Oscar:
De Boez is mijn beste vriend, dat weet iedereen. En straks zal hij zelfs mijn enige vriend zijn want mijn ex-huisgenoot Lima gaat volgende maand verhuizen en dan zal ik hem waarschijnlijk nooit meer zien. Het is inderdaad een droevige zaak dat mensen maar wat aanklooien in hun leven en zomaar kunnen besluiten ergens anders te gaan wonen zonder rekening te houden met ons, haarfabrieken. Maar deze column gaat over de Boez, laat ik daar even duidelijk over zijn; over mijn vriend Lima hebben we het later vast nog wel een keer.
Hier ziet u hoe wij naar de Kruidentuin vertrekken en hij gelijk alweer begint met het uithalen van zijn zogenaamde geintjes, zoals het doen van schijnaanvallen en voor mijn poten lopen. Ja, die gast heeft een hoop energie, vooral als hij eerst een halve dag heeft liggen luieren, en dan moet het in één keer er allemaal opeens uit.
Hier ziet u dat hij (Boez - red.) voor me uit holt omdat hij altijd als eerste in de tuin wil zijn. Mijn tempo is meestal wat gelijkmatiger opdat mevrouw K. me kan bijhouden en ik graag rekening met haar houd en bij haar in de buurt wil blijven voor het geval ze een foto voor het Katblad van me wil maken. Boez is minder geïnteresseerd in foto's, daar waren we al langer achter.
In de Kruidentuin duikt hij daarom ook vaak onmiddellijk tussen de struiken, zogenaamd om sporenonderzoek te doen maar we weten allemaal dat hij daar gewoon maar gaat zitten klooien en zooien en verder niks bijzonders uitvoert.
Op zich maakt dat niet veel uit want ik ben er aan gewend om altijd alle kastanjes uit het vuur te halen en ervoor te zorgen dat er genoeg buitenopnames komen voor in het Katblad. Dat mevrouw K. die opnames vervolgens niet altijd gebruikt, daar kan ik dus niks aan doen.
U ziet hier trouwens hoe de Boez in de bosjes verdwijnt om daar allemaal vage dingen te gaan doen. Ja, aanvankelijk was ik nog wel nieuwsgierig naar zijn activiteiten maar dat heb ik afgeleerd omdat hij gewoon niet te volgen is en dat maakt mij alleen maar nerveus en daar had dus geen zin meer in want dat is niet goed voor mijn gestel.
Omdat deze column van mij over de Boez diende te gaan, heb ik hem gedurende de hele tijd die we in de Kruidentuin doorbrachten zitten observeren. Dat u dus niet denkt dat ik hier lag te luieren, want dat was niet zo, ik was wel degelijk aan het werk.
Boez had verwacht dat ik met hem zou meegaan; hij is namelijk erg slecht in het zich alleen vermaken en heeft daarom graag gezelschap bij het klooien en zooien. Dus werd hij een beetje behoorlijk pissig toen ik niet meekwam en dat kunt u op deze foto heel goed zien.
Zo zat hij vanuit de struiken lange tijd boos naar me te kijken, gewoon omdat hij zijn zin niet kreeg.
Maar ik laat me natuurlijk niet chanteren, dat spreekt voor zich, en bleef daarom rustig liggen terwijl ik natuurlijk wel met dezelfde pissige blik naar hem terugkeek want ik ben niet van steen en laat ook niet met me sollen.
Dat had ik beter niet kunnen doen want toen sloeg de stemming ineens radicaal om zoals trouwens wel vaker gebeurt.
Opeens namelijk kwam hij (de Boez - red.) uit de struiken gesprongen en ging vlakbij me zitten, gewoon om me een beetje te pesten en uit te dagen, of eigenlijk gewoon om aandacht te trekken want dat is zijn specialiteit.
Ja, die knul heeft heel veel aandacht nodig en soms geef ik hem dat ook, zoals nu. Vandaar dat ik van mijn plek afkwam en ook op de stenen paaltjes ging zitten, maar dan precies daar waar hij me niet goed kon zien terwijl ik hem wél in de smiezen had. Dit deed ik natuurlijk allemaal en voornamelijk voor mijn column, dat spreekt voor zich.
Lang bleef hij (de Boez - red.) daar niet zitten, het meneertje ongeduld, want even later zag ik hem de hoogte ingaan en bovenop de rugleuning van dat bankje gaan zitten. Zo zat hij dus hoger dan ik en dat vindt hij prettig omdat hij dan, als de gelegenheid zich voordoet, zomaar bovenop me kan springen.
Hij denkt dat ik hem niet doorheb, maar daarmee maakt hij een grote vergissing.
De gelegenheid deed zich dus niet voor want ik was de andere kant opgegaan en had zodoende een flinke afstand tussen ons gerealiseerd. Daar ging ik weer liggen om hem verder te kunnen observeren en te zien wat hij nu weer voor geks zou verzinnen.
Eigenlijk had ik op dit moment al geen zin meer in deze column maar ik moest nog even doorzetten, zei mevrouw K.
Maar zo kinderachtig is hij (de Boez - red.) dus, dat hij opeens naar huis terugging omdat ik niet deed wat hij wilde, omdat hij zijn zin niet kreeg.
Ik ben toen nog even bij mevrouw K. gebleven totdat ze klaar was met het fotograferen van twee fladderaars die ik niet goed kon zien omdat ze stil zaten.
En toen zij (K. - red.) en ik de Katbladstraat inliepen om terug te gaan naar de redactie, sprong opeens de Boez weer vanuit een hinderlaag bovenop me en dat was wel weer lachen, maar dan vooral voor mevrouw Katblad.
Nou, dat was dan mijn observatie van de Boez gedurende zeg maar een minuut of twintig, langer zal het niet zijn geweest maar voor mij was het lang genoeg en ik hoop dat ik de volgende keer een leukere opdracht krijg.
