Oeverloze discussie

Oscar en de Boez hebben afgelopen weekend samen een fietstassencontrole in de Parallelstraat uitgevoerd.
Uiteraard werden ze het niet eens over de puntenwaardering. Vooral de fietstas op bijgaande foto zorgde voor een lange discussie over de beoordeling van de vorm, kleur en geur.
Oscar vond de tas tenslotte toch wel een 7 waard terwijl de Boez van oordeel was dat het niet meer dan een 5 mocht zijn, voornamelijk op basis van (het ontbreken van) een aantrekkelijke geur.
Mevrouw K. hield zich uiteraard buiten de oeverloze discussie en liet zich ook niet verleiden haar eigen neus tegen de tas aan te drukken.
De wandeling kon pas worden voortgezet nadat de Os de uitstekende delen van de twijfelachtige tas uitgebreid had gemarkeerd met zijn lippen, terwijl de Boez het na één lipveeg voor gezien hield. Een definitief cijfer werd niet gegeven; beide haarfabrieken voelden niets voor het bepalen van een gemiddeld cijfer.

Rondleiding door Igor

Zoals we in een vorig bericht al schreven, waren we op bezoek geweest bij Iwan en zijn familie.
En nu was Igor dus aan de beurt.

Terwijl Iwan op het balkon zocht naar een geschikte po(e)seerplek, werd hij gevolgd door Igor. Want Igor heeft nog steeds heel veel belangstelling voor de geuren van een zekere plek onder de staart. Die interesse heeft hij al van jongs af aan en daar komt hij (denken wij) nooit meer vanaf.

Toen Ieg klaar was met besnuffelen van Iwan's rozijntje, wilde hij best even op de foto. En daar Iwan nog steeds aan het zoeken was naar een goede foto-achtergrond. richtte mevrouw K. zich ondertussen graag tot deze zachte wolbaal.
Die mooie, blauwe kijkers, heh? Ja, inderdaad om bij weg te smelten...

En die snor mag er ook wezen!

Maar Igor had snel genoeg van het stilzitten en besloot ons een rondleiding op het balkon te geven, of tenminste ons te laten zien wat hij daar zoal allemaal aan mogelijkheden heeft om zich te vermaken.
Nou, eerst maar een niveautje hoger?

Ja, inderdaad een mooie plek met een fraai uitzicht. En nee, mevrouw K. bleef op haar eigen bescheiden niveau en kwam niet naast Ieg zitten wegens een voor haar te gevaarlijke klim en bovendien hoogtevrees.
Het dak met al die afvoerpijpen heeft u kort geleden nog kunnen bewonderen in een vorig bericht dat over Pluis' hachelijke avontuur ging.

Toen Igor uitgezeten was, kwam hij weer terug naar het balkon om te laten zien dat het muurtje eveneens een geschikte plek was om op te verpozen. U wilt zeker niet weten hoe diep de tuin achter het muurtje ligt? Toch wel? Nou, erg diep dus, maar Igor had daar geen last van.

Wij wilden graag nog een mooie close maken van Ieg, maar dat begreep hij niet helemaal. Hoewel, het kan ook zijn dat hij wilde helpen, of gewoon een knuffel wilde. Wij gokken bij nader inzien op het laatste.

Plots was er iets dat Iegs aandacht trok. En omdat dat best een Hofhaarfabriek kon wezen, wilde mevrouw K. ook wel even verder kijken dan haar neus lang was. Met de camera natuurlijk, dat spreekt voor zich.

K. moest daarvoor met haar arm boven haar hoofd over het balkonmuurtje heen hangen dus wist niet wat er precies te zien was.
Bij nadere bestudering echter konden wij geen andere haarfabrieken ontdekken, alleen maar een hoop groen en daken.
Maar Igor heeft natuurlijk heel scherpe ogen, en daarom nemen we aan dat er ergens toch wel wat beweging was (geweest).

Wel, de laatste poging tot een fraaie close up mislukte ook, daarvan getuigt de foto hiernaast. Niet alleen kwam Igor alweer voor een aai, het was ondertussen ook al te zeer gaan schemeren om nog wat leuks te kunnen doen met onze camera, en flitsen doen we niet graag, zeker niet als de haarfabriek van schrik mogelijk naar beneden kan kletteren.
Wij namen dus afscheid van Igor en gingen af op de lekkere etensgeuren die via de openstaande balkondeuren naar buiten zweefden.

De maaltijd die wij kregen voorgeschoteld was overheerlijk, en dus zullen wij niet al te lang wachten met het maken van een volgende afspraak. Om de haarfabrieken te fotograferen dus, heh? Ja.

Foto van de week: Lekker samen slapen

Volgende keer beter, Iwan!

Afgelopen week waren wij op bezoek bij de familie van Iwan de Grote Rooie. U ziet hem hier op het balkon op een stuk kartonverpakking lopen klooien; hij zocht namelijk naar een goede po(e)seerplek met geschikte achtergrondkleuren om zijn vacht zo mooi mogelijk uit te laten komen.
Mevrouw K. zei nog tegen hem dat hij moest voortmaken omdat het al aardig begon te schemeren, en bovendien stond er binnen een heerlijk glaasje droge sherry op haar te wachten.
Op de achtergrond ziet u Lotje; zij houdt er blijkbaar niet van om op de voorgrond te treden.

Iwan kon niet zo snel een geschikte plek vinden voor een fotoreportage over en van hem. Hij liep slechts in rondjes over het balkon en werd daarbij steeds afgeleid door allerlei achtergelaten markeergeurtjes van zijn 4 huisgenoten.
Ja, vier inderdaad, al lieten Caja en Cieniy zich deze namiddag niet op het balkon zien.

Terwijl Iwan nog druk liep te zoeken naar een perfect decor, maakte K. even snel, al hangend over het balkonhek, een foto van de tuin alwaar de kukelaar met zijn kakelaars verblijven. Het was daar bij het hok een drukte van belang want de familie Tok wilde binnen niet al te lange tijd op stok gaan, en K. vermoedt dat er wat onenigheid was over wie er waar zou gaan zitten (slapen). Maar het kan natuurlijk ook zijn dat het overleg van het pluimvee heel ergens anders over ging!
Als u meer informatie wilt, lees dan vooral verder op:
http://defamilietok.blogspot.nl/

Maar nu gaan we, voordat we naar beneden storten, eerst weer terug naar het balkon.

Daar had Lotje in elk geval wel een leuke plek kunnen vinden voor een fraaie portretfoto, en al is ze dan wat verlegen, ze bleef heel netjes en rustig zitten terwijl K. wat plaatjes van haar schoot. Maar toen K. even later weer achter Iwan aanging (en ook Igor trouwens), vond ze het welletjes en verdween ze naar binnen.

En, kregen we uiteindelijk Iwan nog een beetje behoorlijk in beeld?

Nou, nee helaas, want Iwan wilde opeens vooral heel veel klachten indienen bij K. en daarbij tegelijkertijd ook veel aaien scoren, en dus zat hij constant met zijn snufferd te dichtbij de camera.
Bovendien was het ondertussen alsmaar donkerder aan het worden, en dan houdt het snel op voor een camera als die van het Katblad.
Volgende keer beter, heh Iwan?

Het gaat allemaal nergens over

Oscar:

Ik vind het allemaal niet zo belangrijk, die slaapplekken. Dat neemt niet weg dat ik het liefst in de buurt van mevrouw K. vertoef, want zij gaat over de maaltijden en dat is dus wél belangrijk voor me. Maar ik vind het natuurlijk sowieso erg gezellig om vlakbij haar te zijn, en als zij op de bank zit en ik op mijn kussentje ga dutten, moet ik uit louter tevredenheid altijd erg hard spinnen.

Ja, de laatste tijd probeer ik inderdaad ook bij haar op bed te liggen, en het kan zijn dat ik dan een beetje in de weg lig omdat ik nog niet helemaal doorheb hoe dat werkt met zo'n bed en ik bovendien erg snel in slaap val, of ik zie gewoon de ruimteproblemen niet zo scherp en dan komt het wel eens voor dat mevrouw K. er weliswaar nog net bij kan, maar dan wel met gestrekte benen dus, terwijl ze die liever wat meer zou willen buigen. Ja heh, dan moet ze maar duidelijker haar wensen aangeven en dat bovendien een beetje vroegtijdig doen en niet als ik al vertrokken ben, zeg maar, want als ik eenmaal slaap dan eh..... slaap ik goed en word ik niet snel weer wakker.
Maar uiteindelijk gaat het allemaal helemaal nergens over, vind ik tenminste.

Dat Boez mij af en toe van de bovenverdieping wil weren moet hij zelf weten. Ik vind het alleen maar kinderachtig gedrag van hem en ga dan net zo lief weer naar beneden, want mijn kussentje (foto) is ook erg comfortabel en daarenboven ben ik dan in de buurt van de voerbakjes zodat ik, mocht ik onverhoopt even tussendoor wakker worden, mijn trek kan stillen.
Ik heb ook nog een poosje in de schuildoos onder de zoldertrap geslapen en had het daar erg naar mijn zin, totdat mevrouw K. het in haar hoofd haalde om het kussentje daarvan te wassen en toen rook het daar niet meer lekker, dus daar kom ik dus niet meer. Nee, ik hou niet zo van wasmiddelen en ruik het liefst mijn eigen lucht want dat is vertrouwd en ik stink nooit. Oké, bijna nooit dan.
Wel, ik schijn mij dus als enige niet druk te maken over het verwisselen van slaapplekken, maar dat heeft ook te maken met het feit dat mijn basisplek het kussentje naast de sofa de allerbeste slaapplek in huis is, en bovendien alleen van mij.
Waarom lacht u nou, mevrouw K.?

Angstig dakavontuur!

Gisteravond (iets na zevenen, het begon al een aardig te schemeren) kwam mevrouw Ina bij K. langs om haar te waarschuwen: er zat achter haar huis een vreemde kat op een dak, en die kat wist niet meer hoe weer van dat dak áf te komen. Omwonenden overlegden al over het bellen naar de brandweer, zo erg was het dus.
Na enig aarzelen (want het eten stond al op) draaide K. het gas uit, pakte zij haar camera en deed snel haar schoenen aan, of eigenlijk andersom want het waren schoenen met veters dus dat werkt niet met slechts één hand ter beschikking. Maar dat terzijde.
Mevrouw Ina had vanaf haar balkon, Iwan's balkon dus, al wat foto's gemaakt van de arme, domme haarfabriek.

Hier is nog een foto van mevrouw Ina, maar die hebben wij wat extra licht gegeven om het poezensnuitje beter in beeld te brengen.

Ja, de haarfabriek was ons bekend; dit beestje kwam al vaker op bezoek bij de redactie van het Katblad en wij zagen het ook al een aantal keren lekker klooien en zooien in de Kruidentuin.

Wel, toen mevrouw K. in de Hoftuin arriveerde en de haarfabriek in nood in beeld kreeg, was het mens van Pluis ook gearriveerd. Ja, Pluis inderdaad, en zij is een stout en zeer ondernemend meisje dat nog niet zo lang de vrije uitloop heeft, vertelde haar mens ons.
Maar wat nu toe doen om Pluis te bevrijden uit haar hachelijke positie?
Misschien kon een ladder van een buurman de uitkomst bieden? Of was er wellicht een mogelijkheid tot ontsnapping via Iwan's balkon? Er werd druk overlegd.

Pluis was echter niet van plan om een eventuele interventie af te wachten.
Zij boog zich voorover maar zag aan die kant van het dak geen mogelijkheid tot een veilige afdaling. En vlak daarna hoefde zij niet meer te zoeken naar een oplossing omdat ze, toen ze over de schuine dakpannen trachtte te lopen, plots uitgleed, op haar zij over alle pannen naar beneden stuiterde, even kort in de dakgoot bleef hangen en toen door haar grote vaart wel vanuit die goot naar beneden moést springen.
Alle toeschouwers hielden hun hart vast, maar Pluis leek ongedeerd toen zij snel de Hoftuin en de Poort doorrende, ze hinkte in elk geval niet. Het mens van Pluis verklaarde haar goed in de gaten te zullen houden, en mocht ze alsnog iets lijken te mankeren, zou hij alsnog met haar naar de dierenarts gaan.

Ik kijk wel linker uit

Cera:

Toen we nog met vijf waren, waren er hier op de slaapkamer altijd slaapplekken genoeg en was er nooit gedonder over. Mevrouw Troy lag dan waar ik nu lig, Japekoppie sliep altijd op het grote bed, de Boez ook op het grote bed maar dan aan de andere kant, of soms in zijn mandje voor het raam, ik op de stoel naast het grote bed en Oscar bleef altijd beneden; hij sliep op zijn eigen kussentje naast de bank. En toen was er dus nooit ruzie over wie waar lag en dat was nergens voor nodig ook. Maar eerst ging mevrouw Troy naar de hemel (verdronken in de gracht - red.), twee maanden daarna volgde haar zoon Japekop (acuut nierfalen - red.) en toen waren opeens de poppen aan het dansen.
Dit bed (soms opgeklapt tot stoel - red.) kwam namelijk vrij en daarnaast ontstond er ook een extra plek op het grote bed. De Boez vond al snel dat die vrijgekomen plekken hem toebehoorden door overerving of zoiets, omdat wij hier later dan hij zijn komen wonen en wij dus zogenaamd geen recht hadden op een stukje erfenisruimte (huh? - red.) van mevrouw Troy en haar zoon.
Ja, wanneer mevrouw K. 's avonds naar bed ging dan moest hij (de Boez - red.) natuurlijk eerst een half uurtje bij haar onder het dekbed, tot het allemaal te warm en benauwd werd, want het was een zachte winter en we wonen in een warm huis (goed geïsoleerd - red.). Maar als ie het zat was geworden onder dat dekbed, ging hij lopen klieren en moest hij alle andere slaapplekken uitproberen, totdat hij uiteindelijk ergens in slaap viel en ik ook met gerust hart de slaap kon vatten.
Hij heeft dus zijn eigen sofa die naast zijn mandje met speelgoed staat (nee, het speelgoed is van allemaal, maar ja... - red.), en het is duidelijk dat ik daar onder geen voorwaarde gebruik van mag maken. Naast zijn slaapplek bij mevrouw K. (waar ik ook niet mag liggen van hem) heeft hij (de Boez - red.) bovendien nog een mandje voor het raam waarin zijn zeg maar surrogaatmoeder ligt.

Deze dus, ja.
Belachelijk dat zo'n grote knul nog regelmatig troost zoekt bij een knuffel uit zijn kittentijd, maar ja, we hebben het natuurlijk wel over de Boez die waarschijnlijk nooit volwassen zal worden (waarschijnlijk niet, nee - red).
Ik heb daar (mandje bij dat raam - red.) inderdaad ook wel eens gelegen vanwege het perfecte uitzicht, maar sinds die knuffel weer in dat mandje ligt, durf ik dat niet meer.

Ik hoop nu maar dat hij (de Boez - red.) me hier met rust laat, want ik heb mijn schoonheidsslaapjes heel hard nodig (tuurlijk, meipie - red.), en omdat mevrouw Troy hier ook altijd lag, denk ik dat dit daar het juiste plekje voor is.
Maar of die verwarming nog aan wordt gezet komende winter, dat is nog maar de vraag.
K. zegt namelijk dat ze dat deed voor de oude botten (van mevrouw T.T. - red.), en die van mij zijn nog niet oud genoeg voor een beetje extra warmte in de winter, zegt ze (inderdaad - red.).
Ja, ik heb ook nog een tijdje geprobeerd de plek van Japekoppie in te nemen (op het voeteneinde van het grote bed - red.) maar daar ligt nu de Os steeds vaker, als hij tenminste de kans krijgt van de Boez want die gaat rustig bovenaan de trap liggen om dat te voorkomen. Nee, de Os durft er dan niet langs omdat er anders ruzie van komt, en daar houdt de Os niet van.
Ja, je kunt dus wel stellen dat de Boez hier de dienst uitmaakt en ik kijk wel linker uit om tegen hem in opstand te komen. Omdat hij groot en sterk is (inderdaad - red.), en hij zich als een echte macho gedraagt (ook helemaal waar - red.).
Regent het nog steeds? Mooi.

Ingezonden mededeling

Voor alle kattenliefhebbers: vanavond, BBC 2, 21.00 uur: Cat watch 2014: The New Horizon Experiment. Meer info op http://www.bbc.com/news/magazine-28795300

Ongenoegen

De Boez:

Nee, ik hoef niet te werken vandaag want dat staat namelijk in mijn contract: als het te hard regent of waait of het is te koud buiten, dan mag ik vrijaf nemen. Jawel, daar heeft mevrouw K. zelf voor getekend, dat weet ik heel zeker en zo simpel (zie mattenklopper - red.) is het dus.
Inderdaad, het begon vanochtend met regenen (heel even - red.) en daarna stak de wind op (viel nog reuze mee - red.), dat zijn al twee zwaarwegende redenen om binnen te blijven. Ik denk dat het nu wel zo ongeveer code oranje (eerder roze - red.) is, maar ik verwacht dat het binnen een paar uur toch wel naar rood zal oplopen (ja,ja - red.) en dan ga ik alleen nog maar in geval van uiterste nood de straat op, dus hooguit voor een snelle plas of te slappe grote boodschap, hoewel ik het ook niet erg vind om met dit weer op de bak te gaan voor zoiets. K. heeft het er inderdaad niet zo op als ik die (stinkende - red.) slappe hap hierboven op de bak doe, maar als ik hier toch al ben, ga ik natuurlijk niet helemaal naar beneden en bovendien staat die bak hier niet voor niets, heh? (Was nog voor de oudjes - red.) Daarom.
Wel, dit is mijn favoriete boven-slaapplek, wanneer ik tenminste geen zin heb om op het grote bed of het logeerbed te gaan liggen en ik ook niet per se de straat hoef te overzien, want in dat laatste geval ga ik in het mandje op het tafeltje bij het raam liggen. Dat zijn inderdaad vier plekken (wij telden er wel vijf - red.) die ik regelmatig opeis, en dat recht heb ik omdat ik hier nu eenmaal het langste woon. De anderen mogen alleen op één van mijn vier plekken liggen wanneer ik daar toevallig even niet lig omdat ik voor een andere hangplek heb gekozen, en als ik van gedachten verander moeten ze maar gewoon plaats voor mij maken. De vloerkleden zijn er immers ook nog, dan is er nog een lade in de kast die altijd openstaat en waarin een zachte slaapzak ligt (Cera's schuilplek - red.), een stoel met een kussen, en willen ze daar niet liggen dan kunnen ze altijd nog naar beneden om op de sofa te gaan slapen, op het kussentje van de Os (laat Cera wel uit haar bol - red.) of op één van de stoelen bij de eettafel. Behalve natuurlijk als ik daar toevallig om één of andere reden lig, maar in dat geval kunnen ze naar boven gaan en daar een plekje uitzoeken. Totdat ik halverwege de nacht heb besloten dat ik daar wil slapen, dat verandert de zaak weer, uiteraard (uiteraard ja - red.).

Nu is het helaas zo dat Oscar de laatste tijd wel héél erg brutaal wordt. Daarmee doel ik op het feit dat hij af en toe 's avonds tegelijk met mevrouw K. naar boven gaat en aldaar alvast plaats neemt op het grote bed, terwijl ik op dat moment nog net even de straat in de gaten lig te houden (al slapende dus - red.). Hij doet dat zogenaamd voor de gezelligheid, schijnt het (is het - red.). Ikzelf kan er dan nog wel bij omdat hij meestal middenop gaat liggen en ik de plek naast het hoofdkussen prefereer, maar het probleem is dat mevrouw K. dan geen plek meer op het bed kan vinden en Oscar weigert dus om een stukje voor haar opzij te gaan (helemaal waar - red.). Dat geeft een hoop gedoe want dan moet K. aan de Os gaan trekken en sjorren (ook waar - red.) totdat ze eindelijk onder haar dekbed kan kruipen en nog net op het randje kan liggen zonder dat ze er direct uit dondert. Ja, uit het bed dus (klopt ook - red.). Maar het ergste van alles is dat ik dan te ver van K. vandaan lig zodat ze me niet naar behoren kan knuffelen en aaien (armen zijn te kort - red.). Daar krijg ik vervolgens zo de pest over in dat ik vertrek om een andere slaapplek te zoeken, maar voordat ik op de grond spring laat ik mijn ongenoegen over één en ander duidelijk blijken door K. tijdens mijn vlucht zeg maar een flinke por in haar maag of buik te geven (solar plexus - red.), zodat ze goed beseft hoe waardeloos ik het allemaal vind en hoe verkeerd zij en de Os bezig zijn. Niet dat mijn actie iets aan de situatie verandert (klopt als een bus - red.), maar in elk geval heb ik dan mijn ongenoegen laten blijken en ligt K. er nog even wakker van (nou en of - red.) zodat ze goed kan nadenken over wat ze mij allemaal aandoet terwijl die Os gewoon luid ligt te ronken en allang in dromenland is.

Ja, dat was het. Mag ik nu weer verder pitten?

Weer vreemd bezoek in Katbladstraat

Gisteren kwam er weer eens een vreemde haarfabriek door de Katbladstraat hobbelen. Of het was eigenlijk geen hobbelen wat hij deed, want hij had nogal haast. Wij vermoeden dus dat hij (of zij) ergens naar op weg was, maar kregen geen gelegenheid de vreemde daarover nader aan de tand te voelen.
Hij kwam uit het noorden, stond heel even stil bij de Poort (naar de Hoftuin). ging daar vervolgens niet in maar koos ervoor om verder door te racen in zuidelijke richting. Wellicht was hij op weg naar de Kruidentuin, maar zeker weten doen wij dat niet.

Cera is de vreemde nog een klein stukje gevolgd, maar bij de hoek van de Katbladstraat moest zij hem laten gaan. De vreemde zelf toonde overigens totaal geen belangstelling voor onze reporters en zij niet voor hem, behalve Cera dan.
Wij weten niet of wij deze vreemde ooit nog een keer terug zullen zien maar houden e.e.a. natuurlijk wel in de gaten. Tot zover dit belangrijke nieuws.

Dierendag (2), en schokkende verklaring

Na de boomklimmerij en wilde achtervolging (van Cera door Oscar), moest er nodig even uitgerust worden. Cera deed dat in de buurt van de Nepeta omdat daar nu eenmaal een heerlijke geur hangt met kalmerende werking.

En de Os had gekozen voor een bankje waar hij even lekker zijn poten kon laten hangen na zijn meppogingen.
Ja, en nog steeds een heerlijk zonnetje inderdaad.

Laten wij nu eerst eens kijken waar de Boez gebleven was, want die had niet aan het pesten van Cera meegedaan maar was zoals zo vaak weer eens lekker zijn eigen gang gegaan.

Ah, het Boezelmannetje was bezig met het markeren van een boomstam en het tegelijkertijd verzorgen van zijn klauwtjes. Gaat het een beetje, meneer Boezelmans?
Ja, het ging prima.

Misschien had Cera haar neus wel te diep in het kattenkruid gestopt, in elk geval was ze in een jolige bui en kwam ze naar de boomstam toe om de Boez een beetje te plagen. De B. keek zeer verstoord op en dat beloofde dus vast niet veel goeds.
Laten we maar snel verder kijken.

Ja, daar had je het al: het ventje begon het Meipie te meppen. Maar ja, ze had het zelf uitgelokt, heh? Ja, en daarom hadden we ook geen medelijden met haar. Ze mepte trouwens gewoon terug, dat moeten we er nog wel even bijvertellen.

Doch toen de Os kwam om zijn vriendje een klauwtje te helpen, was Cera opeens wel zielig. Twee tegen één, dat hoort gewoon niet en is zelfs een tikkie gemeen. Cera zat behoorlijk in het nauw.

Ze kroop langzaam achteruit maar werd daarbij gevolgd door de Os, die niet van ophouden wilde weten.
Mevrouw K. had nu echt diep medelijden gekregen met Cera en begon een beetje te schelden tegen de Os, maar voorkwam daarmee niet dat onze topreporter ons modelletje zelfs de tuin uitsloeg.
Ja, dat viel ons óók erg tegen van de Os, dat moeten we direct en eerlijk toegeven.
Hoe het verder ging?

Wel, we riepen Cera terug de tuin in en mevrouw K. heeft haar nog wat getroost en geaaid. Maar ons poezenmeisje is niet gauw tevreden, dat kunt u wel aan haar snuitje zien.
In elk geval was de stemming er een beetje uit en vond mevrouw K. het beter om het gezellig samenzijn te beëindigen.

Oscar wilde graag nog even in de tuin blijven, de Boez ging maar al te graag mee naar huis; hij dacht natuurlijk dat hij daar snoepjes zou krijgen doch dat was niet zo want hij had er voor ons vertrek al een zooi soldaat gemaakt en K. wilde niet dat hij buikpijn zou krijgen op dierendag, daar is natuurlijk helemaal niemand bij gebaat en het wordt hoog tijd dat de Boez dit zelf eindelijk ook eens een keer gaat begrijpen.

Wij hoorden trouwens in het voorbijgaan van het mens van Kaija (die aan de Kruidentuin woont dus), dat de B. op gezette tijden de arme Kaija bij haar achterdeur (kunnen wij helaas niet zien en er ook niet komen) komt lastig vallen en zelfs af en toe haar huis probeert binnen te dringen om haar voerbakje te inspecteren. Mevrouw K. wist niet wat ze hoorde en heeft de rest van de dag nodig gehad om bij te komen van deze voor haar vreselijk schokkende mededeling!

In memoriam: De eerste echte Schrik van de Buurt

De op 2 oktober j.l. overleden Storm woonde een flink aantal jaren bij ons in de Katbladstraat, zijn kattenluikje bevond zich in de Steeg die langs zijn huis liep.

Storm was een kleine opdonder met de felheid van een Siamees, want van dat ras had hij heel duidelijk veel bloed in zijn adertjes stromen.
Zoals u op deze foto kunt zien had Storm geen staart meer, maar die heeft hij wel gehad. Op een dag echter kwam hij thuis met een flinke wond en de staart bleek niet te meer redden. Hoe hij aan die wond kwam, daar zijn z'n mensen nooit achter gekomen; men vermoedde dat Storm met zijn zwieper ergens bekneld heeft gezeten, maar zoiets blijft altijd gissen.

Door het verlies van zijn staart verloor Storm aanvankelijk ook een hoop van zijn waardigheid en lef. Na de amputatie zagen wij hem wekenlang stilletjes en bescheiden vlak langs de huizengevels sluipen, bang voor alles en iedereen. Omdat hij bovendien zo zonder zijn trotse zwaaiapparaat niet gezien wilde worden, ging van hij van schaduw tot schaduw en vermeed zo het ongewenste, onthullende zonlicht... Maar ja, de pijn sleet, de schaamte idem, en Storm sleepte zich door zijn depressie heen om tenslotte weer herboren op het strijdtoneel terug te keren!

Voor zijn mensen was Storm als een lammetje. Hij lag dikwijls bij hen op de bank en toonde zich dan van zijn allerbeste kant, liet zich braaf knuffelen en retourneerde de hem betoonde liefde in ruime mate. Nee, een lievere harige huisgenoot dan Storm bestond er niet, zijn kleine mens kon hem dan ook zonder gevaar optillen en met hem rondsjouwen en Storm genoot daar met grote teugen van.
Maar zoals vaker met dit soort lammetjes het geval is: vrij op straat banjerend was Storm een donderstraal en een gevaar voor alle andere haarfabrieken, die dan ook maar beter uit zijn buurt konden blijven. Daardoor werd het lam al snel aangeduid met: de Schrik van de Buurt (SvdB).

Menig soortgenoot werd door Storm bedreigd en aangevallen, want hij was de baas en dat moesten ze allemaal regelmatig ondervinden.
Storm kende alle plekjes die geschikt waren voor zijn hinderlaagacties zeg maar, en vooral Cera was voor hem een makkelijke en dankbare prooi. Op deze foto ziet u rechts de toen al oude Poekie, die wanhopig probeert zich in veiligheid te brengen door achter een bosje fietsen de kruipen. Dat zou haar niet lukken, en tenslotte moest mevrouw K. optreden om Poekie (die uit angst al haar plasje had laten lopen) in de gelegenheid te stellen naar haar huis te vluchten door Storm met veel geblaas weg te jagen.

Wij herinneren ons ook nog een leuk voorval met onze eigen mevrouw Troy: Storm had Cera weer eens weten te vangen en wij zagen vanachter ons raam een kluwen kat over de straat rollen. Het gekrijs van Cera gaf aan hoe bang ze was en hoe wanhopig ze probeerde los te komen uit Storm's scherpe klauwen. Mevrouw Troy, op dat moment bij het loket gezeten, nam toen de belangrijke beslissing om het arme slachtoffer te ontzetten. Tot onze grote verbazing zagen wij namelijk hoe T. Troy op een holletje het Poezenloket verliet, op de kluwen af rende en met een weloverwogen sprong bovenop de druk klauwende en bijtende Storm terecht kwam. Deze schrok zó van de geheel onverwachte tussenkomst door onze oude dame, dat hij Cera onmiddellijk losliet zodat het arme Meipie zich snel in veiligheid kon brengen. Troy keerde direct na haar sprong en afsprong (haar taak zat er immers op) weer heel rustig maar wel op haar hoede terug naar de redactie, Storm totaal perplex om zich heen kijkend midden op straat achterlatend. Vanaf die dag was T. Troy natuurlijk onze heldin en Storm heeft het vervolgens nooit meer in zijn kop gehaald haar lastig te vallen...

Vaak waren wij genoodzaakt onze ronde te onderbreken wanneer Storm zich in zijn steeg verdekt had opgesteld en dreigde onze reporters aan te vallen. Dit gebeurde zo dikwijls dat wij gingen spreken over "de Steeg van Storm". De reporters verwachtten altijd dat mevrouw K. eerst uitzocht of de half-siamees daar ergens in een hinderlaag lag, en pas als het sein "veilig" was gegeven, durfden zij hun tocht te vervolgen. Maar dan wel door heel snel de Steeg te passeren omdat je immers maar nooit helemaal zeker wist of Storm toch niet ergens verstopt zat, hij misschien wel net heel toevallig door zijn luikje naar buiten zou komen, of stiekem om de hoek van de straat zat te wachten...

Na de verhuizing van Storm naar Groningen (december 2009), heeft het nog maanden geduurd voordat onze reporters begrepen dat Storm echt niet meer zou terugkomen, en zij wat meer ontspannen door de Steeg liepen. Pas toen de geuren die Storm had achtergelaten definitief door een flink aantal regenbuien waren weggespoeld en de herinneringen aan hem en zijn Schrikbewind genoeg waren vervaagd, werd er door de andere haarfabrieken weer opgelucht en zelfs met opmerkelijke vrolijkheid bij zijn luikje en buitentafel gesnuffeld.

Foto: Storm op de dag van zijn verhuizing.

Eerst leek het erop dat de witte Pim de nieuwe Schrik van de Buurt zou worden. Pim was al vaker in opstand gekomen tegen Storm maar zette dan nog niet helemaal door, al wist hij wel af en toe een door Storm gevangen muis te veroveren. Hoewel, het is natuurlijk ook mogelijk dat Pim die muizen gewoon van Storm had gekregen bij wijze van een burengunst of iets dergelijks, of dat Storm toen al wist dat Pim ziek was en aan het verzwakken. Ja, want haarfabrieken voelen dat sneller aan dan mensen, en in deze geschiedenis was dat zeker het geval; de nog jonge Pim bleek uiteindelijk al zo ziek dat hij niet meer te redden was.
Maar al snel meldde zich een nieuwe Schrik: Bel de Franskat. Hij was ook niet bepaald een lieverdje voor zijn soortgenoten en zorgde regelmatig voor een flinke dosis paniek, maar het niveau van Storm heeft Bel echter nooit weten te evenaren.

De herinneringen die wij als mensen van het Katblad aan Storm hebben, zijn talrijk en zeer amusant. Door zijn verhuizing werd het in de Katbladstraat een stuk saaier, al vonden onze reporters dat natuurlijk geen bezwaar.

Mevrouw Katblad en de fans/lezers van het Katblad van het eerste uur zullen Storm nooit vergeten.
De Steeg zal voor ons altijd de Steeg van Storm blijven heten, hij heeft er destijds hard genoeg voor gewerkt en deze naamgeving verdiend.

Rust zacht onder je statige, witte berk, Storm, en moge de lavendel op je graf nog lang en rijk bloeien...

Dierendag (1)

Blij dat de festiviteiten in onze stad weer voorbij zijn en de rust is teruggekeerd, sprong Cera vanochtend enthousiast in de Moerbei om weer eens voor ons Katblad te po(e)seren. Heerlijk genietend van de zon koos ze voor een zeer bevallige houding.
De fotograaf was evenzeer erg opgetogen en knipte er lustig op los.
U kunt zo goed zien hoe mooi Cera's vachtkleuren bij de stammen en takken passen, heh? Ja, een perfect herfstplaatje, al heeft de Moerbei al veel te veel bladeren laten vallen (meestal gebeurt dat pas in november). Cera zal dat echter een worst wezen, oftewel: het interesseert haar geen ene Moerbei (haha!).

Hoewel, ze kijkt hier wel bijzonder ernstig. Maar het kan ook zijn dat deze bozige blik met iets anders te maken heeft.
Doch zeker niet met de aanwezigheid van de Boez.
Hoezo niet?

Wel, de B. zat namelijk iets verderop op het pad en was echt niet van plan om eveneens de Moerbei te bezoeken. Dat doet hij namelijk alleen maar als er geen andere haarfabrieken in de buurt zijn, vandaar. Nee, als de boom al bezet is, blijft hij liever beneden en op afstand.

Maar Oscar denkt daar dus anders over, zoals u op bijgaande foto kunt zien.
Tot Cera's grote ergernis kwam hij hard aanrennen om haar zijn gezelschap op te dringen. Hoewel, het kan ook zijn dat hij jaloers was op ons model en nu ook op de foto wilde. Ja, die mogelijkheid is eigenlijk nog eens zo gek nog niet.

Voor Cera was de lol eraf en nadat we deze foto nog van haar hadden mogen maken, sprong ze naar beneden, pardoes bovenop de bieslook.
Nu had de Os het rijk alleen.











Nadat hij een boomtak zorgvuldig had gemarkeerd met zijn nageltjes,
liep Os trots over de takken heen en weer. Maar zo mooi po(e)seren als Cera, nee, dat kan hij niet. Dat hebben we hem echter maar niet verteld want anders komt dáár weer gedonder van.

Dit is een beetje een rare foto maar u kunt hier tenminste wel zien hoe mooi blauw de lucht was.

Toen Oscar klaar was met zijn boomoefeningen, vond hij het tijd geworden om Cera nog wat meer te komen pesten. Daartoe kwam hij uit de boom en zette onmiddellijk de achtervolging in. U ziet hier nog net hoe het Meipie het hazenpad kiest. Hoe het verder ging leest u later in de tweede aflevering van dit dierendagverhaal!