 uur werd er in de Katbladstraat (vlak voor de deur van onze redactie) nog steeds geknald.
Pas nu (eind van de ochtend) komen onze haarfabrieken weer een beetje tot rust en zijn ze zelfs even een frisse neus gaan halen.

Oscar heeft het meest geleden onder het vuurwerkgeweld. Hij heeft gisteren de hele dag beurtelings onder onze sofa en onder de keukenkastjes gelegen en heeft geen hap gegeten, de bak ook niet bezocht. Hij is pas weer tevoorschijn gekomen rond negenen vanochtend en heeft toen nog een uur gewacht eer hij naar buiten durfde te gaan.
De Boez was gisteravond nog redelijk ontspannen, maar tegen middernacht is hij onder ons dekbed gekropen. Daar is hij urenlang blijven liggen, tegen mevrouw K. aan.
Cera bleek het minst in paniek te raken. Ze gedroeg zich tot middernacht vrij normaal en heeft zich zelfs nog even  laten verleiden tot een spel met de hengel. Toen de hel losbrak is zij echter onder ons bed gekropen, achter de deken die voor de gelegenheid tot op de grond hing.
De schuilhutten zijn alleen door haar en de Boez gebruikt toen het lawaai in de loop van de vroege ochtend wat minder werd, maar we hadden ze dus in elk geval niet helemaal voor niks gemaakt.
Van het ontbijt is nog niet veel gegeten.
Mevrouw K. heeft nog zeker 2 koppen koffie nodig om weer helder te worden. De Hoofdredacteur hebben wij nog niet gezien.