Zo alleen 's nachts, op die sofa....

Het dekentje van Oscar moest in de was, want zat vol met zaadjes van het Nagelkruid en was behoorlijk goor geworden na het contact met een vacht die in de storm en regen het een en ander aan prut en modder had verzameld, om het maar zo te zeggen.
Wel, we hadden een goede oplossing gevonden als vervanging van het dekentje. Tenminste, dat dachten we dus.
Een superzacht kattenbedje waarin mevrouw K. zelf wel op had willen liggen als het wat groter was geweest. Perfect voor de Os, toch? Nee dus.

Os koos voor het piepkleine kattenbedje, dat in eerste instantie ook nog was gevuld met kattenspeeltjes. Ja, inderdaad lekker dichtbij de verwarming, maar minder comfortabel, dachten wij.
We haalden de speeltjes eruit om Os te plezieren en meer ruimte te geven, en hij vond dat een prima idee.
Doch, zodra zijn eigen dekentje weer fris gewassen op de sofa werd gedrapeerd, verliet hij het het kleine mandje onmiddellijk en nam hij zijn oude plekje weer in....
Hoe lang woont Oscar nu bij ons? Een paar maanden? Sinds ergens in de zomer?
We zijn erachter gekomen dat hij best lang heeft moeten wennen aan zijn nieuwe huis. Ja, hij was er al aan gewend om regelmatig brokjes te komen eten, maar wist dat hij geen avondmaal kreeg en aan het eind van de middag of begin van de avond terug moest gaan naar zijn eigen huis. Nu, na een paar maanden wonen op de redactie, is hij nog steeds regelmatig in de war. Hij moest toch altijd voor het avondeten naar buiten? Wel, tegen zessen gaat hij dus nog altijd uit zichzelf naar buiten, als de anderen zitten te wachten op het openen van zakjes of blikjes. Nog steeds moeten wij hem regelmatig vertellen dat hij welkom is als het gaat regenen. Hem roepen nadat hij uren op onze buitentafel heeft zitten kleumen. Maar dan komt hij wel heel snel (en dankbaar) bij ons binnen. Hij voelt zich echter blijkbaar nog steeds een "gast", en dus op bezoek. Al verdedigt hij het gebied voor de redactie vol overgave, en slaat hij zeer gedreven de Wams ons huis uit als dat boefje brokjes komt stelen.
Oscar durft nog steeds niet bij ons boven te komen. Nee, dat is het gebied waar mevrouw Troy en Japekoppie het voor het zeggen hebben, en dat is voor hem blijkbaar verboden terrein. Zijn nieuwe "thuis" bestaat dus uit onze keuken, de stoelen onder de werktafel van mevrouw Katblad, en de sofa. En natuurlijk de buitentafel.
Wij zijn benieuwd wanneer de Os eindelijk de moed heeft om eens naar boven te gaan en lekker op een bed te gaan liggen. Maar we gaan hem niet dwingen. Het komt vast wel een keer goed. Maar we zouden hem zo graag ook 's nachts bij ons hebben. Hij ligt dan zo alleen, daar beneden op zijn dekentje op de sofa.....

"Foute reacties"

De laatste paar dagen worden wij gebombardeerd met "foute" reacties, dat wil zeggen: rare berichten in minder leuke sfeer, zeg maar....
Daar de afzender van de berichten onder "reacties" in eerste instantie niet zo makkelijk te achterhalen is, hebben wij besloten om de berichten die volgens ons niet grappig, vunzig of op een andere manier beneden peil zijn, of waarvan wij twijfelen aan de afzender, niet te plaatsen. Ook reacties op berichten van ouder dan een week of meer, plaatsen we niet.
Het is verder heel onaangenaam om zulke flauwe reacties op ons blog te ontvangen, en we verzoeken de betreffende grappenmaker (we denken dat het slechts om één gestoorde geest gaat) te stoppen met deze ongein. We wijzen hem/haar er tevens op dat het voor ons mogelijk is om zijn/haar IP-adres te achterhalen (via onze nieuwe bezoekers-teller) en stappen te ondernemen wanneer deze flauwekul niet ophoudt.
Een zeer boze en strijdlustige mevrouw Katblad.....

Wandeling in de Storm, deel 2, slot.

Wel, zo zie je sommige haarfabrieken maandenlang niet, en dan zie je ze opeens weer eens voor het raam opduiken. Wij vinden het overigens altijd erg prettig om alle katten uit de buurt regelmatig te zien, want zo weten we tenminste dat ze er nog zijn!
Wie dit is? Monster natuurlijk! Hij komt niet zo vaak op straat, maar wel op het dak en een enkele keer dus voor het raam.

Natuurlijk had Monster geen interesse in mevrouw K. met haar camera, maar des te meer in Oscar en Cera. Het was tenslotte zijn huis met zijn struiken waar ze in aan het rondsnuffelen waren, en dan moet je goed opletten dat er geen ongeoorloofde handelingen plaatsvinden, zoals markeren bijvoorbeeld. Doch dat waren onze twee reporters helemaal niet van plan...

Nee, de Os had het erg druk met een platgewaaide klimroos; hij probeerde de takken uit de knoop te halen maar dat was onbegonnen werk. Bovendien zaten er doornen in en die kunnen nog wel eens gemeen prikken, heh Os?
Mevrouw K. wilde nu echt wel weer eens doorlopen, en ging alvast vooruit.

Op de stoep bij het Gevaarlijke Water was de storm op zijn hevigst. Vandaar ook dat onze reporters dicht tegen de muur aan bleven lopen en mevrouw K. er heel bewust voor koos om niet naar het Water toe te gaan. Stel je voor, heh? Nee, liever niet....

In de Katbladstraat kwamen we langs het huis van Pepper. Inderdaad, wij moeten nog steeds eens langs bij deze haarfabriek voor een interview; dat is er helaas nog niet van gekomen.
De vorige keer dat wij Pepper kiekten stond de vensterbank nog vol prachtige orchideeën, maar toen hadden we al door dat Pepper geen respect toonde voor deze prachtige plantjes en wisten toen derhalve ook al dat ze geen lang leven beschoren waren. En inderdaad, er staan nu (minder kostbare, schatten wij zo in) lid-cactussen voor het raam van Pepper.

Evenals Monster had ook Pepper alleen maar belangstelling voor Cera en Oscar, en omgekeerd was dat weer niet het geval. Onze reporters zagen Pepper niet eens, of het kan natuurlijk ook zijn dat ze deden alsof.
Mevrouw K. riep Pepper gauw nog een "tot ziens" toe, en een waarschuwing, want de haarfabriek had niet in de gaten dat er bijna een plantenpot van de vensterbank afkukelde.
Wel, zo waren wij dus toch nog twee andere poezen tegengekomen op onze wandeling, al zaten ze dan achter een raam. Stond ons nog meer te wachten? Jazeker!

Tot zijn (en onze) grote blijdschap kwam Os zijn oude huisgenoot Lima nog tegen in de Katbladstraat. Ze begroetten elkaar zeer vriendelijk en vol genegenheid. Natuurlijk krijgt mevrouw K. bij het zien van dit soort tafereeltjes altijd direct een brok in de keel, en daarom leek het haar beter om maar weer een stukje door te lopen. Zij had namelijk geen zakdoek bij zich, en bovendien waren haar handen inmiddels compleet verstijfd door die koude wind.
Oscar dolde nog even kort met Lima, maar hij (Osd) was aan het werk (vond hij) en de ronde was nog niet...eh....afgerond. Nee, wij waren nog niet in de Hoftuin geweest, heh? Nou, vooruit dan maar.

Ach, nog een raamkat! Dat was vast een vergissing, want Panda is altijd buiten, weer of geen weer. Alleen nu dus niet. Hij zat boven en keek derhalve naar beneden (anders had hij ons niet gezien), en het was duidelijk dat hij de pest in had. Ja, want Panda is een zeer trouw lid van "Hof is Vol", en wilde uiteraard op dat moment niets liever dan onze twee reporters uit zijn tuin meppen. Nee, wij weten niet of het mens van Panda en Harry een glazenwasser heeft en willen het daar verder ook niet over hebben want dat vinden wij zeer ongepast...

Wel, Harremans was wel buiten. Hij zat op het bankje van Rooie Gijs (zaliger) en hield helemaal in zijn eentje de tuin onder controle. Het is duidelijk dat hij daar niet voor niets de boel in de gaten zat te houden, en wij vreesden dat hij spoedig in beweging zou komen om tenminste één van onze reporters aan te vallen. U ziet zijn blik? Wel, dan weet u dus ook genoeg, niet?

Misschien kwam het doordat de Os net zijn maatje Lima had ontmoet, of doordat hij spannende geuren rook aan het struikje (zie foto), maar de Verkenner A was niet in goede doen en merkte Harry niet op. Mevrouw K. mocht hem natuurlijk niet waarschuwen, want dat is tegen de regels van het Katblad. (Wij hebben u al eens uitgebreid uitgelegd hoe dat werkt, toch? Maar voor het geval u het vergeten bent, mevrouw K. mag dus niet ingrijpen; alle haarfabrieken hebben het recht hun territorium te verdedigen, zelfs als dat zou betekenen dat één van onze eigen haarfabrieken daar klappen bij oploopt. Alleen in geval van noodsituaties mag de fotograaf of mevrouw K. iets roepen of blazen naar een haarfabriek die het de bont maakt en uit is op moord en doodslag. Daar was nu geen enkele sprake van. Voor de duidelijkheid: wanneer mevrouw K. of de fotograaf de regels overtreden, moet het Katblad worden opgeheven wegens onjuiste en incorrecte (= valse) berichtgeving, en dat hebben wij natuurlijk liever niet - en u ook niet, hopen wij.....)

Goed, wat wij verwachtten gebeurde dus inderdaad. Harry kwam heel onverwacht en zonder dat onze twee reporters het in de gaten hadden van het bankje, en maakte hen op zijn eigen, onvriendelijke wijze duidelijk dat ze ongewenste vreemdelingen waren. Bovendien liet hij ze weten dat het Hof dus Vol is (staat in het partijprogramma), voor het geval dat ze zouden overwegen te verhuizen naar het Hof of te komen logeren. Wij hebben verder niet meer op de reactie van Panda gelet, maar die was ongetwijfeld zeer trots op zijn broer.

En Harremans was ook best wel trots op zichzelf, al vond hij het jammer dat hij geen van beide vreemdelingen had kunnen raken. Hoe dat dan kwam? Wel, mevrouw K. en de fotograaf stonden in de weg. Nee, dat was echt geen opzet, dat gebeurde heel toevallig. Dus voor wie al vreesde (of stiekem misschien hoopte?), het Katblad blijft voorlopig gewoon nog even bestaan.

In deel 1 van dit verhaal hadden wij u al bericht dat onze Boezelmans er geen heil in had gezien met ons mee te wandelen, en toen wij de Poort uitkwamen zagen wij hem op de tweede verdieping van de redactie zitten, ook alweer voor het (nog pas gelapte!) raam inderdaad. Dat brengt dus het aantal raamkatten tijdens deze wandeling op vier, en dat is een aardige score.
Mevrouw K. bleef verder niet langer buiten omdat de fotograaf twee handen nodig had om zich te ontdoen van de camera (jawel, totaal verkrampt dus). Daarna bood een teiltje warm water uitkomst, en daarna moest natuurlijk wel een kopje koffie gemaakt worden, heh?
Dit keer koos mevrouw K. voor een Ristretto, wilde daar terloops nog een scheut cognac ingooien, maar de fotograaf kon dat gelukkig nog net voorkomen. Vervolgens ging de Boez tot onze verbazing naar buiten, het mormel.

Mijn allergrootste hobby....

Japekoppie:
Die feestdagen vond ik erg gezellig, behalve dan dat geknal natuurlijk. Maar al die feestelijke proeverijen stonden mij erg aan en het eten voor ons haarfabrieken was trouwens ook beter dan anders. Nu krijgen we weer ordinair blikvoer, grmpf. Ik heb dat in eerste instantie geweigerd te eten maar daar trapt ze niet in, ons mens. Nu ben ik dus uiteindelijk maar weer gewoon gaan mee-eten, al was het niet veel soeps. Ja, je moet toch wat, heh? Alleen wat we gisteren kregen, daar ga ik dus echt nooit en te nimmer van eten, al val ik van mijn graat. Nee, dat kreeg ik niet door mijn strot, met de beste wil van de wereld niet. Het zat in een flink blik en ik mag van mijn mens niet het merk noemen want ze is bang dat ze daar last mee krijgt. Nee, ik noem die naam dus ook niet, maar het etiket was in verschillende tinten bruin geloof ik (paars en rood - Japekoppie is kleurenblind zoals alle katten - red.) en ik zag een grote M als beginletter (J. is ook dyslectisch, hij bedoelt een W - red.) Nee, meer zeg ik er niet over.

Verder heeft mijn mens me iets belangrijks afgenomen, namelijk de supervisie over de brokjes die zij aan Oscar gaf en waar ik de verantwoording voor had, qua kwaliteitsbewaking ja. En omdat ik als de Voorproever hier in huis verantwoordelijk ben voor de inhoud van alle voerbakjes, dus ook het bakje van Oscar, ging ik dat regelmatig controleren, maar dus ook bijhouden, zeg maar. Inderdaad, het was geregeld wat aan de volle kant en dat is niet goed voor hem. Wat voor brokjes dat zijn, die van de Os? Wel, overheerlijk (ik kan niet anders zeggen), van een duur merk heb ik begrepen, maar wel light en dat schijnt dan weer voor mij minder geschikt te zijn. Dat zei mijn mens tenminste. Ik probeerde daar zo stiekem mogelijk van te jatten, maar ze (mevrouw K. - red.) heeft het toch in de gaten gehad. Ja, want ik viel opeens behoorlijk af namelijk, zij kreeg daar een rolberoerte van (mevrouw K. werd een beetje ongerust gezien Japekoppie's eerdere eetproblemen - red.) en toen is ze me gaan controleren. Ja, ze heeft me helaas een paar keer betrapt toen ik net bezig was met mijn werk, zal ik maar zeggen. Ik zit nu inderdaad weer aan die seniorenbrokken die minder lekker zijn. Vette pech inderdaad. Dus er moet maar gauw weer eens een proeverijtje gehouden worden, vindt u ook niet? Wel, dan denk ik aan gerookte zalm, diverse soorten kaas (liefst van de geit of het schaap), stukje rosbief, kip of gehakt. Ja, dat is inderdaad mijn allergrootste hobby, meedoen aan zo'n proeverij...... Zullen we gelijk de agenda maar even trekken of lukt het vanmiddag misschien nog?

Erg weinig gestemd.....

Er is erg weinig gestemd op de verhalenwedstrijd. We snappen daar niets van want we krijgen toch genoeg bezoekers elke dag, al is het nog vakantietijd. Afijn, op het moment van dit schrijven staan Ina en Annemieke allebei op kop, en we willen maar één winnaar want hebben maar één publieks-prijs!
Dus: had u al gestemd en wilt u uw stem wijzigen? Dat kan nog net! Heeft u nog helemaal niet gestemd, wees dan snel! Binnenkort sluit de stembus! Bij gelijke stand doen we nog een rondje stemmen, maar dan alleen op de twee koplopers......
De Hoofdredacteur.

Wandeling in de Storm, deel 1

Mevrouw K. vond het, ondanks dat het flink stormde, tijd voor een kleine wandeling. Ja, want van dat binnen rondhangen word je maar stoffig, en vooral de jonge katten hebben voldoende beweging nodig en dat kregen ze nu niet.
De Boez zag een wandeling echter niet zitten. Hij bleef liever op de vensterbank om door het glas naar buiten kijken, en liet zich niet overhalen tot een frisse neus. Ja, misschien was hij ook wel gewoon dwars en tegen de draad in, maar in elk geval ging hij niet mee, en dat speet ons zeer.

Oscar had geen enkele aanmoediging nodig. Hij had alweer zeker een half uur op een stoel gelegen en was wel weer toe aan een uitje.
Hij liep alvast vooruit, en zodoende kunnen we zien hoe hij nog net door het luik naar buiten kan. Hij krijgt overigens sinds kort "light-brokken", en wij hebben de indruk dat hij iets aan het afvallen is daardoor. Maar dat terzijde.
En Cera dan? Ging zij niet mee? Wel, Cera was niet eens thuis!

Wij gingen alvast met Oscar op weg en riepen ondertussen Cera's naam.
Toen ging de deur bij de buuf open en daar kwam Cera aan. Jawel, ze had lekker op het bed van de buuf liggen slapen, ondanks dat Charli en Ollie dat niet altijd kunnen waarderen. Maar Cera trekt zich daar blijkbaar niet veel van aan.
Gelukkig had zij wel zin in een kleine wandeling, en zo kwam het dat ze enthousiast naar buiten huppelde. Nu waren we tenminste met twee haarfabrieken, en dat is leuker dan met één, toch? Kom jongens, we gaan eerst naar de Kruidentuin. Jullie weten de weg!

Zoals iedereen wel weet, er vloog gisteren een flinke storm over ons land en ook in Leiden hadden we daar last van (al was het lang niet zo erg als in het Noorden van ons land - wij leven zeer met de mensen en dieren daar mee en hopen dat ze, zo mogelijk, droge voeten c.q. poten houden..... - geldt natuurlijk ook voor andere delen van ons land).
Bij ons hier hebben we dus geen wateroverlast, maar toch vond Os het nodig om op de zaken vooruit te lopen en alvast te gaan oefenen in het "pootjes droog houden". Je weet immers maar nooit; ook in de stad kan het mis gaan als het water stijgt, heh?

Oké Os, we hebben nu allemaal kunnen zien dat je een prima klimmer bent (alsof we dat niet al wisten), dus kom nu maar weer naar beneden. We zouden toch een stukje gaan wandelen? Nou dan.

De twee reporters waren erg opgewonden, maar dat kwam natuurlijk door de storm. Gewoon lopen (wandelen) was er niet bij, er werd voornamelijk gehuppeld, gedold en geklooid.
Op de foto hiernaast speelt het stel een soort tikkertje, alleen hebben ze nog niet bepaald wie hem is, zeg maar.

Ondanks dat het volgens onze buiten-thermometer 8 graden was, kreeg mevrouw K. erge last van koude handen. Tenminste, de hand waarmee ze de camera vasthield werd een beetje gevoelloos en daarom besloot ze tot een kort rondje. Doch, de twee reporters waren het daar niet mee eens. De laatste dagen was er toch al nauwelijks gewandeld, dus deze keer moesten we het gelijk maar goed doen. Terwijl mevrouw K. al in de Steeg van Storm was en hen riep, maakten ze duidelijk dat ze niet met haar mee zouden gaan. Jawel, pure chantage en mevrouw K. gaf maar toe.... En zo gebeurde het dat wij toch een lange ronde gingen maken, ondanks de kouwe klauwen van mevrouw K......

Os ontdenkte een leuk zwiepende tak. Of eigenlijk een hele bos zwiepende takken maar hij koos er één uit om mee te spelen.
Kom Os, we waren aan het wandelen en mevrouw K. loopt liever door, dan blijft ze tenminste in beweging. Als je verder wilt spelen is dat oké, maar we gaan hier niet op je staan wachten!

Helaas waren we tot nu toe geen enkele andere haarfabriek tegengekomen. Nee, ze waren natuurlijk wel wijzer en bleven liever uit de wind, bij de kachel. We verwachtten dan ook niet nog iemand te zien op onze wandeling, maar hadden het bij het verkeerde eind! Hoezo? Wel, dat leest u later in deel twee!

BW leeft nog!

Via Aaf Verkade (van Kat Uit de Gracht) hebben wij vernomen dat Pincho (alias Bollewangen) kort geleden is gesignaleerd op een dak van een huis aan de Minnebroersgracht, Havengebied dus. Bw schijnt daar al enige tijd rond te hangen en krijgt van één van de bewoners regelmatig stukjes kaas toegeworpen. Veel meer weten wij op het ogenblik niet.
De foto hiernaast is van eind juli van het vorig jaar; wij zagen hem toen voor het laatst in de Katbladstraat, flink gehavend en broodmager. Omdat hij zich vervolgens niet meer liet zien, vreesden wij het ergste.....
Nu is BW (Pincho) dus weer opgedoken, hij schijnt het goed te maken en dat doet ons deugd! Inmiddels hebben wij mail-contact met iemand die wat foto's van BW op zijn dak heeft gemaakt, en we zullen deze plaatjes binnenkort publiceren, hopelijk met wat meer informatie over de "echte" kater!
Onkruid vergaat niet, heh? BW heeft blijkbaar gewoon even gekozen voor het verkennen van een ander gebied!
Wij weten overigens nog steeds niet waar "Witte Wangen" vandaan komt (de onbekende kater die de laatste tijd steeds vaker opduikt in de Katbladbuurt); hij liep vannacht en vanochtend vroeg weer te kermen voor onze voordeur.....

Bijna niet te geloven, maar waar gebeurd!

Gisteravond klonken er ergens een paar laatste knallen, maar dan helaas wel net op het moment dat Os nog even naar buiten was gegaan voor een frisse neus. Hij mag dat als enige (na de maaltijd nog naar buiten) omdat hij altijd gegarandeerd weer op tijd terugkomt, namelijk als hij hoort dat wij de knopjes van het luikje voor inkomend verkeer verzetten naar "geen verkeer". Hij staat dan onmiddellijk voor de deur en mevrouw K. laat hem dan snel binnen.
Doch, gisteravond gebeurde dat dus niet. Erg vreemd, vond mevrouw K., en dus ging ze op onderzoek uit. In eerste instantie nam zij haar camera niet mee en deed zij haar jas niet aan, want verwachtte Os in de Kruidentuin te vinden. Helaas, na lang roepen en rondjes lopen door de tuin, geen Oscar.
We hebben toen een uur gewacht en zijn vervolgens weer gaan zoeken. De anderen waren al in diepe ruste. Tenminste, dat dachten wij....
Want toen mevrouw K. (dit keer wel met jas aan en camera mee) de deur opende om de straat op te gaan, rende de Boez langs haar heen naar buiten. Er klonk een vloek, maar we weten niet zeker of die uit de mond van mevrouw K. was gekomen. Nou ja, misschien kon Boez wel helpen zoeken, heh? Je weet maar nooit, nee. We maakten snel een foto van de binnenkant van de Schuilhut, en zagen op het schermpje van de camera een lege bak.

De Boez ging enthousiast huppelend voorop, naar de Kruidentuin. Volgens hem moest de Os daar zitten, al had mevrouw K. er reeds eerder geroepen en gezocht. Maar ze liep toch maar achter de jonge reporter aan, en zo kwamen ze in de pikdonkere tuin.
Boez sprong op een bankje en bleef daar heel even zitten. Toen hoorden wij een mrauw uit zijn bekkie komen, en direct daarna verdween hij resoluut in de richting van het hol in de lavendel.

Ja Boez, hier hebben wij daarstraks al gezocht! Kom maar met iets beters, heh? Mevrouw K. liep door met de bedoeling een rondje om de tuin te maken, maar de Boez bleef maar voor het gat zitten en begon te mrauwen.
Mevrouw K. maakte daarom rechtsomkeer en liep aarzelend terug, en toen? Toen hoorde ze zowaar antwoord komen uit de struiken, een soort zielig gemekker! Nee, zij geloofde haar oren niet en voelde een snik opkomen in haar keel. Dit kon toch niet waar zijn?
Snel kwam ze naar de bewuste plek terug....

Jawel, het was wel waar, want daar kwam Os uit het gat tevoorschijn. Had hij daar toch gezeten al die tijd? Geschrokken door het knalwerk, zich verstopt en niet meer tevoorschijn durven komen, ook niet toen mevrouw K. hem riep? Daar weggedoken gezeten tot de Boez was gekomen en zijn vriendje had overgehaald uit de struiken te komen?
We kunnen er niets anders van maken, hebben het met eigen ogen gezien, en die ogen waren zowaar een beetje nat geworden. Os keek, eenmaal uit het gat gekropen, goed om zich heen om te zien of het echt wel veilig was, en dat was het. Zo was het, zijn verdwijning, dus dan toch nog goed afgelopen, en zelfs op zo'n bijzondere wijze ook nog!
Hoewel, helemaal perfect liep het nu ook weer niet af want de Boez wilde even later natuurlijk niet mee terug naar binnen.... Maar mevrouw K. kon daar deze keer niet boos om worden. Gewoon dan maar een uurtje later naar bed, heh? Ja....

Goede wensen of brokjes jatten?

Na oudejaarsavond hebben wij nog nauwelijks haarfabrieken op straat gezien, maar Wamy kwam al snel bij ons langs om ons zijn goede wensen te brengen. Hoewel, het kan ook zijn dat hij (voor de sport natuurlijk) wat brokjes kwam jatten, want wij hoorden later dat hij ook al bij Charli was langsgeweest, maar midden in de kamer was tegengehouden door Ollie en toen maar had afgezien van zijn snelle snack.
Afijn, de Wams zat in elk geval bij het Poezenloket erg zielig naar binnen te kijken.

Toen de Boez een beetje stoer kwam zitten doen voor het raam (en daarbij erg boos en gevaarlijk keek), wendde Wamy zijn blik af. Hij wist dat zijn kansen op dat moment helemaal verkeken waren omdat de Boez hem nooit zou toestaan onze keuken te betreden.

Nog één keer gluurde de Wams even naar binnen, maar toen sprong hij van de stoel en huppelde in de richting van het Zooiplein. En sinds het regent hebben wij hem niet meer gezien, de kleine boef.

Kort bezoek van de Witte

De Witte (van de overkant van de Gevaarlijke Weg) is langs geweest om onze Schuilhut te controleren. Daar het vuurwerk voorbij is, denken wij dat hij de Storm aan voelde komen en "voor het geval" onze hut bezocht...
Wel, hij snuffelde wat aan de buitenkant maar heeft niet te binnenkant van de hut geïnspecteerd. Het kan zijn dat hij, na inspectie van de buitenkant, onze Schuilhut resoluut heeft afgekeurd.

Vervolgens leek de Witte van plan om onze Kerstboom aan een nader onderzoek te onderwerpen, en dat hadden wij helemaal niet erg gevonden want de boom moet toch één dezer dagen worden gesloopt! (En wij stellen enige hulp daarbij best wel op prijs....)

Helaas kreeg de Witte ons toen in de gaten en zag af van verdere activiteiten met betrekking tot de Kerstboom.
Als u deze foto trouwens goed bestudeert, ziet u dat Oscar nog steeds de boom bewaakt, al hebben wij hem al diverse keren duidelijk gemaakt dat dat nu niet meer hoeft. (Os zit helemaal rechts op het bankje, onder de plantenpotten, zeg maar; u ziet nog net zijn voorpoten.)

Os kwam tevoorschijn om de Witte te intimideren, en slaagde daarin; snel daarna stapte de gast van de overkant van de Gevaarlijke Weg op en verdween in de richting van de Kruidentuin.

We schieten lekker op......

We schieten al aardig op met het doorspitten van ons foto-archief en het vullen van ons foto-album (blog Haarfabrieken!) - zie linkerkolom....
Ja, we hebben reeds onze leukste foto's van februari tot en met juli 2010 geplaatst; er is dus nog heel wat werk aan de winkel en voorlopig zijn we nog niet klaar.
We hoorden van iemand dat het niet helemaal duidelijk is hoe ons foto-album werkt.... Wel, ten eerste plaatsen wij soms meer foto's dan de pagina's kunnen bevatten, dus als u onderaan de eerste pagina bent gekomen, gewoon doorklikken naar "oudere berichten", dan mist u niets. Ten tweede kunt u door het aanklikken van de naam van een bepaalde haarfabriek (rechterkolom, labels) de foto's per kat bekijken. Daarnaast houden wij natuurlijk (in een schriftje....) bij welke foto's in het album komen. Mocht u een foto tegenkomen waarvan u graag een afdruk wilt hebben, dan graag niet via "reacties" van het album-blog uw verzoek melden, maar via een gewone mail aan mevrouw Katblad! (annemkemp@zonnet.nl)
Vandaag hebben wij weer een serie nieuwe (oude) foto's geplaatst. Veel van deze foto's zult u nog nooit eerder hebben gezien omdat ze niet in een verhaal pasten. Maar zoals u ziet: we bewaren alles!
Veel plezier met het bekijken van ons album!

Bohr begint jaar goed: zonder vlooien!

Bohr is (hebben wij uit zeer betrouwbare bron vernomen) de jaarwisseling goed doorgekomen. Haar hij-mens had onder het aanrecht een holletje gemaakt van een slaapzak met kussen, en daarin weggedoken heeft ze gewacht tot het gedonder voorbij was.
De haarfabrieken van de Hoftuin hebben sowieso minder last van het vuurwerk gehad dan andere katten uit onze buurt, omdat de huizen ingesloten liggen zodat het lawaai van de straat daar niet zo doordringt. Wij hadden al van het mens van Myo gehoord dat het in het Hof rustiger was dan elders, en andere mensen hebben dat bevestigd. Wellicht moeten wij volgend jaar onze haarfabrieken bij Bohr te logeren brengen heh? Hoewel, van twaalf tot één ben je natuurlijk nergens veilig, qua herrie dan.

Bohr is trouwens op dit moment (van de foto) niet zo bereid tot een interview. Dat komt doordat mevrouw K. haar hij-mens heeft bijgestaan met het toedienen van een vlooienpipetje, en in feite degene is die het vieze, natte goedje in haar nek op haar huid heeft gedrukt. Ja, dat was nodig blijkbaar, want Bohr had het de laatste tijd te vaak te druk met krabben en het vorige pipetje was alweer een tijdje geleden toegediend. Het ook kan zijn dat het verwijderen en vervangen van het zeer hoogpolige tapijt (vorige maand) enige invloed heeft gehad op het "slapend" probleem.
Zoals bijna alle haarfabrieken heeft Bohr een pesthekel aan dit pipet-ritueel, en vandaar dat ze zich hevig verzette tijdens de behandeling.
Wij vermoeden dat mevrouw K. nu even geen goed meer kan doen bij haar, maar dat gaat vast wel weer over. Toch?
Wij wensen dit lieve Schildpad-meisje een rustig 2012 toe, zonder al te veel pesterijen van de jongens van Hof is Vol! Zet 'm op, Bohr!

Nieuwjaarsdag toch nog erg onrustig....

Nee, helemaal afgelopen was het gisteren nog niet, de feestvreugde zeg maar, en dit is het bewijs ervan. U hebt ze vast ook gezien, van die jongetjes die de straat afzoeken naar vuurwerk dat niet is afgegaan, en al lopende de (hopelijk laatste) rotjes van zich af gooien. Maar toen het ging miezeren, was dat gauw over.
Wij riepen onze haarfabrieken bij elkaar om ze uit te nodigen voor een heel klein wandelrondje, en zowaar, de Boez meldde zich enthousiast! Nee, dat hadden wij zeker niet verwacht na die heftig emotionele nacht.
Oscar zat natuurlijk al uren klaar; hij zit sowieso liever niet al te lang binnen wegens zijn (nog onbewezen) huisstofallergie. De jongens leken alle ellende van de vorige nacht te zijn vergeten.

Nou, bijna vergeten dan, want toen wij de straat overstaken leek het even of ze rechtsomkeer wilden maken; er ging namelijk weer een knaller af aan het eind van de straat (Kruidentuin), en dus werd er sterk  (en terecht) getwijfeld aan de veiligheid op straat.
Wel, daarom ook besloot mevrouw K. met de twee haarfabrieken naar de Hoftuin te gaan. Daar werd zeker geen vuurwerk afgestoken en was het rustig. En de Boez en Oscar liepen uiteindelijk inderdaad braaf mee, de Poort door.

Oscar dacht nog dat hij daar in die tuin ook de kerstboom moest bewaken (erg groot verantwoordelijkheidsgevoel blijkbaar), maar gelukkig konden we hem overhalen de boom te verlaten om wat rond te lopen in de tuin. Wel zachtjes doen heh? Ja, want vele gordijnen waren nog gesloten....

Onze twee reporters keken tot slot nog even of alles veilig was in Iwan's straat, en hielden het vervolgens voor gezien. Ja, want ondertussen was het namelijk steeds harder gaan miezeren en wilde mevrouw K. sowieso terug naar de redactie om de druppels van haar camera af te deppen en nog een overgebleven oliebol te verschalken, en die door te spoelen met een kopje koffie natuurlijk (zij koos deze keer overigens voor de zachtsmakende "Roma" variant).
Jawel, de oliebol (met appel) was nog steeds heel goed eetbaar!
's Middags ging de Os nog even alleen op stap, maar toen hij na het afgaan van een afschuwelijk ratelende duizendklapper niet meer thuis kwam, ging mevrouw K. hem (na een uur) toch maar eens zoeken. Wij vonden hem in de Kruidentuin, diep weggekropen in het hol onder de lavendel, en moesten hem enige tijd bemoedigend toespreken voordat hij besloot tevoorschijn te komen. Daarna liep hij zo hard hij kon langs de gevels van de huizen naar huis, waar wij zijn kletsnatte en modderige vacht afdroogden met een handdoek. Toen hij op zijn dekentje lag bij te komen, zagen wij hem erg snel ademen en voelden wij zijn hartje bonzen. Gelukkig was hij na 10 minuten in diepe slaap en zagen wij zijn buikje weer rustig en langzaam op en neer gaan. En toen kwam de Boez tot onze grote verbazing bij mevrouw K. op schoot liggen; iets wat hij sinds zijn kittentijd niet meer heeft gedaan.....

Een prijs voor het leukste/mooiste/beste verhaal!

Zoals al eerder aangekondigd gaan onze lezers uit de ingezonden verhaaltjes (zie in ons blog BIJLAGEN) de beste of leukste kiezen! Lees ze nog maar even na, elk verhaal is zeer de moeite waard! U kunt stemmen in onze linkerkolom. Elke lezer mag maar 1 keer stemmen (stem zo nodig herzien kan wel) en u heeft daar een weekje de tijd voor!
Stemmen ronselen via allerlei sites, daar doen we natuurlijk niet aan, heh? Nee, want we willen graag een eerlijke "strijd".....
Alle inzenders: veel succes!

Na een zware nacht: GOED BEGIN!

Jawel, wij hebben deze nieuwjaarsnacht weer overleefd. Voor onze haarfabrieken was het een hel, we kunnen niet anders zeggen. Toen het geknal in volle hevigheid losbarstte, ging mevrouw K. een kijkje nemen op de bovenverdieping; ze kon het niet laten. Oscar en Japekoppie waren beneden al onder de sofa gekropen, de Boez lag onder ons dekbed, Cera had zich verstopt onder het dressoir en mevrouw Troy lag onder het logeerbed. Boez schoof in paniek onder het dekbed heen en weer, op zoek naar nog meer veiligheid. Het was hartverscheurend hem zo angstig te zien. Mevrouw K. is toen bij hem gaan liggen, en Boez kroop tegen haar aan, sloeg zijn nageltjes in haar trui en liet niet meer los. Zo hebben we gelegen, anderhalf uur lang, tot de meeste herrie over was. Daarna kwam iedereen voorzichtig uit zijn schuilplaats en verzamelden de haarfabrieken zich op het bed.
Wij zijn nog even naar beneden gegaan om te kijken hoe het met Oscar ging, maar die lag nog steeds onder de sofa. Heel veel later is hij op de bank gaan liggen, en tegen vijven waren ze allemaal zover dat ze even een hapje konden gaan eten en een rondje door de kamer wilden lopen. Even de poten strekken, de stress eruit zeg maar. Om half zes ging er nog een bom af voor ons huis....
Vanochtend wilden de haarfabrieken een frisse neus halen en mevrouw K. heeft ze laten gaan. Voorlopig is het stil, de meeste mensen zullen nog wel slapen. Japekoppie heeft vol overgave lopen braken. Straks wordt het vast wel weer beter. Wij overwegen een klein kaasproeverijtje voor hem te organiseren, vanmiddag, en te doen alsof er niets (meer) aan de hand is. We gaan dus weer "gewoon doen", want zo hebben onze haarfabrieken het het liefst.....

EEN HEEL GOED NIEUWJAAR ALLEMAAL!