Os zoek, Boez maakt misbruik, Cera aan het schelden.

Oscar is een paar uur zoek geweest.
Het was al vreemd dat hij niet op tijd voor het eten thuis was, maar toen wij om 7 uur gingen zoeken, bleek hij nog geruime tijd onvindbaar.
K. is hem toen gaan zoeken met hulp van de Boez. Aan die hulp had zij echter niet veel want Boez zag er alleen maar de lol van in dat hij nog naar buiten mocht, maar serieus zoeken was er dus niet bij.
Gelukkig, rond 8 uur vanavond, dook de Os opeens op in de Kruidentuin. Hij kwam uit de richting van onze buurtsuper; daar was mevrouw K. om 5 uur nog heen gelopen, en sindsdien hadden wij hem niet meer gezien. Het kan dus zijn dat Oscar achter K. is aangelopen en dat hij ergens op haar heeft zit te wachten, niet wetende dat zij via een andere route terug zou keren.
De Hoofdredacteur heeft nu besloten dat mevrouw K. niet meer lopend de Katbladstraat mag verlaten, tenzij de haarfabrieken in huis opgesloten zitten. Wij hebben namelijk al eens eerder meegemaakt dat Oscar helemaal meeliep naar (halverwege) de apotheek, en toen zelfs dreigde de gevaarlijke weg over te steken in zijn verlangen mevrouw K. tot het einde toe te volgen.
Dit soort toestanden mogen niet meer voorkomen, aldus de Hoofdredacteur.

Ondertussen hebben onze drie reporters, veel later dan normaal, hun avondeten genuttigd. Want er kwam namelijk nog eens bovenop dat de Boez, na het zoeken, niet meer terug naar binnen wilde. Ja, dat kwam er ook nog eens een keer bij...
Bij controle van de voerbakjes is gebleken dat Oscar nauwelijks van zijn Gourmet heeft gegeten, en dat geeft zeer te denken.

Wij kunnen u ook nog melden dat Charli vanmiddag weer zijn toevlucht heeft gezocht tot de grote schuilhut, op onze bovenverdieping. Hij vond dat de normaalste zaak van de wereld en snapt niet waar wij ons druk om maken.
Cera heeft vervolgens een uur lopen gillen van verontwaardiging, totdat haar stem het begaf en zij nog slechts een schor geschraap kon voortbrengen.
De rust op de redactie is gelukkig thans weer wedergekeerd.

Kerstboom afgetuigd

Mevrouw K. heeft de redactiekerstboom afgetuigd en verwijderd.
Onze reporters toonden totaal geen belangstelling voor deze activiteit.
Dat was waarschijnlijk omdat ze lagen te slapen.

Weer aan de slag

Na een aantal dagen vuurwerkverlet, zijn onze reporters vandaag eindelijk weer aan de slag gegaan. Het duurde even voordat de Boez zich ertoe kon zetten naar buiten te komen, maar dat is niks nieuws. Bovendien is alle begin moeilijk, vooral na zo'n traumatische tijd vol oorlogsgeweld.
Jawel, wij hebben inderdaad nog dagelijks een paar keer te maken met harde knallen en mevrouw K. kan haar moordneigingen af en toe nauwelijks onderdrukken.
Maar dat terzijde.
Boez is weer aan het werk geweest, en daar gaat het om.

Ook Oscar is weer lekker bezig geweest. Hier ziet u hem vlak voor hij aan het werk ging nog even een paal van onze pergola markeren. Dat was dus tijdens het wachten op de Boez.

Ook moesten wij overigens op Cera wachten. Wij wisten niet waar zij uithing, alleen dat zij niet thuis was.
Uiteindelijk gingen we maar zonder haar op stap want er zijn grenzen aan ons geduld.
Maar nauwelijks een stap of 10 van de redactie verwijderd, kwam Cera toch nog tevoorschijn.

Jawel, likkebaardend uit het huis van Charli en Ollie nadat ons kort daarvoor nog verzekerd was dat Cera daar niet meer kwam bijsnacken!
Goed begin van het nieuwe jaar, heh?
Tjongejonge...

Maar er wordt weer gewerkt bij het Katblad en we vonden dat u dat moest weten. Vandaar dus.

Lease-hut

Charli, onze buurkat (maar in ons huis geboren) is afgelopen dagen twee keer zoek geweest. De eerste keer kostte het onze buuf best wel veel moeite om hem te vinden, maar bij zorgvuldige inspectie van onze bovenverdieping troffen we hem tenslotte aan in de grote (vuurwerk)schuilhut. Zodoende wisten wij dus de tweede keer direct waar we hem moesten zoeken, inderdaad.
Nu hebben wij maar onze leegstaande (want niet gebruikte), kleinere schuilhut te leen aangeboden, en thans staat deze doos dan ook bij Charli thuis op de bovenverdieping.
We hebben helaas nog niet vernomen of Charl gebruikt heeft gemaakt van de lease-hut; wellicht vindt hij deze niet goed genoeg, dat zou zomaar kunnen. We geven onze grote schuilhut echter niet af omdat deze nog steeds frequent (vooral 's nachts) door Cera wordt gebruikt, en wij hebben zelfs begrepen dat zij bezig is de binnenkant van dit onderkomen te verbouwen, dit tenminste gezien het lawaai dat regelmatig uit de hut klinkt.
Tot zover dit belangrijke nieuws dat ongetwijfeld vervolgd zal worden.

In de war?

Oscar is, denken wij, in de war geraakt door eerst natuurlijk het vuurwerk maar daarnaast ook het zachte weer. Hij is namelijk aan een nieuwe serie recordpogingen Pergola-zitten begonnen, terwijl het seizoen daarvoor nog niet is geopend.
Toen wij hem hadden verteld dat er geen tijdwaarneming was en hij daarboven dus voor niks met zijn schone buik op de vieze, natte balken lag, kwam hij spoedig daarna toch maar weer naar beneden. Maar dat was om een stukje te gaan wandelen met mevrouw K.

Ammoniak

Nadat Oscar gistermiddag nog (alweer) een paar uur onder onze sofa heeft gelegen, koos hij ervoor om de avond door te brengen naast mevrouw K., OP de sofa dus. Daarna heeft hij zich niet meer verstopt.
Vanochtend is hij zelfs naar buiten gegaan, al regende het behoorlijk. Hij gaat echter niet ver van huis want vertrouwt het nog niet helemaal.

Bovendien komt hij vaker dan anders naar het Poezenloket om te controleren of mevrouw K. nog wel aanwezig is.

Een enkele keer weerklinkt er nog een bescheiden knal door de buurt, maar wij verlangen natuurlijk zeer naar een totale knalstop. Al met al heeft de "lol" van het vuurwerk al veel te lang geduurd, vooral voor onze reporters, en we nemen aan dat alle andere haarfabrieken het ook spuugzat zijn.

Ventje Boezelmans ging nog helemaal niet naar buiten, tot ongeveer 15 minuten geleden (rond drie uur is dat dus). Wel heeft hij eerst goed gecontroleerd of het daar wel veilig was. Dat deed hij aan de binnenkant van het raamkozijn, maar dat kunt u zelf ook constateren als u de foto bekijkt.

Cera ligt de hele dag al in de schuilhut onder de zoldertrap. Waarom weten wij niet. Wij zullen nu straks proberen haar naar beneden te lokken met wat snoepjes; misschien dat ze daarna een frisse neus wil halen?

De kattenbakken hebben na het frequente bezoek van de afgelopen dagen een grote beurt gekregen. Het stonk vreselijk naar ammoniak en dat maakten wij nog nooit eerder mee. Maar dat dus terzijde.

Zeer buikje...

Oscar voelde zich vanochtend nog niet helemaal lekker. Hij trok zich weer terug onder de sofa en was flink aan de diarree. Misschien door het langdurig liggen op de koude vloer?
Dat zou zomaar kunnen, en daarom hebben wij hem aangeraden om een niveau hogerop te gaan, want het knallen is toch heel wat minder erg dan afgelopen nacht, heh? Ja, dat was wel waar...

En nu ligt hij dus gelukkig weer half op de sofa, half op zijn eigen kussentje. En mevrouw K. heeft beloofd om bij hem te komen zitten, voor de gezelligheid. En dan zal zij hem vast ook wel willen aaien over zijn zere buikje; misschien helpt dat wel.
Opschieten, mevrouw K.!

Ja, ja, ze komt er al aan! Nu ja!

Kort nieuws

In de Katbladbuurt is afgelopen nacht een enorme hoeveelheid vuurwerk afgeschoten. Het hoogtepunt vond uiteraard een paar minuten na middernacht plaats en duurde tot ongeveer 01.30 uur. Doch heel veel mensen hadden blijkbaar een enorme voorraad knallers ingeslagen, en dus bleef het nog urenlang behoorlijk lawaaierig. Rond 04.00 uur werd er in de Katbladstraat (vlak voor de deur van onze redactie) nog steeds geknald.
Pas nu (eind van de ochtend) komen onze haarfabrieken weer een beetje tot rust en zijn ze zelfs even een frisse neus gaan halen.

Oscar heeft het meest geleden onder het vuurwerkgeweld. Hij heeft gisteren de hele dag beurtelings onder onze sofa en onder de keukenkastjes gelegen en heeft geen hap gegeten, de bak ook niet bezocht. Hij is pas weer tevoorschijn gekomen rond negenen vanochtend en heeft toen nog een uur gewacht eer hij naar buiten durfde te gaan.
De Boez was gisteravond nog redelijk ontspannen, maar tegen middernacht is hij onder ons dekbed gekropen. Daar is hij urenlang blijven liggen, tegen mevrouw K. aan.
Cera bleek het minst in paniek te raken. Ze gedroeg zich tot middernacht vrij normaal en heeft zich zelfs nog even  laten verleiden tot een spel met de hengel. Toen de hel losbrak is zij echter onder ons bed gekropen, achter de deken die voor de gelegenheid tot op de grond hing.
De schuilhutten zijn alleen door haar en de Boez gebruikt toen het lawaai in de loop van de vroege ochtend wat minder werd, maar we hadden ze dus in elk geval niet helemaal voor niks gemaakt.
Van het ontbijt is nog niet veel gegeten.
Mevrouw K. heeft nog zeker 2 koppen koffie nodig om weer helder te worden. De Hoofdredacteur hebben wij nog niet gezien.

Wat een waanzin

Voor onze haarfabrieken is dit de slechtste dag, het dieptepunt van het jaar. Dus ook voor mevrouw K., want zij moet toezien hoe haar ongelukkige reporters lijden en angstig weggekropen zitten.

Oscar wilde gisteren niet naar beneden komen om te eten; wij hebben hem zijn maal in de grote schuilhut moeten brengen.
De nacht bracht hij door onder het bed van K. Os komt anders zelden boven...
Cera en de Boez waren gistermiddag nog best wel sociaal, maar in de loop van de avond hebben ook zij hun schuilplekken opgezocht: de Boez verkoos de inloopkast, Cera de kleine schuilhut. Gedurende de nacht werden ze alledrie wat rustiger en werden er brokjes gegeten en de kattenbakken een paar keer bezocht.
Vanochtend vroeg konden ze nog een half uurtje naar buiten, maar bij de eerste knal (rond half negen al) kwamen ze spoorslags naar binnen. Gelukkig zaten ze op dat moment vlakbij de voordeur want je moet er niet aan denken dat ze er in paniek vandoor waren gegaan. Natuurlijk heeft mevrouw K. onmiddellijk het luik afgesloten, maar eigenlijk was dat niet nodig want het geknal neemt alleen maar toe; niet alleen qua frequentie maar vooral ook qua volume, dus onze reporters halen het echt niet in hun hoofd om zelfs ook maar in de buurt van het luikje te komen.

Oscar zit thans in de keuken onder het aanrecht, waar twee muren samen komen - in een hoekje dus.
Cera ligt boven op het grote bed, de Boez ligt in de kleine schuilhut onder een kledingrek met truien.
Wij hebben de gordijnen van de slaapkamer gesloten en de kleine tv aangezet om de geluiden van buiten enigszins te kunnen maskeren. Meer kunnen we helaas niet doen. En dan te bedenken dat vannacht de hel pas echt zal losbarsten.

Mevrouw K. heeft zojuist naar de doos met paracetamol moeten grijpen toen de zoveelste duizendklapper op nauwelijks 10 meter van het Poezenloket af was gegaan.
Wij gunnen ieder zijn plezier maar ervaren dit knalgeweld als pure terreur. En vraag de jongens niet om met hun knallers een eindje verderop te gaan, weg van de huizen met dieren, want je wordt geclassificeerd als ouwe zeur ze en blijven doorgaan, want "het is toch toegestaan?".
Ja, K. is inderdaad behoorlijk chagrijnig!
Voor ons helaas geen feestdag vandaag, maar we slaan ons er wel doorheen. In elk geval gaat K. toch maar een paar oliebollen bakken, want je moet toch wat, heh?
Tjongejonge, al die arme beesten. Wat een waanzin toch eigenlijk!

Vuurwerkverbod voor particulieren

Wij, van het Leidsch Katblad, hebben de petitie voor een vuurwerkverbod voor particulieren getekend.
Waarom?

* Er zijn veel mensen die angstig worden van het geknal: oud en nieuw is voor hen geen feest maar een jaarlijks terugkerende (traditionele?) nachtmerrie.
* Huisdieren raken in paniek, kruipen trillend van angst weg en zijn dagenlang van streek.
* Ook wilde dieren raken in paniek en soms zelfs gewond.
* Vogels vliegen verschrikt op, raken gedesoriënteerd en vliegen zich te pletter, andere soorten blijven in hun paniek te lang, te hoog in de lucht en verhongeren daardoor zelfs.
* Steeds meer mensen raken ernstig gewond.
* Het aantal vernielingen dat door vuurwerk veroorzaakt wordt rijst de pan uit.
* Vuurwerk is heel slecht voor ons milieu...

Vuurwerk afsteken is een leuke traditie, maar laat het onder begeleiding plaatsvinden op plekken waar het geen kwaad kan en geen overlast veroorzaakt!

Mee eens? Teken ook en zegt het vervolgens voort:

http://petities.nl/petitie/vuurwerkverbod

En namens alle haarfabrieken en blafbeesten uit de Katbladbuurt:
Een rustige en veilige jaarwisseling toegewenst!

Intieme details...

Oscar:
Nu het winter is, het nog steeds vroeg donker wordt en de temperatuur verre van aangenaam is in de schemerige avonduren, krijgen wij aanmerkelijk vroeger ons diner dan voorheen en ga ik dientengevolge ook eerder op één oor, bij wijze van spreken dan.
En om voor mezelf een gezellige en knusse avond te organiseren, begin ik altijd op mijn eigen kussentje met het nagenieten van de Gourmet, oftewel de aangename digestie.
Mevrouw K. is op zulke momenten meestal nog druk bezig met het bereiden en consumeren van haar eigen maal, het opruimen van de vuile vaat (in de machine - red.) en andere overbodige werkzaamheden, maar zij vindt nu eenmaal dat zij pas op de bank mag plaatsnemen als alles in huis weer op orde is, en dat moet zij natuurlijk helemaal zelf weten. Ik wacht ondertussen rustig af, weet dat zij op een gegeven moment heus wel naast mij zal komen zitten en verheug me daar al op. Ondertussen leg ik mijn kop op die van de grote muis en hou de boel in de gaten voor het geval er iets mis mocht gaan en ik K. te hulp moet schieten. Nee, dat is nog nooit voorgekomen, maar je weet dus maar nooit, heh? Daarom, ja.

Ik weet altijd precies wanneer het ogenblik is gekomen waarop K. mij gezelschap komt houden. Dan zie ik haar namelijk haar glas op het tafeltje zetten met daarbij een zojuist gevuld flesje water. Jawel, soms heeft zij ook nog een restantje wijn staan, en in dat geval wordt dat glas natuurlijk ook nog even bijgevuld als zijnde kalmeringsmiddel bij de moeilijke of al te spannende momenten, zeg maar, tijdens schaatswedstrijden bijvoorbeeld. Inderdaad, ik blijf geduldig wachten tot zij alles voor zichzelf geregeld heeft (inclusief toiletbezoek uiteraard) en ons knusse moment kan beginnen.

Als zij namelijk eindelijk naast mij zit, rol ik me dusdanig om dat ik met mijn rug tegen haar been lig en ik haar mijn borst- en buikgebied kan aanbieden voor een liefdevolle massage van mijn kraakheldere en fluweelzachte onderzijde.
Nee, ik hoef nooit lang te wachten eer zij begint met deze massage, daar heb ik zo mijn trucjes voor.
Ja, K. mag wat mij betreft tijdens de massage gewoon doorgaan met het kastjekijken, maar haar glas pakken mag natuurlijk alleen met haar linkerhand zodat de rechter niet hoeft te stoppen met masseren, en ook al te heftige bewegingen heb ik liever niet. Ja, ikzelf beweeg wel constant mijn poten door ze steeds te strekken en weer in te trekken, waarbij ook mijn nagels in- en uitgaan, maar dit doe ik vooral om haar te laten weten hoezeer ik geniet van ons knusse moment op de sofa.
Het komt inderdaad wel voor dat zij plots de massage onderbreekt omdat de kijkkast opeens haar volledige aandacht behoeft, of in het geval haar hand tekenen gaat vertonen van vermoeidheid. In beide gevallen schuif ik nog een stukje op om haar aandacht weer terug bij mij te krijgen.

Jawel, ik ga dan nog iets dichter tegen haar aanliggen, duw wat dwingend tegen haar aan en kom tegelijkertijd een beetje omhoog zodat zij zodoende wat minder ver naar mij hoeft te reiken, en daarnaast ook weet dat ik nog steeds wakker ben en ook nog niet helemaal voldaan, zeg maar.
K. beschuldigt mij dan weliswaar van brutale opdringerigheid, maar dat komt doordat ze niet goed snapt dat ik haar alleen maar probeer te helpen. Nee, ik trek me haar beschuldiging niet aan. Ja, zij hervat de massage gelukkig wel en behandelt dan vooral de plekjes onder mijn kin en achter mijn oren, wat dus precies mijn bedoeling was en eveneens zeer aangenaam aanvoelt.
Nee, de massage gaat helaas niet eeuwig door. Er komt namelijk een moment dat zij naar boven gaat en ik alleen op de bank achterblijf. Ja, ik weet heus wel dat er vervolgens rare dingen gebeuren op die bovenverdieping, dat de Boez bijvoorbeeld onder het dekbed kruipt en dat hij dan ook een buikmassage krijgt, maar daar bemoei ik me niet mee want inmiddels ben ik dan al bijna in slaap en heb dus nergens last van.

Wel, dat was het dan, mijn column. Ik zou het echter zeer op prijs stellen als u de te intieme details van mijn verhaal niet aan de grote klok hangt, omdat dat wellicht mijn reputatie als Topreporter en Verkenner A zou kunnen beschadigen en dat heb ik dus liever niet. Ja, misschien is het beter wanneer u deze column van mij maar zo gauw mogelijk weer verwijdert. Hoezo is het daarvoor al te laat?

Niet te geloven...

Adviezen dierenbescherming

http://www.dierenbescherming.nl/vuurwerkactie

Vuurwerk? Bah!

De grote doos waarin de geschenken voor onze reporters arriveerden, hebben wij omgetoverd tot een schuilhut voor tijdens het vuurwerk. Gewoon de kleppen stevig dichtgeplakt met tape en er een deurtje uitgesneden.
Cera was de eerste die de hut ging uitproberen, en vervolgens bleef ze minstens een half uur binnen. En er lag nog niet eens een lekker zacht, frisgeurend dekentje in! Nou, dat vond ze blijkbaar dus niet erg, maar dat gaan we nog wel doen. Of een paar kussentjes, want dat kan uiteraard ook.
Het is nu de bedoeling dat deze doos straks naar boven gaat, want als het knallen losbarst, willen onze haarfabrieken zich het liefst op onze bovenverdieping verstoppen.
Er zouden natuurlijk met groot gemak twee haarfabrieken in deze hut kunnen schuilen, maar wij vrezen dat dat niet gaat gebeuren; in grote angst en paniek is het namelijk ieder voor zich, dat weten wij uit ervaring.

De Boez, die nog steeds zijn krabton niet heeft uitgeprobeerd, keek verbaasd toe toen Cera even behoorlijk flink tekeer ging in haar hut; wij denken dat zij jacht maakte op een achtergebleven fliebertje karton en zagen de doos zelfs enige keren een stukje over de stenen vloer glijden. Gelukkig bleven de muren van de hut staan en ging het dak er ook niet af.

(Boez ziet tot zijn grote verbazing de hut bewegen.)

Van een andere, kleine doos had K. ook een schuilhut gemaakt. Het is eigenlijk voor Oscar bestemd omdat hij waarschijnlijk niet naar boven zal vluchten als het oorlogsgeweld losbarst, en daar hij wel vaker onder de stoel duikt in geval van gevaar en nood, heeft hij nu de mogelijkheid om zich nog beter te verstoppen: schuilhut onder de stoel. Het kan natuurlijk heel goed zijn dat Os er toch weer voor zal kiezen om onder de bank te kruipen, maar in dat geval gooien wij maar weer een deken over onze sofa zodat hij zich nog beter beschermd voelt. Tenminste, dat hopen wij dan maar.

De Boez was snel klaar (zie foto hierboven) met het inspecteren van de kleinere doos, en toen Os deze ook even wilde inspecteren, bleek het deurtje te klein voor hem. Daar zullen we dus nog wat aan moeten doen.
(Inmiddels hebben wij de deur inderdaad vergroot.)

De ingang van de grote doos was weliswaar ruim genoeg voor de Os, maar blijkbaar viel het interieur hem tegen. Hij stapte namelijk weliswaar naar binnen, maar draaide zich snel om en kwam direct weer naar buiten.
Het kan natuurlijk ook zijn dat Cera zich nu de schuilhut heeft toegeëigend (kwestie van goed markeren) en dat de jongens de binnenkant alleen maar heel af en toe slechts mogen bekijken.

In elk geval moeten er op onze bovenverdieping twee schuilhutten komen dus is er nog wat werk te verzetten voor K. Bovendien moeten de hutten comfortabel worden ingericht met fris linnengoed en een zaligmakend speeltje. Voor dat laatste (het zaligmakende en eveneens kalmerende effect ervan) kregen wij van mevrouw Inge als Kerstcadeautjes met valeriaan gevulde lappen speelgoedmuisjes, voor ieder één dus, maar hierover binnenkort meer!

Wel, mochten uw haarfabrieken ook behoefte hebben aan een schuilhut: er is vast wel iemand te vinden die ergens nog een verhuisdoos heeft staan die u voor dit doel kunt gebruiken. En zachte kussentjes of lekker ruikende dekentjes heeft u ook nog wel in huis. Lavendel is bij ons absoluut favoriet!

En verder steunen wij alle acties die tot doel hebben het afsteken van vuurwerk door particulieren te verbieden. Een uit de hand gelopen traditie met vorig jaar 810 mensenslachtoffers (ogen, handen); het is te gek voor woorden. En dan hebben we het nog niet eens over al die dieren die slachtoffer werden, met of zonder opzet(!)..., en de paniek en angst onder zowel mensen als dieren, en dan hebben we het ook nog niet eens gehad over de negatieve effecten op ons milieu...

http://nos.nl/artikel/456900-paniekvlucht-vogels-om-vuurwerk.html

Het gedonder is weer begonnen...

Boezelmans:
Nou, kijk dan maar even. Kun je het goed zien? Krassen bijna niet meer te zichtbaar inderdaad, dus daar hoef je je geen zorgen meer over te maken.
Er zijn nu belangrijkere zaken aan de orde, heh? Luister maar.

Geknal, ja. En het komt steeds dichterbij.
Daarom ga ik zo maar weer naar binnen.
Ik doe het inderdaad in mijn broek voor vuurwerk. En mijn vriendje vindt het trouwens ook niks. Maak maar een foto van hem, dan zie je wat ik bedoel.