Knap en bedreven

Zowel de Boez als Oscar komen weer regelmatig thuis met allemaal Nagelkruidzaadjes in hun vacht; die verzamelen ze in de Kruidentuin (maar dat wist u natuurlijk al).
Nu zitten die zaadjes lekker vastgekleefd in de poezelige haartjes, maar dat blijft niet zo. Nee, op een gegeven moment zijn ze uitgekleefd en vallen ze ergens op straat, binnenshuis op de grond, of (bij voorkeur uiteraard) op ons dekbed of in een stoel. En daarom vindt mevrouw K. het altijd een goed idee om de zaadjes voor ze uitgekleefd (zeg maar) zijn, met een borstel uit de vachtjes te verwijderen. Doet geen pijn en is zo gebeurd. Oscar laat het borstelen dan ook graag toe, en zo kunnen wij de schade (ook weer zeg maar) beperken. Doch het Boezelmanneke doet het liever zelf, het verwijderen van de zaadjes. Ook weer bij voorkeur op ons dekbed, maar deze keer gelukkig gewoon op de kamervloer.

Gewoon een kwestie van even goed poetsen met de schuurtong, maar omdat ze dan allemaal in je bek terecht komen moet je ze wel zo gauw mogelijk uitspugen, heh? Ja, want in je bek is bah.

Na elke lik over zijn vacht zien wij die grote, roze schuurlap uit z'n bek hangen, en vervolgens spuugt (of werpt) hij zeer bedreven de zaadjes in willekeurige richting om zich heen uit.
Wat knap zijn ze toch, heh, die haarfabrieken?

Wekelijks terugkerend leed

Japekoppie:
Ik wil bij deze graag mijn ongenoegen kwijt betreffende het wekelijkse bezoek van een vreemde dame die of de beneden- of de bovenverdieping op zijn kop zet. Als zij beneden bezig is met het zuigmonster vind ik het nog wel uit te houden want dan kan ik gewoon blijven liggen pitten op bed (hoewel ik dan enkele uren lang niet mijn voerbakje kan bereiken en dat is toch wel bijzonder storend), maar doet zij zoals nu de boel op de bovenverdieping, dus rond het bed en onze andere rustplaatsen, dan heb ik daartegen toch wel ernstige bezwaren. We moeten op zo'n ochtend met zijn allen maar zien waar we heen moeten of kunnen, je hebt dus geen enkele voorzorgsmaatregelen genomen wat dat betreft, en als het buiten (zoals vandaag) ook nog klettert van de regen, zitten wij allen met een zeer ernstig probleem. Hoor je wat ik zeg en snap je een beetje wat ik bedoel, heh? Ik eis dus dat je haar nu onmiddellijk buiten de deur zet zodat wij met directe ingang weer kunnen beschikken over onze rustplekken, ja?

Wel, het was dus gisteren dat ik zo tegen mijn mens tekeer ging, maar ze ondernam niets en dat andere, vreemde mens kon dus gewoon doorgaan met haar geveeg, gepoets en lawaai op onze bovenverdieping.
Ik kan u wel vertellen dat ik me elke week weer vreselijk opwind over die zogenaamde schoonmaakacties; ik vind het allemaal maar grote onzin en elke keer weer ben ik vreselijk van slag en zit ik daarna nog urenlang knap chagrijnig te wezen.

Toen ze dus niet had gereageerd op mijn eis, die mevrouw K. die zogenaamd zo goed voor mij zorgt, ben ik maar even wat gaan snacken. Nee, niet veel hoor, want met zulke grote zorgen aan mijn kop krijg ik bijna geen brok door mijn keel. Mijn moeder (mevr. Troy - red) liep me daar beneden bovendien constant voor de poten omdat ook zij in de war was - maar ze durfde er niks van te zeggen -, de Boez daar heb je niks an want die vlucht ergens een klerenkast in of gaat naar buiten maar dan alleen als het niet regent en Os en Cera waren naar buiten gegaan omdat ze die vrouw dus ook niet zien zitten en dat zuigmonster al helemaal niet. Huh, effe ademhalen. Nee, ik ga op zo'n moment niet op de sofa of in de stoel want ik wil boven liggen en word dus helemaal onrustig en misselijk als dat niet kan, snapt u?

Wel, tenslotte ben ik dus toch maar naar buiten gegaan en werd daar nog chagrijniger omdat het dus kletterde van de regen hoewel het op dat moment even wat minder hard kletterde overigens, maar ik werd toch wel nat. Enigszins ja.

Of de dag nog een beetje leuk werd toen die vreemde vrouw was vertrokken?
Wel, eerlijk gezegd werd het aan het eind van middag toch nog wel een beetje aardig omdat de Boez jarig was blijkbaar (ja, weet ik veel, ik doe daar niet aan) en er visite kwam en er een klein kaasproeverijtje plaatsvond waar ik als enige haarfabriek aan deel mocht nemen. Nee, niet veel bijzonders, een beetje camemdinges, wat geit en een stukkie abdij, en ik kreeg daar heel kleine fliebertjes van omdat ze anders niet van me af kwamen maar ik heb dus wel een maagprobleempje, vandaar klein. Die fliebers ja, erg klein dus. Ja, ik heb me behoorlijk uit moeten sloven om die fliebertjes los te peuteren, maar ik vond dat ik ze had verdiend vanwege de narigheid eerder op de dag, snapt u?
Nee, ik geloof dat ik nu alles met u heb doorgenomen en verder niks op mijn lever heb. Voor dit moment althans. Behalve dan dat ze nog wegging, dat mens Katblad, en dat we veel te laat ons diner kregen. Ja, gelukkig hield ik het uit dankzij die eerdere fliebertjes, maar dat moet ze toch niet vaker flikken, zo laat thuiskomen.
Nee, dat was het. Ga je nou nog een boterham eten of hoe zit het? Doe er dan maar ham op, dan blijf ik nog even gezellig bij je zitten, heh?

Partij Hof is Vol lijkt ingekakt

Toen wij de Hoftuin betraden zagen wij Panda. Hij zat op de put maar leek ook wel een beetje in de put te zitten; in elk geval keek hij niet zo blij. Was het omdat wij als ongewenste vreemdelingen zijn tuin bezochten? Of was het misschien het sombere weer (waar mevrouw K. ook zo langzamerhand aardig depressief van wordt)? Of speelde hier iets anders?

Ah, daar had je Harremans (of Harry zo u wilt) ook. Zat in zijn deuropening te dralen en keek ook al niet al te vrolijk. Nu moeten wij daarbij vermelden dat de ogen van beide broers altijd in een enigszins droevige stand staan, maar nu straalden zij nog een soort vermoeidheid uit ook.

De enige die nog voor een beetje vrolijke noot zorgde was de kikker bij de vijver van Bohr (de Hofvijver dus), want toen mevrouw K. voorbij liep hoorden wij een raar soort gekraak uit zijn bek komen. En omdat mevrouw K. in een wat melige bui was liep zij enkele keren heen en weer om nogmaals het merkwaardige geluid uit de kikkerbek te mogen ervaren. Gelukkig was er (behalve de haarfabrieken dan) niemand die mevrouw K. zag experimenten (zeg maar) met het  afschuwelijke beest.

Toen we omkeken zagen we dat Panda op een bankje was gaan liggen en dat de Boez hem zonder problemen passeerde. Waren Harry en Panda misschien gestopt met het uitzetten van illegalen? Lag de partij Hof is Vol misschien wel op zijn ko... eh achterste?
Niet te snel conclusies trekken mevrouw K., eerst maar eens verder rondkijken en afwachten. Misschien bedienden Har en Panda zich wel van een nieuwe tactiek, heh? En zouden de later nog in actie komen! Ja, want je weet maar nooit met Hof is Vol.

Even dachten we nog dat Har in de startblokken ging zitten, maar hij hield de Boez alleen maar in de smiezen, volgde hem dus wel degelijk met zijn ogen maar ging niet op hem af, bleef gewoon zitten waar hij zat. Misschien deed de partij wel aan een zomerstop? Ja, want er moet toch een verklaring zijn voor het suffe gedrag van de broertjes H en P?

Wel, Cera had vanuit de Poort de situatie een tijdje zitten bestuderen en was ook tot de conclusie gekomen dat de broertjes een soort van vakantie hielden. Eerst wat aarzelend, maar toen kwam zij toch achter mevrouw K. aanhobbelen zonder zich verder bedreigd te voelen door de aanwezigheid van H. en P. Nou, de wonderen zijn de wereld nog niet uit, heh? Fijn voor Cera dat de broers daar een beetje depri zaten te wezen, maar niet goed voor het Katblad, want als het alsmaar pais en vree is in de Katbladbuurt gaat de spanning eraf. En dan kunnen we het LKB wel opdoeken, toch?

Oscar liep achter Cera aan. Ook al helemaal op zijn gemak. En wij zagen dat P. en H. dus wel onze reporters in de gaten hielden, maar ze verroerden verder geen vin.
Nee, dit was geen goed teken.

Cera had een wasrek met zwart goed gevonden en schuifelde wat heen en weer tussen de diverse broekspijpen. Dat vonden wij natuurlijk niet zo'n goed idee, want zomer of winter of wat voor jaargetijde ook, katten blijven nu eenmaal haarfabrieken en dat kun je vooral erg goed op zwarte kleding zien.
Cera? Kom je even tussen de was vandaan alsjeblieft? Anders krijgen we misschien mot met één van de mensbewoners hier, heh? Ja...

De jongens waren alvast aan een grasinspectie begonnen. Nee, we hadden al eerder vastgesteld dat sommige pollen niet meer te redden zijn en dat je je hier niet meer leuk kunt verstoppen. Maar een paar kleine hapjes van die ene pol die het nog deed konden nog net, en er werd dus flink gekauwd. Hier gelijk uitbraken, heh jongens? Nee, niet straks op ons tapijt dus.

Boez en Cera deden nog even op hun gemak een rondje bamboe-snuffelen, maar achter ons begon Panda nu toch wat onrustig te worden en had zich verplaatst.

Hij was nu midden in de tuin gaan zitten en keek met toegeknepen ogen onze richting uit. Nu moeten we eerlijk toegeven dat noch Panda, noch Harremans het ooit in hun kop zullen halen om onze reporters aan te vallen als ze met zijn drieën op een kluitje zitten. Dat is gewoon te gevaarlijk voor de broertjes, want met name onze jongens zijn natuurlijk ook niet voor de poes en laten heus niet met zich sollen.

Maar als de groep uit elkaar valt, zoals nu (Cera liep achter mevrouw K. aan naar de Poort toe), komt meestal één van de twee broers haar wel achterna om ons zachtaardig modelletje de Poort door te meppen, en dat gebeurde nu dus niet.

Jawel, we kunnen derhalve vaststellen dat hier sprake is van een ernstige verandering (omslag) van gedrag en/of cultuur in deze Hoftuin. We zullen daarom de leden van Hof is Vol goed in de gaten moeten houden, en mochten wij meer te weten komen over deze vreemde zaak laten wij u dat uiteraard onmiddellijk weten.

Na het maken van dit bericht kwamen wij aan de weet dat het huis van P. en H. rond de tijd van dit verhaal veelvuldig werd geteisterd door in- en uitlopend klein mensvolk, en het is dus ook nog heel goed mogelijk dat de broers daarvan onder de indruk en van slag waren. Maar helemaal zeker weten doen we dat niet. Wij blijven de partijleden van Hof is Vol dus extra goed volgen.

Aandacht!

Cera:
Heeft iemand vandaag al tegen me gezegd hoe mooi en zacht mijn buikvachtje is?
Boez? Oscar? Fotograaf dan? Mevrouw Katblad? Wie dan ook?

Wegkwijnende kruidenplanten

Oscar kan helaas niet meer zijn rondjes om het centrum van de tuin lopen. Dat komt doordat de Oost-Indische kers is gaan woekeren en zodoende over de paaltjes heen gegroeid is.
Maar dat is nog niet het ergste; de kers heeft zich ook over diverse tijm- en rozemarijnplantjes geworpen en deze kruiden dreigen nu door gebrek aan zonlicht weg te kwijnen. Misschien kunnen wij één dezer dagen een keer met de snoeischaar langs om tenminste de nieuwe kruidenplantjes weer wat lucht te geven. Zijn er nog  meer vrijwilligers in de Katbladbuurt wellicht?

Buiten altijd feest / Boez 4 jaar vandaag!

Boez:
Vlieg in de keuken. Lastig ding en snel ook. Mens zegt dat-ie op ons voer afkomt en daarom moeten we steeds gelijk alles opeten, dan gaat-ie weer weg. Doe ik niet, doe ik nooit. Ik eet liever brokkies. Of nog lieverder snoepies, maar die worden gedoseerd gegeven helaas.
Achter vliegen aan doe ik niet meer, alleen als ze voor m'n neus langsscheuren en me pesten, dan wel. Bijen en hommels doe ik ook niet meer aan. Ja, ben oud en wijs geworden namelijk. En een beetje te zwaar voor al te ingewikkelde capriolen, zeg maar. Mens Katblad zegt dat ik ver over de 5  kilo ben, misschien zelfs wel over de 5.5. Maar er zit geen grammetje vet op m'n lijf. Nee, ik ben gewoon groot gegroeid. Groter dan Japekoppie, groter dan Os (langer en hoger - red.).
Nou ben ik vandaag dus 4 jaar geworden. Jawel, het zou dus feest moeten zijn. Maar het regent en er is een vreemde vrouw gekomen die nu boven aan het poetsen is, dus uitslapen kon ook al niet. Ik ben trouwens wel gisteravond weer onder het dekbed gekropen want het was koud en dat vond zij ook. Maar toen ze in slaap viel en gestopt was met knuffelen ben ik vertrokken, want dan vind ik er niks meer aan. Nee, dan kan ik net zo goed op mijn sofa verder slapen, die staat bij het raam en dan kan ik af en toe nog naar buiten kijken ook.
We kregen vanmorgen gewoon Gourmet, niks bijzonders dus. En Os is de regen in gegaan, de mafkees. Een verjaardag van niks dus. Maar misschien gaat die regen straks wel weg en wordt het toch nog leuk vandaag. Want buiten is het namelijk altijd feest en meer heb ik niet nodig. Behalve snoepies dan natuurlijk.

Op vakantie

We zullen de kleine Loesje even een poosje moeten gaan missen, want zij is met haar mensenkinderen en blafbeest-huisgenootjes vertrokken naar de camping en zal zich daar enkele weken bezig gaan houden met het bomen klimmen, jagen in de natuur en allerlei andere belangrijke zaken.
Als afscheid van de Katbladbuurt wilde ze nog wel even voor ons een vliegebeestje uit de boom plukken, maar de bomen hier zijn eigenlijk te hoog en ze wilde natuurlijk niet de kans lopen het wielhuis te missen. Daarom zag zij van haar voorgenomen plan af en bleef het bij het bestuderen van het diertje. Wij wensen Loes heel veel plezier in de vrije natuur!

Een hoop klachten

Charli heeft bij mevrouw Katblad een aantal klachten ingediend. De eerste klacht betrof het op sommige momenten gesloten zijn van het Poezenloket, de tweede ging over het feit dat Wamy weer zeer regelmatig door het kattenluik zijn huis binnenkomt om de voerbakjes van Ollie en hemzelf (Charl dus) zogenaamd te controleren.
In de derde klacht sprak hij zijn ongenoegen uit over het feit dat hij een mep van zijn broer Japekoppie had moeten incasseren toen zij beiden tegelijk op de buitentafel wilden plaatsnemen, en de vierde klacht betrof het wisselvallige weer. Wij hebben de klachten van Charli genoteerd en hem beloofd e.e.a. in de eerstkomende redactievergadering bespreken. Dat zal dus wel weer een lange zitting worden.

Onsamenhangend verhaal

Tijdens onze ronde kwam wij in de Parallelstraat Luna tegen. Ze ging behoorlijk te keer tegen Oscar, die zoals u op de foto kunt zien heel lief zat te wachten tot de fotograaf klaar was met het plaatjes schieten.

Toen Luna klaar was met haar vreemd gebrabbel tegen Oscar, begon ze een onsamenhangend verhaal aan mevrouw K. te vertellen.

Ondertussen hield ze natuurlijk wel de Os in de gaten, maar dat spreekt vanzelf.
Helaas konden wij Luna niet goed verstaan, maar wat zij te vertellen had ging op een toon die mevrouw Troy ook wel eens bezigt als zij een Katzheimer-episode heeft. Het betrof haar identiteitskaart of parkeergunning die zij ergens verloren heeft en niet meer kan vinden. En meer van dergelijke dingen dus.
Wij zien Luna overigens niet zo vaak meer op straat, maar des te meer in het slaapkamerraam met uitzicht op de diverse keukendakjes; wij begroeten haar dan vriendelijk en roepen haar bemoedigende woorden toe. Aan haar boze blikken kunnen we dan zien dat zij op zulke momenten volkomen helder is.

Jongste moet mee in Katmobiel!

Onze jongste Katbladbuurthaarfabriek moest vanmiddag naar de dierenarts. Niet omdat het al tijd was voor haar prikjes maar omdat ze ontstoken oogjes had.
Zodoende werd ze met mens Dennis meegenomen in het wielhuis van mevrouw Katblad (de Katmobiel dus). Mickie gedroeg zich flink maar moest wel steeds heel erg bibberen en een klein beetje mauwen.

Ja hoor, inderdaad ontstoken oogjes, maar ook vrij hoge koorts! Waarschijnlijk dus een virusje, maar toch ook maar een (langwerkend) prikje met een antibioticum voor het geval...
Omdat Mickie voor het eerst bij deze dierenarts was, werd ze gelijk nog maar even verder nagekeken en gewogen. Ook werd er goed onder haar staart gekeken. Waarom? Wel, heel soms kan een lapje ook een ventje zijn (1 op de 300.000); de dierenarts had dat wel eens meegemaakt. En dat ventje bleek dus steriel.

Maar Mickie is toch echt een klein dametje en dat is maar goed ook (vanwege de rivaliteit tussen haar en Myo, bedoelen wij).
Dennis kreeg een tube zalf mee voor de oogjes van de kleine lap, en als ze snel opknapt kan ze over 14 dagen haar prikjes krijgen. En daar Myo ook weer aan een APK toe is, zal hij dan ook meegenomen worden in de Katmobiel. Dat kan nog lachen worden (of juist niet).
Wij wensen het kleine Mickje heel veel beterschap toe!

Boze blikken en nieuwe gordijnen

Toen mevrouw K. met twee van haar reporters de Kruidentuin betrad, waren Kaija (links) en Siep (rechts) direct op hun hoede. Hoewel haar partij (Trots op Nepeta-land) nooit echt van de grond is gekomen, blijft zij zich verzetten tegen de constante stroom vreemdelingen en illegalen in haar tuin. Rechtstreeks aanvallen zal zij de andere haarfabrieken niet, maar wel kunnen de ongewenste bezoekers rekenen op behoorlijk vuile blikken en de nodige verwensingen. Niet dat de gasten zich daar wat van aantrekken...

Terwijl Kaija probeert haar vijanden met haar blikken te doden, is Siep 'm weer naar binnen gesmeerd; zij boft dat de deur openstaat en zich kan terugtrekken in de veilige omgeving van de sofa.
Maar Kaija houdt dus wel stand.

De vreemdeling blijkt deze keer onze eigen Japekoppie te zijn. Hij is meegekomen om de fotograaf te vergezellen en de Kruidentuin aan een snelle inspectie te onderwerpen, en de aanwezigheid van Kaija met haar boze blikken laat hem volkomen koud. Tenminste, zo lijkt het.
Wel Japie, nog iets bijzonders te melden?

Jazeker, de mensen van Vlinder zijn (met medeneming van de mooie, roze/oranje haarfabriek nemen wij aan) verhuisd en hier is het bewijs: een stapel lege verhuisdozen van de nieuwe bewoners. Wij zien inderdaad prachtige, rode gordijnen in het huis hangen en die hingen er een paar dagen geleden nog niet.

En dan blijkt dat Japekoppie toch juffrouw Kaija in de gaten houdt. Heel even, stiekem, kijkt hij om en ziet haar (nog steeds op wacht) staan. Dan gaat hij weer rustig door met verkennen.

Dartelende vlindertjes

Na het mooie weer van de laatste dagen zijn er opeens veel meer dartelende vlinders in de Kruidentuin. Hier ziet u er drie; ze vlogen alsmaar vrolijk buitelend om elkaar heen en achter elkaar aan.

Gelukkig was Oscar in een luie bui en hij liet de drie met rust.
Onze fotograaf heeft een tijdje vergeefs op wacht gestaan/gezeten bij de diverse vlinderstruiken om een kolibrievlinder te spotten; deze komen maar zelden in de stad op bezoek en zijn dan bovendien altijd slechts op doorreis.

Ongediertebestrijding

Jawel, vandaag was weer vlooiensmurrie-dag. En al ben je reporter, ook jij moet eraan geloven want een redactie vol springbeestjes heeft mevrouw K. liever niet.
Mevrouw Troy had (heel gelaten) twee dagen terug al haar pipetje in ontvangst genomen, vandaag waren de vier anderen de klos.
Oscar hadden wij tijdens het brokjes eten bediend; hij had het niet eens in de gaten want was met al zijn aandacht gericht op het uitzoeken van de smakelijkste exemplaren. Maar natuurlijk ging hij vervolgens wel lekker in de aarde en andere prut/vuil/ellende liggen rollen, met een zeer gore plek als resultaat.

De Boez hadden wij bij verrassing bij zijn kladden gepakt, en hij maakte dus wel een hoop stampij tijdens het leegknijpen van 't pipet in zijn nek. Na een flinke gilpartij en veel verzet (doch helaas want in de houdgreep), ging hij tenslotte met zijn portie Bayer Advantage in zijn kraag chagrijnig de hort op.
Na ruim een halve dag niks meer van hem gezien te hebben ging mevrouw K. maar eens naar het ventje op zoek, met assistentie natuurlijk van Cera en de Os. Cera had overigens ook niet moeilijk gedaan bij haar pipet, want zij is gewoon een brave meid en snapt de noodzaak ervan. Bovendien hadden wij haar wijsgemaakt dat het Anais Anais was, en ze geloofde dat blijkbaar.
In de Kruiden riep Mevrouw K. zich eerst schor, maar het Boezelmannetje kwam niet tevoorschijn. Zat hij dan misschien ergens op het dak? Of was hij naar de Hoftuin gegaan? Misschien lag hij wel onder het grote bed te kniezen of was hij bezig in onze klerenkast de jasjes en blouses van mevrouw K. te besmeuren?

Doch, na drie rondjes in volstrekt stilzwijgen sluipen om het centrum van de Kruidentuin heen, hoorde mevrouw K. opeens wat geritsel. Het kwam tussen de lavaplantstengels vandaan. Ze (K. dus) stond op vele meters (10?) afstand en gebruikte de zoom van de camera. En jawel, daar zag ze hem, daar had het gozertje zich dus verstopt.

Mevrouw K. liep vervolgens naar het Maggie-bos toe, en toen bleek dat onze reporter en speurneus Cera het ventje allang had gevonden. Ze lag reeds een tijdje op het mens te wachten en vroeg zich af waarom wij niet eerder die kant uit waren gekomen; het was namelijk voor haar zo duidelijk als wat dat Boez daar zat; kwestie van goed ruiken, kijken en luisteren.
Foutje, mevrouw K.! U weet toch zo langzamerhand wel dat uw eigen reporters beter kunnen zoeken dan uzelf? Nou dan!

Boez bleek nog steeds bezig te zijn met het weglikken van de Bayer-plek, zeg maar. Onbegonnen werk natuurlijk, want geen enkele haarfabriek kan bij dat ene kleine plekje in zijn nek komen, noch met pootjes, noch met tongetje. Vandaar ook dat de Boez zich erg gefrustreerd voelde en van huis was weggegaan om zich hier te verstoppen.
Alleen was hij er niets mee opgeschoten.

En zo te zien was hij ook niet op het idee gekomen om ergens in de aarde of het zand te gaan rollen, zoals de Os altijd pleegt te doen en had gedaan. Niet dat je daar wat mee opschiet, maar dan heb je tenminste nog het gevoel dat je je punt hebt gemaakt of iets dergelijks.

Wel Boez, we hebben je nu ontdekt dus je kunt net zo goed met ons naar huis gaan, vind je niet?

Nee, de Boez vond van niet. Hij stootte nog een paar afschuwelijke keelgeluiden uit om zijn ongenoegen kenbaar te maken, en weigerde afscheid te nemen van de Maggiplant, zelfs nadat mevrouw K. hem snoepjes had beloofd.

Mevrouw K. is trouwens erg opgelucht over het feit dat alle reporters weer voor minstens een maand vlooienvrij zullen zijn of blijven.
Zij heeft overigens van de dierenarts vernomen dat er een nieuw vlooienbandje op de markt is gekomen dat 8 maanden lang werkt, en dat ook nog eens korte metten maakt met teken en mijten. Doch, lieve lezers, mijten schijnen in de stad niet voor te komen, teken werden ook nog niet gesignaleerd in de binnenstad maar wij kennen wel verhalen over haarfabrieken die met hun bandje ergens aan een boomtak bleven hangen (met zeer ernstige gevolgen). Dus wat is wijsheid, heh? Daarom een vraag aan alle stadsmensen die stadskatten mogen verzorgen: Heeft u (en uw haarfabriek) ervaringen gehad met teken in de stad? Of met deze nieuwe bandjes? Wij zijn zeer benieuwd...

Met wie had Monster mot?

Het werd weer eens hoog tijd voor een wat langere ronde door de Katbladbuurt, en reporters Cera en Oscar meldden zich om met de fotograaf mee te gaan. Omdat wij nog pas de Kruidentuin hadden geïnspecteerd bleven we daar niet al te lang hangen. We liepen snel de Parallelstraat door, op zoek naar nieuws natuurlijk, en kwamen in het tweede deel de kleine Anijs tegen. Ze zat vlak bij haar huis (witte bankje) en had niet veel te vertellen. Dat kwam omdat er verderop een ruzie gaande was en daarvan leek ze onder de indruk. We hoorden inderdaad ook een hoop haarfabriekengekrijs uit de richting van het Gevaalijke Water komen.

Natuurlijk zetten we flink de pas erin omdat we de ruzie wilden verslaan, maar plots hield het gekrijs op en zagen wij Monster op ons af komen lopen.

Nu zien wij Monster wel meer rondscharrelen in de Katbladbuurt, maar dan voornamelijk in de avondschemer. En dat trekt onze camera (Canon) dus niet zo goed (hebben wij al eens eerder over geklaagd). Afijn, we gingen nu proberen om bij daglicht een fraaie kiek te maken van Monster.

Doch Monster had erg grote haast en liep zeer geagiteerd snel door. Wel, dan moesten we maar gauw eens gaan kijken met wie Monster ruzie had gemaakt, en daarvoor moesten we dus naar het Gevaarlijke Water. De fotograaf ging voorop, Cera en Oscar volgden.

En daar kwam Sonny ons al tegemoet! Hij had een hoop te vertellen en was zeer gul met kopjes. Totdat er een andere haarfabriek arriveerde.

Het was de Wams en hij was zeer opgewonden, zwaaide tenminste driftig met zijn staart heen en weer. Was hij dan degene die het aan de stok had gehad met Monster? Je zou het bijna denken!
En opeens kwam de volgende gedachte bij mevrouw K. op. Was het mogelijk dat de verhuizing van Wamy misschien ook te maken had met de frequente dakruzie's tussen deze twee voormalige buurjongens?
Ja, het zou zomaar kunnen inderdaad.

Gizmo was ook in de buurt en kwam van achter een aantal fietsen tevoorschijn. Wij denken dat zij daar verstopt had gezeten. We hadden niet de indruk dat zij één van de vechtersbazen was geweest...

Wel, het bleef uiteindelijk bij gissen want we kwamen er niet uit.
En daar Cera en Oscar verder wilden (en ook alvast gingen), nam de fotograaf afscheid van het drietal van MaGiz en sjokte achter de twee reporters aan.

Nog net op tijd zagen wij Bobo in haar deuropening zitten. Ook nog een amok-kandidate! Of was zij slechts toeschouwer geweest? Nu wisten we het helemaal niet meer. Tijd om naar de redactie terug te gaan!

Sonny liep nog een klein stukje met ons mee. Wij hoopten dat hij dat deed voor de gezelligheid, maar het kan natuurlijk ook zo zijn dat hij gewoon effe van de aanwezigheid van de Wams verlost wilde zijn.

Oscar ging nog even bij Lima langs en werd door zijn ex-huisgenoot allerhartelijkst ontvangen middels een paar lebbers over zijn kop. Jaja, brok in de keel, heh?

Vlakbij de redactie zat Japekop ons op te wachten: of het nog geen tijd was voor een kaasproeverij?
Dat was het helaas voor hem niet.