Erg zielig.....

Wat is er Boez? Je doet zo zielig! Pijn in je buik? Nee? Last van de wind? Ook niet? Aandacht tekort soms?
Gepest dan?
Ah, nou zien we het! Een krab over je neus! Je hebt je laten meppen, heh? En je bent nog wel zo groot en sterk; je kan toch iedereen de baas? Deze keer dus niet? Je wilt het er niet over hebben?
Nou, laten we dan maar eens even naar die kras van je kijken.

Ja, dit is inderdaad heel ernstig. Doet zeker erge pijn, heh? Wil je er een pleister op? Nee?
Nog even aaien dan? Ja?
Ook een kaassnoepje misschien?
JAAAAAAAA!
Zo, en ga nu maar weer lekker buiten spelen!

Niet erg appetijtelijk

De ene fietstas is beslist de andere niet; daar kwamen wij gisteren achter.
Namelijk, Oscar had er één gevonden die zeer de moeite waard was en waaraan hij veel tijd wenste te besteden. Van boven naar beneden en van links naar rechts werd de tas uitgebreid besnuffeld, terwijl mevrouw K. een eindje verderop in de snijdende, koude wind stond te wachten tot Os eindelijk een keer klaar was.

Onderweg naar huis kwamen wij nog een fiets met tassen tegen, maar daar liepen onze beide reporters Boez en Os straal voorbij. Nou ja! Eerlijk gezegd zag deze tas er ook niet erg appetijtelijk uit met de vele plekken groene alg en andere viezigheid. Daar kwam nog bij dat het stalen ros erg slordig geparkeerd was, en dat kan natuurlijk ook meegespeeld hebben.
Maar goed, er is dus wel degelijk verschil in kwaliteit blijkens het gedrag van deze twee haarfabrieken, en dat hebben we natuurlijk genoteerd.

Cadeautje

Gisteren werden wij verrast door een cadeautje dat in de drinkfontein van onze haarfabrieken was gedumpt. De fontein deed het niet meer; wellicht dat de staart van de speelgoedmuis daarbij een rol speelde.
Mevr. Katblad heeft de muis op het droge getrokken, de fontein schoongemaakt en daarna met fris water weer aangesloten. Gelukkig sloegen de stoppen niet door (je weet maar nooit) en werd het water weer netjes rondgepompt.
We weten niet wie ons deze poets heeft gebakken, maar denken (door eerdere, gelijksoortige streken) sterk aan een zwart-witte vacht.

Zomaar een foto: Enge wind!

Uitgesteld diner

Gisteravond waren Japekoppie en Cera op tijd voor het eten. Nu is Japekop altijd op tijd (we kunnen ons tenminste niet herinneren dat hij ooit te laat was voor zijn diner) dus dat is niks bijzonders, maar Cera heeft er een handje van om net voor etenstijd te verdwijnen, en derhalve keken we ervan op dat zij deze keer wel op het juiste moment aanwezig was.
Alleen en helaas, ze hadden allebei wel de pech dat, toen er kort daarvoor bij ons was aangeklopt, zowel Os, Boez als mevrouw Troy naar buiten geglipt waren, en met onbekende bestemming vertrokken.
Het diner werd daarom nog even uitgesteld, en Japie en Cera zaten zodoende zeer ongeduldig midden op tafel met smart te wachten tot de anderen zouden terugkeren.
Het was dan ook een vreemde ervaring voor mevrouw K. toen zij geknabbel in de keuken hoorde.

Ja hoor, hij was er weer, de Wams! En niemand had hem binnen horen komen of gezien!
Bijgaande foto werd vanachter een muurtje gemaakt.
Om de rust in huis (vooral voor Japekop) te bewaren, legde mevrouw K. na het maken van dit plaatje de camera weg en droeg zij (na wat vriendelijke woorden en een paar aaien) de kleine dief naar buiten. Waarschijnlijk hebben de drie ontsnapten de uitzetting gezien, want de Wams was nog geen 10 meter van ons huis vandaan of zij meldden zich één voor één bij de deur met het verzoek weer toegelaten te worden. Dus zo laat werd het diner nu ook weer niet opgediend. Dit even voor de meelevende, ongeruste fans van Japekoppie.

Momenten voor Twee

Mocht u denken dat onze reporter Oscar altijd alleen maar binnenkomt om te zien of er nog wat lekkers te scoren valt, dan heeft u het bij het verkeerde eind. Nee, Os heeft naast zijn eetverslaving ook "last" van een uitzonderlijke behoefte aan aandacht, en dat uit zich in het lekker tegen mevrouw Katblad aanschurken, waar zij ook zit, loopt of "hangt" (voor de goede orde, dat laatste alleen op de bank, heh?). Hoe nat of vies hij ook is, Os vlijt zich graag tegen haar been, arm of andere lichaamsdelen die binnen zijn bereik zijn, en laat op die manier regelmatig zijn sporen op haar kleding achter. Vindt mevrouw K. dat vervelend? Nou, schrikken is het soms wel, en zij roept dan ook heel hard "Getver" als het koude water uit zijn vacht door haar kleding dringt en een natte plek achterlaat, of als zij hem in gedachten tijdens haar laptop-bezigheden streelt en opeens in een plek met gore prut blijkt te graaien. Maar verder voelt zij zich zeer vereerd natuurlijk, en dan neem ze dit ongemak maar voor lief.
Opmerkelijk is wel dat Os dit vrij-gedrag bijna nooit vertoont als er andere mensen in de buurt zijn. Nee, hij kiest daarvoor altijd een ogenblik van rust in de tent uit, en dus wordt het op die manier een echt intiem "Moment voor Twee".

Bijna intiem

Nou, de wonderen zijn dus de wereld nog niet uit! Want?
U ziet hier links Japekop liggen slapen, rechts de Os die toenadering zoekt. Japekop reageerde niet, maar het feit dat hij zomaar daar is gaan liggen (Os lag als eerste op de bank) is al bijzonder; wij zagen hen nog nooit zo (bijna) intiem en op hun gemak in elkaars gezelschap.
Slechts een paar uurtjes daarvoor, toen de avondmaaltijd werd geserveerd en Oscar samen met Japekop opliep naar de keuken, kreeg de arme Os nog een knal voor zijn harses omdat hij zo lief was Japie een kopje te geven.....

Lange, witte kousen

Onze vaste lezers zullen direct de haarfabriek herkennen die zich hier verschuilt in (of onder zo u wilt) een struik in de Hoftuin, al zie je het koppie niet erg duidelijk. Vooral zijn ietwat sullige houding (een beetje dom om te denken dat je niet opvalt als alleen je kop niet goed zichtbaar is, en dan ook nog met zulke lange, witte kousen) is karakteristiek. Wij waren met Oscar en liepen een rondje door de tuin. Kousemans bleef al die tijd onder de struik zitten. Oscar zag hem dus best wel, maar negeerde hem compleet, zoals zo vaak gebeurt als wij ons op vreemd terrein bevinden. Wie hebben wij hier gefotografeerd? U mag maar één keer raden en wij loven geen prijzen uit; het gaat om de eer!

Dappere meid!

In de Kruidentuin liep Loes een beetje in haar eentje te zooien en te klooien. U weet wat we met dat laatste bedoelen (z en k)? Wel, we leggen het nog één keer uit: zooien en klooien houdt in dat je zonder doel een beetje loopt te schooieren, af en toe ergens aan snuffelt, voor de grap achter een vlindertje of sneeuwvlokje aanholt (afhankelijk van het seizoen natuurlijk), zo gewenst plantjes uitgraaft en meer van die dingen doet die eigenlijk geen zoden aan de dijk zetten en dus totaal zinloos zijn. En daar was Loes dus mee bezig. Totdat mevrouw K. met Oscar te tuin betrad, want toen hield Loes onmiddellijk met eerder genoemd en toegelicht tijdverdrijf op.

Ja, want Loes besloot onze reporter Os een beetje te gaan pesten, en dat, beste dames en heren, valt dus niet onder klooien en zooien, dat is een serieuze zaak en heeft te maken met het verkennen en eventueel verleggen van grenzen (niet alleen van jezelf maar ook van de ander, je slachtoffer dus). Het heeft natuurlijk vooral te maken met je positie en rechten in de buurt, in het gedeelde territorium zeg maar. Welnu, als u dit goed heeft begrepen en opgeslagen op uw harde schrijf, kunnen we verder naar de volgende foto.
Tussen haakjes: hiernaast ziet u Loes op de loer liggen want Os komt alsmaar dichterbij en de kleine meid heeft grote plannen.

En ja hoor, er gebeurde wat wij verwacht hadden: Loes had inderdaad de moed om Os te bespringen, en deed dat dus. Oscar had deze aanval niet verwacht want Loes had nog nooit eerder zo brutaal de leiding genomen, en daardoor kwam het ook dat hij verrast omviel en vervolgens wild met zijn poten begon te trappen naar Loes. Daar had de kleine, rooie meid weer niet van terug. Neen. Immers, zij is qua postuur nog niet de helft van Os, en wat gewicht betreft zal zo ongeveer hetzelfde gelden, of erger....

Nu spreekt het vanzelf dat Loes boos werd op Os en zijn gehark in haar vacht, en toen zij zich had losgerukt uit zijn maaiende poten, liet zij dat merken ook.
De foto hiernaast voeren wij aan als bewijsmateriaal.

Oscar staat erbij met een houding van: "Ja meisje, wat wou je nu eigenlijk? Wou je nog een rechtse of zullen we er een linkse van maken? Of allebei misschien?"

Ja, die Os kan er best gevaarlijk uitzien en daar schrok de kleine Loes dan ook behoorlijk van. Vandaar dat ze zich terugtrok in het hoekje waar ze al eerder op de loer had gezeten, om zich aldaar te beraden op de nabije toekomst. Het waren namelijk moeilijke tijden voor haar en uiteraard wilde ze graag dat het leven weer leuk werd, zoals een paar minuten geleden toen er nog sprake was van een lege Kruidentuin waarin je lekker zonder zorgen kan lopen zooien en klooien (of andersom). Os moest dus eigenlijk opzooien, en dat zou zij hem wel even gaan vertellen ook! Dus?

Jawel, weer een inschattingsfout van Loes! Misschien had zij gedacht dat "3 keer is scheepsrecht" op haar van toepassing was? Dit was haar tweede poging om Os eronder te krijgen, maar die mislukte ook. Jazeker, het lijkt alsof ze aan de winnende klauw is, maar dat is slechts schijn. Os had de kleine meid zo kunnen pletten als hij dat had gewild, maar blijkbaar wilde hij dat niet en dat siert hem natuurlijk. Nu is de Os ook geen slechte jongen hoor, dat kunt u rustig van ons aannemen.

Hij liet Loesje los, en zij had besloten om die derde keer scheepsrecht maar te laten zitten voor deze keer.
En omdat ze uiteraard niet wilde overkomen als een zwak vrouwtje of laf poezenmeisje, huppelde ze alsof er niets was gebeurd vrolijk in de richting van de Katbladstraat terug. Dappere meid heh? Ja, toch wel, uiteindelijk.

Wel, Os was gelijk weer bij de les en keek haar niet eens na. We gingen toch onze ronde lopen? Nou dan! Kom op mevrouw Katblad en fotograaf, we gaan de Parallelstraat in! En dat deden we dus.

Voor een paar lullige brokkies

Wamy was weer eens bij de redactie binnen gedrongen om ... u weet het zo langzamerhand wel, en Oscar vond dat hij, bij afwezigheid van de andere reporters, het huis moest verdedigen en voor uitsmijter moest spelen.
Zo kwam het dat Wams naar buiten werd geslagen door onze stevige klerenkast, en daarna klem werd gezet achter de zinken teil.
Gelukkig kwam het niet tot een slachting, want Os liep weg toen hij het idee had dat hij zijn punt wel had gemaakt.

En dat was ook zo, want Wamy bleef nog enige tijd in de buurt van de teil liggen wachten op een pak slaag, wat dus niet kwam.
De hele verdere dag heeft de Wams niet meer de moed gehad nog een poging tot binnendringen te wagen. Bovendien ging het hard regenen, en dan blijf je natuurlijk niet buiten op straat rondhangen voor het jatten van een paar lullige brokkies.

Het sop, de geit en de kool

Bohr:
Zo, bent u daar weer mevrouw Katblad? Ik wil eens een hartig woordje met u spreken want u hebt vanochtend een vreemd zij-mens binnengelaten die hier een hoop lawaai heeft lopen maken, zodat ik de kou in moest vluchten. Jawel, het is allemaal uw schuld dat ik mij niet meer veilig voelde in mijn eigen huis en zowat een longontsteking heb opgelopen. Waar bemoeit u zich eigenlijk mee?! U hebt hier toevalling helemaal niets te vertellen, en het lijkt me een goed idee wanneer u nu direct de sleutel weer inlevert zodat u een dergelijke streek niet voor een tweede keer met mij kan uithalen!

Mijn mandje is inderdaad wel weer mooi schoon gemaakt, daar heeft u gelijk in. Nee, geen haar uit mijn vacht meer te bespeuren, ook niet meer elders in dit huis. Niet dat ik daarmee zat, want ik ben zelf totaal niet vies van mijn eigen haar en ik vind dan ook dat sop, geit en kool gespaard moeten worden, en ik al helemaal. Het is het niet waard, nee.
U zegt dat deze vrouw vaker gaat komen? Vaste bezoekster? Ze gaat de volgende keer ook mijn vieze neusjes van het raam vegen?
Nee, nergens voor nodig, dus als u nu even de sleutel op tafel legt en mij met rust laat? Ja, dan kan ik eindelijk aan mijn dutje beginnen. Inderdaad in mijn schone mandje, ja.

(Geen) dreigend gevaar

Bijgaande beelden werden nog genomen voor het grote regenfront arriveerde, maar dat zult u wel begrijpen en kunnen zien.

Wel, in de Kruidentuin dook Japekoppie tijdens onze ronde in het gat onder de lavendel, waar anders altijd de Boez zich in verstopt. Hij zat daar met verschrikte ogen dus moest er wel haast iets aan de knikker zijn. De fotograaf kon echter niet ontdekken wat.

Ook Oscar leek niet helemaal op zijn gemak, terwijl hij normaal gesproken niet zo snel van streek raakt. Mevrouw Katblad probeerde mogelijk vreemde geluiden te traceren, maar slaagde daar niet in. Toch moest er iets zijn gezien het gedrag van onze reporters! Niets is meer frustrerend voor mevrouw K. dan om het gevoel te hebben iets te missen terwijl het er wel moet zijn....

Ai, daar liep Sonny! Was hij misschien op oorlogspad en voelden onze haarfabrieken dat aan?
Sonny had Japekop verdreven uit zijn schuilplek en onderzocht nu de bos lavendel door elk takje te besnuffelen. Wij zagen Japekop nog net de tuin verlaten, op weg naar de redactie. Het kon toch niet zo zijn dat hij opeens bang was voor Sonny Boy?

Cera hield vanuit de boom Sonny in de gaten. U ziet op de foto hoe bedenkelijk ze kijkt. Nee, Cera was niet blij met de aanwezigheid van Sonny, maar had ze daar een reden toe of had ze gewoon weer één van haar buien?

Even later had Cera in elk geval wel een reden om niet blij te zijn want Os was bij haar in de boom geklommen. En misschien wist u het nog niet, maar haarfabrieken delen liever niet hun boom met een ander. Nee, de paar keer dat wij meerdere (twee dus) katten in een boom zagen klimmen, kwam daar altijd narigheid of ruzie van, waarna één van de twee de afdaling inzette en zo de boom prijsgaf.

De Boez dook opeens uit het struikgewas op, liep een stukje over het fraaie (zeer kunstzinnige) bankje en verdween kort daarna ook de Katbladstraat in.
Sonny was inmiddels nergens meer te bekennen. Mevrouw K. liep nog een paar rondjes om het centrum van de tuin heen, speurde tussen de struiken en planten, maar zag niets bijzonders.

Wat was hier aan de hand? Waarom waren twee van onze reporters de tuin uit gevlucht en zaten Os en Cera samen in de boom?
Wij kunnen ons niet voorstellen dat Sonny een bedreiging vormt voor de anderen. Nog nooit zagen wij tussen hem en één van onze haarfabrieken grote vijandigheid, laat staan dat er een flinke ruzie werd gemaakt. Jawel, Sonny kan wel eens een beetje chagrijnig doen of een beetje ontstemd zeg maar, maar dat is een bekend gegeven en niet een reden om te vluchten of de boom in de klimmen. Tenzij Sonny heeft besloten om ook te gaan strijden voor de titel "Schrik van de Buurt"!? Maar ons gevoel zegt dat hij toch niet zou kunnen winnen van Thassos of juffrouw Sokkevoet, en dat weet hij zelf best ook wel. Nee, voor zo'n titel is wel meer nodig dan een beetje chagrijn!
Mevrouw Katblad en de fotograaf probeerden nog één keer heel goed te luisteren en speurden in het rond om een mogelijk dreigend gevaar te kunnen traceren, maar die poging was vergeefs. En de reporters hielden tijdens onze evaluatie op de redactie allemaal hun kaken stijf op elkaar, dus van hen werden we ook niets wijzer....

Zomaar een foto: Gewoon effe water drinken

Zomaar een foto: Loeren op de vijand

C'est la vie!

Vaak zitten er 's ochtends vroeg al veel haarfabrieken bij en rond de redactie. Ten eerste natuurlijk onze reporters, maar daarnaast ook andere katten, die zogenaamd voor de gezelligheid langskomen en de boel lopen af te snuffelen.
Voorbijgangers, die de bonte verzameling haarfabrieken voor ons huis zien zitten, roepen vaak: Oh, wat leuk, zoveel katten bij elkaar! Maken ze dan geen ruzie, mevrouw?
Nee hoor!, roepen wij dan vrolijk terug. (Want we hebben niet altijd zin in hele verhandelingen over wie wat doet en waarom, en de voorbijgangers zitten daar natuurlijk ook niet op te wachten; zo ver gaat hun belangstelling nu ook weer niet.) Maar de werkelijkheid is natuurlijk anders!

Op bijgaande foto tonen wij u een schijnbaar vredig tafereel. Schijnbaar, want de Boez heeft net ruzie gehad met Oscar. Boez zit nu bovenop de tafel te mokken terwijl Os met zijn bek bezig is een paal van de Pergola te markeren. Hij wilde zojuist met Boez ravotten maar kreeg zomaar, zonder waarschuwen een knal voor zijn snor, van zijn vriendje dus. Rechtsonder ziet u (onder het bankje) nog net de stoere borstkas van Wamy. Hij heeft al een poosje aardig lopen klooien (Loes pesten, Sonny stalken) en zit nu zijn kans af te wachten om, inderdaad, een ontbijtje bij de redactie te gaan stelen! En daar zal gegarandeerd weer narigheid door komen, tenminste, wanneer één van onze reporters hem betrapt in de keuken! Wij zullen dus moeten pogen zo'n spanningsvolle situatie te voorkomen....

Boez zit nog steeds chagrijnig te wezen en wij weten niet hoe dit komt. Misschien gewoon met zijn verkeerde poot uit bed gekomen? 's Nachts mot gehad met Japekop wellicht? Of mogelijk niet in zijn sas omdat Wamy weer eens onrust veroorzaakt?
Op straat ziet u Sonny voorbij komen. Hij komt net tussen de fietsen (voor ons huis) vandaan, waar hij een tijdje heeft gezeten om onopgemerkt naar Wamy te kunnen loeren. Ze zijn vaak in elkaars buurt, Sonny en Wamy, maar echt dikke vrienden zijn het niet. Samen spelen hebben wij hen hier voor onze deur nog nooit zien doen, en ze slagen er geen van beiden in om een vriendschap op te bouwen met één van onze haarfabrieken. Sonny gaat hier trouwens de kant van de Kruidentuin op; daar zouden wij hem later op de dag nogmaals tegenkomen.

Oscar doet nog een poging om zijn vriendje Boez te benaderen, maar die blijkt nog niet te zijn hersteld van zijn weerbarstige bui; de chagrijn is duidelijk van zijn snuitwerk af te lezen! En Oscar begint nu ook nog kwaad te worden omdat hij zijn zin niet krijgt. Chagrijn is bij katten wel degelijk besmettelijk!
Ja ja, erg gezellig, al die katten bij elkaar!

Wamy heeft donders goed in de gaten dat de vriendjes op dit moment even geen goede maatjes zijn en dat ze het erg druk hebben met elkaar. Dus is de Wams opgerukt in de richting van het kattenluikje, weer een paar meter dichterbij de voerbakjes van onze haarfabrieken, heh? Even later zou hij toch in onze de keuken betrapt worden.

Want Japekoppie komt thuis van zijn ochtendronde. En na zijn wandeling heeft hij altijd trek, vandaar dat hij dan ook rechtstreeks naar de keuken kuiert. Daar treft hij dus Wamy aan. Nee, mevrouw Katblad heeft Wamy niet naar binnen zien gaan, ook niets gehoord want de Wams beheerst de kunst het luikje geluidloos te openen.
Wij horen onaangename geluiden uit huis komen en weten direct wat er aan de hand is. Vervolgens komt Wamy naar buiten stormen, nu wél behoorlijk luidruchtig, en onderweg verliest hij een reeks brokjes die hij in de gauwigheid in zijn wangzakjes wist weg te stouwen. Wij nemen aan dat Japekoppie thans ook enigszins chagrijnig is geworden, maar hebben niet de behoefte dat te gaan controleren.

Aan de overkant van de straat is Harremans uit de Poort opgedoken. Hij heeft een duidelijk doel vanochtend, namelijk het inspecteren van wielhuizen. Hij gaat daar zo in op dat hij de twee reporters (Boez en Os, nu samen op de buitentafel gezeten) niet opmerkt.

Totdat er weer onenigheid is ontstaan en de strijd wordt voortgezet.
De twee reporters maken daar nog vrij veel geluid bij ook, dus vandaar dat Harry zijn belangrijke werk onderbreekt!

Natuurlijk blijft Har wel aan zijn kant van de straat; hij komt alleen maar bij ons langs als de kust vrij is, doch dat komt niet zo vaak voor....

Wel, hopelijk hebben wij u duidelijk gemaakt dat het lang niet altijd pais en vree is met zoveel haarfabrieken dicht op elkaar. Geen wonder dus dat mevrouw K. ook wel eens denkt: Zoeken jullie het allemaal maar uit, maar ik ga aan de koffie en kom wel weer terug als jullie weer een beetje normaal doen!

Mevrouw Katblad, dit gedrag van de haarfabrieken hoort erbij, is normaal! Af en toe moet er gewoon strijd zijn! De onderlinge verhoudingen moeten nu eenmaal regelmatig op de proef worden gesteld, en als dat u niet aanstaat blijft u toch lekker achter uw laptop zitten? We hoeven toch niet altijd bulderend van plezier van onze stoelen te vallen bij het lezen over het wel en wee van de haarfabrieken? En dit is toch ook nieuws? Nou dan! Niet verder zeuren, c'est gewoon la vie!