Nieuwe voorproever?

De Boez;

Mijn herfstproject bestaat uit het begeleiden van mevrouw K. tijdens het eten van haar boterhammetjes.
Dat was inderdaad vroeger de taak van Japekoppie, maar na een jaar afwezigheid denk ik niet dat hij nog terugkomt en daarom heb ik zijn plaats ingenomen.
En ik heb bovendien de laatste tijd een paar keer mogen ervaren dat ik net als J. een goede voorproever kan zijn en ben daarom voornemens dit nieuw ontdekte talent van mij te ontwikkelen.
Daarnaast heb ik middels mijn geheime strooptochten op het aanrecht ervaren dat ik bij nader inzien toch de smaak van kaas en ander broodbeleg wel kan waarderen.
Op de foto hiernaast ziet u mij de boterhammetjes van mevrouw K. bewaken, in de hoop dat zij dermate geniet van mijn gezelschap dat ze mij wat gaat aanbieden in de vorm van een fliebertje van het één of ander, of nog beter: van allebei.

Mevrouw K. heeft helaas mijn talent nog niet helemaal erkent, dus de fliebertjes komen niet automatisch mijn richting uit, ik moet er enige moeite voor doen.
Hier ziet u hoe ik probeer vast te stellen of het vleeswaar wel vers genoeg is en of de geur ervan mij bevalt, zodat ik mevrouw K. met gerust hart kan laten eten van haar lunch.

En hier heb ik een flieber te pakken en zal daarom ook even later overgaan tot het keuren van de structuur en de smaak van dit vleeswaar.

De kaas heb ik uiteraard ook mogen keuren en ik kan niet anders zeggen dan dat het me goed smaakte.
Nu moet ik wel toegeven dat mijn voorkeur uitgaat naar de wat gewonere soorten kaas en dat ik niet ben te vinden voor een uitgebreide kaasproeverij. Maar wat niet is kan nog komen; mijn herfstproject is nog lang niet afgerond en zal ongetwijfeld straks overgaan in een winterproject en misschien zelfs wel eindigen in een vaste baan als officiële voorproever van mevrouw K., al weet ik best wel dat ik nooit zo goed zal worden als Japekop, maar dat hoeft ook niet, zegt mevrouw K.

Burchtkat

Tijdens een wandeling langs de Burcht in Leiden, ontwaarde mevrouw K. een langharige haarfabriek.
Deze had echter geen zin om zich te laten kieken en bleef derhalve op flinke afstand.
Hier zit hij op het pad.

Natuurlijk liet K. het er niet bij zitten en sloop zij zo goed en zo kwaad als dat ging op de langhaar af. Deze echter nam de poten, maar nog wel steeds op het pad.

Tenslotte ging hij van het pad af, daalde de Burchtkat af naar de voet van de heuvel, en verdween daar tussen de struiken.
Wij weten niet of deze haarfabriek zijn territorium rond en in de Burcht moet delen met andere soortgenoten, maar hij heeft in elk geval een mooi stukje natuur tot zijn beschikking. Nu kun je je daar als kat uiteraard in de zomer minder vrij bewegen, want in die tijd wordt de Burcht druk bezocht door toeristen en rennen er vele kindertjes over de paadjes. Maar nu is het er dus wel een oase van rust.

Nieuws over de Kruidentuin

Mevrouw K. heeft het de laatste dagen een beetje druk gehad met zaken betreffende de Kruidentuin.
Wilt u meer weten, kijk dan op:

http://kruidentuinleiden.blogspot.nl/

Cera houdt liever toezicht

Cera:

Ik doe zelf niet mee aan de onderzoeken voor het Herfstproject want ik loop toch maar steeds in de weg, zegt Oscar. Daarom houd ik toezicht op het proces en draag daarmee een klein beetje bij tot een goed eindresultaat.

En als de jongens onder de struiken bezig zijn, doe ik ondertussen even een heel klein dutje totdat ze weer tevoorschijn komen om te rapporteren over hun ontdekkingen.

Soms blijven ze wel heel lang weg en dan word ik een beetje ongeduldig of zelfs chagrijnig. Mevrouw K. zegt dat ik ondertussen ook andere dingen zou kunnen doen dan alleen maar wachten, maar ik heb daar dus geen zin in en ga liever zitten kniezen. Ik vind trouwens dat ik zelf moet weten wat ik doe en dat mevrouw K. zich daar niet mee moet bemoeien.

Wintervakantie voor Oscar

Inderdaad moeilijk te zien, maar op de bloemen van de Aster zat vorige week nog een laatste Atalanta. Deze vlinder overwintert voornamelijk in Zuid-Europa, maar dit exemplaar heeft blijkbaar de boot gemist en zal onze winter wel niet overleven; voor de rups van de vlinder geldt hetzelfde (gelezen op Vlindernet).

De Atalanta was nog lekker aan het smikkelen van de nectar van onze laatste bloeiende planten in de Kruidentuin, en Oscar had hem pas in de gaten toen hij wegvloog.

Overigens, de Os heeft zijn laatste examen over vlinders in de stad helaas niet gehaald en zal volgend voorjaar opnieuw moeten starten met zijn studie, wat inhoudt dat hij het hele jaar moet overdoen omdat zijn geheugen de vergaarde kennis van afgelopen zomer niet voldoende kan vasthouden, vooral waar het de kleinere details betreft. Wij vermoeden dat hij daardoor ook de boeken in zal gaan als de "eeuwige student".
Oscar zelf vindt dat niet erg want hij is dol op vlinders, vooral als ze voor zijn neus langs vliegen en dus heel even binnen zijn bereik zijn, zodat hij zijn studie kan combineren met de nodige gymnastiek. Helaas zal hij hiermee nu een paar maanden moeten stoppen.

Herfstproject Oscar

Oscar:

Ik heb het de laatste tijd erg druk gehad met het werken aan ons Herfstproject. Dit houdt in dat wij zoveel mogelijk geuren verzamelen en determineren om zodoende één met de natuur te kunnen blijven of tenminste zeg maar onze voeling daarmee te behouden.
Voordat ik me geheel in de natuur kan onderdompelen, moet ik er eerst zeker van zijn dat het op de Gevaarlijke Weg niet meer zo druk is met van die groene karretjes met zwaailichtjes, want daar word je af en toe helemaal gek van in deze tijd van het jaar. U ziet mij dus hier zo'n groen karretje met mijn ogen volgen totdat ik er zeker van ben dat ie een behoorlijk eind uit de buurt is. Dan pas kan ik verder gaan werken aan het Herfstproject.
Ja, nu mag u de volgende foto presenteren.

Ik weet niet watvoor plant dit is en het interesseert me ook niet zo omdat de geur ervan me niet erg kan bekoren. Het staat er vol mee in de tuin en in de zomer zaten er gele bloemen in. Nu zitten er vooral spinnen en ander bewegend spul in en meer kan ik er niet over zeggen, alleen dat de vorm van de plant in zijn huidige staat aangeeft dat het herfst is. Dit laatste is wel een belangrijk gegeven voor ons project, vandaar dat ik u de plant wou laten zien. Ja, doe nu de volgende maar.

Dit ben ik zelf terwijl ik dus druk bezig ben mijn omgeving in kaart te brengen. U ziet mij hier in het rond speuren en daar wilde ik het graag bij laten.

Dit blaadje kwam ik tegen en het rook naar schimmel. Ook een belangrijk verschil tussen de zomer en de herfst: eerst hing het nog in de boom en nu ligt het op de grond in een andere kleur en met een vreemd luchtje. Er waren heel veel van die blaadjes en er komen er nog steeds bij.
Volgende graag.

Hier zit ik gewoon wat te snuffelen.
Nee, meer deed ik niet, behalve dan misschien een beetje pauze houden want het werken aan zo'n project kost een hoop energie.

Hier zit ik nog steeds uit te rusten, maar dan moet je er wel bijvertellen dat we al heel lang bezig waren geweest en dat jij gezegd had dat we terug naar huis gingen en dat ik wachtte tot jij zover was. Nee, dat de mensen niet denken dat ik alleen maar zat uit te rusten, heh? Daarom ja. Bovendien zat ik ondertussen een vliegbeest (koolmees - red.) te bestuderen, en dat was erg nuttig in mijn optiek.

Dit zijn waterdruppels en daarvan heb ik een paar opgelikt omdat ik dat lekker vind.
Ja, ik lik heel vaak van dit soort druppels op en dat zou jij ook eens moeten proberen want ze zijn vers en puur natuur.

Hierbij moet ik het helaas laten.
Nee, wat ik allemaal onder de struiken heb gedaan hoef je niet te weten wat dat snap je toch niet. Het had inderdaad met geuren verzamelen te maken en daar snap je toch niks van. Nee, die luchtjes waren niet erg lekker maar wel interessant en erg herfsterig, en daar ging het me om. Ja, daarna gingen we naar huis omdat de Boez er geen zin meer in had. Nee, wat betreft wetenschappelijk onderzoek is hij niet zoveel waard en zijn gebrek aan belangstelling voor de natuur is ronduit stotend. Maar nu even iets heel anders maar ook erg belangrijk: wist u dat onze brokjes op zijn en dat de Boez weer op het aanrecht zit?

Bijna onzichtbaar

Boez:
Ik probeer vaak zoveel mogelijk onzichtbaar te blijven als we in de Kruidentuin zijn. Nee, dat heeft geen speciale reden, behalve dan dat ik dat leuk vind want dan komen ze me zoeken.
De Os is meestal degene die me als eerste weet te vinden, en dan volgt mevrouw K. vanzelf wel, met de camera natuurlijk.
Ik wilde hier buiten beeld te blijven maar maar dat is me deze keer dus niet gelukt.

Po(e)seren als een echt topmodel

Cera:
De Os vergeet dat wij allemaal onze eigen taak hebben bij het LKB en dat de mijne wel degelijk inhoudt om mooi en sierlijk op de foto te staan om de mensen te laten zien dat wij behalve onze "wilde" kant over nog veel meer bijzondere kwaliteiten beschikken. Bovendien plezier ik graag de mensen om mij heen, want dan vinden ze je al gauw lief en komen ze eerder naar je toe om je te aaien, iets wat mij in het bijzonder extra veel levensvreugde schenkt.

Ik demonstreer hier (foto - red.) hoe, voorzichtig stappend in een boom, je kunt laten zien hoeveel er mogelijk is aan verschillende houdingen door het behendig neerzetten van je poten op de verschillende takken op verschillende hoogte.
Natuurlijk is het de kunst om een ontspannende sfeer te suggereren terwijl het heus niet altijd even makkelijk is om je evenwicht te bewaren en daarbij te doen alsof je alleen maar wat staat te genieten van het uitzicht, maar ik weet nu eenmaal wat daarvoor nodig is door mijn lange ervaring als topmodel.

En soms gaat het ook gerust wel eens mis, heb ik niet in de gaten dat ik maar één oog laat zien en een halve snor, hoewel mevrouw K. dat dan wel weer grappig vindt en me gerust stelt omdat ze weet dat ik erg mijn best doe en niet gauw opgeef. Bovendien blijft ze me aanmoedigen, en dat geeft ook een extra stimulans, evenals haar vertrouwen in mij als topmodel.

En zo blijf ik dus zoeken naar steeds weer nieuwe plekjes in de boom waar ik met mijn bijpassende vacht het beste tot mijn recht kom, en ik let daarbij uiteraard ook op het meest geschikte licht en de werking van schaduw en zon.
Mevrouw K. vindt dat ik soms wel eens overdrijf, maar ik neem mijn werk heel serieus en probeer steeds het beste uit mijzelf te halen, want ik ben nu eenmaal een topmodel en moet mijzelf elke keer weer bewijzen.

Deze foto bijvoorbeeld zou ik zelf niet geplaatst hebben omdat de lichtval minder geschikt is en daardoor de verschillende kleuren in mijn vacht niet goed tot zijn recht komen.
Maar dat was uiteraard niet mijn schuld maar die van de camera van mevrouw K., om het maar voorzichtig uit te drukken, want u voelt vast wel wat ik daarmee bedoel.

Deze foto is weer wel wat beter dan de vorige, maar dat is vooral te danken aan mijn houding waarin ik probeer te laten zien hoe serieus ik deze stam bestudeer, zonder daarbij iets van mijn sierlijkheid als model te verliezen.
U snapt ook vast wel wat ik hiermee bedoel, toch?

Tot slot bedacht ik dat ik nog even een laatste keer bovenin de boom moest gaan zitten vanwege die blauwe lucht als perfecte achtergrond, maar bovendien wilde ik graag een paar laatste zonnestralen vangen om u te tonen hoezeer ik daarvan kan genieten.
Helaas heeft mevrouw K. mijn kop een beetje te klein genomen in vergelijking met lucht en takken, en daarom vind ik persoonlijk als topmodel ook deze foto een mislukking.

Daar het po(e)seren in een boom een vrij eenzame klus kan zijn, was ik het opeens zat en voegde ik mij daarom bij mijn collega's, die net begonnen waren met een project betreffende herfstverschijnselen in de Kruidentuin. Nee, aan dat project heb ik zelf niet deelgenomen maar ik was er wel bij, gewoon voor de gezelligheid, snapt u?
Als topmodel inderdaad.

Ons soort dieren

Oscar:
Mevrouw K. vindt dat ik, als ik in de Moerbei ben geklommen, niet de meest ideale posities inneem voor een paar mooie plaatjes, waarmee zij bedoelt dat ik dus niet naar behoren po(e)seer voor het LKB.
Ikzelf heb daar heel andere opvattingen over omdat ik meen dat wij in het Katblad moeten laten zien hoe wij (ons soort dieren - red.) ons vrij bewegen in het kleine stukje natuur dat wij hier in de stad tot onze beschikking hebben, en dat ik zo, al doende, nu eenmaal regelmatig aan een voor K. en haar camera "verkeerde" kant van een stam met mijn nagels bezig ben of andere, noodzakelijke werkzaamheden verricht.

Ik vind ook dat zij best zelf eens wat meer moeite zou kunnen doen om mij goed in beeld te krijgen door gewoon wat sneller om de boom heen te dansen, maar nu heeft zij dan die zere knie weer en kan ze dat zogenaamd niet, zegt ze.
Wel, ik heb ook wel eens een beetje pijn in mijn poot, maar daar hoor je me nooit over en ik zal daar dus ook nooit misbruik van maken om mijn werk niet te hoeven doen.

Maar goed, mensen zitten dus blijkbaar anders in elkaar dan wij (o.s.d. - red.) en daar ik de beroerdste niet ben, wilde ik best heel even meewerken om K. ter wille te zijn.
Maar dus niet om een beetje mooi te zitten wezen maar om te laten zien hoe een haarfabriek een boom onderzoekt, diverse metingen uitvoert en test op bijvoorbeeld lig-comfort.

Dat laatste is inderdaad erg belangrijk voor ons soort dieren (osd - red.).

Maar goed, omdat mijn beste vriend (de Boez - red.) een eindje verderop in de tuin stond te jengelen omdat hij wilde dat ik met hem kwam spelen, kon ik verder niet al te lang meer po(e)seren en kwam ik speciaal voor hem naar beneden om hem te laten stoppen met zijn gejank en even een robbertje met hem te stoeien.
Dat kwam me echter duur te staan.

Want als dank voor mijn zorg en gevoelens van vriendschap voor hem, dook hij bovenop me en gaf hij me een serie klappen zodat ik nu half blind ben (zie foto) en totaal versuft probeer weer enigszins bij mijn positieven te komen, wat uiteindelijk natuurlijk ook wel weer lukte, want ik kan best wel wat hebben en pak hem straks heus wel terug voor dit zogenaamde geintje.

Zomaar een foto: Klauwen in Moerbeiboom

Klein etterbakje!

Mevrouw K.:
Boez, laat die arme Os met rust! We gingen net fijn een stukje met hem lopen en nu kom jij dat weer verpesten omdat je opeens last hebt gekregen van die zogenaamde kolder in je kop.
Je zou er goed aan doen om eens te leren om beter om te gaan met die kolder, gewoon in je eentje zonder je per se af te willen reageren op degene die je beste maatje is. Klim bijvoorbeeld in een boom of ga achter de vallende blaadjes aan; er zijn mogelijkheden genoeg.

Hé Os! Niet altijd maar weer op de vlucht slaan want dan leert dat rotjoch het nooit! Mep dan verdorie gewoon een keer flink terug, man! Geef hem van katoen, ram hem op zijn kop, haal zijn neus open of doe iets anders, maar laat je niet steeds zo op je kop zitten door die mafkees!

Tjongejonge, hij houdt maar niet op, die de B.
Nee, Boez is lekker op dreef, heh Boez? 
Ja, het is een stevige kolder dit keer, en dat terwijl er niet eens sprake is van een lagedrukgebied.
Hatsikidee, weer een pets op het achterste van die arme Os.
Afwisselend met links en rechts mept die de B. er lekker op los. Meedogenloos, inderdaad.
Snotjong!

Heb je nu je zin, Boez? Vind je het leuk dat je je vriend zo erg hebt getreiterd dat ie nu onder het wielhuis gaat zitten om van jou af te zijn? Heb je nu je doel bereikt? Of eigenlijk bij nader inzien toch niet?

Tjongejonge.
Wat is die Boezelmans toch af en toe een klein etterbakje.
Arme Oscar.
Tja.

Hij is er weer, de Poezenkrant!

Wegens groot succes wederom zonder waarschuwing en dus weer totaal onverwacht uitgebracht: De Poezenkrant!

Boez:
Ik persoonlijk ben meer fan van ons eigen LKB omdat ik daar zelf op elk gewenst moment mijn mening over zeer belangrijke kwesties in kan uiten en tevens mijn klachten in kwijt kan.
Maar mevrouw K. is ondanks die lage frequentie dus wél een groot liefhebber van deze papieren Poezenkrant en loopt derhalve altijd een flinke partij te kirren en gniffelen als de postbode weer eens geheel onverwacht zo'n pak van die dingen komt brengen, juist op het moment dat ze (mevr. K. - red.) begon te vrezen dat die Schreuder toch langzamerhand wel eens dood of erger moest wezen en die PK waarschijnlijk dus wel nooit meer zou verschijnen. Het is gek om te bedenken dat die P.krant al heel veel generaties soortgenoten van mij en mijn collega's ruim heeft overleefd en nog steeds verschijnt met overwegend oud nieuws, en bovendien meer lezers heeft dan ons eigen LKB dat vol staat met nieuw nieuws en interessante reportages door nog interessantere haarfabrieken. Daar wil ik het voor dit moment graag bij laten, en dan geef ik nu het woord aan mijn collega-reporter Cera.

Cera:
Ik sluit mij graag aan bij de woorden van collega de Boez en wil daar graag aan toevoegen dat ik niet begrijp dat mensen geïnteresseerd zijn in zomaar wildvreemde katten en nog geld willen betalen ook voor zo'n papieren krantje, dat waarschijnlijk snel na het lezen tussen andere tijdschriften onderop de koffietafel terecht komt en daarna op een zolder belandt vanwege "zonde om het gelijk weg te gooien", tot het wel moét worden weggegooid wegens uitslaande schimmel. Dit alles dus in schril contrast met de altijd leesbeschikbaarblijvende, digitale uitgave van ons Katblad. Bovendien staan er in die PK geen foto's van mij, wat die papierzooi natuurlijk al direct, voor het nog is uitgebracht, volkomen waardeloos maakt. Oscar heeft ook nog wat te melden, wordt mij zojuist ingefluisterd.

Oscar:
Ik heb uiteraard geen belangstelling voor een andere krant dan het LKB, behalve natuurlijk wanneer er goed bij te verdienen valt en je een navenante bak eten krijgt toegeschoven na gedane arbeid.

Ik hoor zojuist dat mevrouw K. graag wil dat ik nog even zeg dat ze een paar exemplaren van die zogenaamde Poezenkranten extra besteld heeft omdat er in heel Leiden geen boekwinkel te vinden is waar je ze kan kopen, en dat vindt zij meer dan schandalig.
Wel zelf af te halen bij onze redactie, want K. heeft een zere knie en kan niet naar het postkantoor.

Was het eigenlijk al niet onze etenstijd, mevrouw K.? Toch niet weer Gourmet, heh?

Klachtenboek

Boez:

Ten eerste dien ik een klacht in omdat je zomaar zonder ruggespraak een logé in ons huis had toegelaten en dat wij daardoor een paar dagen een ernstig tekort aan aandacht hebben gekregen en jij ons bovendien op onregelmatige tijden ons eten serveerde. Verder hebben wij door deze ondoordachte actie van jou een aantal nachten moeten woekeren met het vinden van geschikte slaapplekken omdat we nergens lekker languit op een bed konden liggen.
Ten tweede wil ik je laten weten dat ik het stom van je vind om met een geblesseerde knie zo'n eind te gaan wandelen zodat je nu met de gebakken peren zit en wij daardoor ook omdat jij nu niet met ons op reportage kunt gaan maar dicht zit te groeien achter die stomme laptop van je.

Ten derde wil ik nog een klacht indienen en die betreft de aanval op onze druiven door een hele horde poepende vliegbeesten.
Het is natuurlijk niet zo dat wij haarfabrieken die druiven zelf hadden willen opeten, maar die vliegbeesten waren zo brutaal om tijdens het jatten van de druiven onze hele buitentafel vol te schij...eh poepen.
Nee, we kunnen daar met goed fatsoen niet meer zitten.
Ja, met we bedoel ik behalve mijzelf ook nog Cera en de Os.
Onze eventuele gasten ook niet, nee.
Ja, op de foto zie je er een paar in de plant zitten en ook nog een hele zooi op het dak aan de overkant.
Nee, ik heb er niet één kunnen vangen omdat ze met zoveel waren en zo snel heen en weer vlogen en daarbij ook nog eens lawaai maakten.
Maar heb je mijn klachten nu genoteerd en krijg ik snel een paar bevredigende antwoorden van je? Nee, dat dacht ik al. Excuses kunnen er zeker ook niet af?

Bezoek bevalt niet...

Gizmo

Wamy

Sonny

Sonny

Wamy, Oscar, de Boez

Altijd en altijd hetzelfde liedje

De Boez:

Het zijn altijd bijzonder deprimerende dagen voor mij als het zo donker is en ook nog zo nat buiten.
Ik voel me dan namelijk altijd erg eenzaam omdat ik lange tijd altijd helemaal in mijn eentje thuis zit...
Het is waar dat ik dan altijd ga zitten janken bij het luikje omdat ik wil dat de regen stopt, maar dat helpt geen moer, zegt mevrouw K., het is zoals het is, zegt ze dan altijd ook nog. Soms ga ik naar boven om te kijken of het achter ons huis op het dak misschien toevallig niet regent, maar dat is altijd wel het geval terwijl dat mijns inziens niet zou hoeven. En als ik gezien heb dat het overal regent, zowel voor ons huis als achter ons huis, raak ik dus altijd in een depressie. Op zulke dagen slaap ik altijd veel en soms ga ik ergens zitten kniezen, of naar de keuken, zooien op het aanrecht en mekkeren om snoepjes. Ik moet altijd heel lang wachten voordat de Os en Cera weer thuiskomen. Os ziet er op zo'n moment altijd heel smerig uit, en dan probeert mevrouw K. altijd het nat en het zwart uit zijn vacht te vegen met keukenpapier. Cera daarentegen is altijd nog helemaal droog en ik snap niet hoe ze dat doet. Maar in elk geval ben ik altijd erg blij als ze weer thuis zijn want dat voel ik me wat minder depressief want dan ben ik niet meer zo vreselijk alleen en verdrietig...