Samenscholingen in de Hoftuin?

Gisteren zagen wij Oscar regelmatig naar de Hoftuin gaan, waarschijnlijk om Mickie te bezoeken. Hij was echter niet de enige, want ook Lima zagen wij in en uit gaan, en Wamy hebben wij ook enkele keren door de Poort zien lopen; een drukke bedoening dus.
Wel, wij hopen dat Mickie al deze belangstelling aan kan en niet naast haar witte sokken gaat lopen!
Wij hebben ondertussen ook vernomen dat Bohr, hofgenote van Mickie, niet zo gelukkig is met al het mannenbezoek in de tuin; zij weigert een frisse neus te gaan halen zolang die vreemde snuiters in haar tuin en voor haar deur rondscharrelen. Wij hebben helaas nog geen commentaar kunnen krijgen van de leden van Hof is Vol (Myo, Panda en Harremans) maar wij durven te wedden dat ook zij niet blij zijn met al die belangstelling voor het jonge, lekkere ding.

Terug in de tijd (2)

Juli/augustus 2008.
Charli (onze buurkat, zoon van mevrouw Troy, broer van Japekop dus) was in die tijd nog een stuk actiever. U ziet hem hier op vliegenjacht achter het gordijn.
De krabpaal waarop hij zat moest een paar jaar geleden worden afgevoerd door het grofvuilwielhuis in verband met instortingsgevaar, maar daar keken wij niet van op gezien het intensief gebruik van het klimtoestel en het gewicht van Charli en zijn huisgenoot Ollie.

Japekop was altijd druk aan het trainen voor zijn diploma Verkennen A. Hij ving in die tijd nog muizen en was, na een ernstige ziekte (maagzweer) en heel veel gewichtsverlies, met behulp van veel medicijnen en anti-depressiva (zeg maar) weer flink aangekomen; hij woog bijna 6 kilo, waarmee hij op zijn oude gewicht was gekomen.
U ziet Japekop hier in de Kruidentuin bezig met een proefexamen voor het vak "Struikonderzoek".

Japekoppie is van nature een echte Verkenner. Al sinds hij op jonge leeftijd naar buiten mocht, stippelde hij zelf zijn routes uit en wist hij intuïtief waarop hij moest letten, op welke plekken hij extra voorzichtig diende te zijn en hoe hij confrontaties uit de weg moest gaan. Toen mevrouw K. hem inschreef voor het examen Verkennen A, wisten we eigenlijk al dat hij dat met het grootste gemak zou halen. En inderdaad, het werd zelfs "Cum Laude". En al is Japie met de VUT, hij is nog steeds de beste verkenner uit de hele Katbladbuurt!

Onze haarfabrieken (mevrouw Troy en Japekoppie) droegen toen nog bandjes met naamplaatjes, zoals u op bijgaande foto kunt zien.
Mevrouw Troy zat blijkbaar toen al graag op de vensterbank, een het duurde dan ook niet lang of wij hadden speciaal op haar verzoek het Poezenloket in het leven geroepen.
Haar karakter is in de loop van de laatste vijf jaar nauwelijks veranderd, al is ze af en toe iets milder in haar gedrag t.o. bezoekers, maar dan moet er wel iets lekkers op tafel staan en het betreffende bezoek moet bereid zijn daar wat fliebertjes van af te staan. Ongewenste intimiteiten worden door haar nog immers beloond met een uitgeslagen klauw, en een flinke blaaspartij komt ook nog steeds regelmatig voor.
De Katzheimer heeft haar gedrag eigenlijk nauwelijks veranderd, behalve dan als ze een aanval van verwardheid heeft, maar dat heeft dus meer te maken met een soort van tijdelijke leegheid in haar kattenkopje.

Ook Iwan droeg nog bandjes! Ja, meervoud want hij raakte ze regelmatig kwijt; die lagen dan ergens op het dak van zijn huis (werd ons verteld).
Harry was toen al lid van Hof is Vol. Op deze foto kunt u zien hoe Iwan rechtsomkeer maakt omdat Harremans hem de toegang tot de Hoftuin ontzegt.
Mevrouw K. liep met Iwan terug naar Iwan's straat.

Daar nam zij plaats op een bankje en Iwan kwam bij haar zitten om een klacht over de partij in te dienen en medelijden op te wekken. Natuurlijk trapte K. erin en zo kwam het dat Iwan een flinke aaibeurt van haar kreeg. Ja, Iwan had toen inderdaad nog wat bredere kaken doordat hij al zijn kiezen nog had.
Wij ontmoetten Iwan trouwens wel vaker bij dit bankje, en daarom nam K. vaak haar camera mee als ze door Iwan's straat liep om naar de buurtsuper te gaan.

En ach ja, Pim.... Hij zou zijn laatste zomer tegemoet gaan, maar dat wisten we toen nog niet. Hier ligt hij in zijn buitenverblijf, op de tafel voor zijn huis.
Wij vonden Pim in het begin niet zo'n leuke haarfabriek. Hoewel zijn buur Storm de Schrik van de Buurt was, deed Pim niet erg veel voor hem onder en ook hij hield van een stevig partijtje meppen. Ja, Pim was best wel agressief naar andere haarfabrieken toe en veroorzaakte regelmatig flinke ruzies. Maar opeens, dat voorjaar, leek Pim milder te worden, zelfs een beetje aan de tamme kant.

Eerst dachten wij dat het kwam doordat hij zo vaak alleen thuis was, want Pim mocht nooit mee als zijn huisgenoten (mensen en blafbeesten) naar de camping gingen. Wij hadden het idee dat Pim een beetje aan het verpieteren was....

Pim meldde zich die zomer steeds vaker bij het Poezenloket, en als mevrouw Troy en Japekop er even niet waren, mocht hij van mevrouw K. aan de binnenkant van de vensterbank komen zitten. Wij hadden daar zelfs op een gegeven moment een zacht kleedje voor hem neergelegd.
Later, veel later, na de zomervakantie, sprak K. met het mens van Pim. Was Pim wel in orde? Hij werd zo mager en gedroeg zich steeds meer als een bejaarde kat terwijl hij nog niet eens 5 jaar oud was!
Wel, vertelde zijn mens, Pim werd wel vaker erg mager in de zomer.

Hadden we maar beter naar ons gevoel geluisterd, want Pim was inderdaad ziek, erg ziek zelfs. In de herfst, toen hij zich begon te verstoppen op donkere plekjes, bleek bij een bezoek aan de dierenarts dat een ontsteking in zijn bek ook zijn nieren had aangetast, en eigenlijk had hij geen kans meer; de infectie had te lang gewoekerd. Zijn mens probeerde nog van alles met medicijnen en speciaal voer, maar Pim zelf had het opgegeven en stopte definitief met eten.
Na een zomer waarin Pim steeds vaker het gezelschap van K. had opgezocht, een lieve, aanhankelijke, vaste gast was geworden van de redactie, moesten wij met zeer veel pijn in het hart afscheid van hem nemen. Gelukkig hebben wij nog heel veel mooie foto's van Pimmetje...

Wordt vervolgd.

Cera had mazzel

Cera is vanochtend het dunne laagje ijs op onze grote drinkbak gaan inspecteren. Dat had zij natuurlijk ook gewoon vanaf de straat kunnen doen maar ze was zo eigenwijs op er met haar volle gewicht (kilo of 5.5?) op te gaan staan. Mevrouw K. schoot gelijk in de stress omdat zij visioenen kreeg van een onder het ijs verdwijnend topmodel; je weet immers maar nooit. Gelukkig was de fotograaf snel met het maken van een foto, net voordat K. de domme meid sommeerde van het ijs te komen.

Voor de zekerheid heeft K. vervolgens het ijs kapot geslagen, en zodoende kwam zij erachter dat het inderdaad een groot geluk was dat Cera er niet was doorgezakt.
Tot zover dit belangrijke nieuws.

Terug in de tijd (1)

Iwan hadden wij in het voorjaar van 2008 al diverse keren ontmoet, en toen wij te weten waren gekomen waar hij woonde en een foto van hem in de brievenbus van zijn huis hadden gedaan (met afzender van onze redactie), werden we door mevrouw Ina uitgenodigd om kennis te komen maken met de huisgenootjes van Iwan. Graag ging mevrouw Katblad op de uitnodiging in, en zo ontmoetten wij Caja, toen nog superjong en met halsbandje.

Iwan woonde in die tijd samen met twee dameshaarfabrieken: (Caja en Lotje) en Zorro, die eigenlijk Boris heette en zomaar op een dag verdween en nooit meer terug werd gezien...
De baas van het huis (Iwan dus) liet zich tijdens ons bezoek niet zien. Hij had in die tijd trouwens al zijn kiezen nog, was ook nog een stuk zwaarder en ging regelmatig een aardig eindje van huis, op avontuur dus.
Ja, vijf jaar geleden heh? We bedoelen maar....

Ook Lotje was toen nog een zeer jonge dame, en tevens wat aan de schichtige kant. Ze wilde best wel heel even po(e)seren op het klimkrabding, maar vond verder het bezoek van mevrouw K. niet bepaald een succes. Zij is niet heel erg veel veranderd wat het ontvangen van "vreemd" bezoek betreft.... Iwan was die dag op sjouw geweest, was wel aanwezig (na kletsnat binnen te zijn gekomen) maar trok zich direct terug omdat hij niet graag met een natte, plukkerige vacht op de foto wilde. Toen al was hij toeschietelijker buiten, in de Hoftuin, dan binnen in zijn eigen huis.

Deze mooie haarfabriek kwamen wij vaak tegen in de Kruidentuin, waaraan zij woonde. Jaya was haar naam. Ze had nog slechts 1 oog maar dat weerhield haar er niet van om haar tuin zorgvuldig te bewaken en indringers te weren.
Wij vonden haar dikwijls genietend van het zonnetje, zittend met haar achterste in de Nepeta of op het pad voor haar huis.
Halfzwerver Bolle Wangen was een groot bewonderaar van Jaya, maar zij moest echter niets van hem hebben...

Myo, de huidige partijleider van Hof is Vol, was toen nog een heel verlegen jochie. Hij woonde nog niet zo lang in de Hoftuin en was niet gewend aan vreemde mensen. Wij zagen hem dan ook niet veel, en als we hem eindelijk een keer tegenkwamen kroop hij weg. Zoals hier, achter de Hortensia.
Nu moeten wij er wel bij vertellen dat in die tijd Rooie Gijs nog de baas was in het Hof, en Gijs was niet voor de poes en zeker niet vóór Myo. Over Rooie Gijs gaan we het natuurlijk ook nog hebben.

Dit is dhr. Troy, geen familie van onze Tokkie Troy.
Hij woonde een eindje verderop in de Katbladstraat, samen met Fleur.
Troy kwam nooit buiten (behalve op het plaatsje achter het huis) en raakte een beetje gefrustreerd door het zien van haarfabrieken die wel op straat mochten. Tenslotte ging zich dat uiten in agressieve buien waarbij hij het aan de stok kreeg met zijn huisgenote. Nadat de ramen aan de straatkant werden geblindeerd, werd Troy wat rustiger. De twee haarfabrieken verhuisden alweer een tijdje geleden, maar vorig jaar hoorden wij dat Fleur helaas inmiddels is overleden.

Hier is ie dan, de oprichter van de partij Hof is Vol en de eerste partijleider van die club.
Rooie Gijs woonde eerst in Iwan's straat maar verhuisde naar het Hof omdat hij daar strategisch gezien beter af was.
Vanaf het bankje voor zijn nieuwe huis kon hij de hele tuin overzien, en wanneer hij een illegaal in het oog kreeg werd de onfortuinlijke, arme sloeber zonder pardon en hardpotig door de Rooie uitgezet. Hij werd een goede leermeester voor Panda en Harremans, en later dus ook voor Myo. Doch Gijs heeft nooit echte vrienden gemaakt; hij was daar te chagrijnig voor en had helaas teveel boosheid in zich.

Wordt vervolgd!

Geweren terug in de kast!

Lezeres Jacq stuurde ons deze link:

http://www.dierennieuws.nl/nieuws/verwilderde-katten-op-schiermonnikoog-voorlopig-niet-afgeschoten

Hopelijk blijven de jachtgeweren definitief in de kast!

Terug in de tijd!

Omdat het Leidsch Katblad binnenkort (28 februari) 5 jaar bestaat, leek het mevrouw Katblad een goed moment om even terug in de tijd te gaan en u wat foto's van de start van het Katblad te laten zien. Helaas hebben wij niet meer de allereerste foto's... Nee, want K. wist nog niet veel af van het digitaal bloggebeuren, plaatste haar foto's in vol formaat (dus niet verkleind), zodat later opeens, geheel onverwacht, Google aangaf dat zij haar GB-tjes had opgebruikt en dat haar Picasa-archief vol zat. Zij heeft toen om plek te maken voor de toekomst een aantal foto's verwijderd, en kwam er later pas, toen het al te laat was, achter dat het ook anders kon, namelijk met foto's op webformaat. Ondertussen heeft ze bij Picasa (Google) voor de zekerheid extra GB's "gekocht", om er zeker van te zijn dat het Katblad nog een paar jaar vooruit kan.
Jammer dat we dus die eerste maanden niet meer in beeld hebben, maar vanaf juli 2008 hebben wij de foto's  met verhaaltjes nog wel.
Onze fans die vanaf het begin ons Katblad hebben gevolgd, hebben vast wel opgemerkt dat de stijl van schrijven ietwat veranderd is in de loop der tijd. Mevrouw K. is wat ouder en wijzer geworden en vooral een stuk brutaler (en zelfs een tikje ordinair, zo nu en dan). Maar zo gaan die dingen nu eenmaal; niets blijft hetzelfde, alles en iedereen verandert.
Wij gaan dus terug in de tijd, bekijken de eerste beschikbare foto's van het LKB, voorzien van nieuw commentaar.
En nee, wij gaan het 5-jarig bestaan van het LKB niet uitgebreid vieren. Reeds in het het eerste jaar van ons bestaan als LKB organiseerden we al een inzamelingsactie voor het dierenasiel, en elk jaar daarna verzonnen wij weer nieuwe acties. Dit voorjaar slaan we dus even over, niet alleen vanwege de crisis maar ook omdat we vorig jaar dubbel hard gewerkt hebben om geld in te zamelen voor het goede doel, en voor twee jaar twee adoptiehokken in het asiel (Stevenshof, Leiden) hebben weten te realiseren. En mevrouw K. wil eigenlijk vooral gewoon over de haarfabrieken schrijven en ze fotograferen; het inzamelen van geld voor arme sloebers is mooi, doet zij er graag bij, maar ook K. wordt een jaartje ouder en moet haar energie verdelen. Vandaar dus. Wat we later in het jaar nog gaan doen is overigens nog niet zeker, in elk geval heeft K. weer genoeg spullen voor een nieuwe zolderverkoop, dus wie weet!
Morgen kunt u het eerste deel van een terugblik (vanaf juli 2008) verwachten. Onze haarfabrieken waren toen dus nog 5 jaar jonger, mevrouw Tokkie Troy had nog geen Katzheimer, Japekoppie woog toen nog bijna 6 kilo en Cera woonde aan de overkant van de straat en was broodmager. De Boez en Oscar bestonden nog niet, maar Pim bijvoorbeeld was er nog wel, evenals Rooie Gijs (oprichter en partijleider van Hof is Vol) en Storm, de SvdB (Schrik van de Buurt), en vele anderen.
We hopen dat u het leuk vindt om met ons terug in de tijd te gaan. Morgen de eerste aflevering over de haarfabrieken in de Katbladbuurt van 5 jaar geleden!

Romance? (2)

Op een paar meter afstand van Mickie begon Oscar met een takje te spelen. Misschien was het u op de foto's in deel 1 van dit verhaal al opgevallen dat de Hoftuin flink onder (mensen)handen is genomen? Wel, na het snoeien van de vlinderstruik waren er wat takjes op het pad achter gebleven, Oscar had er één gevonden en deed Mickie voor hoe leuk je daarmee kunt goochelen.

En Mickie vond dit zo spannend dat ze langzaam naderbij was gekomen, tot ze ontzettend schattig naast de sneeuwklokjes lag te po(e)seren. Dit was nu precies waar K. op gehoopt en gewacht had.

Oscar sloofde zich zo uit dat Mickie helemaal vergeten was dat er een mens naast Oscar stond; ze zag K. niet eens meer, alleen maar de Os met zijn takje.

Maar K. moest natuurlijk wel heel stil blijven staan en niet van positie veranderen, heh? Nee, zij bewoog alleen de camera heen en weer om dit moment ten volle te kunnen benutten...

Gelukkig werkte Oscar erg goed mee. Hij bleef aan het goochelen totdat hij zich op een zeker moment bijna verslikte in een stukje tak en daardoor een beetje van zijn waardigheid verloor.

Mickie had echter niets in de gaten, waarschijnlijk dacht zij dat de proestpartij van Oscar ook bij de show hoorde.
(Speciaal voor Dennis, het mens van het kleine Mickje, deze foto ook nog even mooi groot!)
Lekker ding heh, dat Mickeltje? Ja, Oscar heeft een zeer goede smaak!

Nadat Oscar bijna gestikt was in een fliebertje van de vlinderstruik, moest hij even bijkomen en ging daartoe op het muurtje zitten. Micky wilde hem vast komen bedanken voor zijn optreden, kwam daarom naar hem toe lopen, maar halverwege keerde ze resoluut om. Ze had namelijk Cera in de gaten gekregen en haar boze blikken ontmoet.

Cera zat nog steeds op het tafeltje heel narrig te kijken, en we kunnen ons heel goed voorstellen dat je dan als jong ding liever niet teveel risico's neemt en dus op flinke afstand wilt blijven van zo'n jaloerse tang.

Wel, Oscar had zijn best gedaan maar Mickie had opeens haar interesse in hem verloren. Wij denken eigenlijk dat zij toe was aan nieuwe uitdagingen en ontdekkingen, en daarom was het beter dat mevrouw K. de tuin verliet en Cera meenam.

Zo gezegd zo gedaan, en het was Oscar's eigen keuze om eveneens de Hoftuin te verlaten.
Wel, de Os kan natuurlijk altijd in zijn vrije tijd (waar hij best een hoop van heeft) terug naar de tuin gaan om de kennismaking met het mooie meisje voort te zetten. En wij kijken natuurlijk zeer uit naar een mooie zomer met heel veel Mickie in de Hoftuin!

Later heeft mevrouw K. Cera nog gewaarschuwd: teveel van die boze blikken en zij zou haar functie als ons topmodel kunnen verliezen; wij durven te wedden dat Mickie binnenkort staat te trappelen om haar op te volgen. Tsjongejonge, wat een jaloers kreng is die Cera toch, heh? Nou en of.

Nieuwe romance in Katbladbuurt? (1)

Het is erg handig dat mevrouw Katblad vanaf de redactie de Poort naar de Hoftuin kan zien, en er zelfs ook een beetje door kan kijken. Want zo ziet zij  wanneer er eventueel iets op haarfabriekgebied aan de hand is in de tuin.
Deze keer zag zij dus Charli al wat langere tijd op dezelfde plek zitten, en omdat hij dat normaal gesproken nooit zal doen pakte mevrouw K. de camera en ging erop af. Oscar ging natuurlijk mee want hij is niet voor niets onze topreporter, heh? Juist.
Wel, onderop de bovenstaande foto ziet u Oscar (die vooruit was gelopen), rechtsboven zit Charli nog steeds te zitten, en als u zijn blik volgt ziet u misschien ook wat hem zo boeide. Nee? Dan zoomen we even voor u in.

Onze trouwste lezers zullen haar vast herkennen: kleine Mickie, huisgenote van Myo, de partijleider van Hof is Vol.
Wel, voor Mickie kan het Hof niet vol genoeg zijn, dat zouden wij snel gaan ondervinden.
(En mocht iemand zich afvragen waar Myo was: hij bleef buiten beeld, lag misschien wel ergens te pitten.)

Oscar (onder) wilde uiteraard direct onderzoeken wat er allemaal aan de knikker was in deze tuin en stapte op Charli af voor een diepte-interview, doch Charl wierp hem dusdanig vijandige blikken toe dat Os zijn plan maar voor zijn eigen veiligheid niet doorzette.
Dat hoefde ook niet want voor K. was het klip en klaar dat Charl al zijn aandacht nodig had om het mooie, jonge dametje goed te bestuderen. En daarbij kon hij uiteraard beslist geen bemoeienis velen. Maar Charl had dus vette pech vandaag.

Mickie, die eerst erg geschrokken was van de komst van een vreemd mens, vergat K. al gauw toen zij Oscar in het oog kreeg. Tsjonge, dat was een flinkerd, heh? En zo stoer ook! Ja, deze kanjer wilde ze wel van wat dichterbij bekijken!

Charli jaloers? Welnee, natuurlijk niet! Maar hij schuifelde ondertussen wel in de richting van de Poort met de bedoeling zich terug te trekken.
Oscar had vanaf dat moment alleen nog maar oog voor de schone Mickie. Ja, want zo'n lekker ding had hij al in tijden niet meer gezien! Op slag was hij reporter af en zag of hoorde hij mevrouw K. niet meer.

Mickie werd erg onzeker van de starende blikken van de grote Os en wist niet meer goed wat te doen.
Zou ze teruggaan naar een veiliger omgeving, bijvoorbeeld in de buurt van haar luikje? Of was haar nieuwsgierigheid naar Oscar toch te groot?
Mevrouw K. nam weer wat meer afstand en wachtte rustig af. Natuurlijk wilde zij graag een paar mooie, grote portretten van Mickie maken, maar ze wilde de kleine meid ook niet afschrikken. Dat betekende dat K. heel rustig haar positie moest kiezen, want al te opdringerig gedrag zou zeker niet de gewenste resultaten opleveren.

Mickie kwam wel dicht in de buurt van haar voordeur maar ging gelukkig niet door het luik naar binnen. Nee, ze had zich weer omgedraaid en keek opnieuw in de richting van Oscar. Charli was ondertussen uit de tuin verdwenen; hij voelde zich waarschijnlijk overbodig geworden en had bedacht dat hij wel wat beters te doen had.

Ondertussen had Cera zich ook in de tuin gemeld. Erg stoer van haar want ze had de tuin niet kunnen controleren op de aanwezigheid van leden van Hof is Vol. Nee, ze voelde direct aan dat hier iets bijzonders aan de hand was en wilde daar graag meer over weten. Wij hadden trouwens al snel de indruk dat wat zij zag, haar allerminst beviel.

Oscar was namelijk op weg naar Mickie. Stapje voor stapje kwam hij dichterbij om het jonge meisje niet af te schrikken, en inderdaad, Mickie bleef afwachtend zitten en ging er niet alsnog vandoor.
Wel, natuurlijk was K. erg benieuwd of het hier tot een zogenaamd neus/neuscontact zou komen, maar geduld is een schone zaak, dat wist zij ook wel.

Ja hoor, daar had je het al: Cera had de situatie nu volledig door en was jaloers op een tafeltje gaan zitten. Zijzelf had niet de minste behoefte om kennis te gaan maken met dat nieuwe mokkel, en we konden van haar snuit aflezen dat ze hoopte dat er iets mis zou gaan, dat er een meppartij zou gaan plaatsvinden tussen Oscar en Mickie, dat de kennismaking zou uitlopen op een drama en zij de Os weer helemaal voor zichzelf zou hebben.
Wel, het betreffende mokkeltje had in elk geval geen ruzie in gedachten en de Os was begonnen met een kleine one-cat-show! En daardoor kreeg hij de volle aandacht van Mickie!

Helaas kunnen wij u pas in een volgend bericht vertellen hoe die show van Oscar eruit zag en wat er verder nog gebeurde, want als wij nu verder gaan met het toevoegen van nog meer foto's lopen wij de kans dat er plaatjes zomaar wegfloepen wegens overbelasting.
Wij vragen dus uw begrip daarvoor.

Wordt vervolgd!

Het eigenheimereffect

Normaal gesproken gaat de Boez ten tijde van winterweer regelmatig via een Poort en enkele muurtjes naar de achterzijde van het huis (en dus naar ons keukendak) om aldaar de nodige inspecties uit te voeren en vooral ruzie te maken met achterdakbuurkat Luna, tenzij de schuine vlakken te glad zijn door sneeuw of ijzel. Maar niets is meer opwindend dan wanneer het slaapkamerraam weer eens een tijdje open blijft staan en ons kleine rampestampertje niet hoeft om te lopen, en lekker via dat raam eindeloos in en uit kan. Ja, rampestampertje, want het ventje laat ons voortdurend schrikken door zich gelijk een flinke zak eigenheimers (van ruim zwaarder dan de gebruikelijke 5 kilo) te laten neerkomen op onze keukenkoepel. En hij doet dat natuurlijk expres opdat wij niet om het gebonk heen kunnen en weten dat die flinke Boez daar druk bezig is.
Wel, mevrouw Katblad liet de Boez laatst zien dat er ook nog een zijdeur is, dat zij die speciaal voor zijn genoegen en gemak had opengezet en dat het Boezelmannetje daar dus ook gebruik van zou kunnen maken, als het hem misschien eventueel zou schikken. Maar dat schikte hem dus niet, zelfs niet eventueel of misschien. Nee, de Boez koos bewust voor het eigenheimereffect.

Bovendien mopperde hij dat die openstaande deur zijn weg versperde, hij derhalve niet naar een hoger gelegen niveau kon klimmen, terwijl K. toch heel goed wist dat de inspectie van die hogere daken en de nog hoger gelegen daken toch noodzakelijk genoeg was, en bovendien niet alleen in zijn belang maar vooral in dat van ons allen. Dat die K. dat nou niet inzag, heh?
Nee, Boez kon er zo echt niet langs en dus moest de deur weer dicht.
Doch de deur bleef open; daar had K. zo haar redenen voor die te maken hadden met zekere huishoudelijke activiteiten.

Wel, de kleine schattebout bleef een tijdje zeer ontstemd bij de deur ronddraaien en liet op zijn eigen wijze blijken dat hij net zolang rondjes zou blijven lopen en op de koepel zou blijven vallen, totdat wij de weg naar boven voor hem hadden vrijgemaakt.
(Die eigen wijze dus bestaat onder andere uit het mauwen op een dusdanig volume en klagende toon dat het geluid daarvan heel, heel erg lijkt op het dreinen van een zeurend, klein kind. Wie bij ons op bezoek was en de Boez al eens heeft meegemaakt op een zomerse avond met een gesloten kattenluikje, weet precies wat wij bedoelen of hoe dat klinkt.....)

Toen K. tenslotte de deur sloot (om wederom bepaalde logistieke redenen en omdat ie niet op de haak kon wegens het ontbreken daarvan), wilde het monstertje toch wel even zeker weten of wij het misschien niet toevallig in ons hoofd zouden halen om eveneens het raam te sluiten zodat hij straks, na zijn dakinspectie, helemaal zou moeten omlopen.
Dat deden wij dus wel, en daarom zag Boez uiteindelijk maar af van zijn schoorstenenbezoek. Tenminste, wij nemen dat aan want nog geen minuut later zat de schobbejak weer aan de voorkant van ons huis.
Wel, ondertussen maakt mevrouw K. zich natuurlijk wel ernstige zorgen om de staat van haar zolderdak, maar dat is uiteraard haar eigen schuld.

Verhuisd?!

Volgens de buurtgeruchten zijn (reeds voor de winter) Poeki (moeder van Wamy) en haar huisgenoot Kiwi vertrokken uit de Parallelstraat. Waarheen zij zijn verhuisd is ons niet bekend.
Beide haarfabrieken zagen wij niet zo vaak omdat zij vooral op de daken en balkonnetjes bij hun huis toefden.
Hiernaast ziet u Wamy's moeder Poeki. Zij hield regelmatig de Steeg van Storm in de gaten vanaf het dak van de oude Gabber; op straat voelde zij zich minder op haar gemak.

Van Kiwi hebben wij maar enkele foto's kunnen vinden; wij betrapten hem eens toen hij stiekem onder het gordijn door het huis van Anijs verliet.

Uit betrouwbare bron vernamen wij dat Lima om bepaalde redenen zeer blij is met het vertrek van zijn twee achterbuurhaarfabrieken. Lima zou ook graag zien dat Monster verhuisde, maar wij geloven niet dat daar op korte termijn sprake van zal zijn.

Minder gezellig ontbijtje....

Toen wij laatst een keer voor het ontbijt van Igor en Iwan en hun dames mochten zorgen, was Iwan ons achterna gelopen toen wij weer huiswaarts gingen.
Het kan zijn dan hij een klacht wilde indienen over zijn ontbijt of het gedrag van mevrouw Katblad, maar het kan ook zijn dat hij ons was gevolgd uit beleefdheid.
In elk geval hield Oscar de grote Rooie tegen bij de Poort naar de Katbladstraat.

Cera, die ook helemaal mee was gegaan naar Iwan's straat en voor de voordeur samen met Oscar had zitten wachten tot K. weer naar buiten kwam, was inmiddels al de Poort door op weg naar huis, maar Oscar was gelijk met K. opgelopen en had zich voor de Poort neergezet, vastbesloten om Iwan niet door te laten.

Omdat Iwan blijkbaar geen ruzie wilde maken, ging hij over tot het knabbelen aan de eerste, verse grassprietjes van dit seizoen. (Gelukkig heeft hij zijn voortanden nog; zijn kiezen zijn er wegens aanhoudende ontstekingen allemaal uit, naar wij begrepen hebben.)

Igor was helaas niet bij het ontbijt aanwezig geweest. Hij was namelijk al voor dag en dauw naar de Hoftuin gegaan en was daar nog steeds druk aan het rondscharrelen toen K. weer naar huis ging.
De drie dames (Lotje, Caja en Cieniy) waren wel thuis geweest maar toonden zich niet zo tevreden over de ontbijtservice, zij hadden zich namelijk nogal chagrijnig en afwijzend gedragen.
Of het Iegje nog van zijn Gourmet heeft kunnen eten weten we niet, maar daar hebben we ons maar verder geen zorgen over gemaakt.