Wamy had heel veel mazzel

Hierbij delen wij u mede dat de wonden in Wamy's staart goed helen en dat hij zich steeds beter voelt.

Wamy werd drie weken geleden flink gebeten. Volgens de dierenarts was de dader een groot formaat blafbeest geweest. De snijtand van het nijdige ondier was dwars door de staart van Wams heengedrongen en het scheelde geen haar of de staart was er in zijn geheel afgebeten (aldus de dierendokter; zij krijgt vaker dergelijke, onfortuinlijke patiënten op de behandeltafel).
Wamy heeft dus heel veel geluk gehad. De dader is spijtig genoeg nog niet opgespoord; op zijn baas ligt een vette rekening te wachten.

Warrige reportage

Wie is dit, mevrouw Katdinges?
Wel Hoofdredacteur, ten eerste heet ik Katblad van achteren en ten tweede geeft u mij de gelegenheid niet om op een fatsoenlijke manier dit artikel te beginnen. Kan het zijn dat u al een glaasje op heeft misschien? Jawel, het is inderdaad weekend, maar wij vinden het toch wel erg vroeg om nu al aan de spiritualiën te gaan. Maar dat moet u helemaal zelf weten natuurlijk. Kunnen we nu beginnen met een beetje wat serieuzere tekst? Dank u.
Op de foto hiernaast zien wij Witte Tenen. Niet WT nummer 1, want die hebben wij al een tijdje niet meer gezien, maar WT 2. Eveneens een krolse kater (nee, niet grolsch) en ook met witte tenen dus, en bovendien voorzien van een kleine witte bef. Ja, zo heet dat nu eenmaal en daar kunnen wij ook niets aan doen. Wilt u een stukje opschuiven, hoofdredacteur? Wel, uw adem staat ons namelijk niet zo aan. Dank u.
Dan presenteren wij nu de tweede foto van deze reportage.

Ah! WT beetje verkleurd, mevrouw Kladkat?
Stil Hoofdredacteur, kop dicht of opdonderen. Ja, wij worden inderdaad een beetje grof als u zo vervelend blijft zitten doen en zich overal tegenaan bemoeit.
En nee, dit zijn namelijk Wamy en Japekoppie. Zij besnuffelen de plek waar WT net nog zat. Dat snuffelen is nodig omdat zij de geuren van WT moeten analyseren, en dat is weer nodig om te weten wanneer hij straks weer langs zou komen.
Herkenning inderdaad, want je moet bijhouden wie er langs je huis en door je territorium komt, dat heeft u goed begrepen. En als er echte katers in het spel zijn dan is het des te belangrijker om dat allemaal bij te houden. Wat wij met echte katers bedoelen? Wel, dat zullen wij u nog wel een keer uitleggen als u weer nuchter bent. Nee, niet nu dus. Kunt u nog een stukje verder opschuiven? Ja, we hebben nog meer foto's want zijn nog niet klaar.

Aanvalluh! Zet'm-óp, Japiekop! Ouwe, trouwe makker! Geeft'm van katoenio!
Nee Hoofdredacteur, u begrijpt er zoals gewoonlijk weer helemaal niets van. Onze senior Verkenner A gaat helemaal niet aanvalluh. Ten eerste pakt hij dit soort situaties altijd erg subtiel en verstandig aan, en ten tweede is hij ook niet meer zo jong en heeft hij een klein long- en hartprobleempje, weet u nog? Inderdaad oh ja. Zullen we een glaasje water voor u halen? Nee dus. Kopje koffie dan? Ook niet.
Wel, in dat geval gaan we gewoon verder met dit verslag. Als u tenminste weer een stukje verderop schuift, want u bent weer erg dichtbij gekomen nu.
Hartelijk dank ja.
Japekop heeft nu via telepathie (of hoe haarfabrieken dat doen) aan WT duidelijk gemaakt dat hij zich op verboden gebied bevindt. Inderdaad het gebied van de redactie en vrienden van de redactie. En WT .... Heeft u soms een pizza besteld, hoofdredacteur? Er staat namelijk iemand voor de deur met zo'n platte doos en een helm op. Waar onze portemonnee is? Dat meent u niet. Vierkazen-pizza, speciaal voor Japekoppie? Nee, dat gaat 'm echt niet worden. Ongezond en hij vreet al veel te vaak kaas. Neen, u pakt uw eigen beurs maar! Ja, gaat u nu maar weg en eet die pizza alstublieft ergens anders op. Buiten is uitstekend, ja. Tjongejonge.

Wel beste lezers, WT had de boodschap van Japekop dus ontvangen en ging ervan tussen. Bovendien was WT uit op lekkere wijven, en die waren er toch niet in de Katbladstraat. En met "lekkere wijven" we bedoelen natuurlijk van die krolse mokkels die voor zijn nageslacht (allemaal kleine witte teentjes zeg maar) zouden kunnen of willen zorgen, want daar was WT natuurlijk met name op uit (net als Bolle Wangen zaliger - ach ja...).

Enfin, WT sloop beschaamd en teleurgesteld in de richting van de Steeg van Storm, en Japekop zag erop toe dat de kater ook daadwerkelijk uit de Katbladstraat verdween. Daarin werd hij trouwens bijgestaan door zijn ex-verloofde Cera, die het blijkbaar ook belangrijk vond dat de krolse kater opduvelde.

Nu moeten we helaas deze reportage beëindigen want wij horen thans geluiden die wij liever niet willen horen. Misschien komen wij daar later nog eens op terug, maar nu is er haast geboden.
Excuses dus.

Later: Het geluid werd gelukkig voortgebracht door de rochelende afvoer van de wasmachine.

Markeer-ruzie?

Tijdens het inspecteren van een bromvoertuig (in de Parallelstraat) kregen Oscar en Wamy ruzie.
Wat de oorzaak van de onenigheid was wilden de beide haarfabrieken ons niet vertellen, maar mevrouw Katblad denkt dat het te maken had met het markeren van het dekzeil (of hoe dat heet).
In elk geval werd er over en weer gemept, waarbij Oscar meer rake klappen uitdeelde dan de Wams.

Wamy dook vervolgens onder het bromvoertuig en bleef daar enige tijd zitten, waarschijnlijk denkende dat hij zo onzichtbaar was.
Natuurlijk lieten wij hem in de waan.

De Boez heeft alles (vanuit de Steeg van Storm) gezien maar verkoos afzijdig te blijven.
En dat was maar goed ook.

Onrecht is wereld nog niet uit

Cera:
Zoals u misschien wel weet ben ik het topmodel van het LKB (Het Leidsch Katblad - red.). Natuurlijk is dat een eervolle functie waarmee ik dan ook zeer in mijn sas ben (al betaalt het slecht, maar dat terzijde).
Wel, nu heb ik de laatste tijd dus het gevoel dat de hoofdredacteur en fotograaf minder belangstelling voor mij hebben, qua portretwerk dan. Neem nu daarnet.
Ik zat er helemaal klaar voor hier bovenop de glijbaan en dacht dat er een serie foto's van mij gemaakt zou gaan worden, zeggen ze tegen me dat ze al genoeg glijbaan-foto's van mij hebben. En als extra smoes vertelden ze me ook dat het licht op dit moment niet zo best is en liever wachten tot de zon schijnt.
Nu heb ik me dus speciaal opgepoetst daarstraks, zelfs mijn snorharen een goede wasbeurt gegeven, laten ze me hier zitten en fotograferen ze ondertussen andere haarfabrieken. En omdat ik daar vreselijk kwaad om ben geworden, nemen ze stiekem gauw wel effe een kiekje van mijn chagrijnige kop.
Nee, het onrecht is de wereld nog niet uit, daarvan kan ik getuigen. Heeft u het allemaal genoteerd en kan het vandaag nog in de krant? Goed zo, dank u wel.

Opstopping in Steeg van Storm

In de Steeg van Storm vond laatst een kleine opstopping plaats. Terwijl de Boez (onder) en Wamy (midden) van de Parallelstraat op weg waren naar de Katbladstraat, kwam Sonny (boven) net van de andere kant.
Het kan zijn dat Sonny een brilletje nodig heeft, want hij herkende zijn huisgenoot Wamy blijkbaar niet en probeerde er zo gevaarlijk mogelijk uit te zien. Dit natuurlijk om zijn tegenligger af te schrikken, maar dat snapt iedereen.
Doch, u ziet natuurlijk ook aan de stand van de staart van Wamy dat die truc niet werkte. De Boez bleef trouwens uit veiligheid maar even achter, en dat was uiteraard erg verstandig van hem (want je weet immers maar nooit en moet altijd op het ergste voorbereid zijn - Handboek Verkennen A, pagina 1 - red.).

Maar als we deze foto goed bekijken, is er nog een andere verklaring mogelijk voor het gedrag van Sonny.
U ziet hier namelijk hoe nu de Boez Sonny moet gaan passeren (Wamy was allang zonder problemen voorbij en liep reeds ergens in de Katbladstraat), en dat Sonny zijn rug en staart weer in normale stand heeft gezet. Dit zou zomaar kunnen betekenen dat zijn vijandigheid slechts enkel op Wamy gericht was en dus op de persoon. Dit geeft inderdaad te denken.
Boez bleef trouwens netjes langs de kant lopen om Sonny niet tot last te zijn, en ook dat geeft natuurlijk te denken want onze jongste reporter heeft nog nooit een blik geworpen in het Handboek VA. Mevrouw K. heeft nu al pijn in haar hoofd van al haar gepeins en overweegt wat afleiding te gaan zoeken in de Albert Hein; misschien is er nog iets lekkers in de Bonus, heh? Daarom.

Belangrijk nieuws

Het is niet zo dat onze reporter Boez in Myo's huis zat, maar dat had u natuurlijk al gezien. Nee, het was zijn weerspiegeling in de ruit terwijl hij gewoon wat liep te klooien in de Hoftuin.
Overigens, door deze weerspiegeling konden we niet goed zien of Myo op zijn sofa op de uitkijk zat, maar dat doet er verder niet toe (deze keer).

Want waarom het ging was dat in het huis daarnaast Panda wel thuis was, en hij baalde als een stekker dat hij niet naar buiten kon.
Vanaf de vensterbank op de bovenverdieping zat hij te knarsetanden en zich op te winden omdat er een illegaal in zijn tuin rondliep, en dat hij daar dus op dat moment niets, maar dan ook helemaal niets, aan kon doen.
Nee, het kan soms erg tegenzitten in het leven, heh Panda? Tja.

Tot zover dit zeer belangrijke nieuws.

Territorium-zaken

Onze reporters staan niet op goede voet (of poot, zo u wilt) met Simba, de rooie kater die achter ons in de Parallelstraat woont. Een paar nachten terug hadden ze nog ruzie, want Simba was aan het klooien op ons keukendak en maakte daarmee onze Boez overstuur. En terwijl Boez tegen het glas van de balkondeur zat te rammen (hij dacht daarmee Simba te kunnen afschrikken en wegjagen, tjongejonge...), verdrongen Japekop en Cera zich voor het slaapkamerraam om daar een gezamenlijk gilconcert ten gehore te brengen. Uiteraard werd mevrouw K. klaarwakker van deze gigantische herrie op slechts een paar meter afstand van haar bed. Maar dit terzijde.

Deze keer wandelden wij met onze reporters Boez, Oscar en Cera in de Parallelstraat (waar Simba dus woont - zie ook onze plattegrond onder "labels") en toevallig was de rooie buiten, zat daar voor zijn raam, dus op eigen terrein.
Onze drie reporters wisten donders goed dat zij nu in Simba's territorium waren, daar volgens de wetten der haarfabrieken niks te vertellen of te maken hebben, dus deden zij natuurlijk net of zij Simba niet zagen. Inderdaad: la-lala-lala.
Simba zelf zat verscholen achter een fiets (zoals gewoonlijk) ontzettend boos te wezen, maar keek uiteraard wel linker uit om één van de drie voorbijgangers aan te vallen. Jazeker, want onze reporters vormden namelijk duidelijk een groep en daar is geen beginnen aan; dat had u zelf ook wel kunnen verzinnen. Bovendien liep er nog een eng mens bij en Simba heeft een pesthekel aan (vreemde) mensen, dus redenen te over om je maar effe laag te houden, toch?

Simba bleef zo - net niet ontploffend van woede - zitten totdat het groepje afsloeg, de Steeg van Storm in. Op de valreep schoot de fotograaf nog snel een plaatje van zijn tronie, omdat daar die boze ogen zo ontzettend mooi in uitkomen.
Wij weten niet hoelang Simba nog in de vensterbank is blijven zitten en of hij weer snel tot zichzelf kwam (of niet). Voor zoiets zouden wij een camera moeten plaatsen in de Parallelstraat (of een spionnetje ophangen), en dat gaat ons net iets te ver.

Chaotische tijden

Van links naar rechts ziet u de Boez, Cera, Wamy (boven) en Oscar.
Zij kwamen bijeen in de Kruidentuin, maar waarom weten wij niet
Het kan zijn dat zij een vergadering hadden belegd over hoe in de toekomst om te gaan met de partij Trots op Nepeta-land van Kaija. Wellicht had één van hen het idee geopperd zich aan te sluiten bij ToN en moest dat besproken worden? Of hadden zij misschien het plan een eigen partij op te richten? Het blijft allemaal gissen.

In elk geval verloor de Boez al snel zijn belangstelling en dook de planten in, misschien wel om naar een pluk Kattenkruid te zoeken. (Nee, een boodschapje ging hij zeker niet doen want daar is privacy voor nodig, dat weet u net zo goed als wij.)
Oscar keek plots een heel andere kant uit, evenals Cera en Wamy. Je zou bijna denken dat er een blafbeest aankwam of zo'n groen gemeentekarretje, maar daar was niets van aan. Mevrouw Katblad had derhalve de indruk dat het groepje haarfabrieken haar om te tuin probeerde te leiden door net te doen alsof ze helemaal niet met elkaar in gesprek waren geweest maar daar gewoon wat doelloos zaten te zitten. Doch, wij trappen daar natuurlijk niet in. (U toch ook niet?)
Geen van onze reporters wilde later op de redactie enig commentaar geven op onze vragen over de geheimzinnige meeting, en mevrouw K. kan dus niet anders dan wachten op wat er mogelijk en eventueel nog gaat komen t.a.v. de kattenpolitiek in de Katbladbuurt. Jawel, het zijn chaotische tijden voor het Katblad; we hebben het er maar druk mee.

Droevig bericht

Gisteren heeft onze bioloog Hans zijn "Grande Dame" Ceesje in moeten laten slapen.
Cees zakte door haar achterpoten en gaf bloed op, dus dat was foute boel en niets meer aan te doen.
Hans wil zelf graag nog het verhaal over zijn Cees schrijven, maar heeft even wat tijdig nodig om de juiste woorden te vinden.
Ceesje heeft overigens de gezegende leeftijd van 18 jaar mogen bereiken.
Wij (de voltallige redactie) wensen Hans veel sterkte toe bij het verwerken van zijn verlies.

Namens allen,
Mevrouw Katblad.

PS: de "vind ik leuk-button" boven dit bericht kunnen wij helaas niet verwijderen, waarvoor onze excuses. Wij lezen de button dus maar (zo nodig) voor deze keer als "ik leef mee".

Angst, dankbaarheid en chagrijn

Mevrouw Katblad wilde graag eens een andere ronde met de twee jongste reporters lopen, namelijk door het Hof, dan een stukje door Iwans straat en vervolgens via de gracht (langs het Gevaarlijke Water - waar Sonny, Gizmo en Wamy wonen dus) weer terug de Katbladstraat in.
Tot Iwan's straat ging alles voorspoedig, maar daar hield de Boez opeens halt. Natuurlijk keken we daar niet van op, want onze kleine held doet het nu eenmaal snel in zijn broek, vooral als we op onbekend terrein komen.
Mevrouw K. besloot echter om door te gaan met Oscar. Boez zou dan vanzelf via de Hoftuin teruglopen naar de redactie in de Katbladstraat, en daar zouden wij hem dan (met een beetje geluk) wel weer tegenkomen.

Oscar liep met mevrouw K. mee tot we een grote berg zand tegenkwamen, en daar nam de viespeuk even snel een bad.
Ondertussen hoorden we ergens in de verte het klaaglijk gehuil van een in de steek gelaten haarfabriek. Een vreselijk geluid inderdaad, waar de honden geen brood van lusten, zeg maar. Even later klonk het gevloek van een mens en werd ergens een raam met een klap dichtgetrokken.
Het was namelijk nog erg vroeg in de morgen...

De fotograaf liep een eindje terug en keek over het "terras" van de Kroeg heen. Ja hoor, daar stond hij nog, de Boez. Niet meer naar huis terug durven (wist hij de weg niet meer?) maar ook niet het lef hebben om verder mee te lopen. En daar ook nog een beetje gaan staan janken!

Mevrouw K. twijfelde. Ze wilde eigenlijk omkeren om het kleine ventje gerust te stellen en hem mee terug te nemen naar de Hoftuin. De fotograaf vond dat onzin en wilde door.

Doch Oscar nam zijn eigen besluit.
Hij kwam uit zijn zandhoop en liep vastberaden naar zijn vriendje toe. Gewoon geen gezeur verder, want je vriend laat je niet in de steek en mensen kunnen wél de pot op, als dat nu eenmaal zo uitkomt (en er verder geen lekkere hapjes of iets dergelijks in het geding zijn).
Natuurlijk volgde mevrouw K. de twee reporters onmiddellijk, en de fotograaf moest toen ook wel meekomen. Je hebt als poezenfotograaf nou eenmaal niets aan je camera als de haarfabrieken uit je beeld wegstappen, heh? Daarom dus.

Pas in de Poort bij de Katbladstraat voelde de Boez zich niet meer angstig. Vrolijk en bevrijd van al zijn zorgen en verdriet, dook hij dankbaar bovenop Oscar voor een stevige knuffel (schatten wij zo in). Maar de Os was minder vrolijk. Hij had immers wél een spannende wandeling moeten opgeven voor die kleine huilebalk, heh? En vriend of niet, daar kun je best knap chagrijnig van worden.

Siep steunt partij Kaija niet

Siep:
Mijn huisgenoot Kaija heeft mij verzocht om lid te worden van haar nieuwe partij Trots op Nepeta-land. Ze heeft die partij opgericht om illegalen uit onze tuin te zetten en te houden, en ik zou daar dan voor ingezet worden, als actief medewerker zeg maar. Uitvoerder van het beleid inderdaad, dus dat betekent meppen, bijten en bedreigen van andere haarfabrieken, ongeacht kleur, afkomst of formaat.
Weet u, ik voel daar dus helemaal niets voor. Ten eerste vind ik het een slecht idee om Kaija als partijleider te hebben, want we hebben al zoveel meningsverschillen en dat zou alleen maar erger worden.
Verder wil ik niets te maken hebben met al die viezeriken die daar aan de overkant van de Moerbeiboom in de Nepeta liggen te rollen of er hun smerige boodschappen deponeren. Ik bewaak alleen mijn stoelen hier voor het raam, het stuk pad dat voor ons huis ligt en dan het hiervoor gelegen deel van de tuin, dat wil zeggen ons eigen bescheiden Nepeta-perkje. En gelooft u mij, dat is op zich al een hele klus voor een stadskat in een dichtbevolkt gebied. Die hele tuin onder controle en "schoon" houden gaat mij dus veel te ver, is teveel loopwerk en gedoe en bovendien nog gevaarlijk ook. Weet u wel hoeveel vreemdelingen er wel niet af en toe in het centrum van onze tuin rond klooien? Inderdaad, daar is geen beginnen aan, vooral niet als je het in je eentje moet doen en je partijleider op haar luie achterste blijft zitten en alleen maar bevelen uitdeelt.
Ik heb dus geweigerd om lid te worden van die partij, en daar is Kaija niet blij mee. Ja, zij is inderdaad niet uw maar mijn probleem, dat hoeft u me niet nog eens onder de neus te wrijven.
Had ik nog een vraag aan u, mevrouw Katblad. Heeft u nog even?
Ik vroeg me namelijk af of u misschien een raam of de voordeur van mijn huis voor mij kan openen. Het is namelijk tijd voor mijn dutje op de bank en ik kan er niet in. U heeft geen sleutel? Aanbellen begint u niet aan?
Wel, in dat geval is dit interview bij deze afgelopen en moet ik u verzoeken mijn pad te verlaten. Ook geen foto's meer, nee, tenzij u mij ervoor betaalt natuurlijk.

Verkeerd begrepen!

Door een misverstand heeft Oscar net niet zijn record Pergola-Zitten kunnen verbeteren. Wij zullen u uitleggen hoe dat zo kon gebeuren.
Wel, de Boez had die morgen geen zin gehad om van het grote bed te komen om zich met Oscar te vermaken (het bekende klooien en zooien in de Katbladstraat en in de diverse tuinen). Omdat Os niks beters te doen had, besloot hij maar weer eens een poging te wagen zijn record (van 2 uur en 34 minuten) te verbeteren.
Toen hij er reeds 2 uur en 25 minuten op had zitten, kwam de Boez naar buiten om zijn vriend de laatste 10 minuten door te helpen. Hij ging daartoe op onze buitentafel zitten en hield zich stil om zijn vriend Os vooral niet te storen bij zijn laatste minuten Pergola-Zitten. Helaas, Oscar begreep Boez' bedoelingen niet.



Nee, Os dacht namelijk dat Boez was gekomen om hem te feliciteren met zijn succesvolle poging (een nieuw record dus) en besloot naar beneden te komen om de gelukwensen in ontvangst te nemen. Mevrouw Katblad riep hem nog toe dat hij nog een paar minuten te gaan had, maar Oscar verstond haar blijkbaar niet en toen was het te laat; zijn achterste kwam los van de Pergola en dus voldeed hij op dat moment niet meer aan de voorwaarden.
Nauwelijks nog 8 minuten van een nieuw record af, moesten wij Os mededelen dat zijn poging niet was geslaagd.
Gelukkig zat de Os er niet zo mee; hij was veel te blij dat zijn vriendje eindelijk naar buiten was gekomen en met hem een partijtje kon gaan stoeien om zodoende zijn spieren weer wat los te maken. Mevrouw K. echter ging teleurgesteld terug naar de redactie en nam een bakje troost, zeg maar.
Wanneer Oscar zijn volgende poging zal doen kunnen wij u nog niet zeggen; dat hangt van diverse omstandigheden af.

Combinatie-proeverijen in de toekomst???

Japekoppie houdt er niet van om lang te moeten wachten op zijn fliebertje, dus toen mevrouw K. even in de keuken was, vergreep hij zich aan de leverworst.
Mevrouw K. riep nog: "Afblijven!" en "Nee!", maar was daarmee natuurlijk te laat. De leverworst was van een goed merk en J. heeft nog lang zitten nasmikkelen...
Toen wij hem later lieten kiezen tussen een flieber kaas en een flieber leverworst, koos hij voor de worst. Wellicht moeten wij overgaan tot worstproeverijtjes in plaats van kaas? Mevrouw K. heeft voorgesteld om voortaan combinatie-proeverijen te houden maar de Hoofdredacteur moet zich daarover eerst nog beraden. Wij wachten samen met Japekop geduldig het besluit af.

Zomaar een foto: vieze, vreemde bezoekers

De Kruidentuin wordt niet alleen door haarfabrieken bezocht. Regelmatig ligt de tuin vol met blikjes, flesjes en lege snackzakjes (afhankelijk van wat er bij de buurtsuper in de bonus is).
Als de bankjes worden bezet door dit soort bezoekers, blijven onze reporters daar liever weg. Nepeta of niet.

Van partijleider tot slachtoffer

Kaija:
Ik zit in een beetje in een dip, mevrouw K. Het is namelijk zo dat ik heb besloten inderdaad een partij op te richten om de illegalen uit Nepeta-land te weren, maar het schiet nog niet zo op met het vinden van leden. En omdat ik niets in mijn eentje kan beginnen, lopen ze ondertussen maar in en uit, al die vreemdelingen. Ze poepen in mijn tuin, vreten mijn Nepeta kaal en zitten constant in mijn bomen. Niks is hier meer heilig, ze zijn overal en zitten overal aan.
Nu, door al mijn gepieker over die misstanden, heb ik helemaal nergens meer zin in. Ik zit het liefst hier op mijn stoel (nee, daar zijn ze nog vanaf gebleven gelukkig) wat te dutten, en tussen mijn oogleden door zie ik ze komen en gaan en voel me machteloos.
Voorjaarsdepressie denkt u? Gaat weer over als de zon weer gaat schijnen? En wanneer is dat?
Ah, u weet het ook niet.
De moed erin houden, raadt u mij aan. Niet bij de pakken neerzitten en vooral geen slachtoffer zitten wezen, zegt u. Nee, daar heeft u misschien wel gelijk in, ik schiet er inderdaad niet zo mee op, met dat pruilen.
Voorjaarsverkiezingen? Of ik nog meedoe? Welke onderdelen zijn geschikt voor mij, denkt u? Genoeg om te kiezen?
Inderdaad, boomklimmen vind ik erg leuk om te doen. Nepeta-rollen? Is dat ook een onderdeel? Ah, dat zou u best aan de lijst willen toevoegen, speciaal voor mij?
Ja, dan moest ik maar eens aan het oefenen gaan, heh? Nee, nu nog niet, want nu ben ik aan het piekeren en dat bevalt me eigenlijk wel. Misschien later ja, of morgen. Ja, u hebt u best gedaan, dank u wel. En dan zou ik het erg prettig vinden als u nu weer een stukje doorloopt, want van al dat praten word ik namelijk erg moe. Een aai als afsluiting mag, maar alleen voor deze ene keer. Nee, ik zal u niet slaan, maar dat geldt óók voor deze ene keer.
Tot ziens, mevrouw Katblad.