Lekker ding!

Mimi heeft een nieuw huisgenootje gekregen. Wij hebben echter gehoord dat Mimi zelf het daar niet zo mee eens is en de kleine kit het liefst zo spoedig mogelijk weer ziet vertrekken.
Ondertussen vermaakt het kleintje zich uitstekend. Hier ziet u het in het raamkozijn, waar het probeert door het glas heen een blaadje te vangen. Dat lukte uiteraard niet.

Wat een lekker ding, heh?

Natuurlijk vergat het lekkere ding onmiddellijk het blaadje toen onze reporter Oscar voorbij kwam.
Hij of zij heeft trouwens (naar wij weten) nog geen naam.

Twijfel over juiste aanpak

Cera:
Dit was gisteravond, maar het was niet de eerste keer dat ik de Os mijn liefde betuigde door hem een serie welgemeende minnekopjes te geven. Het ging als volgt.

We waren wat vroeger in de avond naar binnen gegaan omdat het al aardig donker begon te worden en de maag ging knorren. Bovendien krijgen we tegenwoordig regelmatig een kuipje Sheba, iets wat we vroeger ook al erg lekker vonden maar waarop we nu weer helemaal gek zijn. Redenen genoeg dus om ons ruim op tijd te melden voor het diner.
Wel, het ging zoals het zo vaker gaat, de Os schrokte zijn portie met grote vaart naar binnen terwijl ik het altijd wat rustiger aan doe en dan mijn laatste hapjes aan hem af moet staan, want hij komt en duwt me gewoon opzij. Maar ondanks deze nare gewoonte van de Os, blijf ik toch heel veel van hem houden, en als we dan even later op de bank liggen of zitten tijdens DWDD (hij tegen mevrouw K. aanleunend en ik op haar schoot), toon ik hem dus mijn onvoorwaardelijke liefde (zie foto).

Weet je, ik hoef dan niet per se een zelfde dosis genegenheid van hem terug te krijgen, al komt het best wel af en toe voor dat hij heel lief even met zijn tongetje over mijn kop likt of één van mijn oren wast. Daar geniet ik natuurlijk met volle teugen van en dan stroomt mijn hartje vol met nog grotere dankbaarheid en nog meer liefde voor hem.
Maar het komt ook te vaak naar mijn zin voor dat hij niet reageert op mijn liefdesbetuigingen en zelfs een boze grom laat horen, of zich demonstratief van me afwendt en afstand neemt door weg te gaan om op zijn kussentje te gaan liggen.

De Os is niet mijn eerste vriendje want eerder in mijn leven heb ik een relatie gehad met een vreemde gast die mij met een paar kits liet zitten, daarna ben ik enige tijd de verloofde geweest van Japekoppie maar zijn moeder (mevrouw Troy - red.) was het daar niet mee eens en speelde constant de boze, gemene schoonmoeder zodat onze relatie geen enkele kans had, en daarna was ik ook nog een poosje verliefd op de Boez, maar die was toen nog veel te jong voor mij (ik was slechts zijn oppas) en dat werd dus ook niks. Bovendien trok Boez later steeds meer naar Os toe en voelde ik me daardoor buitenspel gezet.
Nu is het dus Oscar die mijn hart heeft veroverd, maar het lijkt er sterk op dat de liefde niet wederzijds is.
Jawel, ik heb een goed leven en krijg een hoop aaien van bijna iedereen die ik daar om verzoek, maar in de echte liefde ben ik dus niet zo gelukkig en dat stemt mij toch wel een beetje verdrietig.
Daarbij is het ook nog eens zeer frustrerend wanneer degene aan wie jij jouw liefde schenkt, zo onverschillig daaronder blijft en zelfs wegvlucht op de momenten dat jij zo goed je best doet om hem gelukkig te maken, ook al heeft ie net je laatste hapjes onder je neus weggejat.

Mevrouw Katblad zegt nu dat ik best kan doorgaan met het tonen van mijn liefde voor de Os, maar dat ik moet stoppen met het verwachten dat mijn liefde door hem wordt beantwoord omdat dat er blijkbaar gewoon niet in zit. Zelf denk ik dat het misschien goed zou zijn om de Os gewoon eens een flinke knal voor zijn kop te geven om hem wakker te schudden en hem op die manier te dwingen eens wat meer aandacht aan me te schenken; mevrouw K. vindt dat ook wel een aardig idee, zegt ze.
Maar ik twijfel nog over de juiste aanpak en heb daarom nog geen beslissing kunnen nemen; het kan best zijn dat ik Os nog even wat meer tijd gun.

(Noot van de redactie: de Boez kan het vozen op de bank niet aanzien en verdwijnt altijd direct na het diner naar boven.)

Verborgen camera (slot)

Mevrouw K. en mevrouw M. verlieten het Zooiplein en nu kreeg Gizmo (nog steeds op het bankje) het touw toegeworpen. Na een paar speelse tikjes echter, verloor ze al gauw haar belangstelling. Maar dat kwam ook doordat nog een haarfabriek zich meldde.

Jawel, onze eigen Cera dus. Zij had al die tijd op de tafel bij de redactie gezeten (of in de buurt daarvan) en kwam pas aanhobbelen toen mevrouw K. haar al diverse keren had geroepen.
Inderdaad, er wordt af en toe heel wat afgeschreeuwd in die Katbladstraat!

Gizmo schoof een eindje op, maar Cera liet zich niet verleiden tot een spelletje met het touw; ze vond het te druk en voelde zich niet op haar gemak.

Totdat mevrouw M. het touw midden op de straat had gegooid en Cera dus alle ruimte had om lekker te gaan liggen rollen met het touw in haar bek.

Doch tenslotte was het tijd om te gaan, en dat kwam vooral omdat mevrouw K. erg onrustig werd omdat zij zich herinnerde dat haar voordeur nog wagenwijd openstond, en dat was niet erg verstandig want je weet tenslotte maar nooit. Niet dat er veel te jatten valt uit haar huis, maar de laptop van het Katblad kunnen wij beslist niet missen.

Eenmaal weer voor de deur van de redactie kwam de Boez ook nog even tevoorschijn om zijn belangstelling voor het speeltouw te tonen.
Op dat moment waren Mimi en Lima er niet meer bij; zij waren al eerder naar huis gegaan. Wamy en Gizmo waren nog wel in de buurt omdat hun mens M. nog steeds met het touw liep te zwaaien, maar op eigen terrein hadden onze reporters nu toch wel enigszins de regie overgenomen.
Linksboven ziet u Cera, rechts van haar Oscar en onder dus de Boez die eerst nog alleen maar stond toe te kijken.

Maar niet lang daarna durfde hij ook aan het touwspel deel te nemen.
Achter de struik ziet u nog net (linksonder) Wamy, die zich deze keer om bepaalde redenen bescheiden op de achtergrond hield.

Wel, de Boez hield het niet lang vol, maar dat heeft niet zozeer met zijn conditie te maken als dus wel met het niet krijgen van genoeg aandacht. Een bekend fenomeen overigens, dat niet alleen bij haarfabrieken voorkomt.
Mevrouw M. leek onvermoeibaar en Cera eveneens, maar het was ondertussen al tegen etenstijd en mevrouw K. moest daarom heel erg nodig haar glaasje wijn gaan drinken.
En dat betekende het einde van deze reportage.

Verborgen camera (2)

Wel, mevrouw M. (mens van Giz, Wams en Sonny B.) was ook al een poosje in de buurt en had een leuk speeltouw gevonden. Door daarmee over het Plein te slepen, trok ze de aandacht van de haarfabrieken. Voor de duidelijkheid: de kat boven is dus Mimi, onder (veel dikker maar ook ouder) komt Oscar net aankuieren. Ja, onze topreporter is altijd wel in voor een spelletje met takjes of touwtjes. In dit geval was het dus een lang touw.

Natuurlijk was Wamy ook van de partij. En daar Mimi bijzonder in hem geïnteresseerd is, liet ze de Wams blijken dat ze wel samen met hem en het touw wilde spelen. Maar Wamy vond dat een minder goed plan. Nee, de communicatie tussen die twee verliep minder vriendelijk dan wij hadden gehoopt en verwacht, maar echte klappen vielen er gelukkig niet.

Lima wilde ook wel graag meespelen maar durfde niet. Hij was weliswaar het Zooiplein opgekomen maar bleef halverwege staan. Te verlegen, heh? Ja, erg jammer.

Voor Gizmo was het te druk op het Plein en daarom bleef zij buiten het hek en ging zich op een bankje uitgebreid zitten wassen. Misschien was dit wel erg hard nodig, maar het kan ook zijn dat zij haar vacht ging reinigen om zo haar onverschilligheid aan de anderen te tonen.
Maar behalve mevrouw K. besteedde niemand aandacht aan haar.
Dat maakte haar echter niet zielig, wel werd zij nu ontzettend schoon en dat is altijd erg handig en aangenaam.

Het spel met het touw ging ondertussen natuurlijk gewoon verder. Wamy (midden) vroeg zich af waarom zijn stuk touw niet meer bewoog, Oscar (de grote) moest nog even wat meer zin krijgen en Mimi (links) had de rol van toeschouwer op zich genomen. Mens M. deed haar best om alle belangstellende haarfabrieken te voorzien van een stuk zwaaiend touw, maar dat bleek geen eenvoudige opdracht.

Doch de aanhouder wint, en weldra kwamen de haarfabrieken weer in beweging om opnieuw jacht te gaan maken op het voortgetrokken touw.

Wamy was het snelst en won. Oscar vond het wel best; zijn tijd zou nog wel komen, dacht hij.
Was dit ook zo?
Dat leest u in de volgende aflevering van deze spannende serie!

Met de verborgen camera (1)

Mevrouw K. ging laatst op stap met de verborgen camera. Dit deed zij natuurlijk om de haarfabrieken die zij wilde fotograferen zo min mogelijk af te leiden.
Vooral Mimi, één van onze nieuwe straatgenoten, wilden wij niet in verlegenheid brengen door open en bloot met de camera te zwaaien; zij is nog niet gewend aan zoveel aandacht van de Poezenpers.
Hier ziet u haar (rechts) Gizmo (links) in de Katbladstraat volgen. Giz deed net of ze het niet merkte, maar ze had dus wel degelijk in de gaten dat Mimi vlak achter haar aan sloop.

Terwijl Gizmo rond deze tafel scharrelde, werd ze even later bespied door de slimme Mimi die haar vanaf de tafel goed in de gaten kon houden.

Omdat e.e.a. zich afspeelde voor het huis van Lima, keken we er niet van op dat juist hij door het kattenluik naar buiten was gekomen om te zien wat er allemaal werd uitgespookt op en onder zijn tafel.

Maar dat had tot gevolg dat Mimi zich daar niet meer zo op haar gemak voelde en de straat overstak, om zich vlak voor het Zooiplein verdekt op te stellen tussen een aantal plantenpotten.

Lima, nog steeds bij zijn tafel, hield Mimi goed in de smiezen, want je weet natuurlijk maar nooit hoe zo'n nieuw buurmeisje zich gaat ontwikkelen. Daarmee doelen wij uiteraard op territoriumgedrag en zaken als het eisen van recht op overpad, en om e.e.a. niet uit de klauw te laten lopen, moet je nieuw volk altijd erg goed in de gaten houden. Voor je het weet lopen ze over je heen en zitten ze met hun snuit in jouw voerbak.

Maar Mimi heeft nog helemaal geen belangstelling voor andermans voerbakken want zit namelijk nog in de verkenningsfase.
Opeens zat de kleine meid op het Zooiplein, maar dat had zo zijn oorzaak. Echter, daarover hoort u later meer want mevrouw K. wil nu graag een kopje Nespresso gaan nuttigen en dat kan echt niet wachten. Tot straks dus, bij het vervolg van dit zeer spannende verhaal.

Nieuws Kruidentuin

Mevrouw K. heeft de zondagochtend besteed aan het bijwerken van de Kruidentuinblog. Wij laten u dit weten opdat u niet denkt dat ze nu alweer last heeft van liefdesverdriet, een zware verkoudheid of andere ongein.

Voor het werk in de Kruidentuin hebben wij dringend nieuwe vrijwilligers nodig, vandaar natuurlijk het bordje met de oproep. De staart is trouwens die van Oscar; hij loopt namelijk altijd in de weg en probeert zo vaak mogelijk op de kiek te komen. Maar het gaat dus om het bord en niet om de staart van Os. Wie kent nog iemand in Leiden die in zijn vrije uurtjes kan komen helpen bij het ongewenst kruid trekken, scheppen en snoeien en zo?
De link naar het Kruidentuinblog vindt u ergens hiernaast in de linkerkolom van het Katblad.

Nog geen einde der tijden

Afgelopen week werd er een stuk asfalt van de Gevaarlijke Weg gerepareerd; dit gebeurde tussen 21.00 en 23.00 uur en speelde zich vlakbij de Katbladstraat af.
Het met de werkzaamheden gepaard gaande lawaai bezorgde de Os dermate veel stress dat hij niet naar huis durfde te komen maar het einde der tijden liever afwachtte onder een wielhuis. Pas toen hij er zeker was dat de wereld niet was vergaan maar gewoon doordraaide, kwam hij thuis om zijn verlate diner te gebruiken. Het was toen 23.30 uur en onze andere twee reporters lagen al urenlang onder zeil.

Zomaar een foto: en waar mag mevrouw K. nu zitten?

Ontzettend lui...

Cera heeft tijdens onze verlofperiode niet veel uitgevoerd. Dit heeft helaas tot gevolg gehad dat zij weer een paar onsjes is aangekomen, wat duidelijk te zien is als zij in haar favoriete houding weer eens ontzettend lui ligt te wezen.
Het is ons trouwens onlangs ook opgevallen dat ons modelletje een klein beetje mank loopt, maar hebben nog niet kunnen ontdekken waar dat aan ligt. Mocht dit euvel komende week niet overgaan dan zullen wij haar helaas toch even in de Katmobiel mee moeten nemen voor een klein ritje naar een zekere praktijk. Uiteraard houden we dit voornemen liever geheim voor haar en wij verzoeken u hetzelfde te doen.

Gehakkeld koolwitje?

Neen, een zogenaamd gehakkeld koolwitje bestaat niet, al zou je het wel denken als je dit exemplaartje ziet.
Wij vrezen echter dat deze fladderaar werd aangevallen door één van onze reporters of een andere haarfabriek met een overdosis aan jachtinstinct.
Gelukkig heeft dit beestje de aanval overleefd en kan het nog vliegen, dus hebben wij het gewoon meegeteld bij de vlinderinventarisatie van die dag. Voor twee andere koolwitjes ging dat helaas niet op; zij hingen roerloos in twee afzonderlijke spinnenwebben, waren reeds overleden en tot kleine pakketjes verwerkt. De twee verantwoordelijke kruisspinnen zagen er met hun enorme bierbuiken (zeg maar) weldoorvoed uit.

Pletten van dropplant wordt niet gewaardeerd

Oscar heeft besloten om nu naast het vak met de bieslook, óók vak 8 te adopteren. Alleen heeft hij nog niet goed begrepen wat wij precies voorhebben met de adoptie van de kruidenvakken; in elk geval houdt dat niet het pletten van de plantjes in, en dat is nu precies wat de Os aan het doen is.
Vak 8 bevat een aantal muntplanten met verschillende kleur en smaak, en een enkel exemplaar Agastache (in de volksmond ook wel dropplant genoemd) waar de Os zich nu dus uitgerekend bovenop heeft laten vallen. Oscar weegt tussen de 5 en 6 kilo, dat staat minimaal gelijk aan een flinke zak stamppotaardappelen, dus dan kunt u zich voorstellen wat voor effect zijn gewicht heeft op het betreffende plantje. Vandaar ook dat wij de Os vriendelijk doch zeer dringend hebben verzocht zich uit vak 8 terug te trekken en uit te kijken naar een ander te adopteren vak, en daar pas met zijn zorgactiviteiten te starten na in- en toestemming van mevrouw K. of een ander tuinteamlid. Wij vrezen echter dat hij niets van onze tirade heeft begrepen.

Gezeur van K.

Boez:
Is het weer niet goed! Tjongejonge.
Zit je eerst te zeuren en te klagen dat je niemand meer hebt die het loket voor je bewaakt, denk ik er goed aan te doen om die taak af en toe op me te nemen, louter en alleen om jou te plezieren, begin je te mekkeren dat ik de jaloezieën aan gort help!
Ten eerste was dit ding al stuk en dat heb je zelf gedaan door te hard aan te touwtjes te trekken, dus als ik effe per ongeluk in die houtjes hang met mijn nagels omdat ik voor jou een vliegebeest aan het verwijderen ben, moet je niet zo'n keel tegen me opzetten want het gaat helemaal nergens over. Eigenlijk zou je me zelfs moeten prijzen omdat ik zojuist dat grote, vieze bromvliegbeest naar buiten heb gebonjourd en jij dus rustig achter je laptop kon blijven zitten omdat ik dat probleem toch maar weer mooi voor je heb opgelost. Maar mocht je nog het plan hebben om van je stoel op te staan en in beweging te komen, is het misschien wel een goed idee om ergens een ander houtjesding te gaan kopen zodat je het raam weer kan vrijmaken en ik mijn gang hier bij het loket kan gaan als ik daar zin in heb en het nodig vind, dan zijn we tenminste van dat gezeur af.
Afgesproken, mevrouw K.?

Speciaal grasje met uitgestelde werking

Even dachten wij dat Oscar weer in training was gegaan; hij zou het goed kunnen gebruiken al moeten wij ook eerlijk toegeven dat hij sinds begin dit jaar al aardig wat afviel.
Maar dit terzijde.
Ja, wij dachten dus dat Os weer bezig was met de planning van een nieuwe trimbaan of iets dergelijks, maar niets bleek minder waar.

Hij was gewoon op weg naar een speciaal grasje om daar even lekker op te bijten en te kauwen.
(Dit grasje hebben we overigens later verwijderd wegens ongewenst zeg maar, maar ook dit terzijde.)

Mevrouw K. is toen nog even in de buurt van O. gebleven om het bekende kotsen-na-eten-van-gras af te wachten. Ondertussen fotografeerde zij deze zonnebloem.
Het uitkotsen van het gras gebeurde echter niet ter plekke, maar natuurlijk later op het vloerkleed van de redactie. (Dit dus niet terzijde.)

Geen nieuwe receptioniste

Na een periode van afwezigheid (andere drukke bezigheden) is Wamy weer regelmatig voor de redactie te vinden, en wel bij het Poezenloket. Maar omdat Wamy een aantal keren met veel geweld door de Boez door ons kattenluikje naar buiten werd geslagen, durft de Wams niet meer zo goed binnen te komen.

Uiteraard missen wij nog steeds het strenge, scherpe, toeziend oog van onze receptioniste, wijlen mevrouw Troy. Het is alweer een jaar geleden dat zij ons verliet. Wij hebben nog steeds geen goede vervangster voor haar kunnen vinden...

Mevrouw T. Troy

Nieuwe kleine op bezoek

Wij krijgen de laatste tijd steeds vaker bezoek van deze kleine opdonder. Via via hebben wij vernomen dat dit haarfabriekje in Iwan's straat woont en reeds vier jaar oud is; we dachten eerst met een kleuter te maken te hebben maar het is dus al een puber.
Gisteren zagen we het rode bandje tussen de struiken in de Kruidentuin opduiken, en dus moeten wij vaststellen dat hij/zij best een flink eindje van huis gaat.

Graag hadden wij nog meer foto's van de kleine gemaakt, maar voor we daartoe de kans kregen, kwam Oscar opeens van de Pergola naar beneden springen. Niet om ons te begroeten maar om de kleine een paar petsen te verkopen. Het kleintje vertrok vervolgens onaangenaam verrast naar de Hoftuin, dit tot groot genoegen van de Os, maar evenzeer groot ongenoegen van mevrouw K.