Halve ronde door Oscar

Oscar:
Dit was zondag. Ik was met K. en Cera naar de Kruidentuin gegaan. Mevrouw K. ging al gelijk op een bankje zitten, en omdat Cera aan haar ene zijde plaats nam, deed ik hetzelfde aan de andere kant.

Vanaf die plek kon ik het Nepetaveldje goed bekijken. Ik weet dat het daardoor niet sneller gaat groeien, maar ernaar kijken is ook leuk.
En ondertussen maakte mevrouw K. deze rare foto van mij. Gelukkig had ik net mijn jas gewassen, want zo met die zon erop zie je elk vies plekje op de foto. Maar nu dus niet omdat ik me net had gewassen en nog niet ergens in de aarde had liggen rollen.

Toen K. opstond om weer verder met ons te gaan lopen, heb ik toch maar even snel het veldje met Kattenkruid gecontroleerd. Maar er viel nog niet zo veel te ruiken, qua lekkere, bedwelmende geuren dan. Erg teleurstellend inderdaad.

Daarna heb ik nog wat paaltjes geïnspecteerd, maar veel daarover kan ik u niet vertellen. Dat komt ook doordat het alweer twee dagen geleden is en ik ondertussen alweer zoveel andere dingen heb geïnspecteerd en meegemaakt.

We gingen naar de Parallelstraat en omdat mevrouw K. niet zo snel kon rijden met haar Wagen, moest ik verschillende keren op haar wachten. Zoals hier dus.

Hier was ze al vlakbij me en wilde een foto van me maken omdat ik daar zo leuk zat. Maar daar had ik geen zin in want ik had daar al lang genoeg gezeten en wilde graag verder. Ik was er namelijk erg nieuwsgierig naar of er nog wat in de Parallelstraat was veranderd sinds de laatste keer dat we hier waren.

Deze fietstas kende ik nog niet, dus heb ik flink staan snuffelen of er nog spannende geuren aan zaten. Maar dat viel tegen en toen ben ik maar weer snel doorgelopen.

Verderop stond er zomaar een deur open en dat vond ik weer wel spannend. Ik ben naar binnen gegaan om even te ruiken, want hier hebben juffrouw Sokkevoet en die Columbus namelijk gewoond. Maar hun geuren waren nagenoeg verdwenen. Ik ging zelfs nog een stukje de trap op maar toen riep mevrouw K. dat dat niet mocht. Toen ben ik maar heel gehoorzaam weer naar buiten gekomen.

Bij de Steeg van Storm wilde mevrouw K. weer terug naar de Katbladstraat terwijl ik me er juist zo op verheugd had ook nog het tweede deel van de Parallelstraat te gaan bekijken en besnuffelen. Ik heb nog even zitten zeuren en drammen, maar daar trapte ze niet in, en Cera trouwens ook niet.
En zo komt het dat ik u niets kan vertellen over dat stuk van de P-straat en ook niet over het Gevaarlijke Water. Nee, ik ga daar in mijn eentje nooit heen want dat vind ik te ver weg en het ligt ook nog eens buiten mijn territorium. We gingen dus uiteindelijk door de Steeg weer terug, en toen heb ik nog even lopen klooien op het Zooiplein. Nee, van de rest kan ik me niets meer herinneren, dus zal het ook wel niet de moeite waard zijn geweest.

Halve ronde door Cera

Cera:
Dit was zondagochtend. Wij vonden het allemaal hoog tijd om weer eens een stukje met mevrouw K. te gaan lopen, en gelukkig vond ze dat zelf ook. Haar kniedokter had gezegd dat ze dat mocht en kon, en dat scheelde een stuk, want eerst durfde ze nog niet zo goed. Dat had ook te maken met de slechte bestrating van de Katbladbuurt, waar al meer mensen met Wagens (Rollators - red.) over hebben geklaagd.We liepen heel kalmpjes naar de Kruidentuin, en daar durfde mevrouw K. even te gaan zitten. Ik hield haar gezelschap, dat kunt u hier zien. Ja, bij de lavendel inderdaad.

Daarna liepen we om het centrum van de tuin heen, en controleerde ik de plantengroei langs de paaltjes. Wel, ik kan u vertellen dat er alweer veel uit de grond schiet en dat sommige planten helemaal niet verdwenen waren (zoals meestal in een winter) maar gewoon aan het doorgroeien geweest waren. Zogenaamd éénjarigen inderdaad.
Mevrouw K. zei dat haar handen jeukten (om in de tuin te gaan werken - red.) maar daar moet zij nog even een paar weekjes mee wachten. Ze mag voorlopig ook nog niet in het wielhuis rijden, dus tuinieren mag dan ook niet. Dat houdt in dat ons bezoek aan de dierenarts nog even een poosje wordt uitgesteld, en daar ben ik niet rouwig om. De jongens trouwens ook niet.
Over de jongens gesproken, Oscar was ook mee maar die vertelt later zijn eigen verhaal, de Boez had geen zin en was thuisgebleven. Zogenaamd moe, ja.

Deze foto kan ik me niet herinneren. Ik lijk haast te hebben maar weet niet meer hoe dat kwam. Bovendien sta ik hier erg vaag op dus ik snap niet dat je dit plaatje zo nodig wilt laten zien.
Redactie: Cera bleef achter, Os was al naar de Parallelstraat, K. liep achter hem aan, Cera in paniek (waar zijn ze nou toch gebleven?) en dus ietwat in de war, rennend over het pad. Nu weet u ongeveer hoe het zat.

En dit vind ik ook een rare foto.
Ja, in de verte zie je Oscar, want die liep steeds ver vooruit alsof hij haast had. Ik snap dat hij graag de Parallelstraat wilde gaan verkennen omdat hij daar al een tijdje niet was geweest, maar hij had ook wat rustiger aan kunnen doen omdat mevrouw K. niet zo snel kon lopen met haar Wagen.

Ik stond inderdaad wél geduldig te wachten op K., en zo komt het dat ik net in haar schaduw kwam te staan. Nee, dat vond ik niet erg want de zon zou de hele dag schijnen en het was best nog wel vroeg, dus had ik nog kansen zat om later op de dag nog ergens te gaan zitten zonnen.







Nu gaat er iets fout met de lettertjes, mevrouw K.!
Bent u er zeker van dat u al uw pilletjes al heeft ingenomen? En heeft u uw prikje ook gezet? Toch wel op de juiste plek, heh? Misschien een goede gelegenheid dan om bovenstaande foto er even groot  op te zetten? Dan kunt u daarna misschien weer gewoon verder...

Ja, het is u gelukt maar nu heeft u de verkeerde foto genomen.
U maakt er een zooitje van.
Nee, deze foto is volstrekt oninteressant, dus gaat u maar gauw door met de volgende.
Redactie: Cera rent achter Oscar aan; die had een interessante fiets met tassen gevonden. Dat was het wel zo ongeveer.

Deze is wel weer grappig omdat de Os zomaar ergens naar binnen ging. Ja, de deur stond open en hij is daar zelfs een stukje de trap op gegaan.
Hier hebben inderdaad juffrouw Sokkevoet en Columbus gewoond, dus misschien was Os gewoon wel nieuwsgierig, maar je kan natuurlijk niet zomaar een vreemd huis binnen gaan als je niet weet wat voor soort mensen daar woont.
Erg riskant en onverstandig van hem ja, maar gelukkig kwam hij snel weer naar buiten toen K. hem had geroepen.

Toen we bij de Steeg van Storm waren gekomen, ging Oscar door. Hij wilde helemaal naar het eind van de Parallelstraat en dan langs het Gevaarlijke Water weer terug, maar dat zag mevrouw K. nog niet zitten. En ik vond het ook niet zo nodig om helemaal daarheen te gaan want ik zag best dat K. een beetje moe was en liever naar huis ging.
We zijn daarna nog wel even naar het Zooiplein gegaan, maar daar kan ik verder weinig over vertellen.
Nee, ik had niks met die fietsrekken, het was toevallig dat ik daar stil stond. K. stond daar ook namelijk, en ze riep naar de Os dat hij mee moest, de Steeg in. In de Steeg stond het vol met fietsen en andere troep zodat K. beide handen nodig had om de Wagen te sturen en kon daarom geen foto's nemen. Dat was inderdaad erg jammer want ik heb daar nog leuk staan poseren, maar dat was dus helemaal voor niks.

Loos alarm?

Cera heeft laatst langere tijd onder ons aanrecht zitten scharrelen. Zij moest daar heel druk snuffelen en deed er erg opgewonden bij. Eerst dachten wij aan een muisje, maar wij zagen zelf niets van dien aard.
Toen C. enige tijd later onder de kastjes vandaan kwam, likte zij niet haar lipjes af, noch waste zij haar pootjes.
Zij ging daarna gewoon wat anders doen en keerde niet meer terug onder het aanrecht.
Het zal dus wel loos alarm zijn geweest. Of een fliebertje gevallen kaas, dat kan natuurlijk ook. En dus laten we het daar maar bij.

Dankwoordje!

Mevrouw K. wil graag langs deze weg iedereen bedanken die haar vóór en tijdens haar ziekenhuisopname heeft opgebeurd en aangemoedigd met lieve kaartjes en bemoedigende berichten! Al deze tekenen van steun en medeleven hebben haar zeer goed gedaan en gemotiveerd om snel weer op de been te komen!
BEDANKT, LIEVE MENSEN!

Kruidentuin weer haalbaar voor K.

Gisteren is mevrouw K. even met Oscar in de Kruidentuin geweest. Oscar was helemaal opgetogen, ondanks de ook aanwezige rollator.
Snel maakte hij een rondje om vooral maar de uitstekende takjes te besnuffelen; die zijn namelijk het belangrijkste omdat daar veel gemarkeerd wordt door andere haarfabrieken.

Het was de eerste keer sinds alweer bijna een maand tijd dat de Os met mevrouw K. in de tuin was, dus hij bleef dicht bij haar in de buurt.
Dat vond K. natuurlijk erg ontroerend.

Ze bleven echter niet zo lang omdat het al laat in de middag was en alweer een beetje frisjes. Dat was voor Os natuurlijk geen bezwaar, maar voor mevrouw K. dus wel.

Omdat Os nog niet helemaal klaar was met zijn eigen markeer- en onderzoekswerk, bleef hij nog een poosje in de tuin. K. echter wilde even gaan zitten, maar omdat zij de bankjes in de tuin aan de lage kant vond, is zij toch maar terug gegaan naar de redactie.
K. weet nu echter wel dat een loopje naar de Kruidentuin haalbaar voor haar is, al moet dat dan nog wel voorlopig even met de rollator.
Tot zover dit zeer belangrijke nieuws!

Ik moet het allemaal nog maar zien...

Oscar:
Ik heb even een paar nachten boven geslapen omdat ik dat wielding niet zo zag zitten, maar besefte dat ik daardoor mevrouw K. in de steek liet, net in een periode dat ze ons toch zo hard nodig heeft.
Dus heb ik samen met de Boez besloten voortaan de nachten toch maar beneden door te brengen, samen op de bank, vlakbij het bed van K. De ene keer lig in het mandje en Boez op het kleedje, de andere keer andersom. Nee, met zijn drieën op bed ging niet meer want we liepen te vaak over het zere been en dat vond K. niet prettig.
Verder kan ik u vertellen dat ik me steeds wat minder erger aan het wielding, maar dat komt ook doordat mevrouw K. er erg voorzichtig mee is en nog geen één keer tegen mijn poten is aangereden. Voor de zekerheid ben ik wel weer mijn maaltijden op het aanrecht gaan nuttigen zodat ik echt helemaal geen gevaar loop, mocht die kar toch even per ongeluk uit koers raken. Ja, je weet inderdaad maar nooit.
Het bezoek van vreemde dames loopt gelukkig wat terug. Ze kwamen namelijk alsmaar langs om een dik boek in te vullen en dan mevrouw K. te helpen met pleisters plakken. Ook moest mevrouw K. af en toe onder de kraan met o.a. haar hoofd, maar dan ging ik gewoon snel naar buiten want dat hoefde ik niet te zien. Vorige week nog kwam er opeens een vreemde meneer, en toen die weer weg was lagen er allemaal nietjes op het tapijt. Geen idee wat er toen was gebeurd, maar voor mijn gevoel klopte er helemaal niets van.
K. heeft nu vandaag gezegd dat ze voortaan weer gewoon zelfstandig onder de douche kan, en dat scheelt weer aan vreemde dames over de vloer. Wel komen er nog regelmatig dames met boodschappen, maar die kende ik allemaal al langer en die zijn dus oké.
In elk geval slapen we met zijn allen weer een stuk rustiger, al is het jammer dat Cera zich steeds afzondert en doet alsof ze nergens iets mee te maken heeft. Maar ze moet zelf maar weten wat ze doet; ik heb haar altijd al een beetje vreemd gevonden en sta er dus niet echt van te kijken. K. zegt overigens dat ze haar best doet om alles weer normaal te laten verlopen, maar ik moet het allemaal nog maar zien.
Dat was het wel zo'n beetje, voor nu dan.

Slecht geheugen

De Boez:
Mevrouw K., ik zie heus wel dat je nog vaak moe bent en nog niet zoveel kan in huis. En je loopt ook niet normaal, dus zul je nog wel last van je been hebben, heh?
Daarom kom ik tussen mijn dutjes door steeds even bij je, om je een beetje bij te staan in deze moeilijke tijden. En dan hoop ik maar dat mijn troost jou er een beetje doorheen helpt, door al je ellende. Ja, want ik ben jouw kleine lieveling toch? En je weet toch hoeveel ik ook van jou hou?
Zal ik even dichterbij komen liggen zodat je me kunt aaien? Vind je zeker wel fijn, heh?
Ja, en als je me een poosje geaaid hebt over mijn zo zachte vacht, is het zeker wel weer tijd voor een kopje koffie voor je, niet? Mag je daar zeker ook een koekje bij nemen?
Dan lijkt het me een goed idee dat ik dan met je meega naar de keuken en tegelijkertijd wat snoepies van je krijg, als je toch bij dat keukenkastje staat bedoel ik, want dan hoef je niet een keer extra naar de keuken te lopen met die rollator van je, heh? Ja, dan heb ik je mooi een ritje bespaard en hebben we daar allebei voordeel bij.
Je ziet, ik hou heel veel rekening met je omdat je nog een beetje zielig bent en omdat ik zoveel om jou geef, en daarom wil ik je het zo makkelijk mogelijk maken. Lief ben ik, heh?
Zullen we dan maar, mevrouw K.? Je kunt me natuurlijk ook een dubbele portie geven, dan bespaar ik je nu alvast nóg een loopje van later op de dag. Hoezo vind je dat geen goed idee? U denkt dat ik een slecht geheugen heb?

Ik snap er niks van en kan er niet aan wennen

Oscar:
Ik ben blij dat het weer wat beter weer wordt want ik ben niet blij met dat geval met wielen. Ik vertrouw dat apparaat voor geen drol en dat heeft te maken met mijn verleden waarin een kinderwagen een grote rol speelde in mijn leven. Ook daar was ik niet blij mee.
Ik ben tenslotte, mede in verband met die kinderwagen, vertrokken uit mijn vorige huis omdat ze hier dus niet zo'n dergelijk ding hadden, en nou staat er dus tóch ook hier zo'n geval met wielen.
Dus nu het wat beter weer is, ben ik het liefst zoveel mogelijk buiten want dan heb ik tenminste niks te maken met dat ding. Ik kom voornamelijk nog binnen om te eten, en als ik wil rusten ga ik naar de bovenverdieping, waar het dus geheel wielvrij is. Daar voel ik me veilig en kan ik in vrede mijn uiltjes knappen.
Jawel, ik heb het aanvankelijk nog even geprobeerd op het bed in de huiskamer, maar die vier wielen deden uiteindelijk toch de deur voor mij dicht.
Ik begrijp dat mevrouw K. dit ding blijkbaar nodig heeft, maar dat betekent nog niet dat ik eraan kan wennen.
U ziet mij op hier op bovenstaande foto staan kijken naar mevrouw K. en haar wielding. Het wielding staat nu stil want K. zit aan de tafel, maar ik vertrouw het dus niet, en daarom moet ik steeds alles goed in de gaten houden. Ja, ik heb net wat brokjes gegeten, en sta nu te overwegen of het veilig genoeg is weer langs dat ding naar buiten te lopen.

Zolang dat ding daar heel stil staat te wezen, heb ik er weinig moeite mee, maar zodra het in beweging komt, raak ik over mijn toeren.
Nu zegt iedereen dat ik er maar gauw aan moet wennen, maar dat maak ik dus zelf wel uit.
Zo zijn er meer zaken die ik liever zelf uitmaak. Kijk, ik vind K. een lief mens en toon dat graag door langs haar benen te strijken met mijn lijf en staart. Dat wordt echter niet altijd meer door haar op prijs gesteld. Het schijnt dat ik haar linkerbeen moet ontzien, terwijl ik juist daar het liefst langs ga om haar wat extra liefde te geven. Maar ze heeft dus iets over haar scheenbeen lopen, wat ze een litteken noemt, en daar zitten nietjes in. Heel veel nietjes over een plek van wel 20 centimeter, zegt ze. En dus is het wat overgevoelig daar op dat been. Nu dacht ik juist een beetje van die pijn weg te kunnen nemen door mijn liefdevolle aanrakingen, maar dat mag niet. Ze is weliswaar heel dankbaar voor mijn goedbedoelde aanrakingen, maar duwt me wel elke keer zeer beslist weg van dat been. En dat terwijl de kopjes van de Boez tegen haar gezicht of in haar haren wel welkom zijn.
U zult snappen dat ik het allemaal vreemd vind wat hier bij het Katblad gebeurt, en dat ik verlang naar de gewone gang van zaken, dus zoals het was voordat K. opeens voor een paar dagen verdween.
Als het aan mij lag zou dat ding met die wielen gelijk weer de deur uitgaan, maar K. zegt dat dat voorlopig nog even niet kan. Ik weet niet of ik dit volhoud en snap niet waarom dit nu allemaal nodig is. En daarom ga ik maar weer naar buiten dus.

K. is weer thuis

Dit is Cera tijdens voedertijd, ergens vorige week. Toen lag K. dus in het ziekenhuis om zich een nieuwe knie aan te laten meten.
Cera heeft daar geen last van ondervonden; zolang zij maar genoeg aandacht en hapjes krijgt, maakt zij het goed. Bovendien heeft ze altijd de buurvrouw nog, mocht ze zich ietwat eenzaam voelen.

De jongens hadden er wat meer moeite mee dat mevrouw K. plots vertrokken was.
De Boez lag heel vaak boven op het grote bed en probeerde daar onder het dekbed te kruipen om te zien of K. zich daar misschien had verstopt.
Dat had zij niet.
Ook (heeft K. tenminste begrepen) waren Boez en Os vaak te vinden op het gereedstaande bed op de benedenverdieping, waarop mevrouw K. zou gaan slapen als zij weer thuis was gekomen met haar nieuwe knie.
Zie hiernaast onze nieuwe opstelling.

Wel, sinds afgelopen weekend is K. weer thuis, na een afschuwelijke week in het ziekenhuis. Nee, de zorg in een ziekenhuis is niet meer wat het vroeger was, ondanks de verhoogde verzekeringspremies.
In de zaal met 4 bedden konden slechts 2 patiënten liggen omdat er niet voldoende verpleging is voor 4.
Wasbeurten waren schaars want er zijn tegenwoordig voorverpakte natte washandjes voor de patiënt, met gebruiksaanwijzing, dat dan weer wel. Maar je zal maar niet in staat zijn zelfstandig uit je bed te komen; dan heb je een probleem! Om van tandenpoetsen maar niet te spreken.
De paar verpleegkundigen die er zijn, rennen zich rot met po's, medicijnen en bloeddrukmeters e.d. Verdere persoonlijke verzorging schiet erbij in. En controleer vooral je pillenbakje, want dat kan zomaar incompleet zijn of er ligt zomaar een nieuw kleurtje in waarvan je niet weet waarvoor dat is. De verpleging trouwens ook niet altijd...
Je mag blij zijn als ze je achternaam kennen, al heeft iemand daar dan "de" of "van" voor gezet; verbeteren heeft geen zin, ze onthouden het toch niet. Niet de schuld van de verpleging, ze doen hun best maar alles moet snel-snel. Een po-stoel bleef 2 dagen (vol plas!) naast een leeg bed staan, totdat mevrouw K. een verzoek indiende de meurende bak te verwijderen.

De verpleegster liep rood aan en stamelde verontschuldigingen...
Vier dagen vóór de operatie moesten de patiënten (heup, knie) zich elke dag wassen (ook haren) met Betadine, en de neusgaten insmeren met een desinfecterende zalf.
Na de operatie nog 4 dagen hetzelfde, om alle mogelijk opgelopen bacteriën mee om zeep te helpen.
Echter, na de operatie was daar geen enkele sprake van, al helemaal niet als je niet zelf naar een kraan kon komen. Het dure goedje werd niet vergoed door de verzekering. Wie biedt?
Van voldoende nachtrust in het ziekenhuis kan al ook geen sprake meer zijn, merkte mevrouw K. De hele nacht door rijden er karretjes door de gangen en de verpleging mag tegenwoordig op hakjes lopen. Verder was het zaaltje waar K. verbleef (met deur open) gelegen op 3 meter afstand van de balie, waar verpleging, artsen en technische dienst regelmatig kwamen overleggen, en waar drie verschillende telefoongeluidjes vandaan kwamen.
K. had ook nog een lijst ingevuld met dieetwensen, en daar zij zich aan een vezelrijk dieet dient te houden, had zij dat ook netjes aangegeven. Behalve een lichtbruine boterham waren er in de maaltijden verder geen vezels te bekennen. Ze kon kiezen tussen witte rijst of bami, speklapje en puree, en het stukje zalm was vrolijk voorzien van stukjes paprika, waarvan K. had aangegeven dat ze daarvoor allergisch was. Op de dag van vertrek kreeg K. nog een zakje met vezels toegeschoven, maar geen maaltijd meer...

Boven ziet u Os en de Boez, samen vast van plan om niet meer van de zijde van mevrouw K. te wijken. Dat was wel heel erg lief natuurlijk, maar niet zo handig voor K. en haar nieuwe kniegewricht met een snee (en hechting met nietjes) van ongeveer 20 cm lengte.

Bovenstaande foto's werden gemaakt door mevrouw Inge, waarvoor onze hartelijke dank.
K. zelf is nog niet in staat om plaatjes te schieten omdat zij beide handen nodig heeft voor de steun en het sturen van haar rollator, of de steun van haar twee krukken.
Zij wordt verder door lieve mensen goed voorzien van etenswaren en dranken, en komt zelfs in aanmerking voor thuishulp en fysiotherapie aan huis. Ook is er hulp bij het uitscheppen van de kattenbakken, dus wat dat betreft is er geen vuiltje aan de lucht.
Behalve?
Oscar is als de dood voor de rollator en komt beslist niet binnen als K. met dat apparaat in de deuropening staat. Krukken dan? Cera is als de dood voor de krukken van mevrouw K. en komt beslist niet binnen als K. met haar krukken in de deuropening staat.
Boez is bang voor beide, maar waagt het er toch op en rent snel onder de rollator door of langs de krukken.
Het is dus fijn om bezoek te krijgen die de haarfabrieken binnen roept, maar verder zullen onze reporters toch maar moeten wennen aan de hulpmiddelen van K. Het kan namelijk best nog wel even duren voor K. weer met volle kracht op twee stevige benen verder door het leven kan gaan!
Wij zouden het erg fijn vinden als u daarom af en toe even aan haar denkt en een kaarsje voor haar opsteekt of een gebedje voor haar opzegt. Meer vragen wij niet van u...

Stilzitten!

Nou, een beddensprei was het dus niet, en wij hebben bovendien besloten dat sommige mensen nooit meer mogen raden. Het lijstje met namen van de te verbannen personen zal binnenkort in dit Katblad geplaatst worden.
Als er tenminste Wifi in het ziekenhuis is, en wij ontvingen laatst het bericht dat dit met de hoogst mogelijke waarschijnlijk inderdaad het geval is.

Het ene uitstekende oortje is uiteraard niet van de Boez (want niet zwart) en ook niet van de Os (want niet wit).
Dan blijft er nog maar één mogelijkheid over.

Het was dus inderdaad Meipie C. die geborgenheid zocht onder een prachtige sjaal. Of de sjaal een zelf gehaakte of gebreide was, zijn wij vergeten te vragen. Bovendien maakt dat voor Cera helemaal niks uit.

Hier zit Cera weer bovenop, zonder bedekking dus. Ze voelt zich duidelijk zonder sjaal minder jofel, of misschien zelfs wel zeer ontevreden. Het feit dat zij ondertussen lekker geaaid werd, leek haar van minder groot belang.

Even later kreeg zij het (met enige medewerking van de sjaal-eigenaresse) het voor elkaar om zich weer achter het prachtige haakwerk te verstoppen.
Wij vermoeden nu dat Cera misschien wel een Burka-poes zou willen zijn, dat wil zeggen dat zij zich graag wil verschuilen voor de grote boze wereld, die immers vol zit met sterke Ozzen en gemene Boezen. Om maar niet te spreken over andere haarfabrieken die nog gevaarlijker zijn.
Mevrouw K. heeft nu besloten om haar een cursus te laten doen. Ze denkt daarbij aan een paar lessen "Verschuilen wordt huilen", "Je vacht is je pracht" of  "Een slimme Meipie is geen Leipie".
Cera denkt nog even na over een dergelijke cursus, ook al omdat zij zelf zal moeten bijdragen (eigen risico). Mocht zij pertinent weigeren een cursus te volgen (of in therapie te gaan), dan nodigen wij u graag uit om een aantal fraaie Burka's voor het Meipie te breien of haken. Maar die zal zij alleen willen dragen als ze ook tegelijkertijd bij u op schoot mag, en dan ook nog op een stoel op de redactie. Maar dan wel stilzitten, heh?

Bijna medelijden...

Jawel, u ziet het goed:
Deze keer zit de Boez gevangen in de gang en is Oscar de pestkop.
Nou ja, helemaal gevangen zit ventje Boez niet want hij kan makkelijk door de kier naar binnen, maar dan krijgt hij vrijwel zeker van de Os een pets op zijn kop of staart. En dat risico wenst hij natuurlijk niet te nemen.

De Os meent het overigens goed, voor hem is het slechts een spel. Als de rollen omgedraaid zouden zijn, zou de stemming een stuk grimmiger geweest zijn!

Oscar daagt de Boez uit, maar die reageert niet. Dat komt doordat hij niet de regie heeft. Bovendien ziet hij ook niet de lol van dit spel in.
Boez is namelijk niet graag het slachtoffer. Wij hadden trouwens ook de indruk dat hij niet helemaal snapte wat nou de bedoeling van Oscar was.

Uiteindelijk gaf Oscar het op omdat hij trek kreeg in een brokje, en dat gaat altijd voor alles.
Vervolgens bleef Boez nog enige tijd teneergeslagen in de gang voor de deur zitten. Inderdaad, met een zeer appelige blik! We kregen bijna medelijden met hem... BIJNA, HEH?

Raadsel

De vraag is heel eenvoudig:
Wat stelt dit voor?
U mag één keer raden.

Vrije eetplek-keuze

De Boez:

Ik bepaal dus zelf waar ik eet, en dat heeft ze (mevrouw K. - red.)maar te pikken. U zag laatst op een foto hoe ik op de grote eettafel mijn diner nuttigde, maar als ik geen zin heb om daar te eten, kies ik de trap, een plek naast de ouwe kranten of bovenop het muurtje dat de keuken met onze huiskamer scheidt.
Ik weet van te voren nooit waar ik wil eten en bepaal dat pas als mevrouw K. de voerbakjes gevuld heeft en ermee loopt te leuren. Geen geleur wat Cera en Oscar betreft, want Cera eet altijd naast de klok en Oscar in de keuken, op de plek waar vroeger mevrouw Troy en haar zoon Japekoppie aten. Oscar heeft lang op het aanrecht willen eten, maar dat heeft mevrouw K. hem afgeleerd in verband met de Hygiëne, zeg maar. En de Os heeft dat dus geaccepteerd. Ik zou dat nooit doen. Vandaar ook dat ik zo af en toe kies voor het stukje aanrecht ter hoogte van de koffiemachine, en als ik mijn Gourmet daar dan niet krijg, eet ik gewoon niet. Dat geldt trouwens ook voor de andere plekken die ik uitkies. Als mevrouw K. me daar niet bedient, hoef ik niet te eten want het gaat mij gewoon om het principe van de vrije keuze.
Goed, dat leuren van K. betreft dus mijn voerbakje. Vaak weet ik, als ik binnenkom na de bekende geluiden van de klik van het blikje en alles wat daarop volgt, nog niet waar ik op dat moment het liefst mijn Gourmet wil gaan nuttigen. Dus soms loop ik naar het aanrecht (ter hoogte van de koffiemachine), en als K. mijn bakje daar dan neerzet, loop ik af en toe daarvan weer weg. Dan voelt die plek op dat moment dus niet goed voor mij. Dan loopt ze met mijn bakje naar de stapel kranten, maar het kan zijn dat ook die plek voor mij op dat moment niet volstaat. Als ik dan aangeef dat ik ook niet op de tafel wil eten, gaat ze naar de gang en zet het bakje neer op de breedste traptrede. Ik zou dan alsnog kunnen besluiten om terug te keren naar het muurtje (zie foto), maar dan is er al zoveel tijd verstreken dat de Os inmiddels zijn portie al bijna heeft weggewerkt en mij vervolgens dus komt lastigvallen. Doet hij dat, dan ben ik zo naar boven verdwenen. Ik ga namelijk niet de strijd aan voor slechts een derde blikkie van dat spul. Als hij dat zo lekker vindt, moet hij maar vooral ook mijn portie opvreten, dat zal mij worst wezen. Maar het komt ook vaak voor dat ik enorme honger heb, dat het een speciaal smaakje betreft waar ik toevallig heel veel zin in heb, en in dat geval kies ik al meteen het liefst voor de trap, dus zover mogelijk van de Os vandaan. Er zit dus best wel een beetje logica in mijn gedrag.

Ik hoop dat mijn verhaal een beetje duidelijk is zo, want binnenkort zou er misschien een crisissituatie kunnen ontstaan omtrent mijn wensen qua eetplek.
Het is namelijk zo dat K. een paar daagjes weggaat. Dat heeft met haar knie te maken. En dat betekent dat wij ons ontbijt en diner door andere mensen geserveerd gaan krijgen, mensen die misschien niet zullen weten of begrijpen dat het bij mij nogal nauw luistert. Ik maak me daar een beetje zorgen over, vooral omdat ik de Os niet vertrouw; hij is namelijk dol op Gourmet en zal, als hij de kans krijgt, behalve Cera's portie ook nog de mijne willen hebben.
Maar goed, ik moet er maar op vertrouwen dat het allemaal goed zal gaan. En dat K. ervoor zorgt dat er genoeg Gourmet in huis zal zijn, zodat er eventueel in noodgevallen voor mij een tweede blikje kan worden geopend. Het is maar een suggestie van mijn kant...

C' est la vie...

Afgelopen weekend is Charli weer enkele keren bij ons op bezoek geweest. Hij wordt nu toch wel heel vel over been, merkte mevrouw K. op.
Uiteraard moest Charli de voerbakjes van onze reporters inspecteren, een ander doel heeft hij niet meer en van het markeren van zekere plekken ziet hij de laatste tijd ook maar af.
Het zal de leeftijd wel wezen.

Wel stond hij nog even bij de krabpaal stil, net op het moment dat de Boez zijn intrede deed.
Boez kroop onder de eettafel en deed verder geen moeite om Charli te verjagen. Charli gebruikte de krabpaal tenslotte toch maar niet.

Daarna verdween hij door het luikje weer naar buiten. Hiervoor nam hij ruim de tijd, waarschijnlijk heeft hij last van stramme spieren en moeizaam werkende gewichten.
Wij hebben zeer met hem te doen, de ouderdom komt bij hem duidelijk met gebreken.

De Boez klom op de vensterbank om Charli na te kijken. Normaal gesproken reageert Boez altijd zeer negatief en fel op de binnenkomst van andere haarfabrieken, maar in het geval van Charli is zijn agressie blijkbaar niet meer nodig.

Mevrouw K. voelde zich wat triest geworden toen ze Charli zich zo moeizaam door het luik had zien worstelen. Dit heeft natuurlijk ook te maken met het feit dat Charl de oudste zoon is van wijlen mevrouw Troy en de broer van onze, ook al overleden, Japekoppie. Tja, c'est la vie, zullen we maar zeggen.

Achterstallig nieuws

Achterstallig nieuws:

Oscar is afgelopen week de sneeuw in gegaan om een reportage te maken. Helaas kon mevrouw K. niet met hem mee wegens slipgevaar.
Os ging niet direct op stap omdat hij eerst de buitensituatie goed in zich op wilde nemen.
U ziet hem hier zitten studeren op de stoel bij het Poezenloket.

Na veel wikken en wegen ging de Os toch maar aan het werk. Hier gaat hij op weg naar (vermoedelijk) de Kruidentuin.
Oscar bleef niet lang weg en vertelde ons bij thuiskomst dat hij niets had gezien wat het vermelden waard was. Na het eten van enkele brokjes sprong hij op zijn kussentje en zocht daar met zijn pootjes de warmte van de radiator op.

Wij zullen Oscar op zijn woord moeten geloven, anders was hij wel wat langer buiten gebleven.