Naar het asiel gebracht

Nadat de vreemde Rooie de toegang werd geweigerd tot de redactie van het LKB, is hij andere huizen in de buurt langs gegaan om asiel aan te vragen. Wij vernamen uit zeer betrouwbare bron dat hij al even binnen was geweest bij Oscar en Lima, en vervolgens uit andere, evenzeer betrouwbare bron, dat hij bij Myo was binnengedrongen in zijn wanhopige pogingen om onderdak te vinden. Hij had zich daar zelfs toegang verschaft tot de bovenverdieping en wilde daarna beslist niet meer vertrekken. Voor het mens van Myo een zeer problematische situatie omdat hij niet zeker wist of daar geen heibel van kwam, juist nu hij een nachtdienst had en dus de twee haarfabrieken moest gaan verlaten.

Wel, we kunnen met het grootste gemak een pagina volschrijven met hoe er over en weer werd gebeld en geïnformeerd, maar laten we het er maar bij houden dat tenslotte de dierenbescherming kwam om het ventje op te halen.
Het was nog even een probleem om de Rooie uit de slaapkamer te halen, maar dat lag hoofdzakelijk aan het feit dat Myo er zich mee wenste te bemoeien en zodoende voor onrust en verwarring zorgde.
Ja, de Rooie had gelukkig uiteindelijk nog wel wat gegeten, want aanvankelijk wilde hij dat niet en waren wij bang dat hij zich zat uit te hongeren.
Maar eenmaal in de kooi van de dierenbescherming liet hij weten het niet eens te zijn met de gang van zaken, en zijn aanhoudende gemauw was hartverscheurend.

De Rooie werd nog even gecontroleerd op een chip, maar die had hij dus niet. En voor de zekerheid werd er ook nog onder zijn staart gekeken, en ja hoor, het was echt een ventje.
En toen nam mevrouw Sandra van de dierenbescherming hem mee om hem af te leveren bij het asiel. Daar wordt hij dan volgende week medisch gekeurd, en als niemand hem komt claimen, kan hij na veertien dagen bij nieuwe mensen geplaatst worden.
Wij kunnen ons echter niet voorstellen dat deze lieve jongen niet wordt opgeëist. Echt niet. Mevrouw Katblad heeft hem maar even in haar armen gehouden en was gelijk al verkocht. Helaas, de redactie zit al vol genoeg. Maar als hij bij ons had gewoond, hadden wij deze knul beslist met spoed weer teruggehaald. Hopelijk denken zijn mensen er net zo over en zullen zij hem vinden en ophalen.....

Asielzoeker vangt bot

Nee heh? Weer een vreemde rooie op bezoek! En een andere dan afgelopen week (of weken), dat zag mevrouw Katblad natuurlijk gelijk.
En u raadt het al, ze ging direct met de camera naar buiten voor nader onderzoek.

Hai! Wie ben jij? Wil je niet zeggen?
Of wij aan logies met ontbijt doen? Wel poezebeest, toevallig zitten wij al helemaal vol! Nee, er komt ook geen plekkie vrij binnenkort, sorry!

Wel, deze rooie was erg teleurgesteld natuurlijk, want hij wilde graag een poosje uitrusten en een lekker hapje eten. Ach, wat een ellende nou, heh?

Ja, daar had je het al. Mevrouw Cera kwam net thuis en begon gelijk tegen de arme rooie te schelden. Dat was natuurlijk nergens voor nodig, maar peuter dat maar eens aan haar verstand.
En de Rooie mauwde zeer zielig terug om zo te vertellen dat hij/zij geen kwaad in de zin had en alleen maar zocht naar een veilig plekje en een klein hapje.
Doch Cera kende geen genade en bleef schelden. Nee, wij vonden dat helemaal niet aardig van haar maar we moeten daarbij ook vermelden dat wij niet hebben verstaan wat de Rooie eerder tegen haar had geroepen, en het kan best zijn dat dat niet door de beugel kon en misschien wel erg beledigend was geweest. In elk geval was het nu helemaal duidelijk dat wij de Rooie beslist geen onderdak konden aanbieden. Waar was hij/zij trouwens gebleven?

Ah, hij was een eindje verderop op straat gaan zitten, hopende dat Cera zou inbinden en zich zou verontschuldigen voor haar viswijfgedrag. Maar ondertussen kwamen andere haarfabrieken af op het gescheld van Cera. Ja, want normaal gesproken gaat zij namelijk niet zo tekeer, dus iedereen wilde met eigen ogen komen zien wat hier voor de redactie allemaal aan de hand was, en of ze hun steentje konden bijdragen op de één of andere manier, positief of negatief, want dat maakt niet uit heh?

Nee, want daar had je Wamy al, en die kwam natuurlijk niet om de begrijpende, grote broer uit te hangen maar meer om te kijken of hij nog wat olie op het vuur kon gooien.
Maar eerst moest hij natuurlijk weten wat voor vlees hij in de kuip had en op welke manier hij de ontstane chaos nog groter kon maken.

Wel, mevrouw Katblad had besloten om de arme asielzoeker wat brokjes aan te bieden, de Rooie nam ze dankbaar in ontvangst en begon direct lekker te knabbelen van het lekkers.
Tja, en toen had je dus de poppen aan het dansen, want Wamy had ook wel trek en vond dat hij meer recht had op bijvoeding dan de vreemdeling.

Zo ging dat dus: Wamy kwam grommend naderbij en begon gelijk al wat eetbaar was naar binnen te schrokken, en vergat daarbij natuurlijk niet gewoon door te blijven grommen.
De asielzoeker was het daar niet mee eens, blies en gromde terug maar moest toch voor zijn veiligheid een eindje uit de buurt gaan. Op de achtergrond ziet u Lima, die ook op het burengerucht was afgekomen, minder interesse had in de ruzie doch des te meer in de brokjes.
Kortom, mevrouw Katblad had de situatie totaal niet meer in de hand en moest toezien hoe de strijd werd gestreden.

Cera zat trouwens vlak daarboven op de vensterbank bij het Poezenloket verbaasd toe te kijken hoe e.e.a. zich ontwikkelde, en had niet de minste zin om zich met de zaak te bemoeien. Nieuwsgierig was zij wel en ook belust op een beetje sensatie, maar volgens mevrouw Katblad is elke haarfabriek dat.

De Rooie (vreemde) koos eieren voor zijn geld en moest er een eindje verderop op toezien hoe Wamy in snel tempo de brokjes wegwerkte. Lima zat vlak naast hem eveneens een beetje zielig te wezen, maar daar had Wamy natuurlijk lak aan.

Nu zou mevrouw K. mevrouw Katblad natuurlijk niet zijn, als zij even later niet alsnog de Rooie op een ander plekje wat brokjes had aangeboden, heh? Ja, toen Wamy was verdwenen omdat er toch niks meer te halen was dus.
Waar onze andere reporters ondertussen waren gebleven of uithingen?
De hemel mag het weten, maar wij doen dat dus niet. Nee, waarschijnlijk lag er een stel op bed, en zaten de Boez en zijn vriendje in de Kruidentuin, wie zal het zeggen.
Mevrouw Katblad ging tenslotte terug naar binnen, en toen zij een kwartiertje later weer naar buiten keek, was de Rooie verdwenen en de straat leeg.
Wij vragen ons ondertussen ernstig af of deze Rooie niet ergens heel erg wordt gemist.......

Brok in de keel

Aan het eind van de Parallelstraat aarzelde Oscar. Ja, want om de hoek langs het gevaarlijke water waren een paar mannen een wielhuis aan het inladen, en dus kon Os daar niet langs, vond hij.

Wel, we hadden wel even de tijd dus mevrouw Katblad bleef samen met Os wachten tot de mannen allebei in het huis waren verdwenen, en vervolgens hobbelden zij samen snel langs het wielhuis en gingen de Katbladstraat in. Eindelijk weer veilig!

Vlakbij de redactie zagen wij Mini weer; zij zat bij een plastic tasje dat een beetje heen en weer waaide over de stoep. Het tasje was leeg en hoorde daar natuurlijk niet. Wij snappen ook niet dat mensen zo'n tasje "verliezen" of erger nog, met opzet op straat achterlaten; mevrouw Katblad kan zich daar altijd vreselijk over opwinden.
Natuurlijk moest er eerst gauw een foto van Mini worden gemaakt, maar direct daarna raapte mevrouw K. het tasje van de straat om het in haar vuilnisbak te gooien. Toen pas keek zij of er misschien nog meer haarfabrieken rondliepen.

Jazeker, Japekoppie was naar buiten gekomen, evenals Cera trouwens. Beiden hadden een beetje de pest in omdat wij met Oscar hadden gewandeld en zij dus niet mee waren geweest.
Wel, mevrouw Katblad legde uit dat zij hen geroepen had toen zij wilde vertrekken, maar dat er toen niemand was komen opdagen en dat ze dus tenslotte maar alleen met de Os was vertrokken.
Zowel Japekop (links) als Cera (voor) accepteerden deze uitleg niet, wij hadden best wat langer kunnen wachten en wat harder moeten roepen, want dan waren ze natuurlijk alsnog gekomen.

Mini was ondertussen onder een buurtafel gekropen, maar wat ze daar precies uitvoerde konden wij niet zien. Oscar ging nog wel even kijken, maar ook hij werd niets wijzer.

Waarschijnlijk was het gewoon niet zo belangrijk wat Mini onder die tafel uitspookte, en bovendien was ze er erg snel mee klaar. Ja, want ze verdween plots in de richting van de Kruidentuin en Japekoppie keek haar na.
Ja Aapje, kijk nog maar eens goed want over een maandje zijn we deze kittige poezenmeid kwijt! Haar mensen hebben het in hun hoofd gehaald om te verhuizen, en ondanks onze protesten zetten ze het toch lekker door!
Maar, we hopen dat Mini deze laatste maand nog vaak bij ons langskomt en dat wij haar ook nog zo nu en dan tegenkomen in de Kruidentuin of elders, om zodoende dus nog een paar mooie afscheidsfoto's van haar te kunnen maken! Voelen wij nu opeens een brok in de keel?

Tentje voor twee

Boezelmans:
Het mens heeft een leuk speledingetje gekocht waar muziek uitkomt, en nu heb ik de zak waar het inzat in beslag genomen en dat is mijn tent dus. Nee, niet voor in de regen want er zitten gaatjes in, maar wel leuk voor binnenspelen. Gezellig ja, en ruimte genoeg voor twee. Ja, volgens mij kan Os er ook nog wel bij, maar die wil alleen niet met mijn nieuwe tent komen spelen.

Oscar:
Kijk die zotteklap nou. Heeft een zak gekregen en gaat erin zitten en blijft erin zitten terwijl ik hier al tijden op hem zit te wachten. Ja, want we zouden gaan zooien en klooien, dat hadden we namelijk afgesproken en daar waren we ook al mee bezig, maar opeens ging hij naar binnen en kroop in die stomme zak. Of ik er niet bij wil kruipen? Nee, geen denken aan, dat wordt mij allemaal veel te krap dus ik kijk wel linker uit. Bovendien zouden we buiten spelen en dus vertik ik het om naar binnen te gaan; hij moet maar naar buiten komen want afspraak is afspraak en hij hoeft niet altijd zijn zin te krijgen.

Maar goed, zo te zien kan het nog wel even duren, dat zakzitten van de Boez, dus kan ik maar beter een beetje gaan dutten, dan doe ik tenminste nog wat.

Boez:
Kijk! Hier zit een gaatje in de zak en kan ik jou met je camera zien met één oog! Leuk heh?
Je zegt dat je mijn tent zo gaat afpakken? Te gevaarlijk, vind je? Bang dat ik in de problemen raak als jij er niet bij bent? Dat ik kan stikken? En als ik nou beloof dat ik dat niet ga doen, mag ik de tent dan houden? Nee?
Ik vind jou niet aardig! Ik ga weg en kom nooit meer terug als je mijn tent afpakt! Hoor je me goed? Nooit meer nee! Ga ik gewoon bij de Os wonen, rotmens!

Wel, mevrouw Katblad pakte de tent toch af en de Boez verdween boos naar buiten, maar na 5 minuten klooien met Oscar was hij alweer alles vergeten gelukkig. Want wat zou de redactie moeten zonder de Boez, heh? We bedoelen maar.....

Het goede doel

Kiest u mee?
In de linkerkolom kunt u stemmen op waar de opbrengst van onze inzameling volgens u het beste heen kan gaan.
Maar u mag pas stemmen als u zich voldoende geinformeerd heeft natuurlijk!
Daarom de volgende links (kopieren en plakken):

http://www.zwerfkattenamsterdam.nl/
http://www.dierenthuis.nl/
http://www.sophia-vereeniging.nl/nl/pages/activiteiten/sophia-kattenbond/steun-sophia-kattenbond.html
http://www.katuitdegracht.nl/
http://www.slhh.nl/     (herplaatsing huisdieren)

U mag maar één keer stemmen, heh?
(De doelen in de zijbalk zijn moeilijk te lezen, maar staan in dezelfde volgorde als hierboven......)

Iwan weer in ziekenboeg

Iwan is helaas weer ziek; dit hebben wij uit zeer betrouwbare bron vernomen.
Zijn mensen zijn met hem naar de dierenarts geweest en deze stelde vast dat de ontsteking in Iwan's bek terug is en nog erger dan de vorige keer. Ondertussen is Iwan ook weer 4 ons afgevallen....

Wel, de dierenarts denkt aan een virus, en heeft Iwan weer antibiotica gegeven, met daarbij nog druppels die ontstekingsremmend werken en bovendien de pijn stillen.
Maar daar de ontsteking alsmaar terugkomt en dat ook waarschijnlijk zal blijven doen, moeten er jammer genoeg nog meer maatregelen worden genomen. Het is niet helemaal zeker of het afdoende zal zijn, maar er is besloten om Iwan's achterste kiezen te trekken. Wanneer dit gaat gebeuren is ons niet bekend.
Ondertussen slaapt de patiënt veel (op het bed) en wordt hij wederom in de gaten gehouden en verpleegd door "zuster Caja".

De zieke krijgt eten op bed....


Wel, wij hebben erg met Iwan te doen en wensen hem (en zijn mensen) heel veel sterkte toe met de behandeling, hopen dat hij snel mag herstellen en dat verdere ontstekingen uit zullen blijven.
Hierbij een zachte doch liefdevolle knuffel voor Iwan namens mevrouw Katblad!

Niet de boom in

In de Parallelstraat kwamen wij weer eens een keer het meisje Mini tegen. Zij had Oscar aan zien komen en was plat op de straat gaan liggen, maar waarom ze dat deed weten wij niet. Of wilde zij hem misschien gaan bespringen? En dacht zij dat zij zo minder zichtbaar was? Wie zal het zeggen.
In ieder geval had Os haar natuurlijk al van verre in de smiezen en het leek er op alsof hij haar graag wilde gaan ontmoeten.

Doch toen Os dichtbij genoeg was gekomen om in Mini's mooie, felle oogjes te kunnen kijken, bedacht hij zich en keerde om. Dat was natuurlijk niet de bedoeling van de jonge juffrouw, en ze was zichtbaar teleurgesteld door de brute afwijzing van onze reporter. Zou zij zich door het onvriendelijke gedrag van de Os van de wijs laten brengen? Of een woedevlaag in zich voelen opkomen?

Wel, Mini zat allesbehalve in de put; ze was hooguit een beetje op haar teentjes getrapt. Ze verloor Oscar niet uit het oog en zon op een manier om hem op zijn plaats te zetten. Voorzichtig tilde zij alvast een klauwtje op om een grote stap voorwaarts te kunnen doen. De aanwezigheid van de fotograaf stoorde haar deze keer in het totaal niet; mevrouw Katblad kon wat haar betreft gewoon de boom in. Maar in de Parallelstraat staan geen bomen dus daar was geen denken aan en ook geen sprake van.

Omdat nu de wandeling even stil lag, was Oscar achter een fietswiel gaan zitten. Zo kon de jonge juffrouw hem tenminste niet aanvallen terwijl hij zat te wachten tot we weer verder zouden gaan lopen.
Maar mevrouw Katblad wilde even op deze plek blijven om te zien wat er eventueel zou kunnen gebeuren tussen Oscar en Mini. Zouden zij nog wellicht tot elkaar komen? Kleine meppartij misschien? Een heel klein beetje sensatie svp? Kleine krachtmeting?

Mini was ondertussen de straat overgestoken en ging nu achter een regenpijp zitten. De twee haarfabrieken keken elkaar af en toe aan, maar daar bleef het bij.
Na een paar minuten was mevrouw Katblad het zat en zette ze de wandeling voort. En Oscar ging met haar mee, maar dat spreekt vanzelf. Ze liepen de lange route (dus langs het gevaarlijke water), maar wegens de koude bries en een aanhoudende stroom fietsen, werd de kade niet nader geïnspecteerd. Op deze route kwamen wij helaas geen andere haarfabrieken meer tegen.

Dikke bontjas

Mevrouw Katblad was al bijna het huis voorbij toen ze toch nog uit een ooghoek twee haarfabrieken voor het raam zag zitten. Het was overigens Oscar die daarvoor zorgde, want hij ging nogal overdreven onder het raam zitten snuffelen en daarmee trok hij dus de aandacht van de fotograaf.

Wel, de vensterbankzitters waren Columbus (links) en juffrouw Sokkevoet (rechts), die wij beiden normaal gesproken niet buiten op straat tegenkomen.
Uiteraard hadden ze alleen maar oog voor de Os, die zich nogal uitsloofde voor de twee. Juffrouw Sokkevoet kijkt duidelijk ontstemd, maar Columbus lijkt ook niet helemaal gelukkig met de aanwezigheid van onze reporter. Maar het kan ook zijn dat ze allebei maar deden alsof, want een verzetje op zijn tijd is natuurlijk altijd welkom en haalt je uit de sleur van alledag, heh?

Oscar was trouwens in zijn eentje met mevrouw Katblad meegegaan. Er zit sowieso een beetje de klad in bij onze inwonende reporters in vaste dienst; wellicht is er een sprake van voorjaarsmoeheid of gewoon ordinaire luiheid, maar in elk geval is Oscar de enige die (als parttime en niet-inwonende werknemer) op dit moment zijn werk naar behoren doet en steeds weer enthousiast staat te wachten tot we onze ronde gaan maken. Hij is zelfs niet te beroerd om een wat grotere ronde te lopen en hobbelde gisteren bovendien achter mevrouw Katblad aan toen zij alleen maar naar de buurtsuper ging. Natuurlijk mocht hij niet verder dan Iwan's straat met haar mee vanwege het verkeer op de gevaarlijke weg, maar bleef daar vervolgens trouw op haar terugkomst zitten wachten, en dat was heus niet om de inhoud van de boodschappentas te controleren.

Het kan zijn dat onze (inwonende) reporters last hebben van de kou, en dat Oscar daar minder gevoelig voor is. Hij heeft immers een flink dikke bontjas met daaronder een mooi beschermend laagje vet, een handige "voering", zeg maar. Maar dat zal wel niet het enige excuus zijn, vrezen wij. Nee, het wordt weer hoog tijd voor een nieuwe serie functioneringsgesprekken, en we zullen daarbij geen blad voor de mond nemen. Wij houden u uiteraard van één en ander op de hoogte.

Liefst geen zwak hart in de buurt

Cera had laatst een probleempje. Het was al wat later in de middag, ze had blijkbaar in de Kroeg gezeten (of tenminste in de tuinen bij de Kroeg) en wilde huiswaarts keren. Doch, toen zij op de rand van het platte dak zat met de intentie om naar beneden te springen (op de container), aarzelde ze. Er waren namelijk twee schilders bezig daar beneden, en die mannen zagen er erg gevaarlijk uit (vond Cera).
Tja, wat nu heh?
Mevrouw Katblad besloot haar te hulp te komen, in die zin dat zij Cera zou proberen over te halen de sprong te maken en te beloven haar op te vangen bij eventuele desoriëntatie of inschattingsfoutje bij het springen.
No way dat Cera daar intrapte natuurlijk; zij is namelijk niet op haar achterkop gevallen.

En zo hing Cera een tijdje over de rand, schatte haar kansen in, maakte ingewikkelde berekeningen en trok misschien zelfs wel in gedachten haar horoscoop, maar sprong dus niet.
Wel, wij konden alleen maar hopen dat de schilders op een fatsoenlijke tijd zouden stoppen met hun gekwast en dat ons modelpoezeltje niet te laat zou thuiskomen voor het eten.
Mevrouw Katblad liep alweer een stukje achteruit, terug naar de redactie schatten wij zo in (zeker weer zomaar zonder jas naar buiten, heh? Dat mens leert het ook nooit!) om aan de koffie of de wijn te gaan; dat laten wij deze keer maar in het midden.

Wel, Cera had geen zin om in de steek gelaten te worden en alleen achter te blijven, en besloot, moedig als zij is, de sprong toch maar te wagen.

Ja, eerst weer gewoon langs de muur naar beneden lopen (!), dan afzetten en vervolgens met een flinke "BOINK" op de container terecht komen.
Helaas, de schilders hadden het aan zien komen, ze schrokken niet van de klap en dus er kon niet gelachen worden deze keer. Maar.... volgende keer beter heh? (Het is natuurlijk het allerleukst als Cera in het donker van de container afduikt, al hopen wij dat er dan niet toevallig mensen met een zwak hart in de buurt zijn...).

Must Love Cats

Net zo warrig als het weer was, waren onze haarfabrieken dat ook. Er werd de afgelopen dagen veel geslapen en binnen gespeeld (de beesies waren opeens weer helemaal in - en dan vooral de oranje exemplaren), en heel af en toe werd er een frisse neus gescoord.
Oscar had weer een tijdje op onze pergola gezeten en dus gingen wij even naar hem toe om hem moed in te spreken. Immers, hij zat daar in zijn eentje alsmaar te wachten tot er vriendjes buiten kwamen om met hem te zooien en te klooien, en die vriendjes kwamen maar niet. Mevrouw Katblad ging dus naar buiten.

En opeens doken er van alle kanten andere haarfabrieken op. Zoals Lima; die had blijkbaar tussen onze plantenpotten gezeten. Hij kwam tevoorschijn en deed wat rekoefeningen. We zien Lima steeds vaker buiten rondscharrelen, en dan meestal in de buurt van Oscar natuurlijk, want zij zijn huisgenoten en staan elkaar bij in goede en slechte tijden.

Mevrouw Katblad ging even een kijkje nemen in de Poort, en toen zij terugkwam zag zij dat ook de Boez uit zijn hol was gekropen (of van het dekbed af gekomen). Nu waren ze dus met zijn drieën (Os, Lima en de Boez) en dat komt niet vaak voor. Nee, want de Boez is nogal jaloers van aard en laat zijn vriendje Os meestal in de steek als Lima opduikt. Maar nu dus niet, en daar waren wij heel tevreden over.

En daar kwam zowaar ook Japekop naar buiten. Nu werd het dan toch nog druk op straat!
Lima bleef op en rond de redactietafel klooien. Hij maakte geen contact met de anderen maar ging er ook niet vandoor. Zou hij dan toch eindelijk eens gaan wennen aan het gezelschap van de anderen en erachter zijn gekomen dat ze hem goedgezind zijn?
Wel zo leuk als hij niet steeds meer wegvlucht en zich wat meer ontspannen door de buurt beweegt, heh?
En misschien begint hij ook wat meer te wennen aan de aanwezigheid van mevrouw Katblad nadat deze hem een paar dagen van voedsel had voorzien? Want Lima is zo'n rare haarfabriek die, als je hem eten komt geven, je beste vriendje is, maar als je hem buiten op straat tegenkomt kent hij je opeens niet meer en is hij zelfs bang voor je! Bij Iwan bijvoorbeeld is dat net andersom; hij kletst als hij buiten is iedereen de oren van het hoofd en loopt naar wildvreemde mensen toe om om een aai te bedelen, maar kom je in zijn huis dan heeft hij je zogenaamd nog nooit eerder gezien en keurt hij je geen blik waardig....
Japekop trouwens vindt vooral mensen aardig die bij ons aan tafel zitten en fliebers kaas etc. hebben uit te delen. Ja, op zo'n moment ben je als bezoeker meer dan welkom en kruipt hij gewoon bij de visite op schoot....

Wel, Os was ondertussen van de pergola afgeploft en ging, net als de Boez, zijn nagels verzorgen aan de buurpergola. Ja, dat ding wat elk moment in elkaar kan zakken en ontzettend staat te wiebelen. Wij kunnen alleen maar hopen dat Oscar er niet meer opklimt nu hij zo volslank en dus wat zwaarder is geworden....

Heeft u trouwens laatst naar "Must Love Cats" gekeken op Animal Planet?
Een heerlijke serie over huiskatten met vreemde gewoontes, kattenopvangcentra, etc.
Wel, daar was een man die van flinke stukken boom die hij vond in het bos, prachtige klimpalen maakte. Puur natuur met heerlijk boomschors om aan te krabben (in plaats van stukken vloerbedekking) en vele zijtakken om op te klimmen. Zo'n stuk boom zouden alle stadskatten eigenlijk moeten hebben, en mevrouw K. wil binnenkort naar het bos gaan om er één te zoeken om aan onze buitentafel vast te zetten. Of zouden er ergens halve (dooie) bomen te koop zijn? Als u een adresje weet, bericht het ons!

Feestje! Pak uw agenda!

Vandaag bestaat ons Leidsch Katblad 3 jaar! En natuurlijk moet dat gevierd gaan worden, toch? Tuurlijk!
Dus organiseert mevrouw Katblad een feestje, ergens in de Katbladbuurt in Leiden. Wellicht gewoon op de redactie, of anders (bij veel aanmeldingen) in een wat grotere ruimte vlakbij.
En..... ALLE LEZERS en andere HAARFABRIEKENFANS zijn uitgenodigd!
Wanneer?
Wel, mevrouw Katblad heeft de datum 26 maart geprikt, dat is dus een zaterdag, en wel vlak voor de klok een uurtje vooruit gezet gaat worden. En daar in die week de lente zal zijn begonnen, hebben we extra reden tot feest!
Vanaf half zes bent u welkom voor drankjes en heel veel happen. Ja, dit alles helemaal GRATIS!
Is er een maar? Ja....
Want wij vragen van elke bezoeker een tientje voor een goed doel.... Het doel is echter nog niet bekend, want wij willen van u horen welk doel in aanmerking komt voor onze inzameling. Natuurlijk moet dat doel te maken hebben met katten die onze hulp hard nodig hebben.....
Wat willen wij van u?
Natuurlijk dat u op ons feestje komt, en dat u zich daarvoor één dezer dagen opgeeft via onze mail ( annemkemp@zonnet.nl ). Verder daarbij uw idee over dat goede doel. En dat u dus voor dit goede doel een tientje meeneemt.
Heeft u er ook al zin in???? Jah........ toch?
Komt u van ver en wilt u ergens in Leiden overnachten? Wij kunnen voor u bemiddelen. Hoe meer zielen, hoe meer vreugd!
Graag horen wij van u een positief geluid!

Boek Simon's Cat is een Must!

Absoluut het leukste boekje over katten sinds tijden!
De tekeningen van Simon Tofield zijn herkenbaar en hilarisch.
Wilt u even lekker ontspannen en vooral lekker lachen, dan is dit (dikke) boekje een absolute aanrader!
Wij geven u alvast een paar tekeningen te zien....

Het is zelfs leuk om, al heb je alle tekeningen al gezien, een paar dagen later het boek weer op te pakken en het nogmaals in te kijken.
Elke keer zijn er weer andere, kleine details die opvallen en je weer aan het lachen maken.

Simon Tofield studeerde grafische animatie aan de Montfort Universiteit en werkt nu als animator bij Tandem Films in Londen.
Simon's Cat heeft al flink wat prijzen gewonnen en zijn tekenfilmpjes zijn te zien op You Tube.
Simon woont in Bedforshire en heeft drie katten; het kan niet anders of hij is een echte haarfabrieken-liefhebber!
Het boekje werd voor het eerst gedrukt in 2009, maar mevrouw Katblad heeft het pas sinds kort in haar boekenkast staan. We hoeven u niet te vertellen dat zij dit boekje nooit zal wegdoen!

Hard werken in de Horeca

Omdat mevrouw Katblad gisteravond niet zoveel zin had om te gaan koken, toog zij naar het restaurant waar Thassos de Terraskat werkt. Immers, een hapje uit eten en Thas bezoeken is altijd een leuke combinatie, heh? Inderdaad ja.
Wel, Thas was net aan zijn pauze begonnen en dat kwam goed uit, vonden wij. Konden we even wat met hem babbelen en knuffelen! Maar helaas, Thas was doodop en wilde niets liever dan aan zijn dutje beginnen. Hij begroette ons vriendelijk en beleefd (zoals het een restaurantkat betaamt), en dat was het dan.

Nee, hij slaagde er niet in om wakker te blijven. U ziet op de foto hoe de arme drommel zelfs helemaal door zijn pootjes zakte van vermoeidheid; hij kon echt niet meer vertellen wat hij dan wel allemaal voor werk had verricht, zo uitgeput was hij.
Wel, wij hadden natuurlijk alle begrip voor zijn situatie, gingen naast hem op de bank aan het tafeltje zitten en bestelden een lekker potje kaasfondue met gegrilde groenten.

Al spoedig zakte Thas weg in een diepe slaap. Tijdens ons dippen in de fondue werd hij nog wel een paar keer wakker, maar dat was om zich even om te draaien of te gaan verliggen.

Toen mevrouw Katblad tenslotte haar dessert achter de kiezen had en ging afrekenen, toen pas werd Thassos weer wakker. En ach, hij had zich verslapen en moest nu echt weer snel aan het werk! Zo kwam het dat Thas met ons mee de deur uitging en zich buiten direct en met veel plichtsbesef op de vuilcontainer wierp (en eronder kroop en er ook nog eens achter). Wij vermoeden dat zich - in Thas' pauze - weer wat muizen verzameld hadden op die plekken, en die moest Thas uiteraard snel gaan vangen voordat hij wegens wanprestatie zou worden ontslagen. Ja, het is altijd hard werken in de horeca, heh?
Wij hadden Thassos nog willen vragen hoe hij ondertussen denkt over het waarnemen van de functie van Schrik van de (Katblad)Buurt, maar helaas is het daar dus niet van gekomen.
We kunnen u derhalve niet melden hoe het nu staat met de opvolging van Bel de Franskat, die zich overigens (zie bericht hieronder) lekker in de sneeuw vermaakt en eveneens een baan als muizenjager heeft gevonden. Maar mochten er ontwikkelingen zijn op het gebied van de opvolging van Bel, dan zullen wij u daar zonder dralen over berichten, uiteraard.

Bel de Franskat terug op geboortegrond

Hoewel wij de omgeving van de Katbladstraat af en toe best missen heeft Bel de Franskat zijn draai hier al helemaal gevonden. Hoewel.. die koude witte poeder aan zijn pootjes af en toe wel wat fris aanvoelt. Gemiddeld vangt deze voormalige stadskat zo'n twee (veld)muizen per dag. Zijn baasjes overwegen dan ook "Rent-a-cat" te beginnen voor iedereen die efficiënt en milieuvriendelijk van muizen af wil. In de buurt zijn helaas weinig staartgenoten waarmee hij zo af en toe een sportief robbertje kan vechten, was toch wel één van zijn grotere hobby's in Leiden. 

Al met al gaat het wel goed met onze grijze viervoeter die nog altijd vloeiend Frans kan mauwen.

Groeten van de mensen van Bel de Franskat.

Wat ontzettend leuk om te horen van Bel de Franskat! Het ziet er inderdaad erg koud uit daar in Sixt, maar als Bel lekker blijft muizenjagen zal hij daar wel weinig last van hebben. Dank u wel voor de toezending van dit bericht! En een warme knuffel voor Bel!

De redactie.