Robot?

Meer zien?
Kijk op:
http://haarfabrieken.blogspot.nl/

Verder kunnen we helaas hier vandaag geen berichten meer plaatsen want blogger denkt dat wij een robot zijn geworden (teveel foto's geplaatst op bovenstaand blog...).

Update Charli, kort nieuws

Charli begint heel langzaam weer in zijn gewone doen te geraken nadat hij dus uit zijn doen was tijdens en na Ollie's finale inzinking en overlijden. De buuf vertelde ons dat Charli zich reeds een aantal dagen voor Ol's overlijden afwijkend gedroeg, in die zin dat hij was begonnen op haar dekbed te plassen en op diverse andere onverwachte plekken in huis. Hij kwam overigens ook erg vaak op de katbladredactie om, als hij de kans kreeg, bij ons op ongewenste plekken zijn urine achter te laten.
Wel, na het overlijden van Ollie heeft Charli zijn huisgenoot een paar dagen lopen zoeken tussen onze plantenpotten rond de buitentafel, waar Ol in zijn laatste weken regelmatig te vinden was. Tevens raakte Charl thuis enkele keren midden in de nacht flink in de war en liet dat duidelijk horen door op de sofa op de begane grond een keel op te zetten. Buuf kwam dan haar bed uit om hem gerust te stellen en hem mee naar boven te nemen, waar hij dan om onbekende redenen weer eens een plasje op het bed deed.
De laatste dagen lijkt Charl echter (en gelukkig) weer helemaal in orde te zijn. Buuf heeft inmiddels alle kleedjes van de haarfabrieken gewassen en Charli ligt nu opvallend vaak in Ollie's mand en villa, plekken die hij voorheen niet opzocht want dat stond de Ol niet toe. Wij zien hem ook weer regelmatig buiten zijn wandelingetjes maken, maar de redactie doet hij niet meer aan (wat uiteraard ook kan komen door het rochelende apparaat van de bouwvakkers naast onze deur, maar dat wordt in de loop van de middag stilgezet en daarna komt Charl nog steeds niet op bezoek).
Wij hadden niet verwacht dat Charl zo onder de indruk zou zijn door de ziekte en "verdwijning" van Ollie, maar zo zie je dus maar weer. En fijn dat hij ondertussen weer wat gekalmeerd is (even afkloppen, heh?).

Ontzettend eng en gevaarlijk...

Boez:
Dit was gistermiddag. Ik ben toen pas heel laat op de dag naar buiten gegaan omdat het daar steeds erg gevaarlijk was. Er zijn namelijk alsmaar mannen bezig met werk op het dak van de buren, en ze gooien dingen naar beneden, dat vind ik eng. En dan staat er ook nog een rare machine lawaai te maken, vlak naast ons kattenluik, en dat vind ik ook eng en gevaarlijk. Ik wilde dat ze weg gingen, die mannen, en ophielden met al die gevaarlijke dingen, maar ze komen elke dag heel vroeg weer terug en dan doen ze weer gevaarlijk en maken ze vreselijk veel lawaai...

Dit is nu, want ze zijn dus inderdaad weer gekomen. Ik lig onder het logeerbed en blijf hier net zolang tot ze weggaan en het overal weer veilig is.
Ik heb me verstopt omdat de mannen af en toe heel dichtbij komen. Ze lopen dan ook over mijn dak, dat hoor ik best wel en dat is ontzettend eng. Ik weet niet wat ze allemaal aan het doen zijn, maar het moet maar snel afgelopen zijn zodat ik weer gewoon naar buiten kan en niet zo bang meer hoef te zijn.

Was dit genoeg? Wil je dan snel die deken weer naar beneden doen, anders voel ik me zo onbeschermd en dat is niet prettig. Dank je wel, mevrouw K., en ik zie je vanmiddag wel weer, heh? Ja, ik ook van jou.

Osselmans, snurkelmans

Slaap Osje, slaap,
daarnet zei jij nog: Gaap!
Maar nu ben jehuh vertrokken
en droomt van lekkurre brokken,
droom Osje, droom
van visjes in de boom...

Foto-album

K. is thans bezig het foto-album (Haarfabrieken-blog) aan te vullen met bewerkte en nog niet eerder geplaatste foto's.
Een link naar dit blog vindt u in de linker kolom! (Maar dat wist u natuurlijk al...)
De Hoofdredacteur.

Verwennerij-project

Mevrouw K. heeft een nieuwe (tweedehands) fiets gekocht. Eén met wel zeven versnellingen, dus ze zou er veel harder mee moeten kunnen rijden dan met haar oude fiets, maar dat valt vies tegen; deze nieuwe heeft een loodzwaar frame dat natuurlijk ook met haar mee de Leidse bruggen op moet worden getrapt.  Maar dit alles terzijde, want het gaat hier eigenlijk om de dubbele, waterdichte fietstas die zij voor de nieuwe fiets kocht.
Ook deze blijkt niet de juiste te zijn, dat hebben onze reporters namelijk laten weten door het ding (beide kanten!) totaal te negeren. Alleen de Boez heeft even heel kort aan de tas gesnuffeld toen K. 'm net had bevestigd, maar wij konden aan zijn snuit al direct zien dat er niets van deugde. En onze grootste tassencontroleur Oscar heeft zelfs nog niet één keertje ook maar gekéken naar de tas, evenals Cera overigens, die u hiernaast haar poten ziet wassen zonder de tas een blik waardig te gunnen terwijl ze er met haar snufferd bovenop zit.

We zouden nu de tas kunnen vervangen door een ander, beter exemplaar, maar het ligt meer voor de hand te proberen het ding aantrekkelijker te maken voor onze reporters. Hoe? Wij menen daar een oplossing voor gevonden te hebben.
Waarschijnlijk is het 't beste om de veel te nieuwe tas eerst eens te voorzien van een opengesneden nepetamuis, en het kruid dat vrij komt dan goed met een schuursponsje of borsteltje over de binnenkant van de tas te verdelen, eventueel ook op de buitenkant van beide kleppen. Maar dat lijkt ons nog niet voldoende, want de binnenkant is geplastificeerd om zodoende de boodschappen droog te kunnen houden en zal derhalve maar weinig geur van het kattenkruid opnemen. Daarom hebben wij eveneens nog verzonnen om een flink aantal boodschappen te gaan doen en de tas hiermee aan beide zijden te vullen. Wij denken dan aan een stuk of tien haringen (onverpakt en zonder ui uiteraard), een flinke magere runderlap, een ongekruid, rauw kippetje (kalkoen mag ook), wat takken verse nepeta, een paar gehaktballen (niet over de datum, dat spreekt voor zich), en iets als gebakken schol (of andere vis uit de aanbieding), ook in ruime hoeveelheid. Deze boodschappen laten wij dan minstens een volle nacht in de tas achter, zodat de eventueel rondlopende haarfabrieken uit de Katbladbuurt (vreemde gasten incluis), nieuwsgierig als ze zijn, de tassen komen onderzoeken en vooral markeren, ieder op zijn eigen wijze.
Als K. dan de volgende dag de boodschappen ook nog gedurende minstens de hele ochtend in de tas laat zitten, moet het toch wel erg gek zijn als onze eigen haarfabrieken haar fiets nog steeds zonder blikken of blozen voorbij lopen, heh? Ja.
Daarna is het wel zaak om alle boodschappen in een stevige vuilniszak (meeuwenproof zeg maar) te verpakken en door de vuilniswagen op te laten halen, waarna mevrouw K. de tas aan beide zijden maar vooral dan natuurlijk de binnenkant flink dient te schrobben (maar ook weer niet te flink) met warm water met daarin een flinke scheut bleekwater, voor de finishing touch, om het maar zo te zeggen, waarmee wij duiden op het zodoende verkregen ideale geurenpakket.
Voordat K. echter aan dit verwennerij-project kan beginnen, moet het wel eerst wat beter weer worden, anders komt er geen hon... eh kat langs om aan ons plan mee te werken. En dat zou verspilling van goed en duur voedsel betekenen en daar werken wij zeer beslist niet aan mee! (Om het nog maar niet te hebben over het belasten van het milieu...)

Katbladfans kwamen kennis maken

Vrijdagmiddag kwamen er twee Katbladfans (uit Amsterdam en Veenendaal) bij ons op bezoek. Zij wilden heel graag zien waar precies in Leiden de redactie van het Katblad zich bevond en wilden uiteraard kennismaken met onze reporters.
Wij hadden de reporters verteld over het bezoek en hen gevraagd in de buurt te blijven. Hiernaast ziet u hoe de Boez bovenop de buitentafel op de gasten (twee dames) zit te wachten.

Hoewel, het kan ook zijn dat hij de toen net twistende Os en Cera zat te bekijken (zie vorig bericht), want e.e.a. gebeurde namelijk ongeveer op hetzelfde moment.
Toen onze bezoekers arriveerden, ging de Boez ervandoor. Gelukkig bleef hij wel dicht in de buurt zodat de fans hem van redelijk dichtbij konden bekijken.
Het spreekt vanzelf dat Cera wel naar de dames toekwam om zich even lekker te laten aaien en knuffelen. Ook Oscar meldde zich even later, maar gedroeg zich duidelijk minder opdringerig dan ons meipje. Eén van de dames merkte op dat onze reporters er in het echt minder reusachtig uitzien dan op de foto...

Wij kregen ook nog cadeautjes, jawel! Een doos met blikjes overheerlijke mousse voor de reporters en een pot huisgemaakte bramenjam voor mevrouw K.!
Onder het genot van eerst een kopje thee en daarna een glaasje wijn, hebben wij aan de buitentafel gezellig zitten keuvelen over onze wederzijdse nog levende haarfabrieken, maar natuurlijk ook over die ons helaas zijn ontvallen.

Wij bedanken ons bezoek voor hun leuke verhalen en de gezelligheid, en wij hebben hen uitgenodigd voor ons volgend Katbladfeest. Wanneer dat precies zal zijn weten we nog niet, maar in elk geval niet nog dit kalenderjaar... Doch wat in het vat zit, verzuurt niet!
Voor ons was het trouwens heel leuk om eens kennis te maken met een paar van onze lezers! En wat nog aardig is om te vertellen: één van de dames is bezig geweest het hele Katblad vanaf het begin door te nemen; zij is thans gearriveerd in september 2012 en heeft dus nog heel wat inhaalleeswerk voor de boeg!
Ja, wat was die Boez toch schattig heh, toen hij nog klein was...

Uit het AD van vandaag

De kat Cuppy © ABC News.

Een poes in de Amerikaanse staat Californië heeft zijn baasjes urenlang geterroriseerd. Een moeder en haar volwassen dochter waren zo bang voor hun op hol geslagen kat dat ze niet meer hun slaapkamer uit durfden. Uiteindelijk belden ze midden in de nacht het noodnummer 911 om de politie in te schakelen.

Op beelden van het lokale televisiestation is te zien hoe de politieagenten de voordeur van het huis open doen om daar een ijzingwekkend rustige kat te zien komen aanlopen. Met een bezemsteel in de hand weten ze het beest genoeg te imponeren waarna hij vanzelf wegloopt. En zo konden de vrouwen na uren de slaapkamer weer veilig verlaten.

Volgens de dochter moest ze midden in de nacht naar de wc maar dat viel bij de kat in verkeerde aarde en hij kreeg een krabbende woedeaanval. Volgens de twee viel de kat hen steeds aan als ze de deur van de kamer open deden.

Opvliegend
De poes met de naam Cuppy woont al veertien jaar bij de mensen thuis maar heeft volgens de eigenaren een opvliegend karakter. Zodra er een zwerfhond langs hun huis in Chula Vista loopt, slaat hij op hol. 'Ik denk dat het gewoon een brok woede is', aldus de buurvrouw die de politie hielp met de sleutel van het huis.  

De agenten zeggen dat ze gewoonlijk niet helpen in zulke gevallen. Maar omdat het midden in de nacht was, zou het anders uren duren voordat collega's van de betreffende dierenafdeling in actie zouden komen.

Gevaarlijke brommert

Wij weten niet wat ons meipje nu weer had uitgehaald, maar opeens vloog Oscar haar aan en joeg hij haar op. Terwijl zij zich liet vallen om zich vanuit een rugligging te kunnen verdedigen, gaf hij haar nog net een paar ferme tikken op haar rug en kop. Daarna bleef hij dreigend voor haar staan.
Dit soort kleine ruzie's komen wel een enkele keer vaker voor, al wordt daarbij niet vaak echt geslagen. Deze keer was dat dus wel het geval.

Eerst deed Oscar alsof hij zich terugtrok en haar met rust liet, maar even later, toen zij overeind kwam, keerde hij zich om om haar nogmaals te belagen. Cera zette het op een rennen en kroop weg onder een rood wielhuis.

Deze dus.
Oscar zette zich vervolgens bij het wielhuis neder om ons meipie nog eens even lekker te kunnen intimideren.
Toen greep mevrouw K. in. Zij riep de Os toe dat hij zijn gemene spelletje moest staken en ons modelletje met rust moest laten. Hij gehoorzaamde.
Hoewel, het kan ook zijn dat hij zijn plek verliet omdat er op dat moment met veel lawaai en grote vaart een brommobiel naderde. Wij kwamen net pas op dat idee toen wij de laatste foto nog eens goed bekeken en zagen dat de Os niet naar mevrouw K. kijkt maar langs haar heen. Hoe dan ook, Cera werd daarna niet meer door de Os achtervolgd. (Trouwens, ook mevrouw K. wist snel opzij te springen voor de gevaarlijke brommert, maar dat terzijde.)

Genoeg plek in de Moerbeiboom

Oscar:
Als het puinstorten nog bezig is, ga ik niet met u mee terug naar de redactie. Nee, ik ben bloedserieus en heb mijn leven veel te lief. Al is er maar nog zo'n geringe, bijna niet bestaande kans dat ik een stuk schoorsteen op mijn kop krijg, ik blijf liever hier wachten tot het donker is en ik zeker weet dat die bouwmannen zijn opgehoepeld. Dat ik de hele dag nog niet heb kunnen eten, neem ik op de koop toe. Inderdaad, ik meen namelijk nog wat te horen en het geluid lijkt verdacht veel op het neerkomen van dakpannen. Ik heb dus besloten om nog niet met u mee te gaan en ga terug de Moerbei in, daar wacht ik wel af totdat ik er helemaal zeker van ben dat de kust veilig is. Ja, ik snap dat u mij niet mijn diner komt brengen, maar daar heb ik geen problemen mee. Ik zie u later, mevrouw K., en kijkt u zelf ook een beetje uit? Er is eventueel nog wel een plekje vrij te maken in de Moerbei, ook zelfs voor u, dus mocht u besluiten mij gezelschap te komen houden, bent u van harte welkom, het is gewoon een kwestie van even passen en meten. U weet zeker van niet?

Raar portret

Cera (inmiddels alweer 10 jaar geworden maar niet gevierd wegens te confronterend voor haar...) is nog immer zeer speels en daarbij ook nog steeds een tikje verliefd op de Boez, terwijl hij haar nauwelijks ziet staan en het liefst doorlopend robbertjes stoeit met zijn vriendje Oscar.
Oscar is meer een einzelgänger, gaat liever op verkenning uit of op jacht, en heeft dus geen behoefte aan het spelletjes doen met de andere twee reporters; hij heeft het veel te druk met zijn werk en zijn eigen hobby's.
Wel, hier ziet u hoe Cera weer eens achter de Boez aanrent om hem over te halen met haar te spelen, of haar tenminste eindelijk eens een beetje aandacht te geven.

Dan snijdt ze hem de pas af, probeert met de Boez te neuzen, doch hij wendt zijn kop van haar af zodat ze misneust, om het maar zo te beschrijven.
Op zo'n moment denkt mevrouw K.: Boez wat ben je toch een klo...eh, gemeen ventje! Waarom niet even een klein neusje geven om haar een plezier te doen? Je kunt haar tenminste toch wel groeten?
Cera is vervolgens zo stom om zijn duidelijke boodschap te negeren en nog meer uit de kast te trekken.

Jawel, zij werpt zich namelijk vervolgens voor zijn poten en daagt hem uit met alle charmes die zij in zich heeft. Boez echter blijft, zoals u op bijgaande foto kunt zien, stoïcijns, als een ijskonijn zeg maar, en kijkt met zijn grote, mooie ogen en arrogant smoeltje op haar neer alsof ze er eigenlijk helemaal niet toe doet en hem alleen maar tot last is.

En als Boez klaar is met het vernederen van ons meipje, kijkt hij om zich heen om te zien of hij ergens Oscar kan ontdekken, want die vindt hij een stuk interessanter, zeg maar.
Os zit ondertussen aan de andere kant van de tuin omdat hij iets belangrijks heeft ontdekt tussen de citroenmelisse, achter het bankje bij de mini-bieb.

Mevrouw K. loopt naar hem toe omdat zij erg benieuwd is naar wat dat "iets" dan wel mag wezen, maar zoals wel vaker gebeurt, zij zal het nooit te weten komen want het "iets"komt niet tevoorschijn en Os houdt zijn ontdekking liever geheim.

's Avonds, op de bank, gebeurt er iets wat zo schattig is dat wij het u moeten vertellen, hoewel wij er helaas geen foto's van hebben kunnen maken.

Oscar komt naast mevrouw K. liggen om haar te bedanken voor het zojuist genoten diner en om nog even geknuffeld te worden. Dan springt Cera bij mevrouw K. op schoot en benadert ze de Os om hem haar genegenheid te tonen. Os gaat op haar uitnodiging in, en zo komt het dat zij elkaar lange tijd alsmaar kopjes geven, Cera Os' oren wast en hij haar mooie, oranje vlekje op haar kop met zijn tongetje schoon likt. Ach, wat vertederend! En fijn dat Cera en Os elkaars gezelschap tenminste wel kunnen waarderen!
En Boez?
Hij was natuurlijk weer eens moe en al direct na het eten naar zijn mandje op de bovenverdieping gegaan, en zou alleen nog even beneden komen om voor de nacht nog wat brokjes te eten om daarna direct weer naar zijn mandje terug te gaan. Hij zag in het voorbijgaan Cera en Oscar beiden op de bank bij K. liggen en kwam daarom later niet bij K. op het grote bed. Ja, nog jaloers ook, inderdaad! Nee, Boez is een raar portret, en daar laten we het maar bij...

Lees en griezel!

http://www.omroepwest.nl/nieuws/14-08-2014/verwaarloosde-dieren-huis-leiden-24-katten-3-honden-en-fret-gered

(Kopiëren en plakken in je zoekbalk)

Adres onbekend!

Oh, wat is dat toch lekker!

Bouwvakkers weg (zie bericht hieronder) dus geen lawaai meer, en dan nog effe lekker naar de Kruidentuin om te gaan liggen rollen. Os is weer helemaal tevreden!
Ja, haarfabrieken vergeten narigheid gelukkig snel...

Lekkere trek en vallend puin

Vanochtend zat Oscar vreselijk moeilijk te doen over het feit dat zijn voerbakje leeg was. Normaal gesproken is hij nooit zo zeurderig en wacht hij rustig af tot het tijd is voor een nieuwe portie, maar nu kon hij dat blijkbaar niet.
Waarschijnlijk kwam dat ook doordat er nogal wat lawaai vlak voor onze voordeur werd gemaakt en hij niet door het luikje naar buiten dorst te gaan. En als je niet eruit kan, moet je zorgen dat je binnen wat te doen hebt.

De herrie werd veroorzaakt door een aantal bouwmannen; zij gooiden vanaf het buurdak met enige regelmaat puin in de op straat geparkeerde vlikobak omdat ze met het construeren van een nieuw dak bezig zijn, en dan is het alleen maar handig om eerst het oude te slopen. Vandaar dus.
Nu weer terug naar de keuken.

Oscar dacht blijkbaar dat K. niet begreep dat hij honger (of eigenlijk trek zeg maar) had en was bezig te onderzoeken of hij de zak met brokjes niet zelf kon openen. Dat lukte hem niet. De grotere zakken brokken zijn namelijk voorzien van een degelijke sluitstrip opdat de inhoud wat langer "vers" blijft.
Ja Os, we hebben het best wel begrepen maar gaan nog even naar buiten om nóg een foto te maken!

Mevrouw K. had daar namelijk, kijkend naar de enorme stellage, het lumineuze idee gekregen om deze mannen te vragen ook eens naar haar dak te kijken. Dat hebben ze gedaan en ze bevestigden wat K. eigenlijk al wist: er zijn een paar grondige reparaties nodig...

Want als deze ellende niet opgelost wordt, doet K. bij elke flinke bui geen oog meer dicht.
Zoals bijvoorbeeld afgelopen dinsdagnacht, toen het water langs onze zoldertrap in straaltjes naar beneden kwam op de lager gelegen trap, en zij bijna een uur heeft moeten dweilen. Zij had 9 badlakens nodig om de slaapkamervloer en benedentrap enigszins droog te krijgen. Bij die gelegenheid trouwens (het donderde ook nog) hebben de haarfabrieken op het logeerbed gelegen en zich niet verroerd tot K. aangaf dat de kust weer veilig was.

Terug in de keuken waar de Os nog steeds zat te krijsen van de lekkere trek. K. wist dat hij niet zou opgeven voor hij zijn brokjes had gekregen, en dus gaf zij hem een maatbekertje van het spul uit de zak.

Ondertussen was de Boez van boven gekomen om te zien wat er aan de hand was (Os krijst anders nooit zo hard) en eiste even later ook zo'n portie. Cera was overigens wel naar buiten gegaan, zij lijkt minder bang voor vallend puin.

Wel, wij kunnen u verder nog berichten dat wij de offerte van de bouwvakkers hebben aangenomen en dat er dus binnenkort (hoopt K.) ook op ons dak de nodige reparaties zullen worden uitgevoerd. Helaas zal dat geruime tijd in beslag gaan nemen; de hele betimmering van onze zolderverdieping blijkt rot en moet aan drie zijden worden vervangen door red cedar. En dat is niet goedkoop! Maar we kunnen de boel natuurlijk ook niet weg laten rotten, heh? Nee. Vandaar. Bah.

Haarfabriekendrugskruid in gevaar

Oscar:
Het spreekt voor zich dat wij je steunen, mevrouw K., maar vergeet niet dat het Katblad ook moet blijven draaien en dat er naast treuren en troosten ook gewerkt moet worden. Daarom ga ik u wat laten zien, ook een zeer ernstige zaak al zeg ik het zelf.
Loopt u even met mij mee?

Het betreft namelijk het achterste Nepeta-veld; ik heb namelijk net ontdekt dat hier onze favoriete drugsplantjes staan te zieltogen. Te lang droog gestaan dus bijna compleet inééngeschrompeld tot slechts wat bruine sprieten en daardoor niet meer te gebruiken voor een dagelijks tripje naar een paradijsje met gebraden duifjes en muisjes met slagroom. Nee, dromenland lijkt aardig op z'n retour en daar maak ik me ernstig zorgen om; ik ben de laatste dagen geen één keer meer high of in de zevende hemel geweest en dat komt mijn humeur niet bepaald ten goede.

U meent dat het wel weer goedkomt? Door de hevige regenval van eergisternacht zullen er vast weer nieuwe blaadjes verschijnen, denkt u?
Wel, ik hoop dat u het bij het juiste eind heeft, mevrouw K., want zó hebben we helemaal niks meer aan dit kruid en raken we misschien straks wel allemáál overspannen...
Nee mevrouw K., dat was een grapje. Erg flauw inderdaad, sorry.