Weet ik niks meer van

Oscar:
Ik ben met Cera de Nepeta wezen keuren. Ja, die in de Kruidentuin dus, vlakbij de Gevaarlijke Weg.
Het kruid groeit prima en er zitten zelfs al kleine bloemetjes in. Het ruikt ook uitstekend, ja.
We waren allebei heel tevreden over de conditie van het kruid. Wat er daarna gebeurde kan ik me niet zo goed meer herinneren. Nee, weet ik niks meer van.

U heeft deze foto gemaakt? Na onze Nepetakeuring? En die links ben ik en die andere is Cera? Nou, dan zal het wel. Ja, dan zullen we daar wel hebben liggen rollen, al kan ik me daar echt niets meer van herinneren.
Wat ik nog wel weet is dat opeens die hele ploeg de tuin inkwam. Ja, de drie haarfabrieken van MaGiz. En toen werd het hier een zooitje want toen waren we opeens met zijn achten. Maar op de één of andere manier heeft het me niet gestoord. Ja, we hebben best wel leuk gespeeld. Gaat u daar ook nog over schrijven?

Niet genoeg aandacht

Japekoppie:
Wilt u nu eindelijk eens even stilstaan en naar mij luisteren, mevrouw Katblad? U loopt maar met die camera achter die jonge jongens aan en let helemaal niet op mij, en dat terwijl ik uw beste en meest ervaren Verkenner A ben - u heeft niet eens gezien hoe ik de Nepeta heb geïnspecteerd en een fietstas heb gemarkeerd, en verder heb ik de boom met mijn nagels gemarkeerd, ook erg belangrijk ja - dan was er nog iets anders dat van groot belang was en dat ik met u wilde bespreken, maar u loopt maar constant achter die klooiers en zooiers aan en hebt niet eens in de gaten hoeveel belangrijke taken ik al heb afgewerkt - het zou normaal zijn om mij daarvoor eens te bedanken en mijn werk vast te leggen voor het Katblad en de lezers, en bovendien voor het archief opdat men later nog eens kan opzoeken hoe groot mijn aandeel was in allerlei gebeurtenissen en het belang daarvan, van mijn acties dus, heh?

Nu zit ik u al zo'n tijd op de hielen om uw aandacht te trekken en is mijn keel helemaal schor geworden, en u blijft maar rondzwaaien met die camera om die rotventjes en meiden op de kiek te zetten terwijl de beste van het stel (moi dus) u bijna laat struikelen - jammer dat het net niet lukte trouwens - en uw oren laat toeteren en nog ziet u mij niet of u doet alsof, dus u zult wel snappen dat ik behoorlijk de pest in heb, ik bedoel, als ik mijn ei niet kwijt kan en me gefrustreerd ga voelen, wat voor zin heeft het dan nog dat ik meega op deze idiote wandelingen met dat rondspringende grut, ik kan dus voortaan beter thuisblijven en op bed blijven liggen en ......

Wat het belangrijke was dat ik met u wilde bespreken? Dat ben ik ondertussen vergeten.
Maar in elk geval heb ik uw aandacht nu.
En omdat u eindelijk naar mij luistert wil ik gelijk maar van de gelegenheid gebruik maken om nog een klacht in te dienen. Nog één ja.
Het betreft mijn column. We zouden op regelmatige basis een column van mij in het Katblad plaatsten maar lopen nu alweer ruim een week achter.
Nu kunt u wel volhouden dat u het erg druk hebt gehad en nog hebt, maar daar heb ik geen boodschap aan.
U vindt de Kruidentuin geen geschikte plaats om dit te bespreken? U doet dat liever op de redactie?

Ik snap het al. Jawel, u wilt nu liever doorgaan met het fotograferen van dat jonge grut want dat vindt u blijkbaar belangrijker dan een goed gesprek met uw beste Verkenner A en mede-oprichter van het Katblad. Nee, het is me nu helemaal duidelijk hoe de verhoudingen liggen. U vindt mij blijkbaar te oud en niet meer bekwaam genoeg. Niet? Lastig dan, u vindt mij een lastpost. Ook niet?
Wel, ik weet niet meer wat ik moet denken mevrouw K., en het lijkt me het beste dat u mij even aait zodat ik weer wat tot rust kom. Ja, daarna zal ik mijn tuininspectie afmaken, dat beloof ik u. En misschien kunt u vanmiddag een kleine kaasproeverij voor mij organiseren? Worst mag ook ja, maar dan liever niet van dat spul met knoflook dat zo tussen je kiezen blijft zitten. Heeft u trouwens gezien dat Wamy bijna in een boom is verdwenen? Ja, verdwenen inderdaad, vlak achter u. Als u snel bent kunt u misschien nog net een foto maken van zijn staart.

Solidariteit

Japekop, de Boez en Oscar

Natuurlijk moet de stand van zaken in de Hoftuin goed worden bijgehouden door onze reporters, en daarom gingen we er met de hele ploeg heen voor een inspectie.
Jawel, ook in deze tuin is een aantal planten gesneuveld door de winterse periode van droogte en vorst, maar de vele planten die het nog wel doen zijn in korte tijd een flink stuk omhoog geschoten. En in krap twee weken tijd zijn er heel wat kleurige bloemen verschenen!

Japekoppie

Japekoppie zag hem het eerst. Gelukkig zat hij achter het raam en vormde op dit moment geen bedreiging voor onze reporters. Maar de partijleider van Hof is Vol heeft een kattenluik en dus moet hij ook als hij achter het raam zit in de gaten gehouden worden! Niet dat Myo Japekop zou aanvallen, want alhoewel J. geen vechter is en het nooit zal aansturen op een confrontatie, de partijleider heeft een soort van ontzag voor onze Verkenner A en heeft nog nooit de moed gehad onze J. uit te dagen of te meppen.

Cera

Cera echter is als de dood voor Myo, en dat is geen wonder want ze werd al diverse keren door hem gemept.
Het was dat ze nu samen met de ploeg jongens in deze tuin was, anders had ze de moed niet gehad zo diep in de tuin door te dringen en was ze 'm allang gesmeerd.

Myo

Myo stond dus bovenop de rugleuning van de sofa voor het raam te loeren naar onze reporters. We weten uit ervaring dat hij nooit terugschrikt voor een flinke meppartij of uitzetting, maar op dit moment waren er teveel tegelijk en Myo is niet dom.
Bovendien was er nog een haarfabriek in de tuin aanwezig, ook lid van de partij Hof is Vol, en die moest vandaag maar eens het vuile werk opknappen, heh Myo?

Harry

Harremans zat midden in de tuin en keek toe hoe de vier illegalen door zijn tuin liepen te snuffelen. Hij verroerde zich niet, zag het niet zitten om één van de groep lastig te vallen. Vier is teveel namelijk.
Maar hij bleef wel Cera in het oog houden. Het zou namelijk zomaar kunnen dat Cera zich van de anderen zou afzonderen, en dan was zij een makkelijke prooi. Bovendien doet Cera het in haar broek voor Harremans en zoiets moet je als H is V-lid natuurlijk in stand houden.

Cera

En om die reden bleef mevrouw K. in de buurt van Cera. Ons model stond overigens al te mekken omdat zij zich niet op haar gemak voelde met die loerende Harry zo vlakbij.
Wel, we hadden de bloemen tenslotte wel gezien en we konden eventueel later nog wel eens terugkomen, toch? Ja, als die Harry weer zat opgesloten bij zijn broer Panda en Myo op bed lag of bezig was met zijn Happie Happie.
Mevrouw K. gaf het sein tot vertrek en Cera liep met haar mee de Poort uit. De anderen volgden, want waren uiteraard solidair.

Onbeschaamd gedrag

Simba is langs geweest om een fietstas te inspecteren. Hij had er niet veel werk aan.
Wij hadden Simba enkele dagen geleden nog betrapt terwijl hij in ons slaapkamerraam zat te gluren naar mevrouw Troy, die net even een dutje op het logeerbed lag te doen. Natuurlijk ging hij er direct vandoor toen hij door mevrouw Katblad vriendelijk doch dringend werd verzocht om te vertrekken. Gelukkig voor Simba waren onze jongens afwezig en kwam er geen heibel van zijn onbeschaamd gedrag.
Natuurlijk weigerde Simba (foto hierboven) om te kijken toen mevrouw K. tegen het raam tikte; hij liep met afgewende kop verder in de richting van de Kruidentuin. Wij zijn hem niet gevolgd want hadden deze keer andere dingen te doen.

Ollie gooit zijn speelgoed op straat

Het balletje op deze foto is van Ollie. En voor wie het nog niet weet of vergeten is, Ollie is huisgenoot van Charli en daarmee dus ook onze buurkat, maar hij komt nauwelijks buiten omdat hij niet alleen zijn soortgenoten niet kan velen maar ook een hekel heeft aan de mens (behalve zijn eigen mens dus). Bovendien heeft hij last van ernstig overgewicht en pijn in/aan zijn gewrichten, dus redenen te over om de bescherming van zijn huis niet te verlaten. Behalve dan op momenten dat er nog niks of niemand op straat is...
Onze buuf staat namelijk regelmatig erg vroeg op. En met vroeg bedoelen wij het tijdstip (ongeveer) van vlak na zonsopgang. Dan doet zij het luik open en wil Ollie nog wel eens een klein wandelingetje gaan maken. Voorwaarde is natuurlijk dat op dat moment geen enkele andere haarfabriek op straat is te bekennen en er ook geen mensen rondwaren, al helemaal geen mevrouw K. met camera. (Nu staat deze laatste ook wel vroeg op, maar dus niet voor dag en dauw, zeg maar.)
Wel, vanwege zijn overgewicht probeert zijn mens Ollie regelmatig tot enige binnenactiviteiten aan te zetten, in de hoop dat hij daarvan een paar onsjes af zal vallen. Het mens kocht al de duurste speelgoedjes die geheel op eigen kracht door de kamer rollen, huppelen, draaien of anderszins bewegen, maar Ollie elimineert dit speelgoed door zich er bovenop te laten vallen en net zo lang te wachten tot de batterij leeg is en het speeltje een langzame dood is gestorven. Dat "smoren" van zijn speelgoed is eigenlijk de enige beweging die Ollie krijgt, afgezien dan van het heen en weer lopen tussen zijn mand, de voerbakjes en de kattenbak. En hij wil ook zich ook nog wel eens de trap op hijsen, maar dat komt eigenlijk alleen voor als er ongewenst bezoek is (dit geldt voor alle visite) of de poetsmevrouw meent te moeten komen lappen, poetsen en stofzuigen, in noodgevallen dus.

Welnu, het moge duidelijk zijn dat Ollie een gruwelijke hekel heeft aan bewegen, en dat hij alleen vóórdat de wekkers afgaan (en bovendien bij mooi weer) naar buiten gaat om een kleine snuffelronde te doen. En ook dus om speelgoed naar buiten te gooien, om op deze wijze zijn mens duidelijk te maken dat hij geen enkele prijs stelt op binnen-speelactiviteiten in welke vorm dan ook. Zo hebben wij in de loop der jaren al menig balletje of muisje door de brievenbus terug naar binnen gegooid.

Op de foto ziet u trouwens mevrouw Troy voorbijlopen; ze was op weg naar de Kruidentuin om wat Nepeta te scoren en zag het balletje niet liggen (of wilde het niet zien).

In de tuin gekomen was ze vergeten waarom ze toch ook alweer aan deze wandeling was begonnen, maar in het zonnetje zitten soezen vond ze ook niet vervelend. Wij hebben daarop maar een takje Kattenkruid voor haar geplukt en mee naar huis genomen, gewoon voor het geval. Het staat nu in een bekertje water en wij hopen dat er worteltjes aankomen; dat is één keer eerder gelukt, maar toen is het takje gestolen voordat wij het in de aarde hadden kunnen zetten.

Spijbelaar duikt toch nog op

Omdat de Boez alweer een tijdje zoek was en hij niet wenste te reageren op ons geroep, gingen wij hem maar eens zoeken. En met wij bedoelen we dus de hele reportersclub, inclusief de oudjes.
Op weg naar de Kruidentuin had Japekoppie het ventje al snel gevonden. Tenminste, zo leek het. De Boez zat achter deze Poortdeur; J. was er zeker van. Maar mevrouw K. twijfelde nog. Waarom zou Boez zich daar verstopt houden? Had hij soms geen zin om mee op reportage te gaan? Spijbelde hij liever?

We vroegen J. bij de deur weg te gaan en hielden ons muisstil. En ja hoor, daar verscheen een wit snuitje.
Maar er wonen wel meer haarfabrieken met witte snuitjes in onze buurt, heh? En of dit nu echt de Boez was kon mevrouw K. niet met zekerheid vaststellen.
Het snuitje trok zich weer terug en liet zich niet meer zien.

Zelf konde fotograaf niet onder de deur doorkijken, maar wel konden we met de camera een foto nemen onder de deur door.
Wel, dit leek toch wel verdomd veel op onze Boez! Maar nog wisten we het niet helemaal zeker.
Een tweede foto dan maar met de lens iets meer naar links gedraaid?

Nu was er geen twijfel meer mogelijk: dit was onze kleine schooier. Hij probeerde zich nog te verstoppen achter een steen, maar dan lukte hem niet helemaal.
Wat een zegen toch, die digitale camera's. Je drukt af en kunt gelijk het resultaat controleren. Geen gedonder meer met rolletjes, wegbrengen naar de winkel en dan een week wachten. Hoewel het natuurlijk wel altijd erg spannend was om het pakje op te halen en dan zo'n hele stapel door te kijken.
Maar goed, de Boez had dus duidelijk geen zin om tevoorschijn te komen en we gingen ook geen moeite meer doen hem over te halen.

We vertrokken naar de Kruidentuin en wilden de Boez in zijn sop gaar laten koken. Maar toen we nog even omkeken zagen we hoe het loedertje toch onder de deur door naar buiten kwam, de straat op.
Een rare haarfabriek die Boez; hij ging nog mee naar de Kruidentuin ook, waar het trouwens heel druk en gezellig werd.
Maar daarover later meer.

Nieuwe huisgenoot moeder Wamy?

Laatst zagen wij bij onze drinkbak een vreemde haarfabriek rondscharrelen. Natuurlijk rende de fotograag direct naar buiten om een plaatje te maken van de vreemdeling, maar deze had geen zin om zich te laten vereeuwigen en schoot razendsnel de Steeg van Storm in en door. Op het moment dat mevrouw K. bij de ingang van de Steeg was, liep de vreemde al bijna de Parallelstraat in.

Toen mevrouw K. hem toeriep dat hij niet bang hoefde te zijn en daarbij ook nog lokkende geluidjes maakte, keerde de vreemde om. We vonden dat hij (zo uit de verte) erg op Japekoppie leek, vooral dan vanwege dat witte snuitje natuurlijk want de rest van zijn vachtje konden niet of nauwelijks bekijken.

De vreemde kwam niet naar ons toe; waarom zou hij, heh?
Nee, hij stopte vlakbij de klimplant en keek omhoog. Toen begon ons iets de dagen. Had het ex-mens van de Wams niet een paar maanden geleden een nieuwe jonge kat in huis genomen (als gezelschap voor de moeder van Wamy)?
Dan zou het niet zo gek zijn als dit ventje langs de plant omhoog wilde, want waarschijnlijk was hij hier ook naar beneden afgedaald.

Jawel, want nu stond de vreemde te kijken hoe hij weer terug naar boven kon komen.
Op deze manier is Wamy destijds aan het rondzwerven gegaan: door het slaapkamerraam naar buiten, op de één of andere manier van het dak af gekomen en niet meer terug kunnen. Maar toen was deze klimplant nog niet zo stevig als nu, en zoals u weet heeft Wamy destijds erg zijn best gedaan om overal waar hij kon brokjes te stelen totdat hij 's avonds weer door zijn ex-mens werd binnengelaten (door de voordeur). Wij weten niet of dit exemplaar in staat is hetzelfde te doen; hij lijkt ons erg verlegen en bang.

Vandaar dus dat mevrouw K. besloot om Cera (die graag kennis wilde gaan maken met de kleine vreemde) terug te roepen. Het ventje moet eerst in alle rust leren hoe hij via de klimplant naar huis terug kan komen, anders krijgen we misschien een tweede Wamy! Grappig is trouwens dat ook deze haarfabriek een wit puntje aan zijn staart heeft, net als de Wams. Mevrouw K. is van plan om binnenkort even op huisbezoek te gaan om wat meer over deze vreemde aan de weet te komen. Uiteraard zult u daarover t.z.t. in dit Katblad kunnen lezen.

Inspiratie

“
	Het ware geluk kost weinig; als het duur is, is het niet van een goed soort.
	-- auteur onbekend

Maak er vandaag weer een mooie dag van!

Wielhuis Os enige tijd bezet

Hierbij berichten wij u dat Os' wielhuis korte tijd bezet is geweest door Wamy (ook wel bekend als de Wams).
Wams kreeg het vehikel opeens in de gaten en sprong pardoes in de achterbak. Daarna klom hij via een wiel op het dak (zie foto).

Eenmaal op dat dak ontdekte Wams al snel de drinkbak (gevuld met overheerlijk regenwater). Wij hoorden hem helemaal aan de overkant van de straat slurpen.

Toen Oscar had ontdekt dat Wamy van zijn water van zijn wielhuis stond te lebberen, klom hij eveneens op het voertuig om Wamy duidelijk te maken dat hij op verboden terrein was. Wamy trok zich daar echter niets van aan en weigerde te vertrekken.

Er kwam echter geen ruzie van. Oscar ging uiteindelijk mokkend terug naar de redactie en de Wams rommelde nog wat in de achterbak, maar toen vertrok ook hij.
Tot zover dit belangrijke nieuws.

De baggerfoto's van de Hoofdredacteur

De Hoofdredacteur is nog behoorlijk onder de indruk van alle belevenissen met de haarfabrieken op straat, en heeft daarom een paar dagen vrij genomen. Dat betekent dat mevrouw K. nu de reportage moet afmaken. Ze vond een papier met de nummers van de foto's voor het tweede deel van het verhaal en zal kijken of ze er nog wat van kan maken.

Nadat Harry Cera te grazen had genomen (we zagen het vechtende stel eerst onder een wielhuis duiken en vervolgens de Katbladstraat in verdwijnen), wist de Hoofdredacteur niet goed wat vervolgens te doen. Waar was Cera gebleven? Was ze gewond? En Harremans, waar zat die gemene boef? We gingen eerst terug naar de redactie maar zagen Cera daar nergens. Ook zat ze niet verstopt onder een wielhuis voor de deur. De Hoofdredacteur wilde toen opgeven, het verhaal abrupt laten eindigen, maar mevrouw K. zei dat dat toch echt niet zomaar kon. De lezers moesten weten wat er mogelijk verder was gebeurd, en wijzelf trouwens ook. Nee, geen koffie of iets dergelijks gaan drinken maar de reportage afmaken. (Luie donder!)
Zo kwam het dat we samen met de Hoofdredacteur ook nog een kijkje in de Hoftuin gingen nemen. Dat hadden we dus beter niet kunnen doen...
In de tuin zagen we Harremans voor zijn huis zitten. Alsof er helemaal niets was voorgevallen, doch wij wisten wel beter. We vroegen Harry wat hij met Cera had gedaan maar natuurlijk hield hij zijn kaken stijf op elkaar.
Nu maar eens kijken wat de volgende foto's van de Hoofdredacteur voorstellen.

Ah, Panda. Die was dus ook in de tuin. Hij lag op de trap (zoals u kunt zien) en wist natuurlijk ook van niets. Nu kan dat wel kloppen want waarschijnlijk was hij de Hoftuin niet uit geweest en Cera de Hoftuin niet in.
Maar goed, laten we kijken wat de Hoofdredacteur nog meer voor "interessante" dingen heeft gekiekt.

Igor zat een heel eind verderop, op zijn eigen dak bij zijn eigen huis.
We hoopten dat hij daar zou blijven zitten en niet naar de Hoftuin zou toekomen. Dit natuurlijk in verband met de aanwezigheid van die twee van de partij "Hof is Vol", maar dat snapt u natuurlijk ook wel.
Maar onze stomme Hoofdredacteur begreep dat niet en ging hem dus nog roepen ook, en Igor kwam, denkend dat het veilig was.

Tjongejonge, wat een baggerfoto. We hebben net gemeld dat Igor kwam, dus deze foto is behalve slecht ook nog eens totaal overbodig.
Snel door maar en kijken wat voor prut we nog meer te zien krijgen.

Nog een foto van Igor. Hij hing inderdaad een beetje gevaarlijk over de rand van het dak (van de Borderliner - blafbeest - red.) en even leek het erop dat hij zo naar beneden zou donderen. Gelukkig hervond hij zijn evenwicht. Waar hij naar keek? Naar wie moet dat zijn. Wel, het was Oscar, en dat gaan we vast op de volgende foto zien.

Jawel hoor, het is inderdaad Oscar. Hij ging (bij gebrek aan aandacht natuurlijk) een kijkje nemen in de straat van Iwan.
Nu krijgen we zeker weer een foto van Igor?

Yes, goed gegokt! Weer niet erg scherp en we begrijpen ook niet wat voor functie deze foto heeft. Blijkbaar heeft de Hoofdredacteur gewoon maar wat in het wilde weg staan knippen. We denken zelfs dat ie daarom niet is komen opdagen want zeg nu zelf, met zulke foto's kun je toch bijna geen fatsoenlijk verhaal maken, heh? Afijn, we doen ons best. Misschien is het volgende plaatje wél de moeite waard; je weet maar nooit - al is het tegen beter weten in.

Ah, een lege trap. Misschien is deze foto bedoeld om ons te laten zien dat Panda ondertussen naar het balkon was gegaan? Om zich daar te verstoppen in de hoop dat Igor zo dom zou zijn over te springen zodat hij (Panda) hem kon grijpen? Het zou zomaar kunnen, maar daar was deze foto niet voor nodig. Een lege trap. Hoe verzint ie het!

We vermoeden dat Igor hier nog steeds naar Oscar zit te loeren, maar het kan ook zijn dat er iets anders aan de hand was. Misschien wordt het bij de volgende foto wel duidelijk, en anders moeten we maar raden wat hier speelt. Tjongejonge, wat een bagger.

Effe zoeken wat dit nu weer is. Ah, we zien nog net de staart van Igor. Deze foto is dus genomen vlak nadat Igor naar de overkant is gesprongen. Dit was helemaal het verkeerde moment om te kieken want de sprong zelf staat er niet op en de sprong terug ook niet. Ja, want Panda had zich namelijk inderdaad verstopt op dat balkon, en met dat Ieg daar landde moest hij zich gelijk weer afzetten voor zijn sprong terug, anders had hij op zijn duvel gekregen. Die sprong terug staat dus ook niet op de foto. We hebben nu slechts een staart en moeten .......(zelf in te vullen) als Brugman om de situatie aan u uit te leggen. Wel, we kunnen u nog vertellen dat die snelle sprong een heel gek gezicht was omdat Ieg zich na zijn afzet in de lucht wist te draaien. En dat ging maar net goed. Rest ons nog de vraag: ging Panda Ieg achterna?

Zo te zien dus niet. Maar zien wij daar nu nog net de kop van Panda achter het balkonhek? Zou de hoofdredacteur daarom deze foto hebben gemaakt? Nou, lekker duidelijk weer. Wat een vreselijke klus is dit, en we zijn nog lang niet klaar ook. Pffff.

Ah, blijkbaar is Panda toch nog naar de overkant gesprongen. Is dat Ieg's koppie, daar onder dat raam? Of mogen we ernaar raden? Lekker duidelijk weer! (Na vergroten van de foto konden wij geen Igor ontdekken; u hoeft dus verder ook geen moeite te doen.)

Oscar kwam hier blijkbaar terug uit Iwan's straat. Nou, daar hebben we wat aan; past goed in dit verhaal maar niet heus. De Hoofdredacteur heeft minstens nog 20 lessen nodig voordat we iets met zijn foto's kunnen. Of misschien nog wel het dubbele aantal...

Hier zijn we zo te zien weer terug bij het dak van de Borderliner. Links Panda, iets meer naar rechts nog net de oren van Igor. Verder lijkt hier niets te gebeuren.

Alweer dat dak, maar nu alleen met Igor. Hij kijkt trouwens wel een beetje sip. Het lijkt er overigens op dat hij het niet persé nodig vond om naar huis te vluchten. Nee, eigenlijk lijkt Panda helemaal niet zo gevaarlijk meer als je een paar keer met Myo te maken hebt gehad, heh Ieg?
Nog maar een paar foto's te gaan. Doodvermoeiend dit.

Hier zijn we dus plots weer beneden bij Oscar. En die zit van het gras te vreten. Het enige wat we hierbij kunnen opmerken is dat het duidelijk zichtbaar is dat het nieuwe gras erin is geslaagd zich door het oude heen te werken. Deze informatie is dan weer mooi meegenomen.
De volgende foto schrappen wij uit deze reportage want die is bijna gelijk aan deze en we willen de boel nu graag afronden. Veel te mooi weer om binnen te zitten met zulke snertfoto's.
Wel plaatsen we nog een foto van Cera.

Zij zat namelijk net buiten de Poort op ons te wachten. Erg vrolijk zit ze er niet bij maar dat kan ook niet als je een half uurtje daarvoor zo'n pak slaag hebt gekregen van zo'n pestkop van de Hof is Vol.
Wij hebben bij haar trouwens geen verwondingen kunnen ontdekken, maar waarschijnlijk zullen we morgen wel weer van die kleine korstjes in haar vacht bemerken tijdens een aaibeurt. Dan weten we tenminste wie de veroorzaker daarvan is geweest.

De laatste foto (de hemel zij dank). Het is dus een plaatje van de Boez die thuis op ons zat te wachten. Hij had natuurlijk met ons mee kunnen gaan maar zag het niet zitten om naar de pijpen te moeten dansen van de Hoofdredacteur; ze liggen elkaar niet zo best omdat ons Hoofd regelmatig dreigt met het terugsturen van Boez naar de kittenopvang, en daar heeft de haarfabriek zijn buik van vol (en wij trouwens ook - mw.K. en fotograaf dus - red.).

Wel, dit was dus een (de eerste) reportage van onze Hoofdredacteur, en als wij het voor het zeggen hebben tevens de laatste. Nog nooit eerder hadden wij zo'n onsamenhangend zooitje aan foto's op ons bordje gekregen. Volkomen uitgeput zijn we, en........ Hé mevrouw Katblad! Wat bent u daar aan het doen? Ja, ik ben eindelijk helemaal uitgeslapen en er klaar voor! Ja, voor het afmaken van mijn reportage natuurlijk! U heeft het al stiekem gedaan? Foto's verwijderd? Wat krijgen we nou? Hier met die laptop! Auw! Grrrrrrrrrr57547575 jiopebra jiprq gwejio;jklseaj; iohio;!
............................................................................................
.......................................................................
...............................................
......................
..........

Zomaar een foto: onschuldige ogen

Zomaar een foto: Os' lekkere bekkie

Zomaar een foto: drinkbak en mens

De fotograaf