De eerste sporen

Wel, het was gisteren heel bijzonder om te zien, al die sneeuw die viel. Wij hebben in jaren niet zoveel centimeters sneeuw zien liggen voor onze deur! Mevrouw Katblad heeft daarom gigantisch genoten van de witte wereld, al beseft zij best dat het witte goedje ook voor een hoop ongemak kan zorgen. Want al brengt zo'n laag sneeuw dan een bepaald soort gedempte stilte met zich mee, wij hoorden best wel de ambulance menig maal voorbij komen op de Gevaarlijke Weg. Mevrouw Katblad heeft haar boodschappen in elk geval maar lopende gedaan, voor de veiligheid....

De haarfabrieken waren gedurende de sneeuwval niet te zien. Ze verkozen allemaal uit te slapen, en geef ze eens ongelijk!
Maar toen het eindelijk "droog" was en mevrouw Katblad even in de deuropening ging staan om van de witte beelden te genieten, sloop er een haarfabriek langs haar benen naar buiten. Welke held was dit?

Aha, Cera dus! Ze kroop wel zo gauw ze kon onder het bankje (waar geen sneeuw lag), en even later ging ze onder het tafeltje zitten.
Wij snappen best dat zij naar buiten wil zodra dat maar even kan. Immers, zij is opgegroeid in een omgeving zonder andere katten, afgezien dan van een korte periode toen zij van haar dochter was bevallen (ergens buiten.....), haar kind had thuisgebracht en verzorgd. Zoals u zich misschien nog kunt herinneren is deze dochter (Snoepje geheten) reeds op jonge leeftijd weggelopen en nooit meer teruggekeerd. Maar goed, Cera is dus niet veel harige huisgenoten gewend en af en toe is ze Japekop, mevrouw Troy en de Boez wel eens zat en wil ze naar buiten om even op zichzelf te kunnen zijn. Allemaal heel begrijpelijk dus.

Wij lieten Cera daarom met rust en liepen terug naar de voordeur.
Nog net zagen we een schim ons huis binnen glippen. En jawel, het was geen geest geweest want er liep een spoor door de sneeuw dat rechtstreeks naar onze voordeur leidde.
Natuurlijk wisten we best wie dit geweest moest zijn, maar even gaan kijken kan nooit kwaad.
En omdat we een vermoeden hadden, gingen we maar direct naar de keuken toe....

Jazeker, natuurlijk, het was Oscar. Hij had vast allang thuis ontbeten en waarschijnlijk ook al geluncht, maar dat maakt hem helemaal niks uit. Want wat er in de voerbakjes op de redactie ligt, is uiteraard veel lekkerder dan de brokjes van thuis, en bovendien is het een sport om zo snel mogelijk het bakje van de Boez te plunderen en zoveel mogelijk rotzooi te maken rond dat bakje. Ja, want de Os eet slordig en gooit graag half opgegeten stukjes voer in de rondte (tot zelfs op de sofa, en dat is over de rand van het muurtje heen). Gelukkig liet hij de plant die vlakbij stond deze keer overeind staan.
Tja, nu was het dus hoog tijd om de Boez wakker te maken, dan kon ook hij even in de sneeuw banjeren en met zijn vriend gaan spelen. Maar de Boez had helemaal geen zin om op te staan en kwam pas veel later tevoorschijn.....

Mooie brief aan mevrouw Katblad

Bijgaande foto's wil ik je niet onthouden. Gizmo vindt de sneeuw geweldig! Heb net nog even voor het huis sneeuwballen gegooid, die ze dan enthousiast achterna rent. Superleuk om te zien!

Ze gaat gewoon naar buiten, via alle besneeuwde obstakels onderweg, naar de Muizentuin. Wat ze daar doet, weet ik niet. Ze blijft wel iets korter buiten dan normaal, maar de kou en nattigheid lijken haar niet veel te deren.

Zoals je ziet heb ik toch maar een bandje voor haar gekocht. Dit heb ik gedaan zodat ze in het donker gezien kan worden, want het is een reflecterend ding. Nou vind ik deze eigenlijk niet mooi, maar het enige alternatief was een roze met hartjes. Ja, behoorlijk out-of-character. Vandaag heb ik in een andere dierenwinkel een effen grijze, ook reflecterende, gevonden. Heb die maar gekocht, want iets minder lelijk. Enfin, voor de zekerheid dan toch ook maar een naamkokertje erbij gekocht. Je zal haar vanaf nu makkelijker kunnen herkennen. 

Groeten van Marit.

Hartelijk dank voor deze fraaie brief mevrouw Marit. En de foto's vinden wij ook erg leuk! Vooral die eerste, dat is een echte topfoto! (Wilt u niet reserve fotograaf bij het Katblad worden??? Er staat niet veel tegenover, maar een etentje ofzo kan er af en toe wel af. Maar dit geheel terzijde.)

Het bandje staat Gizmo trouwens erg goed en het is voor ons Katblad inderdaad erg plezierig om haar zo te kunnen herkennen als ze in de buurt van onze redactie rondhobbelt. Jammer dat de sneeuw nu aan het verdwijnen is, maar er komt vast nog meer deze winter en dan mag u weer voor ons (en uzelf natuurlijk) uw best gaan doen!

Nogmaals onze dank en een dikke knuffel voor Miss Giz!

Mevrouw Katblad.

Geweldige prestatie

Gisteravond vroeg. Opeens een zenuwachtig gedoe in de huiskamer dus moest er iets aan de hand zijn. Mevrouw Katblad zat naar het lichtkastje te kijken en plotseling schoot er iets voorbij. Vlak daarna kwamen de twee vriendjes van buiten, en zij hadden wel erg veel belangstelling voor datgene wat er zojuist voorbij geschoten was. Tijd voor mevrouw Katblad om eens even poolshoogte te gaan nemen. Eerst natuurlijk de camera pakken voor het geval!

Aha! Cera met een zeer vette muis in haar bek! Waar ze die vandaan had? We weten het niet, maar ze was er wel mee door het kattenluik naar binnen gekomen, en de jongens waren haar gevolgd want die vonden dat natuurlijk erg spannend allemaal.
Cera liep - met de muis - een paar rondjes door de kamer, maar Os en de Boez lieten haar niet met rust.

Ze wilden elk plekje waar Cera langs was gekomen goed besnuffelen, deden dat zeer snel en ongeduldig en zetten daarna de achtervolging weer in. Ja, de zenuwen gierden door hun keel en ze waren natuurlijk stinkend jaloers op hun vriendinnetje!

Nee, in huis was Cera niet veilig. Of Cera dan wel, maar haar muis dus niet. Vandaar dat ze haar prooi weer mee nam naar de gang, en toen de jongens haar ook daar niet met rust lieten, besloot ze maar weer naar buiten te gaan.
Mevrouw Katblad was daar eigenlijk niet zo rouwig om, want ze is liever niet getuige van wat er mogelijk allemaal zou kunnen gebeuren met die muis en bovendien was er van "afpakken" geen sprake; Cera maakte dat met haar gegrom zeer duidelijk.

Wel, de jongens volgden Cera natuurlijk naar buiten en daar waren wij heel blij om. Mevrouw Katblad ging weer voor het kastje zitten, maar kon daar geen rust vinden. Wat zou er buiten aan de hand zijn? Zouden de haarfabrieken ruzie maken misschien? Of waren ze wellicht helemaal uit het zicht verdwenen, naar het Zooiplein of de Kruidentuin toe?
Mevrouw Katblad liep naar het raam en zag nog juist hoe Oscar voorbij rende, en jawel, hij was nu in het bezit van de muis. Eerst liep hij helemaal door in de richting van zijn eigen huis, maar even later kwam hij weer terug en ging voor ons buurhuis met de muis aan de gang. Cera en de Boez zagen wij nergens meer.....

Het is best mogelijk dat Cera haar prooi had afgestaan omdat plots de batterijen op waren. Ja, daarmee bedoelen wij dat de muis dan niet meer bewoog en dat Cera toen geen moeite meer had hem af te staan. Wij zagen dit al vaker, vandaar. Misschien had de Boez ook nog even met de muis mogen spelen, wie weet. Maar nu was de Os dus de trotse eigenaar, en hij wist wel raad met het kleine beestje. Os gooide zijn speeltje hoog in de lucht, ving het weer op en gooide het dan weer voor zich uit op de grond in de sneeuw, en daarna volgden er nog een paar van die acties.
Afijn, de fotograaf maakte een aantal foto's en ging toen maar weer naar binnen; het was te koud en de jas hing nog aan de kapstok.
Een poosje later kwamen Cera en de Boez binnen om zich te melden voor het diner. Oscar zagen wij niet meer terug.
Maar vanochtend vonden wij opeens een halve muis op het vloerkleed. Ja, de kop was eraf, dat was duidelijk.
Wij weten niet wie de halve muis weer binnen heeft gebracht. Cera was het niet, want zij was niet eens voor het ontbijt naar beneden gekomen en lag nog steeds boven uit te slapen. Dat uitslapen was overigens hard nodig omdat zij 's avonds, trots al zij was vanwege haar vangst (een geweldige prestatie uiteraard), urenlang op het tapijt in de huiskamer had liggen rollen voor de snufferd van Japekoppie en mevrouw Troy, terwijl zij daarbij alsmaar kirrende geluidjes maakte.
Oscar was wel al even binnen geweest, maar de Boez had ook al een rondje door de sneeuw gemaakt. Dus het moet haast wel één van deze twee zijn geweest, maar er gebeuren soms wel meer vreemde dingen op de redactie, dus helemaal zeker zijn we daar niet van.
In elk geval heeft mevrouw Katblad met een stuk keukenrol de halve muis van het tapijt verwijderd en in kranten gewikkeld buiten in de vuilnisbak gegooid.
Verder is er niet meer gesproken over de muis, en dat is maar goed ook. Bah!

Drie inspectierondes

Wij moeten vol schaamte onze mening over de Boez herzien...
Gistermiddag namelijk, heeft hij (ongevraagd) 3 keer een inspectieronde gemaakt, die liep van onze voordeur via een poort en enkele muurtjes en dakjes naar ons slaapkamerraam. Natuurlijk moesten wij na elke ronde wel het raam boven voor hem openen, maar dat was maar een kleinigheid in vergelijking met de geweldige prestaties die onze kleine reporter leverde.
Echter, na twee keer de trap op om het raam te ontsluiten, had mevrouw Katblad geen zin meer om nogmaals uit haar stoel te komen en dus moest de Boez helaas noodgedwongen dezelfde route weer in omgekeerde richting afleggen, en waarschijnlijk daarom had hij geen zin meer in een eventuele vierde inspectie. Nu moeten we er ook bij vertellen dat het al aardig donker begon te worden en de sneeuw op het dak aan het opvriezen was en dus hard werd, wat niet echt prettig is voor de tere pootzooltjes van haarfabrieken, dus een reden temeer om het bij drie inspecties te laten.
Tot zover dit zeer belangrijke en opmerkelijke nieuws.

Op krachten komen...

Japekoppie:
Die jonge jongens doen maar, maar mij niet gezien. Nee, ik heb net een klein rondje gelopen doch er valt niks te ruiken en markeren heeft geen enkele zin als er zo'n laag van dat koude spul overal overheen ligt, en daarom laat ik het daarbij voor vandaag. Ik ben nu eenmaal Verkenner A en iedereen kan op zijn tenen natellen dat er momenteel niets te snuffelen en niets te verkennen valt, dus blijf ik verder binnen en ga ervoor zorgen dat ik straks weer helemaal op krachten ben als dat spul is verdwenen en er weer zat werk aan de winkel is. Ja, want als dat witte goedje straks weg is, moet je eens opletten wat er allemaal onder vandaan komt. Wel, bijvoorbeeld lege verpakkingen, resten uit stukgescheurde vuilniszakken, touwtjes, elastieken en weet ik veel wat nog meer allemaal. En omdat ik het niet allemaal weet, moet dat uitgebreid geïnspecteerd worden als het tevoorschijn is gekomen, maar dat snapt u natuurlijk ook wel. En dat behoort dus tot één van mijn belangrijkste taken, dat klopt.
Ja, verder zit ik hier prima en kan ik uitstekend bijhouden welke idioten allemaal in die natte bende rondlopen. Nee, dat zijn er niet veel, maar ik heb Kaija al een paar keer gezien, Wamy ook inderdaad en die Oscar is helemaal van de ratten besnuffeld want die loopt alsmaar voorbij. Tenminste, als hij niet bij hem thuis of hier bij de kachel ligt dus, heh?
U ging zo boodschappen doen? Niet naar de markt? Hoe moet dat dan met mijn harinkje?

Onberekenbaar

Oscar zat al een tijdje voor onze voordeur, en daarom gingen we maar eens vragen wat de bedoeling was. Wilde hij niet binnen komen?
Nee dus. Hij bleef zitten en keek ons halletje in, maar daar was niemand.
Wel, er was niet veel denkwerk voor nodig om te concluderen dat Os hier zat om met de Boez buiten te gaan spelen, iets waar wij een hard hoofd in hadden.

De Boez had natuurlijk al lang in de gaten dat zijn vriendje voor de deur op hem zat te wachten, maar het leek er niet op dat hij ook naar buiten zou gaan.
Zelfs het halletje vond hij te koud, dat konden wij afleiden uit het feit dat hij in de huiskamer bleef staan en slechts zijn kop om de hoek van de deur stak.
Waarschijnlijk vond hij het een beter idee om Oscar binnen te vragen, en dat was natuurlijk ook een mogelijkheid: samen binnen spelen, heh?

Maar Oscar wilde juist buiten spelen, en het was heel vervelend dat Boez dat niet begreep, of erger nog, dat hij dat niet wilde.

Oscar gaapte maar eens. Dat gebeurt nu eenmaal als je ergens lang moet wachten en er helemaal niks gebeurt.
Nu hadden wij natuurlijk, om Oscar te helpen, de Boez in het halletje kunnen lokken met een snoepie of snackstaafje, maar dat doen wij dus niet. Nee, onze haarfabrieken mogen in hun vrije tijd zelf bepalen wat ze doen, anders pakken ze hun koffertjes en gaan ze ergens anders wonen. (Ja, dat komt best wel eens voor; denk maar aan Rooie Gijs, die heeft dat destijds ook gedaan!)

En kijk, daar kwam de Boez al uit eigen, vrije wil naar de deur toe. Gelukkig was hij wel zo beleefd om, ondanks de koude luchtstroom in de gang, zijn vriendje te komen begroeten. Dat was tenminste nog wat. Maar ging hij ook op de uitnodiging van de Os in? Zou hij zich net zo dapper als Oscar tonen en een rondje in de sneeuw gaan maken?
De Boez aarzelde. Mevrouw Katblad kreeg het intussen ook koud daar bij die open deur en verzocht Boez eindelijk eens een beslissing te nemen.

En daarop keerde de Boez zich kordaat om en liep weer terug de huiskamer in.
Mevrouw Katblad bood Oscar haar excuses aan. Ja, de Boez is inderdaad een watje, maar dat is nu eenmaal zo en daar verander je niks aan. Maar het kan ook zijn dat hij zich niet helemaal lekker voelt ofzo (pijn in zijn oor of een kleinigheidje aan zijn poot) dus laten we niet al te hard voor hem zijn, wel?

Oscar dacht daar het zijne van. Hij ging niet op de uitnodiging in om binnen te komen spelen, dus deed mevrouw Katblad de deur maar weer dicht en wenste Os nog een fijne dag toe.

Maar haarfabrieken erg onberekenbaar, iets wat elke kattenbezitter weet. Dus keken wij er ook niet van op toen Os even later toch door het kattenluik bij ons naar binnen kwam. En vervolgens moest er uiteraard flink geravot worden, want dat hoort er nu eenmaal bij. En later hebben ze trouwens ook nog samen buitengespeeld. Maar niet zo lang, want eigenlijk was het toch wel erg koud, zelfs voor dappere reporters.

Viespeukerij

Oscar is helemaal niet bang voor een beetje sneeuw en vrieskou, en dus hobbelt hij regelmatig op straat wat heen en weer. Wat hij daar nu precies allemaal doet weten wij niet, maar wel zien wij hem zo nu en dan bij ons binnenkomen om zijn vriendje te begroeten, een klein dutje te doen tegen onze verwarming of om een slokje water te nuttigen (ja, brokjes eten ook, maar nu gaat het effe om het water drinken). Gelukkig neemt Os tenminste binnen op een meer beschaafde wijze het heerlijke vocht tot zich dan buiten. Daar hangt hij immers vaak met twee poten tegelijk in de waterkuip; wij hebben u daar al meerdere keren beelden van laten zien. In elk geval krijgen we dus geen knoeiboel in de vensterbank, en daar is mevrouw Katblad erg tevreden over.

Hoewel? Wat gebeurt daar?
Os, laat dat eens! Os! Oscar?

Buitengesloten

Toen mevrouw Katblad een thuiszorgklusje deed, ging dat onder grote belangstelling van Harremans. We hadden de indruk dat Har het erg koud had, want hij drukte zich bijna door het glas heen.
Maar helaas, we kunnen niet iedereen overal binnen laten heh? Dus dat probeerden we Har duidelijk te maken. We hadden echter niet de indruk dat hij ons begreep, want hij bleef maar voor het raam zitten en we hoorden hem zelfs tegen de ruit meppen. Nou, die haarfabriek verkeerde zeker in grote nood!

En ja hoor, toen mevrouw K. het pand wilde verlaten, zat Har al klaar om naar binnen te komen. En zo te zien was tegenhouden er niet bij; wij weten best hoe goed haarfabrieken zijn in het binnenglippen, ook al gebruik je al je armen en benen en ben je nog zo snel.
Kortom, mevrouw K. besloot om nog even niet naar buiten te gaan. Ze wachtte tot Harremans een eindje verderop stond (voor zijn eigen huis en raam) en opende toen heel snel de voordeur. Maar......

Wat we eigenlijk al verwachtten, gebeurde inderdaad. Kat is sneller en listiger dan mens, en vooral Har is erg goed in wat hij persé voor elkaar wil krijgen.
Doch het was geen ramp. Gelukkig konden we Harremans tenslotte zijn eigen huis binnenloodsen, en hij was ons daar zeer dankbaar voor. Tja, een uurtje effe in de sneeuw banjeren is geen probleem, maar als je dorst en honger gaat krijgen heb je die wel!
In elk geval was mevrouw Katblad blij dat ze een goede daad had kunnen verrichten, en ook dat was mooi meegenomen.

Dapper ventje

Tot onze grote verbazing besloot onze Boez gisteren in de loop van de middag toch nog even naar buiten te gaan. Waarschijnlijk was hij het slapen moe of had hij behoefte aan een frisse neus. Het kan ook zijn dat hij op zoek was naar zijn vriendje Oscar natuurlijk, want die had hij al (te) lang niet meer gezien.
In elk geval ging hij rechtstreeks van het kattenluik naar onze buitentafel, en bleef daar een halve minuut onder schuilen. Vervolgens liep hij (onder een paar fietsen door) hooguit 4 meter door de sneeuw.

Bij de waterkuip (nu ijskuip dus) bleef de Boez 2 seconden staan snuffelen, nam daarna nog ongeveer 3 seconden de tijd om de straat uit te kijken en keerde toen door het kattenluik weer terug in huis.
Bij elkaar was hij nog geen minuut buiten.
Toch hebben we Boez uitbundig geprezen om zijn dapperheid en moed, al is het alleen maar opdat hij dan misschien nog eens een dergelijke barre tocht zou willen gaan ondernemen, en dan eventueel met een paar metertjes erbij. Als het meezat dus. Maar het zat niet mee. Want toen Oscar ons een bezoekje kwam brengen, was de noodzaak er voor de Boez niet meer. Ze konden toch fijn binnen spelen samen? Nou dan! Tjongejonge.....

Vorstverlet

Ondanks de koude ging onze fotograaf (in gezelschap van mevrouw Katblad) toch maar op pad om een rondje te maken en te zien of er zich nog haarfabrieken op straat hadden gewaagd, en misschien zouden wij er zelfs wel ééntje tegenkomen? Het sneeuwde net wat minder dus het moment was daar en bovendien weet je maar nooit.
We gingen eerst maar eens naar de Hoftuin, liepen daar over het pad heen en weer maar zagen alleen de pootafdrukken van een blafbeest, en daar hebben we helemaal niks aan. Nee, op deze plek waren geen katten buiten, dus konden we net zo goed maar weer weggaan.

In de Kruidentuin was de sneeuw in het geheel nog niet betreden, dus ook daar zouden we geen haarfabriek ontdekken. Eigenlijk was dat helemaal niet zo raar, want bij deze temperatuur kun je maar beter in je warme huis zijn, lekker dutten en je voerbakje in de gaten houden.
Voor de zekerheid liepen we nog een stukje door de Parallelstraat, maar ook daar was geen levend kattenzieltje te bespeuren.

Terug bij de redactie inspecteerden wij nog even onze vergadertafel; geen spoortje te bekennen. Het had geen zin om verder buiten te blijven, dus gingen we maar eens kijken hoe onze eigen haarfabrieken het stelden. Ja, deze keer hebben ze betaald verlof uiteraard, want bij min 3.5 of erger (en dat was het ruim), kennen wij dat natuurlijk toe; dat staat in onze arbeidsvoorwaarden en dus doen we daar niet moeilijk over.

Cera (boven) en Japekop (onder en diep in slaap) hadden bezit genomen van het dekbed. Daar keken we niet van op, want deze twee ex-verloofden kunnen het (weer) zeer goed met elkaar vinden, al zit er volgens ons geen nieuwe verloving in. Nee, want het leeftijdsverschil wordt nu toch wel steeds duidelijker. Hoe dat zo? Wel, Japekoppie slaapt tegenwoordig wel erg veel terwijl Cera nog steeds behoorlijk actief is en regelmatig zin heeft in een stoeipartijtje, en voor dat stoeien zoekt ze dan bij voorkeur de Boez op omdat hij wel energie genoeg heeft en graag Cera's wensen op dat gebied vervult. Japekop is 7 jaar ouder dan Cera, terwijl de Boez dus maar 4 jaar jonger is dan ons modelletje. Vandaar dus.

Net als Cera is de Boez ook ineens klaarwakker als wij boven zijn gekomen. Zijn oogjes staan weliswaar nog in de slaapstand, maar hij registreert wel wat er gebeurt en wil weten of wij geen snoepsticks mee naar boven hebben genomen. Nee, dat hebben wij niet en daar beginnen wij ook niet aan. Eten doen wij niet in de slaapkamer, anders is het hek helemaal van de dam.

Het ligt voor de hand dat wij ook graag wilden weten of er nog sprake was geweest van één of andere dakactiviteit, en om dat aan de weet te komen moesten wij uit het slaapkamerraam koekeloeren. Nee, geen enkel spoortje of pootafdruk, dus ook Simba was hier niet geweest. Logisch natuurlijk, want met dit koude weer zet niemand zijn slaapkamerraam wijd open en bovendien is het voor haarfabrieken best link om zich op de daken te begeven. En van Luna weten we dat ze in de winter helemaal geen behoefte heeft naar buiten te komen vanwege haar vorst-trauma.

Mevrouw Troy lag in haar mandje, dat met de achterkant tegen de verwarming aan staat. Ja, wij hebben één radiator op de slaapkamer een poosje terug reeds een klein beetje opengedraaid voor onze haarfabrieken, zo getikt zijn wij wel. Bovendien vond mevrouw Katblad dat helemaal niet erg, want wij hebben geen dubbel glas, de vrieskou dreigde binnen te komen en zo dik is dat dekbed nu ook weer niet....

Wel, het grootste deel van de dag (gisteren) hebben onze haarfabrieken dus genoten van hun vorstverlet; er werd geen ruzie gemaakt en vooral veel en lang gesnurkt, zeg maar.
Oscar was overigens (nog) niet komen opdagen en hield dus vast zijn huisgenoot Lima gezelschap - op zich natuurlijk een heel goede zaak.
En als alle buurtkatten binnen blijven en onze haarfabrieken alleen maar liggen te dromen, hebben wij dus geen nieuws heh? Ja, zo gaat dat dus en daar moeten we genoegen mee nemen....

Raar gedrag

Gistermiddag werden wij meerdere keren afgeleid door een steeds maar langsrennende haarfabriek. Ja, het was Kaija en we zagen haar alsmaar de Katbladstraat op en neer rennen, alsof de duvel haar op de hielen zat. En dat niet twee of drie keer, nee, wel een uur lang zagen wij haar komen en gaan, en dat nog in een behoorlijk tempo dus ook.
Wij weten niet wat er met Kaija aan de hand was.

Het kan zijn dat zij haar huis niet in kon en het koud had, en daarom heen en weer bleef rennen in de Katbladstraat. Maar dat is slechts giswerk, want voor hetzelfde geld was er wat anders aan de hand. Nee, wij kunnen ook niet verzinnen wat dat dan zou moeten zijn; onze fantasie schiet hier even helemaal tekort.
Hoewel, het kan ook zijn dat zij een plekje zocht om een kleine (of grote) boodschap te doen maar geen stukje onbevroren grond kon vinden. Of wellicht had zij dorst en trof alleen maar bevroren plasjes in de plantenpotten en kuipen?

Zojuist kwam Kaija weer langs, en we zijn dus nu een dag verder. En weer in een razendsnel tempo. Dit keer draafde ze slechts twee maal voorbij, maar het kan zijn dat zij al aan haar tiende rondje bezig was en wij haar nog niet eerder hadden opgemerkt. Het blijft in ieder geval een vreemde zaak, en als iemand van u meer weet over dit vreemde gedrag van Kaija, horen wij dat graag.

Het wak is dichtgevroren

Wij troffen Oscar aan in de Hoftuin. Hij zat daar met zijn achterste op het ijs van de Hofvijver, maar waarom weten wij niet. Gisteren was daar nog een wak inderdaad, dus misschien was Os wel bezig aan een test om te zien of het ijs nu stevig genoeg was om het gewicht van een middelzware (nou ja.....) haarfabriek te kunnen dragen.
Wel, Os zakte er niet door en waarschijnlijk kunnen wij de Boez nu ook weer vrij laten rondlopen in deze tuin, als hij zich tenminste hier nog durft te wagen.
Het blijft echter zeer vreemd dat Os op het ijs was gaan zitten, want testen kun je ook doen door er gewoon op te staan en eventueel wat sprongetjes te maken.

Het is echter ook nog mogelijk dat Oscar daar gewoon zat te wachten op mevrouw Katblad, die even met een thuiszorgklusje bezig was in het Hof. Eigenlijk ligt dit het meest voor de hand, achteraf beschouwd dus.
Wel, Os stond direct op toen hij mevrouw Katblad zag naderen, en besloot met haar mee te lopen naar de redactie. Wij dachten om met de Boez te spelen.

Maar alweer hadden wij een denkfoutje gemaakt, want Os ging op een kussentje tegen de verwarming aan liggen. Nu zou je kunnen verwachten dat hij zijn achterkant tegen de radiator aan zou positioneren (hij had immers net nog met dat lichaamsdeel op het Hofijs gezeten dus vandaar - maar dat snapt u natuurlijk ook wel dus hadden wij u daar niet op hoeven wijzen) doch de Os verkoos zijn hersenpannetje op te warmen. Nee, gekker moet het niet worden inderdaad!
Natuurlijk hebben wij nog even gecontroleerd of het niet al te heet werd tussen de oortjes, en dat viel gelukkig reuze mee.
Tot zover de berichtgeving over deze merkwaardige gebeurtenis.

Mini komt schuilen

Dit is Mini. Zij kwam, ondanks de felle koude, ons toch een bezoek brengen. Of misschien kwam zij toevallig langs en wilde even schuilen, dat kan natuurlijk ook.
In elk geval ging zij onder onze tafel zitten, niet omdat het daar minder koud is, maar daar val je niet zo op en kun je dus even op je gemak bekijken of er nog iets spannends in de Katbladstraat of bij de redactie gebeurt!
Wel, hier gebeurde dus helemaal niks wat het vermelden waard is, want de meeste haarfabrieken lagen met hun billen tegen de kachel of onder het dekbed (of iets dergelijks). En geef ze eens ongelijk, heh?

Mini bleef dan ook niet zo lang, en dat begrijpen we best. Immers: het Poezenloket was gesloten dus kon ze haar klachten of vragen toch niet kwijt en bovendien was mevrouw Troy er ook niet (om te pesten). Saaie boel dus. En koud ook nog.
Wel, meer hebben wij niet te melden op dit moment, maar mochten wij constateren dat er om de één of andere duistere reden nog meer haarfabrieken langskomen, zullen wij u dat zeker middels deze krant berichten.

Weer die besluiteloosheid!

Af en toe gaat Cera even naar buiten voor een frisse neus, en waar kan je die beter krijgen dan bovenop de pergola, heh? Wel, daarom klimt zij daar dus bovenop.
Vanuit de redactie zagen wij haar al een poosje zo zitten, en we vroegen ons af of zij het niet te koud kreeg. Ze zat wel helemaal in elkaar gedoken, maar dan nog. Dus gingen we naar buiten om het haar te vragen.

Het klopte dus, Cera had het inderdaad wel een beetje fris en had geen aanmoediging nodig om van de pergola af te komen. Tenminste, ze kwam in beweging toen zij de voordeur hoorde opengaan en ging direct op zoek naar een plekje om neder te dalen. Dat bleek een beetje moeilijk te zijn voor haar.

Net als toen zij in de boom zat, kon zij ook nu geen geschikte plek vinden, en dus bleef zij rondjes draaien over de balken. En ook nu moedigden wij haar aan; iets wat wederom niet hielp.
Maar wat hadden wij nu laatst geleerd? Juist ja, niet mee bemoeien dus. Ze zou haar probleempje zelf wel oplossen, als ze dit al als een probleem zag dus. Want je weet niet wat er in zo'n koppie omgaat, wel?

In elk geval liep Cera nóg een paar rondjes; wij werden er een beetje duizelig van. Maar we hadden uiteraard wel vertrouwen in de goede afloop.
Tjee, wel koud heh? Nou en of!

Dat vond Cera ook en dus nam ze een besluit, eindelijk!
Vervolgens ging ze mee naar binnen, at wat brokjes en daarna vertrok ze naar boven om op het dekbed plaats te nemen. Ja, gezellig bij Japekoppie die dat allemaal wel best vindt. Japekop overigens ziet voorlopig even af van het maken van verkenningsrondes. Daar hij volgens ons niet ziek is, hebben wij hem onbetaald verlof moeten geven. Ja, zo gaat dat hier bij het Katblad! Echte reporters blijven immers niet de hele dag binnen met zo'n beetje vrieskou, wel? Daarom dus.

Het wak in het ijs....

Deze keer zullen we niets zeggen over het hersenpannetje van onze Boez. Nee, wij maken geen denigrerende opmerkingen en beschrijven alleen de gebeurtenis van gisterochtend vroeg.
In de Hoftuin kwamen wij hem tegen, de Boez. Hij had erge haast om naar huis te gaan en een kletsnat achterste. U voelt hem al?
Wel, wij ook. Dus liepen we eerst maar eens even naar de pas dichtgevroren Hofvijver toe.

Ja hoor, het ijs was aan één kant gebroken.
Nee, wij zeggen verder niks over de oorzaak daarvan, en gaan niet met de vinger - richting welke haarfabriek dan ook - wijzen. Wij geven alleen de feiten weer.
Wat die ook alweer waren?
Wel,
punt 1: Boez kwam uit de Hoftuin met een nat achterste,
punt 2: Er zat een wak in de Hofvijver.
Nu gaan wij door naar de volgende foto.

Deze maakten wij om punt 1 kracht bij te zetten. Opdat u kunt zien dat wij niet hadden verzonnen dat de Boez een natte achterkant had dus. Verder zeggen wij er niets bij of over. Nee, geen commentaar dus.
De Boez ging zich uiteraard wassen. Of drogen, zo u wilt. Hij deed dat boven, op het dekbed natuurlijk. En daar was mevrouw Katblad dan weer niet zo blij mee, maar goed.
Wij hebben u vervolgens nog 1 feit te melden.

En dat is dat de Boez niks heeft overgehouden aan zijn eh..... belevenis, zeg maar.
Want een half uurtje later was hij alweer buiten om de paal van de pergola te markeren. Hij keek daar erg tevreden bij, en dat terwijl wij denken dat ........ Ach, wij laten het hier maar bij. We hebben immers niet meer feiten te melden en willen niet speculeren.
En daar moet u het dus mee doen...