Stinkende voordeuren....

Na weer een tijdje van afwezig geweest te zijn, kwam opeens Bollewangen (alias Pincho) weer langs in de Katbladbuurt. Wij hadden hem niet gehoord, zagen hem wel de Poort doorgaan naar de Hoftuin en dus vloog mevrouw K. met camera naar buiten om hem te kieken.
Wel, u ziet hier Bw bij de deur van Bohr, en verderop ziet u - als u heel goed kijkt - Panda voor het raam zitten.

Toen Bw de voordeur van Bohr had gemarkeerd, liep hij onder Panda langs om daarna tegen de vuurkorf aan te gaan sproeien. Zijn sirene stond echter uit en dat vonden wij vreemd, maar misschien had hij het gewoon te druk met het achterlaten van zijn geur en ging e.e.a. vandaag niet goed samen.

Tja, deze foto is dan wel niet al te duidelijk, maar we hebben 'm toch geplaatst om u te laten zien dat Bw de aanwezigheid van mevrouw Katblad niet op prijs stelde: hij grauwde naar haar! Misschien kunt u zijn geopende bek zien?
Wij moeten u trouwens ook vertellen dat wij uit zeer betrouwbare bron hebben vernomen dat er in de buurt waar Bw woont door de woningbouwvereniging brieven zijn rondgedeeld; daarin wordt de bezitter van de rode kater gemaand zijn beest te castreren wegens stankoverlast (sommige voordeuren zijn zo besproeid door Bw dat de stank er niet meer af/uit te krijgen is, en de betreffende buren kunnen geen begrip meer opbrengen). Blijft het mens in gebreke dan moet hij zijn huis uit, schijnt het. Wel, dat is niet mis dus, maar wij onthouden ons verder van commentaar.

Bw (Pincho) haastte zich de Hoftuin uit en liep regelrecht naar het bosje van Charli, alwaar hij zijn merk weer achterliet. Gelukkig komt Bw niet zo vaak in onze straat, al ruikt onze vuilnisbak zo nu en dan ook alles behalve fris....

Terwijl Bw langs de redactie liep, gaf hij ook een gemene snauw tegen mevrouw Troy, die direct onder het bankje wegkroop. Charli (eerst nog onder de tafel gezeten), zag eerst Bw tegen zijn struikje pschten, vervolgens hoe zijn moeder een snauw kreeg en pikte dat niet. Hij gromde en blies naar Bw, die vervolgens een tussensprintje maakte om uit de buurt van Charl te komen. Nee, niet dat Bw nu bang was voor Charli, maar hij had natuurlijk gewoon geen tijd voor flauwekul
en had nog een hoop sproeiwerk te doen. Toch erg flink van Charli, dat wel!

Daar ging hij dan in draf, en zette nu zijn sirene wel aan omdat dat blijkbaar op dit moment weer nodig was.
Waarom deze foto? Wel, voor het geval het u nog niet duidelijk was, Bw is dus niet gecastreerd en bijna voortdurend krols, en deze foto is het bewijs.
Maar eigenlijk hadden wij geen bewijs meer nodig, heh?
Het zal ons benieuwen hoe het met Bw en zijn mens gaat afgelopen, en hopen dat onze zeer betrouwbare bron weer contact met ons opneemt als er meer nieuws is (ja toch, Hans?).

Voor het algehele beeld

Toen Oscar op het dak zat (en er dus niet meer af wist te komen), had de Boez er moeite mee om zich (in zijn eentje) te vermaken; hij lag alsmaar te rollen voor het huis van Os. Daarom nam mevrouw Katblad hem mee naar het Zooiplein voor een kleine verkenningsronde aldaar, maar Boez keek alsmaar achterom naar zijn vriendje.

Nee, we dachten niet dat de Boez over deze afstand zijn maatje kon zien zitten (of misschien zag hij hem wel, wie zal het zeggen), maar Os zat zo te kermen dat dat in elk geval niet te negeren was.

We kregen de Boez tenslotte gelukkig wel zover dat hij samen met Cera een fietstas ging inspecteren, en dat die tas zeer bijzonder en interessant was ziet u vast wel aan de snuit van Cera. Het zou zomaar kunnen dat BW (Bollewangen alias Pincho) hier langs was gekomen, want om de geuren die hij achterlaat kun je beslist niet heen.

Maar meer activiteiten werden er niet ontplooid op dat plein, en toen Cera ook steeds maar in de richting van het gekerm ging zitten kijken besloot mevrouw Katblad om met het stel naar de Kruidentuin te gaan. Dat was tenminste ver genoeg van het geweeklaag vandaan......

Nee, echt belangrijk nieuws is het niet maar dit bericht geeft wel aan hoe zo'n gebeurtenis (als Os op dak) zo zijn gevolgen heeft voor de rest van de reporters. Zelfs Japekop was onder de indruk van Oscar's gemekker, want ook hij kwam langs en keek meewarig omhoog. Vandaar dus dat wij dit verhaaltje toch hebben geplaatst, als completering van het algehele beeld dus. U begrijpt vast wel wat wij daarmee bedoelen....

Geen partij voor Gijs

Nu Bel de Franskat (Schrik van de Buurt) niet meer in de Katbladbuurt woont maar ergens in de sneeuw in de Franse Alpen op muizen jaagt, lijkt het erop alsof Zwarte Gijs zich behoorlijk verveelt. In elk geval worden wij niet meer opgeschrikt door de ruzies tussen hem en Bel, en zien we hem vaker ongeïnteresseerd een beetje rond zijn bankje hangen.
We besloten hem eens te vragen hoe hij het maakte, of een leven zonder Bel voor hem nog wel spannend genoeg was en mevrouw Katblad liep naar hem toe. Onze reporter Cera ging mee, maar dat had zij beter niet kunnen doen.

Eerst leek er nog niets aan de hand, want Cera hield voldoende afstand en ging rustig op straat zitten. Alleen had zij Gijs natuurlijk niet zo strak aan moeten kijken, want daar kon hij niet goed tegen. En nu er geen Bel meer is om zijn agressie bij kwijt te raken, dan in vredesnaam iemand anders maar bedreigen en uitschelden, heh? Want je moet toch wat als de verveling toeslaat en het leven eigenlijk wel erg saai is geworden....

Zwarte Gijs sprong dus plots overeind, en blies en gromde terwijl Cera toch helemaal geen kwaad in de zin had en rustig zat te wachten tot mevrouw Katblad haar plaatjes van Gijs had geschoten. Nou, ze was zo weg, onze reporter Cera, want omdat ze ook nog eens ons fotomodel is, kan ze het zich niet permitteren om krassen op haar sierlijk neusje op te lopen; zij is namelijk niet verzekerd voor nagelschade en moet dus extra voorzichtig zijn.
Wel, het was helemaal terecht dat Cera een eindje verderop ging, want Zwarte Gijs had zijn nagels al uitgestoken en was al helemaal klaar voor een flinke meppartij. Echter, Gijs was blijkbaar ook een beetje lui, want hij ging niet achter ons modelletje aan maar zette zich weer neder in het zonnetje. Het kan natuurlijk ook zijn dat hij liever een wat fellere tegenstander had gehad, want Cera is in vergelijking met Bel de Franskat natuurlijk geen partij voor zo'n sterke vent als Gijs. Nou, de kwestie was dus met een grom en sisser afgelopen, en dat was dus weer dat.

Schone voerbakjes

Ja hoor, gisteren was het weer eens een keer raak. Oscar was het dak op en kon niet meer terug.
Mevrouw Katblad wist 's ochtends vroeg direct al dat er iets met Os aan de hand moest zijn, want hij was niet komen opdagen voor de voerbakjes-controle na het ontbijt van onze haarfabrieken, en dat is dus erg verdacht.
Wel, toen de Boez al een paar keer was komen klagen bij haar, ging mevrouw K. maar eens poolshoogte nemen met haar camera, en zij nam ter plekke deze foto.

De Boez kon uiteraard niets uitrichten. Hij liep tussen zijn eigen huis en dat van de Os heen en weer, en nu mevrouw K. met hem was meegelopen was hij er maar bij gaan liggen, in de verwachting dat zijn mens de problemen wel zou gaan oplossen zodat hij eindelijk eens met zijn vriendje zou kunnen gaan spelen.
Helaas, mevrouw K. was onmachtig en de vriendjes zouden moeten wachten tot Os' mensen weer thuis waren om een raampje voor het sukkeltje te openen.

Lima deed trouwens op zijn eigen wijze moeite om zijn mensen te waarschuwen dat er een probleempje was, maar hoe hij ook bij zijn huis naar binnen tuurde, hij bereikte er niks mee.
Wel, wij zagen Oscar de hele dag niet meer op straat komen, en dat betekende dus een Boez die van slag was en alsmaar aan het hoofd van mevrouw Katblad kwam zeuren. Pas toen het al ging schemeren en de Boez naar bed was, zagen wij Os aan de overkant van de straat in het zand rollen.
Gelukkig verliep deze ochtend alles normaal, hebben de vriendjes reeds lekker gestoeid en zijn onze voerbakjes door de Os weer helemaal schoon en glimmend gemaakt. Wat een opluchting....

Vijf poezenbeesten op een rij

Wij hadden al zoveel verhalen over Iwan, zijn ziekte en de verbouwing in zijn huis gehoord, waren hem al in slechte conditie tegengekomen ook, dat het hoog tijd werd om eens bij Iwan en zijn familie op huisbezoek te gaan.

Wel, mevrouw Katblad ging (uiteraard met camera) op visite, en toevallig waren alle haarfabrieken op dat moment thuis. Hoewel, toevallig? Nou, het liep zo tegen etenstijd voor de poezenbeesten, vandaar dus.
Pleegzuster Caja (boven) hield haar patiënt (Iwan natuurlijk) heel goed in de gaten. Ze verzorgt hem constant, en vooral tijdens de gezamenlijke duttijd ligt zij stevig tegen hem aan om hem bij te staan in deze moeilijke tijd. Wij vroegen nog of er wellicht een verloving op komst was, maar hier kon helaas geen duidelijk antwoord op worden gegeven....

Juffrouw Bonya had veel belangstelling voor onze camera omdat daar een leuk lichtje uit kwam, en Bonya is dol op lichtjes. Zij speelt ook graag met een laserlampje, vernamen wij van haar mensen. Voor de zieke heeft zij minder belangstelling, maar dat komt doordat ze al vrij oud is en niets wil weten over narigheid en kwalen. Zijzelf maakt het momenteel zeer goed en heeft (afkloppen) geen last van haar oortjes, iets wat een tijdje geleden toch wel anders was. Mevrouw Katblad mocht haar even aaien en was zeer vereerd.

Igor had een luie bui en was aanvankelijk niet bereid uit zijn mandje te komen.
Behalve dat het huis lange tijd op zijn kop heeft gestaan wegens eerder genoemde verbouwing (en er nu geen behang meer is om van de muur te krabben), is ook Igor's boom flink onder handen genomen en moet nu een aardig aantal takken missen (en Igor dus ook). Maar er valt nog genoeg in te klimmen voor Igor, neemt u dat maar van ons aan, en bovendien zal de boom gauw weer lekker dichtgroeien.

En inderdaad, Lotje was ook aanwezig en liet zich daarenboven ook nog fotograferen! Zij lag op een stoel onder de tafel te wachten op haar bakje...
Lot gaat altijd zo haar eigen gangetje. Wij zien haar niet vaak buiten, is daar dan wel maar speelt vaak in eigen tuin of op delen van het dak waar wij haar niet kunnen zien. Dat doet zij natuurlijk expres want Lot blijft liever anoniem voor de buitenwereld, en daar slaagt zij goed in. Honger, Lotje?

Wel, juffrouw Bonya had in elk geval ook wel zin in een hapje. Of het kan ook zijn dat ze over de verdeling gaat en erop moet toezien dat alle porties gelijk zijn....

Wij zagen deze juffrouw even later lekker op schoot liggen bij haar zij-mens, waar zij tevreden met gesloten oogjes wat aan het dommelen was. Dat Igor bij haar (op dezelfde schoot dus) kroop had zij niet in de gaten, want anders was hij eraf gewerkt door haar. Ja, want Bonya heeft ruimte nodig voor zichzelf, en daar moet iemand anders niet mee spotten, daar raakt zij zeer ontstemd van. Igor was dus erg stout bezig en had mazzel dat Bonya's antenne blijkbaar even buiten werking was.

Igor kwam ook nog voor een paar aaien op schoot bij mevrouw Katblad, die dat helemaal niet erg vond. (Oh, wat heeft dat ventje toch een superzacht vachtje!)
Een beetje moeilijk om daar zelf dan een foto van te nemen, maar afijn, we moeten het er maar mee doen!

Wel, en toen was het weer tijd om te gaan. Iwan was ondertussen verdwenen, en mevrouw Katblad vergat te vragen waar hij nu toch was gebleven en of Caja met hem mee was gegaan.
Misschien horen wij dat nog wel.....

Niet veel vrolijkheid

Toen wij met onze reporters in de Hoftuin waren, kwam toevallig ook Iwan daar langs. Wij weten niet of hij uit zijn straat was gekomen of via het dak, maar opeens stond hij daar en hij was niet blij. Nu weten we natuurlijk best wel dat Iwan niet in goede doen is vanwege zijn ziekte, maar we schrokken toch wel toen hij onverwachts begon te grommen tegen Oscar, die net effe lekker tussen de plantjes lag te rollen.

Toen Oscar echter nauwelijks reageerde, zocht Iwan een ander doelwit. Dat was dus Japekoppie die net een inspectierondje door de tuin maakte.

Er vlogen heel wat boze blikken over het perkje heen, maar meer dan dat gebeurde er gelukkig niet.
Even later liep Japekoppie kalm de tuin uit omdat voor hem de lol eraf was.

Wel, Iwan was zijn agressie nog niet helemaal kwijt, dus zocht hij Os weer op, die nog steeds op dezelfde plek lag te rollen.
Toen besloot mevrouw Katblad om Iwan maar eens bemoedigend en bezorgd toe te spreken. Ondertussen aaide zij hem natuurlijk, maar Iwan deed zeer afstandelijk en had hier eigenlijk geen zin in.... Af en toe kneep hij één oog een beetje dicht en maakte hij vreemde kauwbewegingen met zijn kaakjes. Ach Iwan, heb je dan zo'n last? Geen wonder dat je chagrijnig bent! Ja, wij hadden zeer met hem te doen en zagen best wel hoe moeilijk Iwan het had....

Mevrouw Katblad liep terug naar de Katbladstraat en Iwan volgde haar. Onderweg kwamen zij de Boez nog tegen, en ook hij kreeg een snauw van Iwan.

Onder het wielhuis van de redactie zat Japekoppie weer eens (vol overgave) te braken. Ach en wee, wat een narigheid toch allemaal!

Iwan was voor het huis van Zoe gaan liggen, bij het beroemde paaltje met de bijzondere aantrekkingskracht. En Oscar, die natuurlijk de fotograaf was gevolgd en vindt dat het beroemde paaltje van hem is, ging nu op zijn beurt een partijtje vijandig liggen doen. Nou, lekker sfeertje hier!
Nu trok Iwan zich niets van Oscar aan, en bovendien gebeurde er verder weer helemaal niets.

Boez had geen zin om zich ergens mee te bemoeien en was, nadat hij de Poort was doorgekomen, direct doorgelopen naar een eindje verderop, ver van de slechte vibraties, zeg maar. Nee, de Boez is geen grote held maar dat hoeft ook niet voor ons. En aan zijn andere kleine probleempjes proberen wij nog wat te sleutelen...

Iwan kwam nog wel even in de buurt van de Boez, maar toen hij wat had lopen snuffelen, had hij blijkbaar weer voldoende tijd in de Katbladstraat doorgebracht en ging hij door de Poort terug naar de Hoftuin.

Oscar had zijn paaltje terug, de Boez ging bij hem zitten en keek hoe Iwan in de Poort verdween.
Japekoppie was ondertussen klaar met braken onder het wielhuis en later merkten wij dat hij zijn bezigheid nog even in de gang van de redactie had voortgezet.

Nee, erg vrolijk was dit verhaal niet, maar daar kunnen wij helaas niets aan doen. De ene dag is gewoon de andere niet; dat geldt niet alleen voor mensen maar ook voor haarfabrieken.
Tja, zo zie je maar, heh?

Geen familiegevoel meer

De broers Japekoppie (achter) en Charli (voor) kwamen elkaar tegen in de Hoftuin. Van een hartelijke begroeting was echter geen sprake, want wij vermoeden dat zij niet meer (willen) weten dat zij eens bij dezelfde moeder opgroeiden, en elkaar nu nog slechts als buurjongen zien met wie je maar beter de lieve vrede kunt bewaren.

Dat ze broers zijn is voor iedereen wel duidelijk, want qua uiterlijk lijken ze veel op elkaar, al heeft Japekop meer wit in zijn vacht en heeft Charl een wat voller figuur, zeg maar. Maar ook qua gedrag zijn er veel overeenkomsten. Beiden zijn serieuze verkenners, lopen met een boogje om andere haarfabrieken heen (conflicten vermijden), gedogen slechts hun huisgenoten, zijn uiterlijk altijd kalm en rustig maar o, zo gevoelig voor stress (zgn. "binnenvetters"). Ja, ook Charli heeft een gevoelige maag, net als onze Japekop!
Op de foto ziet u hoe Charl ruim om Japekop heen laveert terwijl Japekop zijn broer totaal wenst te negeren. Wij weten bijna zeker dat Char even later onze vuilnisbak zal markeren en dat Japekop vervolgens het struikje voor Charl's huis voor zijn rekening zal nemen.

Toen Charli in de Poort was verdwenen, liep Japekoppie een andere kant uit om zogenaamd nog even een stukje tuin te inspecteren, terwijl hij eerder nog van plan was om eveneens naar de Katbladstraat terug te lopen. Maar achter je broer aansjokken kan natuurlijk niet, en al helemaal niet als hij ook nog eens je buurjongen is, heh?
Rare jongens, die twee broers....

Niet echt spannend

Wamy is bij ons langs geweest en heeft een poosje op onze buitentafel gezeten. Maar eerst kwam hij natuurlijk in de vensterbank om te kijken of er nog één van onze redactieleden te pesten viel, maar deze lagen allen of op bed, of uit het zicht op een stoel te slapen.

Wel, Wamy ging dus vervolgens op de tafel zitten en bleef daar een poosje om van de ene naar de andere kant te kijken of er misschien nog een ander slachtoffer (of speelkameraad) voorbij kwam, maar toen dat niet gebeurde is hij tenslotte vertrokken naar de Kruidentuin.
Toen wij niet lang daarna met twee van onze reporters onze ronde liepen, zagen wij Wamy echter nergens meer. Het kan zijn dat hij net op weg was naar Gizmo en Sonny Boy, maar het kan ook zijn dat hij gewoon heel ergens anders zat.

Welnu, meer kunnen wij op dit moment niet vertellen over Wamy, alleen dus dat hij langskwam, en wij geven direct toe: dat is niet echt spannend nieuws.....

Erg "high"!

In onze vorige reportage heeft u al kunnen lezen dat Charli in de Kruidentuin het hoekje met de verlepte Nepeta opzocht, maar wij hadden u nog niet deze foto's laten zien.
Wel, Charli lag dus met veel tevredenheid te rollen in de afgestorven plant, maar het kan niet anders of er waren nog wel bepaalde stofjes uit de plant duidelijk werkzaam, anders zou hij zich niet zo hebben aangesteld.

Het kan ook zijn dat er misschien al nieuwe sprietjes boven de grond kwamen, maar zeker is het in elk geval dat wat Charli dan ook rook, het werkte en bracht Charl rechtstreeks in de zevende hemel.

Hallo, bent u daar nog?

Eight miles high?

Extreme drukte in de Kruidentuin (2)

Mini had net mevrouw Troy en Siep nagekeken (nog net niet uitgezwaaid maar dat scheelde niet veel), toen ze plots haar kop omdraaide en met grote belangstelling naar het centrum van de tuin keek. En daar mevrouw Katblad graag wilde zien wat Mini zag, keken wij ook maar even die richting uit. Kwam daar weer een andere haarfabriek aan soms?

Ach, het was zelfs onze eigen Japekoppie die daar zomaar kwam aanlopen. Waarschijnlijk kwam hij terug van een verkenningsronde, want hij keek weer eens erg serieus uit zijn dopjes.
Of hij zin had om ook gezellig wat te blijven rondhangen in de Kruidentuin?
Natuurlijk niet! Veel te druk en nog andere, belangrijke dingen te doen. Kalmpjes liep hij langs ons heen en sloeg de hoek om, de Katbladstraat in. Mevrouw Katblad voelde zich opzettelijk genegeerd door hem, maar dan moet ze maar niet zo bezig zijn met andere katten, toch? Verdiende loon dus.

En uit dezelfde straat kwam zowaar Cera aan dribbelen. Genoeg in de zon liggen rollen op ons dakje zeker, en zin in wat ander vermaak? Wel, zij was natuurlijk zeer welkom, want hoe meer zielen hoe meer vreugd, heh? Dat vond mevrouw Katblad tenminste, want de aanwezige haarfabrieken hadden het nu al zo zwaar met het in de gaten houden van al hun soortgenoten en zaten niet op nog meer zielen te wachten natuurlijk. Maar goed, Cera kwam nu eenmaal en liep uiteraard enthousiast naar mevrouw Katblad toe, die haar van harte welkom heette.

Oscar, die net Charli nog had proberen te pesten, was achter mevrouw Katblad aangelopen en lag nu op een wielhuis te kijken naar de naderende Cera.
Nee, zij zouden elkaar geen kwaad doen want werken bij dezelfde krant.

Cera sprong op een wielhuis naast dat van Oscar, en kon van die plek af uitstekend Mini zien. Heel goed van ons modelletje dat ze zo rustig daar bleef zitten, want meestal kan ze zoveel andere katten echt niet om zich heen velen en gaat ze voor hen op de loop. Maar dit keer bleef ze dus, maar dan wel een beetje in de buurt van de Os en mevrouw Katblad.

Toen opeens onstond er een hoop onrust, en alle haarfabrieken keken naar de Gevaarlijke Weg waar een zeer zwaar soort vrachtwielhuis voorbij kwam, dat veel herrie maakte.
Oscar, die op hetzelfde wielhuis was geklommen als waar Cera (op de motorkap) zat, twijfelde of hij zou gaan of blijven.

Cera was ook opeens alert en keek dezelfde richting uit.
Dat gold trouwens ook voor Mini, die u op de achtergrond tussen de struiken kunt zien zitten.
Het grote wielhuis had wat moeite een bocht door te komen en kwam bovendien bedreigend dichtbij. Mocht het vehikel de Katbladstraat inrijden, dan betekende dat het eind van het "gezellig" samenzijn want dan zouden de poezenbeesten allemaal vluchten; dat zat er dik in.

Mini zat al in de starthouding, voor het geval.
Charli zagen wij verderop al naar huis terugrennen; hij houdt helemaal niet van zwaar verkeer en is altijd als eerste pleiten.
Maar het vrachtwielhuis reed gelukkig de straat voorbij en verdween langzaam, weg van de Kruidentuin. Opluchting alom natuurlijk.

Ja, een grote opluchting was het zeker! Mini vergat helemaal dat ze eigenlijk boos moest kijken, zo blij was ze dat het grote gevaar was geweken. En uiteraard was mevrouw Katblad er als de kippen bij om dat vast te leggen, want over een paar weekjes zal dat niet meer gaan, heh Mini-poes? Nee, want dan woont de kleine, kittige meid niet meer in onze buurt, en zal ze derhalve ook niet meer kunnen worden gekiekt door onze fotograaf....

Wel, de sfeer was niet meer hetzelfde want het bleef onrustig in de Kruidentuin. Oscar en Cera stonden al klaar om naar de redactie terug te gaan, maar dat kwam ook omdat mevrouw Katblad al langzaam maar zeker die kant uitliep. Wij wensten Mini nog een fijne middag (Siep was uit beeld verdwenen) en gingen met de reporters terug naar de redactie. Daar zat onze oudste medewerkster (mevrouw Troy natuurlijk) onder de tafel ons op te wachten, en zij mauwde van blijdschap toen mevrouw Katblad haar enthousiast begroette..... De Boez was trouwens weer eens nergens te bekennen en wij vermoeden dat hij nog ergens op het dak zéér belangrijke zaken had af te wikkelen.