Vlinders tellen

Omdat het afgelopen weekend nationaal "vlindertellen" was, togen wij met onze vlinderspecialist Oscar naar de Kruidentuin om daar fladderbeestjes te gaan tellen en de soorten te noteren.
(Van één van de bewoners rond de tuin hadden wij vernomen dat Oscar zich kort daarvoor al flink tegoed had gedaan aan een aantal dikke libelles, door de jacht op deze vliegbeestjes bovendien behoorlijk vermoeid was geraakt, dus vonden we het verantwoord hem (de Os) mee te nemen als spotter.)
Mevrouw K. had van tevoren een lijstje gemaakt met daarop de meest voorkomende vlindersoorten, en daarmee hoopte ze het te redden. Os wist wat de bedoeling was (vlinders zoeken maar niet vangen) en ging direct aan de slag.

Cera begreep niet wat de bedoeling was en bleef bij het lijstje zitten, terwijl mevrouw K. en Os aan een rondje speuren begonnen.

Oscar zag het eerst een vlinder. En toen mevrouw K. dezelfde richting uitkeek, zag zij het fladderbeestje ook zitten.

Ach, wat een leukerdje, heh?
Maar stonden er niet twee verschillende soorten witjes op ons lijstje? En welke van die twee was deze dan? Even inzoomen maar, en hopen dat ie zou blijven zitten. Gelukkig maakte Oscar geen aanstalten het beestje te komen onderzoeken. Hij had zijn buik al vol dus.

Nou, zeg het maar!
Vlinders tellen is één ding, de soort bepalen is wat anders als je je daar nooit eerder mee bezig hebt gehouden!



Nu wilden wij graag ook nog een leuk gekleurd soortje vinden, dus bleven rondjes lopen. Helaas was het nogal bewolkt en in tegenstelling tot andere dagen waren er niet veel vlinders te zien in deze Kruidentuin.

En als je naar vlinders zoekt kun je niet tegelijkertijd op langskomende haarfabrieken letten, heh? Nee, en zodoende hadden we te laat in de gaten dat Simba voorbij kwam (of liever sloop).

Eindelijk kwam de zon even door; voor Oscar het moment om de zoektocht te staken en in de schaduw te gaan liggen.

Ondertussen zag mevrouw K. nog een vlinder neerstrijken op de bladeren van de Oost-Indische Kers. Was dit nu één van dezelfde of een ander soort?
Maar het vlindertje hield zijn vleugels stevig tegen elkaar geklemd en dus konden we het niet goed zien.

Snel keken we even waar Cera was gebleven, maar zij zat braaf te wachten tot mevrouw K. klaar was.
En toen we snel weer terugkeken naar de plek waar de vlinder zat, was deze natuurlijk weg.
Nee, vlinders tellen is geen gemakkelijke klus. We zagen er tenslotte vier tegelijk, alle vier wit, maar tot welke soort ze stuk voor stuk behoorden?
Mevrouw K. gaf het na een minuut of 25 maar op want de vlinders werkten niet mee, gingen niet even voor ons zitten op een plek waar we ze goed konden bestuderen.

Op de terugweg naar de redactie kwamen we de Boez nog tegen. Net op weg naar de Kruidentuin en dus als gewoonlijk weer te laat. Hopeloos geval.

Een paar uur later zagen we nog een klein, helder blauw vlindertje bij de Moerbeiboom. Mochten we die nu nog meetellen?
De instructies op de site waren niet zo duidelijk. We hebben onze bevindingen dan tenslotte ook maar niet gemeld. Jammer!

Allesbehalve leuk of lief

We weten niet wat er gebeurde, maar aan het gedrag van onze haarfabrieken te merken was er wel degelijk iets voorgevallen.
Was er een blafbeest langsgeweest? Een groen gemeentekarretje misschien? Een nieuwe SvdB (Schrik van de Buurt) of een gemene pestkop?
In elk geval leek de Boez behoorlijk overstuur en Oscar was met grote haast het huis in gevlucht.
Mevrouw K. speurde de straat af maar zag niets bijzonders.

Japekoppie was naar buiten gekomen en deed hetzelfde, maar ook hij kon niets verontrustends ontdekken.
Mevrouw K. wilde net weer met Japekop naar binnen gaan toen er plots een krijsende meeuw over het dak kwam aanvliegen. Hij maakte een duikvlucht en zeilde al schreeuwend vlak over haar hoofd heen. In zijn kielzog kwamen nog een stuk of vijf van die schreeuwers, en allemaal vlogen ze vlak over onze pergola naar de daken aan de overkant.
Ja, dat was even flink schrikken; de Boez kromp in elkaar en Japekoppie eveneens.
Toen bedacht mevrouw K. dat er vrijdagochtend een totaal uiteengereten vuilniszak op straat had gelegen. De inhoud ervan lag over zo'n dertig meter verspreid en een grote groep meeuwen had aan de overkant op een dak zitten schelden en pikken naar elkaar. Blijkbaar hadden zij al het eetbare al tussen de vuilnis uitgevist. Eén zo'n zak met allerlei "lekkers" maakt dat de krijsers elke dag weer terugkomen om te kijken of er nog meer te halen valt. Ze gedragen zich erg agressief, die meeuwen. Nee, ze zijn allesbehalve leuk of lief...

Gewoon de natuur

Boez:
Kun je even helpen, mevrouw K.? Er zit namelijk een plukje nagelkruid in mijn vacht en ik kan er zelf net niet bij. Erg irritant inderdaad want ik voel het erg duidelijk zitten.
Niet te hard trekken alsjeblieft, heh?

Ja, het meeste is er nu uit, dank je wel.
Wat ik ga doen?
Nou, terug natuurlijk! Ja, naar dezelfde plek tussen het kruid met nageltjes. Je vraagt waarom?
Wel, omdat het daar gewoon leuk is, dat weet toch iedereen?
Ja, we zitten hier allemaal. Met de jongens inderdaad. Os kruipt hier ook steeds rond, en Lima, en Wamy, en Myo is zelfs ook al een paar keer geweest. Geen meiden, nee.
Wij zouden zo het nagelkruid door de buurt verspreiden? Het komt ook al op in de Hoftuin? Nou en? Dat is toch gewoon de natuur? Nou dan!

Zomaar een foto: Deur moet en zal open!

Controle-bezoek (?)

Afgelopen week is pleegmoeder Wilma (van Wilma's opvang) een kijkje komen nemen in Leiden om te controleren of haar voormalige pleegkits die nu in de Katbladbuurt wonen wel goed verzorgd worden. En om natuurlijk de redactie van het LKB met een bezoekje te vereren.
Wel, voor Wilma is het best bijzonder dat er 4 door haar grootgebrachte en gesocialiseerde haarfabrieken zo dicht bij elkaar wonen. (Om uw geheugen even op te frissen, wij bedoelen natuurlijk: De Boez, Igor, Gizmo en sinds kort Mickie.) Het werd een drukke dag voor Wilma, en mevrouw K. ging even mee toen zij op bezoek bij Mickie ging om een paar foto's te maken.

Nadat wij Myo uitgebreid geprezen en geaaid hadden, ging de partijleider van Hof is Vol toch maar liever naar buiten. Hij liet op de salontafel (waar hij de aaien overigens met graagte in ontvangst had genomen) een minuscuul plasje (een paar druppels maar) achter. En wij waren ervan overtuigd dat hij niet eens had gemerkt dat hij wat had laten lopen. Dat geeft dus te denken...
Toen Myo naar buiten was gegaan was alle aandacht voor de kleine Mick. Met de stok met beestje wist zij wel raad!

Het was bijna onmogelijk om een paar fatsoenlijke foto's van Mickje te maken, want zij vloog constant in de hoogste versnelling voor onze lens langs. U kent dat wel: van hoog naar laag (langs de rugleuning van een stoel) en van links naar rechts. Toen zij op een gegeven moment heel even wat rustiger aan deed en op de eettafel lag, konden wij eindelijk een paar foto's maken waarop zij herkenbaar in beeld is (in plaats van een kleurige veeg).
Wel, omdat Wilma en mens Dennis nog wat opvoedkundige zaken (of iets dergelijks) te bespreken hadden, ging mevrouw K. maar weer eens wat verderop.

Eigenlijk met de bedoeling om Myo in de tuin te interviewen over hoe het nu verder moet met zijn partij en partijleiderschap, maar de grote haarfabriek had net bedacht dat hij weer naar binnen wilde dus het interview ging helaas niet door en houdt u van ons tegoed.

Later bezocht Wilma ook nog Igor, doch van een ontmoeting met Gizmo is het niet meer gekomen omdat de Miss het blijkbaar erg druk had met andere dingen; ze vertikte het zich te laten zien.
Gelukkig kan Wilma via ons Katblad regelmatig de belevenissen van haar 4 katblad-pleegkits volgen, dus zo'n grote ramp was dat nu ook weer niet.

Drie is teveel

Japekop gaf aan dat hij wel even met mevrouw K. een kleine wandeling wilde maken, en dus ging het mens met hem naar de Kruidentuin. Mevrouw T. Troy (Japekop's moeder dus) liep mee omdat ze op dat moment niks beters te doen had en zich bovendien graag bemoeit met van alles en nog wat.
Ze bewaarde wel de nodige afstand, want haar zoon gedraagt zich de laatste tijd steeds brutaler tegen haar. Was het eerst moeder die haar zoon regelmatig sloeg, nu haalt Japekop geregeld uit om zijn moeder op haar plaats te zetten. Erg verwarrend voor mevrouw Katblad, maar dat komt omdat mensen zulk soort dingen niet kunnen snappen.

Siep zat voor haar huis op een stoel en was niet blij met de komst van de twee senioren. Nu is dat niet persoonlijk bedoeld want Siep ziet liever helemaal (en sowieso) geen buurt-haarfabrieken in haar tuin.
Van haar mens vernamen wij dat Siepje een erg moeilijke jeugd heeft gehad en daardoor niet kan omgaan met haar soortgenoten en vreemde mensen. Haar huisgenoot Kaija moet zij echter wel tolereren omdat die nu eenmaal de baas wil zijn en niet van plan is om te verhuizen of medelijden te hebben met Siep met haar jeugdtrauma. Ja, het leven kan soms ontzettend hard zijn, ook voor haarfabrieken dus.

Over Kaija gesproken, die zat op het gemeente-design-bankje een eindje verderop en was ook niet blij met het bezoek. Maar het wegjagen van de ongewenste gasten was geen optie want ze waren met teveel.

De Boez was namelijk ook in de Kruidentuin aanwezig, kwam op het bankje afgelopen en was nummer 3 qua gast. En zoals u wel weet is drie gewoon teveel als je in je eentje bent en al behoorlijk op leeftijd.

Kaija kon niet anders dan iedereen in de gaten houden, behalve dan mevrouw K. want mensen interesseren haar geen moer. Vandaar ook dat we ongestoord deze leuke foto's van haar konden maken.
Bekijk die staart van Kaija goed! Alle kleuren die zij in haar vacht heeft zijn consequent doorgevoerd in Kaija's zwiep-apparaat, en dat staat haar bijzonder mooi. Geen modeontwerper die het beter had kunnen doen! Ach, de natuur is toch zo prachtig...



Wel, mevrouw K. liep met Japekoppie een rondje om het centrum van de tuin maar mevrouw Troy bleef liever wachten op hun terugkomst. Boez ging natuurlijk zijn eigen gang, maar ging tenslotte wel mee terug naar de redactie. Daar moest hij natuurlijk weer een paar snoepies.

Nieuw kussen ongeschikt?

Nadat wij (om verschillende redenen van hygiënische aard) de Schuilhut hebben schoongemaakt en gevuld met een vers kussentje, wordt deze plek gemeden als de pest. Wij staan voor een raadsel.
Bij het uitvegen van de tent werd slechts een stoffer gebruikt (en dus geen schoonmaakmiddelen met afstotende geur) en het kussentje is afkomstig van onze slaapkamer; het lag daar op het logeerbed en diende geen speciaal doel.
Hoewel, het kan wel zo zijn dat mevrouw Troy er tegenaan gelegen heeft. In dat geval zit haar geur eraan, en zou het eventueel kunnen dat andere haarfabrieken denken dat zij niet langer welkom zijn in de hut.
Maar het kan ook zijn dat de langskomende haarfabrieken het kussentje niet lekker vinden liggen omdat het nog niet ingedeukt is, nog te nieuw en niet plat genoeg dus zeg maar.
In elk geval heeft Oscar nog nooit zoveel dagen achtereen de hut niet meer bezocht. Nog gisteravond, toen er een opeens een plensbui losbarstte, verkoos hij onder een wielhuis te kruipen in plaats van de beschutting van zijn favoriete schuilplaats op te zoeken. Wij hebben Oscar over het waarom gevraagd maar hij weigert elk commentaar. Het blijft dus gissen en wij wachten toch nog maar een paar dagen langer af.

Erg gezellig uitje!

Wamy moest zijn herhalingsprik hebben en Gizmo en Sonny Boy gingen mee voor hun APK (Algemene Poezen Keuring). Allemaal in de Katmobiel, inclusief mens MaGiz uiteraard.
Maar voordat we konden vertrekken moest wel Wamy nog even in zijn reisbak, terwijl hij daar duidelijk geen zin in had en daarom via de trap naar boven was gevlucht. Een hoop lezers zullen een dergelijke situatie herkennen, heh? Ja, mevrouw K. ook. Maar goed, na een hoop kunst- en vliegwerk konden we eindelijk op weg. Onder zwaar protest, dat wel, want er klonken onderweg diverse geluidjes uit de mandjes, van een licht gepiep (Gizmo) tot wat zwaardere, klaaglijke keelklanken (geproduceerd door de jongens).

Sonny had er helemaal geen vertrouwen in maar leek vrij kalm. Later zou blijken dat hij zich wel degelijk in zijn reisbak lekker had zitten opwinden en de adrenaline rijkelijk door zijn lijfje stroomde.

Hij mocht in de Katmobiel met zijn kooitje op schoot bij MaGiz, Gizmo en Wamy stonden op de achterbank.
Natuurlijk ging onderweg net een brug open, en op dat moment besloot Gizmo haar mand te verlaten. Ze had één kant van het deurtje los gewerkt en haar kop stak al  buiten de kooi.
Wel, een kleine zwarte Miss onder ons gaspedaal zagen wij niet zo zitten, dus moest MaGiz zich in een bocht wringen om met één arm (tussen de voorstoelen door naar de achterbank) haar koppie terug te duwen en het deurtje op zijn plek te houden, zeg maar. Uiteraard sloeg Gizmo haar pas geveilde nageltjes uit en vloeide er bloed.
De rest van de rit bleef het onrustig wegens het defecte deurtje en dus het moeten "binnenhouden" van de Miss, maar gelukkig zag zij geen kans om echt uit te breken en uiteindelijk arriveerden we zonder brokken bij de dierenartsenpraktijk. Pffffff!

Op de eerste foto ziet u overigens de mandjes in de wachtkamer, foto 2 vertoont Sonny met zijn grote angstogen, op de foto hiernaast ziet u Wamy met idem ogen.
Nee, een vrolijk uitje was het niet want het kon allemaal nog veel erger namelijk. Lees maar verder.

Gizmo liet zich aanvankelijk nog vrij rustig onderzoeken. Wat opviel aan haar was haar wonderschone, propere gebitje, zei de dierenarts. Als er een cijfer voor mooie tandjes uitgedeeld zou worden, zou het zeker een tien zijn!
Tot op dit moment was er dus nog niets aan de hand. Maar lees verder....

Gizmo werd helemaal goedgekeurd en moest alleen nog even op de weegschaal en daarna nog een prikje.

En daar ging het dus fout.
Want de weegschaal stond namelijk naast de mand van Wamy, en toen Giz opeens oog in oog werd gezet met haar huisgenoot brak de pleuris uit. Giz werd furieus en was niet meer te kalmeren. Ja, nu wisten we gelijk waarom ze zulke scherpe tandjes en nageltjes heeft!

De handschoenen moesten er aan te pas komen, en na een hoop gekrijs en gedoe had men de Miss eindelijk zo in de houdgreep dat het prikje gegeven kon worden.
Tjongejonge, wat een misbaar!
Snel de mand maar weer in en dan de volgende patiënt! Dat was Sonny Boy, en die had zich natuurlijk ondertussen nog meer zitten opwinden omdat Giz zo tekeer was gegaan. Jawel, Sonny was behoorlijk opgefokt. Lees maar verder.

Toen zijn mandje was geopend werd hij eerst gekalmeerd door MaGiz. Maar u kunt op de foto zien dat hij al zit te loeren naar een ontsnappingsroute, want Sonny Boy vond de APK niet nodig en houdt al sowieso niet van polonaise aan zijn lijf. Dat zou even later wel overduidelijk blijken ook.
Want?

Tot twee keer toe wist Sonny zich onder drie paar handen uit te wringen en ging hij op zoek naar een plek om zich te verstoppen of een openstaande deur.
Hoe hij van de tafel had kunnen ontsnappen? Wel, gewoon door al de kracht in zijn lijf en zijn tanden en nagels te gebruiken natuurlijk. Als Giz zich al als een wilde had gedragen, Sonny was nog een graadje erger. Daarbij komt dat hij echt beresterk is! Er werd daarom besloten om te proberen hem tenminste zijn prik te geven, want dat was het belangrijkste. Verder onderzoek zat er niet in.

U ziet het: alleen met een grote handdoek en de handschoenen ter bescherming kon Sonny in bedwang worden gehouden. En ondertussen gromde en grauwde en spartelde hij natuurlijk gewoon door. Nee, Sonny zal zich nooit en te nimmer laten kennen,  daar kwamen wij wel achter. Toen hij eenmaal weer terug in zijn mandje was, zat hij vanachter de tralies nog steeds te bijten en grauwen naar MaGiz. En MaGiz? Die sloeg alles met grote verbazing en zweet op het voorhoofd gade.
Ja, erg gezellig dit familie-uitje! Doen we gauw nog eens! Ha!
We waren er echter nog niet want Wamy moest nog de tafel op.

MaGiz sprak haar asielzoekertje met heel veel lieve woordjes toe, en Wamy bleef zo mak als een lammetje. Wat een opluchting! Snel maar even een prikje dan? Ja, want je weet maar nooit.

Al klaar? Ja Wamy, het is al klaar. Jij had een paar weken terug al je APK gehad, weet je nog? Ja, dat wist Wams nog best en daarom was hij ook liever niet meegegaan. Maar als dit alles was viel het nu eigenlijk best wel mee, heh?

Wamy was dus tenminste wel enorm braaf en lief geweest en mocht gelijk weer terug in zijn mandje.
Nu nog even afrekenen en dan snel naar huis.

De terugtocht in de Katmobiel verliep gelukkig zonder ernstige problemen. Dit keer ging de Miss in haar kooitje op schoot opdat haar mens het kapotte deurtje op zijn plek kon houden, en er vloeide geen bloed.
De hele familie werd voor de deur afgezet. Eerst maar even tot rust komen, heh?

Later hoorden we dat dat tot rust komen heel snel was gegaan. De drie haarfabrieken kregen een extra lekker hapje Gourmet en hervatten vervolgens hun dagelijkse bezigheden; Sonny Boy ging een dutje doen en Gizmo en Wamy vertrokken naar buiten voor een wandelingetje of verkenningsrondje. En later op de dag vonden wij de Wams gewoon in onze keuken waar hij bezig was onze brokjes te keuren. Niets meer aan de hand dus. Gelukkig maar.

Zelfvoldaan versus "de pest in"

Cera is niet altijd even lief en aardig; ze heeft regelmatig de pest in zoals op deze foto duidelijk te zien is.
Wat was namelijk het geval?
Iemand anders was op haar bankje (aan de overkant van de redactie) aan het klooien en zooien terwijl zij daar had willen gaan zitten...

En die andere haarfabriek was dus Charli, onze buurkat, zoon van mevrouw Troy en broer van Japekoppie.
Nu hadden wij zo de indruk dat Charl heel goed wist dat Cera op het wielhuis vlakbij zat te wachten totdat hij eindelijk eens zou oprotten, en dat hij juist daarom daar bleef rondhangen. Doch toen wij Charl daaromtrent aan de tand voelden, deed hij alsof zijn neus bloedde en zette daarbij zijn zielige, onschuldige, maar ook toch wel brutale ogen op.
Wel, ook nadat wij vertrokken waren bleef Charl nog een hele tijd op het bankje zitten en hangen terwijl Cera vergeefs wachtte op zijn vertrek. Tenslotte gaf ze het maar op en verdween in de richting van de Kruidentuin. En toen Charl in de gaten had dat Cera was vertrokken, sprong hij van het bankje en wandelde erg kalm en zelfvoldaan weg.

Toneel of Cabaret?

Wamy komt zeer regelmatig bij de redactie langs; wij hebben zelfs het vermoeden dat hij vaak, na zijn ontbijt, als eerste doel heeft een kijkje te gaan nemen bij het LKB.
En terwijl hij zijn buikje dus pas nog volgegeten had, doet hij dan evengoed pogingen om onze keuken te controleren op nog wat restantjes Gourmet of brokjes. Nu heeft mevrouw K. helaas de nare gewoonte om direct na haar ontbijt achter de laptop of met haar neus in de krant te duiken, en zodoende heeft zij vanachter haar tafel prima zicht op het stukje straat voor de redactie en kan zij dus Wamy prima zien aankomen of rondscharrelen. En daar Wamy op zijn beurt haar kan zien zitten achter de tafel, doet hij net alsof hij voor de gezelligheid kwam, of helemaal bij toeval zomaar bij de voordeur van de redactie verzeild is geraakt.

Op deze foto's kunt u zien hoe Wamy (ook bij toeval en zomaar) bovenop het paaltje (bij het Poezenloket) terecht is gekomen. En ondanks het geroep van zijn naam en getik tegen het raam, blijft hij strak voor zich uit kijken en doet hij alsof hij geheel en al in beslag genomen wordt door iets wat verderop gebeurt, om vooral maar duidelijk te maken dat hij niet geïnteresseerd is in wat zich op de redactie afspeelt, of eigenlijk in wat daar binnen eventueel nog te halen valt.
Wamy is volgens ons "de Komiek" van de Katbladbuurt en zou eigenlijk bij het toneel moeten gaan. Of het cabaret ja, misschien past hij daar nog wel beter bij! En wellicht zien we hem dan nog wel eens op tv verschijnen, heh? Ja, wie weet...

Slechts aan één kant nat

Op één der afgelopen dagen werd de redactie van het LKB opgeschrikt door een vreselijk geblaas, gegrom en gekrijs. Het kwam van vlak voor onze deur en dus pakte mevrouw K. snel de redactie-camera en liep daarmee naar het raam. Daar zagen wij nog net Myo de straat oversteken en de Poort inlopen. Maar waar gekrijst, gegromd en geblazen wordt, moeten er altijd tenminste twee zijn, heh? Dus speurden wij de omgeving af.

De enig aanwezige was Oscar, en hij lag weggekropen in onze Schuilhut.
U ziet aan zijn snuit dat hij niet blij was, nee, eerder behoorlijk uit zijn humeur.
Voor ons was het nu duidelijk: Myo en Os hadden een confrontatie gehad en Os was op zijn minst diep beledigd.
Wel, mevrouw K. ging weer aan het werk en vergat de ruzie.
Tot Oscar even later door het luikje naar binnen kwam.







Want Os sprong naast mevrouw K. op een stoel, en toen zij hem (zonder te kijken) een aai gaf, voelde ze nattigheid! Bij het inspecteren van de vacht van Os bleek hij echter slechts aan één kant nat te zijn, maar dan wel kletsnat!
Bij controle van de Schuilhut bleek het kussentje waarop Os had gelegen ook behoorlijk nat...

Wij hebben nu de volgende theorie.
Oscar was net aan het drinken uit de grote bak toen Myo hem daarbij kwam storen. Er moet vervolgens een worsteling hebben plaatsgevonden waarbij Os zijwaarts met zijn vacht in het water kwam te hangen (vandaar maar aan één kant nat). Ja, zo moet het gegaan zijn. Of niet?
Mocht u een andere theorie hebben, laat het ons weten! (Hier zijn echter geen prijzen mee te winnen.)

Afgekeurd materiaal? Deel 2

Mevrouw K. is lekker buiten aan het werk; ze noemt het "kuisen van de geveltuin". Hoe dan ook, nu kunnen wij weer even verder neuzen in het zogenaamd afgekeurde materiaal, heh?
Ja, dat stiekeme heeft wel iets!

Zo zo! Manneke Boezelmans is zowaar naar de kade gegaan en staat nu zelfs op de rand! Hij is wel bang want staat met doorgezakte achterlpoten en grote oogjes. Ach, het arme schaap.
Mevrouw K. staat zelf ook op deze foto, maar dan als schaduw. Vandaar zeker dat ze dit plaatje afgekeurd heeft. Jammer, want de Boez staat er verder goed op.

Wel, Oscar liep ook langs de kade, maar dan wel een veilig half metertje van de kant af. En half onder het wielhuis door zodat hij makkelijk bij gevaar eronder kan duiken. Ook geen held dus.
Eens kijken of we Cera nog te zien krijgen, want zij is een echte kade-specialist en haalde dan ook op haar examen Verkennen A voor het vak "Kade-inspectie" een heel hoog cijfer als we ons niet vergissen.

Leuk plaatje maar heeft niks te maken met onze haarfabrieken!
Gauw maar verder.

Jawel, hier zaten we op te wachten: Cera druk aan het inspecteren. Kijk haar eens trots en vastberaden stappen!
Geen idee waarom deze foto nu op de stapel "afgekeurd" terecht is gekomen, of misschien was mevrouw K. wel in de war. Dat zie je namelijk wel meer bij ouwe taarten zoals zij. We hebben hier af en toe met haar te stellen, daar hebt u geen idee van. Maar ja, ze werkt wel hard en dus zien we maar een hoop door de vingers. Afijn.
Wat hebben we nog meer?

Nog één van Cera. Zij staat er weer mooi op maar wij zien de schaduw van mevrouw K. wederom, deze keer in het water. Misschien was ze nog wel niet helemaal wakker, heh?

Ach, de kleine held heeft zich alvast weer teruggetrokken in minder gevaarlijk gebied. Wel aandoenlijk zoals hij daar zo op de anderen staat te wachten. Je zou hem nu haast even willen knuffelen en troosten. Oeps! Dit laatste heeft u niet gelezen; het is een vergissing. Kan de del-knop niet zo snel vinden. Gauw maar door dus.

Zinkend bootje, nou ja! Grappige foto maar hoort dus beslist ook niet in het Katblad thuis. Geen haarfabriek te zien namelijk.

Ah, Os onder wielhuis en Cera zo te zien klaar met haar kade-inspectie. Waardeloze foto en terecht weggelegd.

Dit moet op de terugweg zijn want dit is namelijk Pepper uit de Katbladstraat. Zeker net wakker geworden want is zich aan het uitrekken. En zien we daar ook niet een gaap? Geen planten meer in de vensterbank, dus heeft ze de ruimte. Zouden alle potjes soms inmiddels gesneuveld zijn?

Mooie foto van Pepper, leuk beest. Mens leest de Volkskrant, erg interessant.

Pepper houdt hier blijkbaar Cera in de gaten. En die zit nietsvermoedend met haar snufferd in de plantjes. Ze zou daar toch niet een plekje zoeken om te eh...... heh?

O jee, komt die ouwe taart aan. We moeten zeker naar het plantencentrum want ze heeft net twee vuilniszakken rotzooi afgevoerd.
Gauw afsluiten en volgende keer verder neuzen in de stapel "afgekeurd"!