(Nog) niet geschikt als model

Oscar wil naast verkenner en top-reporter ook wel model worden, heeft hij laten weten. Die eerste twee functies ziet mevrouw Katblad wel zitten want daar is de Os (reeds bewezen) zeer geschikt voor, maar voor die derde moet er toch nog wel even wat gebeuren, vindt zij. Ja, zoals daar is het gewicht, heh? Wij hebben namelijk al meerdere keren meegemaakt dat Oscar bijna in ons kattenluik bleef steken (hij komt tegenwoordig ook het liefst bij ons binnen als de voordeur open staat of gaat) en nu het Poezenluik af en toe weer op de poezenstand staat (waarmee wij bedoelen dat een "normale" kat er net door kan), moet de Os helemaal op zijn zij gaan liggen om zo te vensterbank over te kruipen. Nee, dat is geen gezicht en u krijgt vast binnenkort daar nog wel een plaatje van te zien, maar het gaat er nu om dat Os dus flink moet afvallen wil hij een goed voorbeeld zijn voor andere haarfabrieken en  bovendien model worden. Po(e)seren kan hij wel, dat ziet u op bijgaande foto. De bedoeling was dat het net zou lijken of het muisje op de muur zo op zijn staart zou springen en inderdaad, Os heeft zijn positie goed gekozen en had dus helemaal door wat de bedoeling was.

Ja, en dan is dit nou weer erg jammer. Want als Os echt zijn best wil gaan doen om model te worden, mag hij uiteraard ook niet steeds maar over de grond dweilen en overal gaan liggen rollen. Deze keer was het dan zogenaamd voor de foto, maar wij weten allemaal dat Os graag over de vieze straat dweilt en dan ook nog het liefst in hoopjes ranzige bladeren, zand en andere troep. En het gevolg daarvan is dat hij er regelmatig zo ontzettend goor uitziet en ook nog is, dat mevrouw Katblad na een aaibeurt direct naar de kraan moet om haar handen te wassen, iets wat zij voorheen uitsluitend na aaicontact met een blafbeest deed (en natuurlijk voor het bereiden van voedsel etc, maar dat spreekt voor zich).
Dus wij hebben Os moeten vertellen dat hij voorlopig geen model kan worden. Ja, en misschien wel in de toekomst een kans maakt als hij zijn rare gewoontes afleert en een kilootje afvalt; dat laatste heeft overigens meer voordelen omdat de pergola van de buren dan niet zo snel zal instorten als Os daar op klimt, maar wij denken uiteraard ook aan zijn gezondheid, zijn snelheid in het geval van, en ga zo maar door.
Het moet maar gauw voorjaar worden want dan komt de Boez ook vaker buiten en kunnen ze lekker beiden weer wat meer ravotten, klimmen, springen en huppelen. Liefst de hele dag ja, want dat zet pas zoden aan de dijk.

"Katten" (Andrew Edney)

Omdat er op dit moment maar weinig voor mevrouw Katblad buiten is te doen (de haarfabrieken willen niet zo graag mee), is zij maar eens haar boekenkast gaan ordenen. En daarbij komt zij natuurlijk ook haar verzameling boeken over katten tegen!
Hoog tijd om die boeken weer eens te bekijken en bovendien te beoordelen: houden wij dit boek of doen we het weg?
Wij laten u met mevrouw Katblad meekijken!



Dit boekje "Katten" is klein en compact, maar kan niet door de brievenbus omdat het vrij dik is. Wij kregen het lang geleden cadeau.
Het boek werd uitgegeven in 1999 en gedrukt en gebonden in Hong Kong. Maar dat terzijde.
Het bevat ruim 300 prachtige afbeeldingen van katten in de kunst, met daarbij toelichtingen over de kunstenaar en het kunstwerk. Daarnaast staan er ook vele citaten uit de literatuur in. Zoals deze.

Zie die vriendelijke woesteling,
die monsterlijke heer
met het oerwoud in zijn hart
en toch zo stads
als wij nooit zullen zijn.


(London Tom-Cat, Michael Hamburger (1924))


Het boekje is ingedeeld in hoofdstukken volgens thema's, zoals "Spelende katten", "Jagende katten" etcetera.
Heerlijk om af en toe een stukje in te lezen/kijken; zou elke kattenliefhebber in zijn boekenkast hebben moeten staan - het is zeker 2e hands verkrijgbaar, maar misschien ook nog wel nieuw. En anders wil mevrouw K. het u wel uitlenen!

Gaan wij dit boekje houden of doen we het weg? Eén keer raden!

Stoelen genoeg!

Charli:
Zeg, woont hier nog iemand? Ja, ik vraag het maar even, want ik heb de hele dag nog geen beweging gezien namelijk. Bang voor dat beetje wind? Ach, waaide mijn moeder (mevrouw Troy - red.) bijna de straat uit? En durft ze daarom niet meer buiten te komen? Nee, dat snap ik dan. Ja, dan kan ze maar beter wachten tot de storm is gaan liggen inderdaad. Maar die anderen dan? Mijn broer Japekop bijvoorbeeld? Oh, die zit toevallig net op het dak? Nee, daar begin ik niet meer aan, aan die dakinspecties. Zeker niet met dit weer. Hoewel, ikzelf waai natuurlijk niet zo snel weg, daar is wel orkaankracht voor nodig, schat ik zo in. Cera op bed? Die Boezelmans ook? Bijna een dakpan op zijn knar gekregen, zegt u? Rondvliegende takken ook? Wel, hier valt dus geen enkele lol te beleven, dat hoor ik al. Ja, thuis is het ook al zo'n dooie boel en aan Ollie heb ik ook al helemaal niks. Maar is dat niet de Os daar op die stoel? Hij mag wel op visite komen en ik niet? Geen stijl inderdaad, want toevallig is dit wel mijn geboortehuis, heh? En bovendien heeft u stoelen genoeg! Hoezo: ook argumenten genoeg?

Binnen!

De Poezenkranten zijn binnen. U kunt bij de redactie van het lkb het laatst uitgekomen nummer kopen, en dus in het weekend lachend op de bank kunnen blijven zitten/hangen!

Combinatie van factoren

Niemand had zin om met mevrouw Katblad mee te gaan, behalve Os dan. Oscar wil altijd wel mee voor een rondje nieuws zoeken, al vallen de mussen van het dak, vriezen de oren zijn koppie, of verzin nog maar meer van die onaangename dingen. Zoals die vervelende windstoten van vandaag dus.

We hadden al een rondje gelopen via de Kruidentuin, de Parallelstraat, zelfs langs het gevaarlijke water en toen weer terug de Katbladstraat in, maar we konden nergens andere haarfabrieken ontdekken, er lag geen nieuws op straat en dat was zeer teleurstellend natuurlijk.
Maar we hadden nog een kans, en dat was de Hoftuin. Mevrouw Katblad wilde sowieso nog naar Iwan's straat maar de vraag was: had Os nog wel zin in nóg een klein stukje lopen in de storm?

Wel, wij weten niet of hij zin had maar hij ging in elk geval wel mee de Poort door. En voor de deur van het huis van Myo lag Harremans. Hij was erg verontwaardigd zoals u kunt zien, want ten eerste was hij buitengesloten door zijn mens, en ten tweede kon hij (Har) natuurlijk niet toestaan dat er een vreemdeling in de Hoftuin kwam. Uiteraard voelde Oscar aan dat Harremans (alias Harry) de pik op hem had, en daarom bleef hij netjes naast mevrouw Katblad lopen.

En toen zij vlakbij de balkontrap waren, kroop Os direct onder het droge, bossige gras. Inderdaad, zo was hij bijna niet zichtbaar, maar onderschat die Harry niet, heh?
Nee, want die had gezien dat Os daar ging zitten. Nu was het voor Har alleen nog maar even wachten tot mevrouw Katblad zou doorlopen, en dan zou hij de Os kunnen bespringen. Gewoon een kwestie van timing dus!

Maar Har was te laat. Want Os was direct weer achter mevrouw Katblad aangelopen toen zij de West-Poort doorging om zo in Iwan's straat te komen. Har trok nog even een sprintje, maar had toch het nakijken.
Door naar het volgende plaatje dus!

In Iwan's straat was ook niks te zien. Wel rondvliegende blaadjes, zakjes, papieren en het andere, bekende zwerfvuil. Het leek alsof hier de wind nog harder blies dan in de Katbladstraat, en Os vond dat helemaal niet prettig. Hij dacht beschutting te vinden bij een bankje, maar u ziet zelf wel dat zo'n bankje niets te bieden heeft; de wind blaast er natuurlijk gewoon doorheen.
Wel, mevrouw Katblad vond het wel gezegend. Geen haarfabrieken, Os wilde duidelijk liever naar huis en dus gingen we terug door de Poort. Tenminste, kon dat wel? Zat Harremans daar niet nog? Anders hadden we namelijk een probleem....

Maar Har zat niet meer in de Poort en dus kon Oscar snel doorlopen. Hij wilde eerst nog even opnieuw gaan schuilen tussen het gras om vandaar de tuin te kunnen overzien en ook te kunnen ontdekken waar Har was gebleven, maar in het gras zat een verrassing verstopt. Ja, het was Har, de slimmerik, die daar de Os zat op te wachten.
Oscar had het niet eens zo snel in de gaten, want Har zat daar heel stilletjes en bewoog niet. Maar nog voordat Harremans de aanval kon inzetten, was Oscar er al vandoor, terug naar de Katbladstraat.
Ging Oscar daarna met mevrouw K. mee naar de redactie? Nou, nee. Er moet daar op die redactie iets zijn voorgevallen, want Os verkoos de windstoten boven de veilige beschutting van ons huis. We kunnen alleen maar gissen naar de oorzaak. Was mevrouw Troy weer eens niet aardig geweest? Had Os ruzie gehad met zijn vriendje Boez? Gedroeg Japekoppie chagrijnig? Of was het dat mevrouw Katblad alsmaar aan het ruimen is in haar huis - de boekenkast aan het reorganiseren is en daarbij heel onrustig steeds maar de trap op-en afgaat om nu eindelijk eens die ouwe boeken in tassen af te voeren? Nee, ook dat is inderdaad niet zo gezellig, en Os komt liefst niet binnen bij ons als er van alles gaande is. Maar misschien was het wel een combinatie van factoren, en waren mevrouw Troy en Japekop niet persé onaardig tegen Os maar gewoon uit hun hum door al die opruimactiviteiten. Maar goed, toen Os pas aan het eind van de middag even wat brokjes kwam scoren, zat hij onder de takjes en plantendeeltjes. En waar hij die had opgedaan? Daar hebben we het verder maar niet over, want mogelijkheden zat. En mevrouw K. moet nu weer verder met de boekenkast....

Erg onbevredigend...

Nee, verder inzoomen doen wij niet want zo ziet het er al verschrikkelijk genoeg uit. U herkent het voorwerp op de foto niet? Wel, het is een klein, arm, zielig, dood muisje. En wij vonden het vlak voor de voordeur van de redactie. En dat is dan ook alles wat wij kunnen vertellen, want meer weten wij niet.
Wij weten dus niet wie de muis heeft gevangen.
Wij weten ook niet waarom de muis bij de redactie van Het LKB werd gebracht.
Wij weten zelfs niet wanneer het e.e.a. heeft plaatsgevonden.
Verder hebben wij niemand met de muis zien sjouwen of "spelen"; we hebben zelfs helemaal niemand aan de muis zien snuffelen. Het is dus haast alsof de muis daar helemaal niet lag, maar mevrouw Katblad zag hem wel degelijk liggen en u nu ook, toch? En verder weten wij dus echt helemaal, helemaal, helemaal niets! Erg onbevredigend inderdaad.

Geheimzinnige gesprekken

Omdat het mens van Myo even op de redactie van Het LKB langskwam, kregen wij ook bezoek van Myo zelf. Hij wil namelijk heel graag weten waar zijn mens uithangt, en als dat binnen loopafstand is kan hij 'm nog in de gaten houden ook.
Ja, want Myo is erg (eigen) mens-gericht. Nee, zijn soortgenoten ziet hij niet zo zitten, maar dat is dan vooral als die op zijn grondgebied komen.
Op zijn eerste dag in de Hoftuin (een paar jaar geleden alweer) zorgde Myo er reeds voor dat buurpoes Bohr nooit meer rustig op haar bankje kon gaan zitten, en daarnaast is hij ook niet de beste vriendjes geworden met de broers Panda en Harremans, behalve als hij kans ziet om hun huis binnen te sluipen voor een snelle hap. Hoewel, vertelde zijn mens, Myo de laatste tijd wel wat minder gefixeerd is op eten. Iwan's beste vriend is Myo ook al niet; hij heeft Iwan laatst zelfs nog gemept!

Myo bleef erg lang bij de redactie rondscharrelen en probeerde zelfs nog een keer een paar stapjes binnen te zetten!
Maar toen zijn mens van een biertje zat te genieten, wist hij blijkbaar al hoe laat het was; in ieder geval ging hij tenslotte terug naar zijn huis, maar niet nadat hij toch nog even een paar vuilniszakken had gecontroleerd op scheurtjes enzo....
Wij hoorden ook nog van Myo's mens dat Rooie Gijs een paar dagen voor zijn dood Myo nog diverse keren in zijn huis heeft opgezocht. Waarom dat was weet het mens niet, maar wij vermoeden dat R. Gijs met Myo kwam overleggen over zijn opvolging als Partijleider van "Hof is Vol". Uiteraard weten wij helaas verder niets over de inhoud van deze gesprekken.

Dan maar visjes?

Nee, sedert gisteren ligt er géén dikke laag ijs meer in de waterkuip, maar daarvóór dus nog wel. Oscar had gezien dat er om het ijs heen al een hele rand water beschikbaar was om zijn dorst mee te lessen en wilde er dus graag van drinken. Maar telkens als hij met zijn schattige, rose tongetje wilde gaan lebberen, schoof de ijsschots naar hem toe en dat was vast geen prettig gevoel! Doch Os gaf niet op en ontdekte dat hij beter bij het water kon als hij met een poot de schots op afstand hield. Maar blijkbaar was dat ook niet zo'n fijn gevoel (aan zijn poot dan). Zo stond hij een tijdje flink te klooien.

En toen het allemaal niet zo vlotjes verliep, wilde hij daarna proberen of er misschien in het midden van de kuip nog wat te slobberen viel, maar ook dat bleek natuurlijk niet mogelijk. Je hebt wel een mooi spiegelbeeld, heh Os? Maar daar had hij op dat moment niks (en geen boodschap) aan.....

Os gaf niet op en tenslotte wist hij via zijn poot wel wat water binnen te krijgen. Maar dat bewegende stuk ijs bleef hem alsmaar fascineren. Tja, dat is nou de natuur Os!

Wel, gelukkig is het allemaal weg ondertussen, dat ijs. Want als het eenmaal flink boven nul is smelt de boel best snel.
Maar of wij in het voorjaar opnieuw plantjes gaan zetten in deze bak? Dat kunnen we eigenlijk niet maken. Nee, want er komen zoveel haarfabrieken hier hun dorst lessen dat het gewoon erg wreed zou zijn om er aarde in te knikkeren en geraniums (we noemen maar wat) in te planten. Misschien een paar mooie stenen, waterplantjes en visjes erin dan?

Zo kan-ie wel weer

Os en Cera waren lekker wat aan het rollebollen met zijn tweeën, toen opeens de lol eraf leek te zijn omdat er iets dreigde. Ze kwamen namelijk allebei tegelijk plots overeind (lagen eerst op hun ruggetjes met hun poten te maaien) en keken beide dezelfde richting uit, dus daar moest wel iets aan de hand wezen, toch?
Mevrouw Katblad keek ook maar die kant op, maar zag natuurlijk helemaal niks.
Toch maakte ze een foto, al zag ze niks (dat mens dus heh?), en later bleek dat heel nuttig geweest te zijn. Kijkt u maar met ons mee naar het volgende plaatje.

Dit is dus een detail van een grotere foto, en nog is Wamy bijna niet te zien. Maar hij zat dus eerst nog helemaal verstopt achter de boom, en net toen mevrouw Katblad afdrukte kwam Wamy tevoorschijn. Puur geluk dus, want een fractie later was hij daar al niet meer.

Os en Cera hadden Wamy natuurlijk allang zien aankomen, en dus waren zij niet meer op de plek waar het stoorzendertje naartoe spurtte. Wamy greep dus mis en staat op bijgaande foto een beetje sukkelig te kijken. Maar er was er nog één die wat sukkelig keek!

Ja, de jonge heer Boezelmans inderdaad! Hij was op onze bovenverdieping, had zich al eerder van de straat laten jagen en zat nu vanaf het logeerbed de boel in de gaten te houden.
Nee, de Boez is een reporter van niks, maar omdat we hem toch niet meer kunnen ruilen en hij bovendien ook wel aandoenlijk is (zoals hier op de foto) en op die manier wat toevoegt, verkopen we hem maar niet. Bovendien, zoveel eet hij nou ook weer niet dus kost hij ook niet al te veel. En zo kan-ie wel weer.

Vrolijke Mini

Gisteren zagen wij Mini erg opgewekt voorbij huppelen; dat was niet voor de redactie langs maar aan de overkant van de straat. Voor het huis van Zoe maakte zij wat luchtprongetjes, de Poort passeerde zij onbezorgd en onbevreesd (lees: zonder op haar hoede te zijn!) en vervolgens dartelde en sprong ze weer verder alsof ze op vlinderjacht was! Wel, natuurlijk zijn er geen vlinders op het ogenblik en wij zagen ook niets anders vliegen. Daarom kunnen wij eigenlijk wel met enige stelligheid concluderen dat Mini gewoon in een heel vrolijke bui was!

Simba ook al gluurder

Nu de temperatuur weer wat is gestegen, zien wij Simba ook weer wat vaker bij ons (redactie) langskomen. Gisteren zat hij zelfs enige tijd pontificaal in onze vensterbank door het Poezenloket langs mevrouw K. heen naar binnen te loeren! Mevrouw Katblad bleef eerst doodstil zitten (achter de laptop) zodat zij niet zou worden opgemerkt door Simba, maar tenslotte wilde zij uiteraard heel graag een foto van de kat maken, dat spreekt vanzelf! Doch, u raadt het vast al, Simba zag een hand over de tafel bewegen, keek vervolgens mevrouw K. recht in de ogen en wist toen niet hoe snel hij moest wegwezen. Tja, zo gaan die dingen nu eenmaal (best wel vaak!).

Rekening houden met...

Japekoppie:
Ah, daar zitten die twee broers van de Partij "Hof is Vol". De één zit buiten, de andere binnen, maar die buiten zit is het meest gestoord. Nee, ik heb geen zin in gedonder dus ik ga zeker hun kant niet op, maar ik ga zeker ook deze tuin niet uit want ik ben hier niet voor niets gekomen, heh? Nee, de reden van mijn komst ben ik even kwijt maar ik weet zeker dat die goed is en het waarom ook alweer schiet me zo vast wel te binnen.

Ja, die Panda is de meest lastige op het ogenblik. Dat is die ene die buiten zit dus, heh? Erg fanatiek met het uitzetten van vreemdelingen, en dat nog met veel geweld ook. Nu ben ik uiteraard geen vreemdeling voor hem want ik ben zo ongeveer de buurman. Overbuur inderdaad, en we zien elkaar regelmatig. Ja, ze weten allebei donders goed waar ik woon en dat ik helemaal geen kwaad in de zin heb. Want dat beetje sproeien dat ik hier af en toe doe, is nauwelijks de moeite van het vermelden waard en ik doe het heus niet vlak voor hun deur of raam. Nee, als dat hun bezwaar is - dat beetje sproeien van mij - dan zijn ze echt niet goed bij hun kop en in elk geval flink overspannen, zeg maar.

Wel, ik geloof dat die Panda nu de Boez in de smiezen heeft gekregen, dus is hij afgeleid en let hij niet meer zo op mij. Dan maak ik maar gebruik van de gelegenheid door snel even een sproeirondje te gaan lopen, al is het alleen maar om te laten weten dat ik hier best mag zijn en dat ik niet van plan ben om weg te blijven vanwege die idiote Partij van hun. Of dat pschten nu de reden was van mijn komst? Dat zou zomaar kunnen maar ik weet het echt niet meer zeker. Ja, het kan ook zijn dat ik gewoon achter u aanliep omdat ik dacht dat u een speciale reden had deze tuin te bezoeken en dat ik daar nieuwsgierig naar was. Maar als u nu even niet meer zo aan mijn kop zeurt en de Boez gaat vragen wat hij daar doet in plaats van mij lastigvallen? Bedankt voor uw begrip, mevrouw Katblad, en uw rekening houden met......

Volgende keer beter

Oscar wilde wat water gaan drinken en zocht daarvoor de Hofvijver uit. Hij had echter niet in de gaten dat het water bevroren was, of hij had het wel in de gaten en nam het risico maar. In elk geval ging hij er bovenop staan en mevrouw Katblad was niet van plan hem te waarschuwen maar wachtte liever af tot Os door het ijs zou zakken. Ja, want je weet maar nooit en zo gemeen is zij dus wel.

Oscar nam ruim de tijd en al die tijd stond mevrouw Katblad te wachten op de grote ploemp. Want zij meende namelijk af en toe wat gekraak te horen en wist dat het nou ook weer niet zó hard had gevroren.
Af en toe zette Os een paar kleine stapjes vooruit of achteruit, maar ondanks zijn gewicht leek het ijs hem goed te kunnen houden. Toen kwam de Boez eraan.

En mevrouw Katblad smeekte de Boez gezellig naast de Os te gaan staan, want dan kon je straks natuurlijk helemaal lachen, heh? De camera trilde helemaal in de handen van mevrouw K. (van spanning en de zenuwen), maar het grote moment van opperste lol en vermaak kwam niet.
Nee, want een paar meter verderop kwam een blafbeest uit een deur, en die begon zo vreselijk hard te schelden (waarom weten wij niet) dat de twee vriendjes zich geen moment bedachten en de tuin uit renden. Stond mevrouw Katblad daar een partij teleurgesteld te wezen! Nou ja, volgende keer beter dan maar?

Iwan weer aangevallen

Gisteren zagen wij dat Iwan weer werd aangevallen door Wamy. Iwan was naar de Katbladstraat gekomen voor een bezoekje aan de redactie, maar toen hij net uit de Poort was gekomen besprong Wamy hem en gaf hem een paar klappen. Iwan had zijn besluit snel genomen: hij ging weer terug door de Poort naar de Hoftuin.

Mooi meisje, weer getreiter, twijfels...

Wamy had ontdekt dat kleine Loesie voor het raam zat, en sprong bij haar in de vensterbank. En natuurlijk moest hij ook naar binnen gluren om te zien of daar nog iets interessants gaande was, maar dat ging ons verder niet aan. Wij hadden sowieso toch alleen maar oog voor dat nog zo jonge, mooie rode poesje dat zo nieuwsgierig naar buiten zat te kijken!

Het kleine meisje had veel belangstelling voor de overkant van de straat, waar Zoe dus uit haar raam hing (zie vorig bericht) en Os nog steeds bovenop het wielhuis van mevrouw Katblad zat (ook al in een eerder verslag te zien).
Wij hoorden overigens uit zeer betrouwbare bron dat Loesie voorlopig nog niet naar buiten mag. Nee, natuurlijk niet, stel je voor! Ze is nog zo ietepetieterig! En bovendien nog niet oud genoeg uiteraard. Maar het is wel fijn dat wij zo af en toe toch wat van haar te zien krijgen en dat haar mens regelmatig de ramen zeemt (erg belangrijk)!

Wamy was blijkbaar klaar met naar binnen gluren. Tja, drie blafbeestjes zien rondscharrelen, daar heb je niks aan. En op straat was er genoeg te bekijken. Loesie trok zich niks aan van Wamy en keek onverstoord langs hem heen.

Ah, nu snappen we waarom Loesie die kant uit keek, want behalve Os en Zoe was ook ons mooie ventje in zicht gekomen. Hij was op zijn beurt weer erg gecharmeerd van Loesie's knappe en jonge verschijning! Hoe wij dat weten? Wel, u denkt toch zeker niet dat Boez nou zo geïnteresseerd naar Wamy zat te staren, wel? Daarom.... En het kon niet anders dan dat Loesie graag naar de Boez keek, want hij is immers ook knap, en verder nog stoer ook en hij heeft bovendien een zeer fraaie vacht. Dat zegt mevrouw Katblad tenminste, en die heeft best wel vaak gelijk (vindt ze zelf....).

Het was alleen erg vervelend dat mevrouw K. nu (met haar Boezelmannetje voor de lens) even niet de andere haarfabrieken in de gaten hield.
Zoe dus wel, zij zag het gebeuren. En ze zorgde er heus wel voor dat ze niets van het spektakel zou hoeven missen!
Zullen we dan ook maar gaan kijken naar wat zich daar afspeelde?

Wel, Os was van het wielhuis afgesprongen. Dat moest haast wel want anders had Wamy hem niet in de smiezen gekregen. Wij denken achteraf dat Os, blij verrast dat zijn vriendje weer tevoorschijn was gekomen, naar de Boez toe was gelopen om hem te begroeten, en dat Wamy zijn kans schoon had gezien.
Maar helemaal zeker weten we dat niet want mevrouw Katblad had dus niet goed opgelet en de fotograaf derhalve ook niet.
In elk geval begon het circus weer helemaal opnieuw, maar dat kunt u zelf ook constateren als u bijgaande foto bekijkt. Het plaatje is inderdaad niet zo scherp, maar dat komt door de grote snelheid van de twee haarfabrieken.

Os sprintte in de richting van ons wielhuis met Wamy achter zich aan, toen opeens het raam van Zoe werd dichtgeschoven. En Zoe was natuurlijk niet door haar mens buitengesloten maar zat nu gewoon weer lekker binnen, dus daarmee ook buiten het bereik van Wamy. Wamy had de Os laten schieten om te controleren of het raam van Zoe nu echt dicht zat, want hij had nog geen aandacht aan haar kunnen besteden en was nu mooi te laat!

Ja Wamy, je kunt ze niet allemaal tegelijk pesten, heh? Wat een pech nu! Sta je nu met lege klauwen, heh?
Maar Wamy zat alweer om zich heen te kijken om te kunnen beoordelen wie hij vervolgens kon gaan treiteren.
Mevrouw Katblad had er trouwens zo langzamerhand genoeg van en besloot naar de redactie terug te gaan voor een kleine opkikker in de vorm van een warme consumptie. Het getreiter van Wamy ging nog een tijdje door, dat kon zij door het raam heel goed zien; dan weer kwam Oscar langsrennen met Wamy achter zich aan, dan weer Wamy met Os op zijn hielen. En omdat dat dus nog een tijdje zo doorging, is mevrouw K. gaan twijfelen. Vindt Os het eigenlijk wel zo naar dat Wamy hem alsmaar lastig valt of geniet hij er stiekem een beetje van?
Wel staat vast dat de Boez echt geen zin had in de pesterijtjes van Wamy, want hij liep namelijk achter mevrouw Katblad aan naar binnen en heeft een tijd op de bovenverdieping zitten mokken. Oscar kwam pas toen hij behoefte had aan een paar brokjes, en dat was pas heel veel later.....