Ga je mee?

Boez:
Ik heb heus wel gemerkt en aan je gezien dat er wat met je is, en daarom blijf ik bij je in de buurt. En daarom ook heb ik je daarstraks getroost, samen met de Os, toen je even op de bank lag. Je moet namelijk weten dat wij veel van je houden en er altijd voor je zullen zijn. Dat is omdat we bij elkaar horen, want zo is het en niet anders. Ja, ik zeg het maar voor het geval je dat misschien wel zomaar zou vergeten en dat zou heel erg jammer zijn.
Ja,  ik zie heus wel dat er wat met je is. Maar weet je wat?
We spreken gewoon af dat ik vanavond weer bij je onder het dekbed kom; het is sowieso opeens een stuk kouder geworden en dan is het fijn om tegen je aan te liggen, al is het maar voor een half uurtje of misschien wel iets langer. En Os komt dan vast op het voeteneinde liggen om je voeten warm te houden. Ik weet niet wat Cera gaat doen, maar dat zien we dan wel, heh? Als je maar weet dat ik er altijd voor je zal zijn en dat ik van je hou, en dat ik dat zal blijven doen zolang je me maar wat te eten geeft en af en toe met mij knuffelt. Ja, want bij ons is het geven en nemen, precies zoals het hoort. En als ik dan eens mijn nagels in je vel zet, is dat omdat ik het zo fijn vind om bij je te zijn, snap je?
Zullen we nu dan maar weer naar huis gaan? Nee, die wind is niet prettig en ik snap eigenlijk ook niet wat we hier op dit moment komen doen. Ga je mee, mevrouw K.?

Vermist; kijk naar hem uit!

Ollie is niet meer...

Vanochtend vroeg is Ollie op de tafel bij de dierenarts overleden, nog voor hij een euthanasie-prik had gekregen. Dat geeft aan dat hij helemaal op was en dat zijn tijd was gekomen.
Mevrouw K. heeft geen foto's gemaakt, dat vond zij niet gepast.
Ollie zal gecremeerd worden in het dierencrematorium in Hazerswoude, tegelijk met een aantal andere overleden huisdieren. Daarna zal de as op een weiland worden uitgestrooid.
Ol was een bijzondere, zeer eigenzinnige haarfabriek.
Wij wensen onze buuf en Charli veel sterkte en troost toe.

Slecht nieuws over Ollie

archieffoto Ollie

Het gaat helemaal niet goed met onze buurkat Ollie, de huisgenoot van Charli.
Wij zagen eerder vandaag dat onze buuf moeite had hem naar binnen te loodsen toen hij in de regen onder onze buitentafel lag, weggekropen tussen een aantal plantenpotten.
Mevrouw K. is toen naar buiten gegaan en heeft hem met bezem en zachte dwang tussen de potten vandaan weten te krijgen, maar wij zagen tot onze grote schrik dat hij heel erg moeizaam, slingerend liep en bovendien af en toe zelfs pardoes omviel. Foute boel dus. De buuf heeft Ol naar binnen gedragen en K. heeft vervolgens direct de dierenarts gebeld; wij konden onmiddellijk komen.

Volgens de dierenarts (en wij geloven hem direct) sloeg Ol's hartje onregelmatig, zijn pupillen waren erg groot en reageerden bijna niet op het lichtje, en hij had een temperatuur van 37.8, wat betekent bij een haarfabriek dat er sprake is van onderkoeling. Het is mogelijk dat Ol een hersenbloedinkje of iets dergelijks heeft gehad, en dat is gezien zijn toch al slechte conditie geen best nieuws. De dierenarts ziet het allemaal heel somber in, en wij eigenlijk ook wel.
Toch heeft Ol nog een aantal injecties gekregen als "opkikker", maar of dit voldoende resultaat zal opleveren, is natuurlijk helemaal nog maar de vraag.
Ollie is nog net geen 17 jaar.
Wij wensen Ollie en onze buuf heel erg veel sterkte toe...

Ligplekverdeling tijdens regen

Op een druilerige zondag kun je je tijd het beste besteden door wat slaap in te halen. Oscar doet dat op het grote bed. Op zich is dat heel bijzonder, want de Os kwam eerst maar zelden boven, en op het grote bed kwam hij al helemaal niet. Echter, de laatste tijd vinden wij hem steeds vaker op het bed. En dan natuurlijk het liefst pontificaal in het midden.
Wel, u zult begrijpen dat de Os niet van plan is vandaag een poot uit te steken, qua werk dan. Wij geven hem niet helemaal ongelijk.

De Boez kiest tegenwoordig geregeld voor het kattenkussentje voor het raam. En dan gaat hij zo liggen dat hij de straat in de gaten kan houden want dat vindt hij blijkbaar belangrijk. Als wij hem vragen om even om te kijken, doet hij dat uiteraard niet want de Boez is geen blafbeest en dus verroert hij geen vin (of oor) en slaapt hij zogenaamd gewoon door.
En de jongedame?

Zij doet haar schoonheidsslaapje op het logeerbed, waarschijnlijk omdat daar Sweet Love (en nog een paar van die schattige woordjes) op staat gedrukt.
Helaas werd zij gewekt door de komst van mevrouw K., en dat vindt zij duidelijk niet zo prettig.
Ook Cera gaat vast niet meer aan de slag vandaag; haar mooie, oranje vlekjes zouden eens uit kunnen lopen, of erger: verdwijnen!
Wel, geen buitenfoto's dus vandaag, en dat is maar goed ook want anders zou de camera toch maar nat worden, met alle gevolgen van dien.
Welterusten luie mormels!

Enge truck blijkt erg aantrekkelijk

Tot onze grote schrik zagen wij vanochtend wederom (want eerder ook al dus) een flink aantal haarfabrieken verdwijnen in de onderzijde van een enorm wielhuis, echt zo ongeveer de grootste pickup truck die er bestaat (denken wij), met enorme wielen.
Achtereenvolgens zagen wij Wamy, Oscar, Cera en Sonny in het niets verdwijnen, en later moest de Boez ook nog zo nodig daar de boel verkennen.
Een paar van hen was zelfs in staat om bij een achterwiel ergens in een gat te kruipen, om iets later bij een voorwiel weer op te duiken en op straat te springen. Wij hopen nu natuurlijk niet te moeten gaan meemaken dat één (of meer!) van de haarfabrieken straks in de bollenstreek of nog verder weg opgehaald moet worden, en hebben de eigenaar van het gevaarte verzocht vóór het wegrijden steeds eerst een paar flinke klappen tegen de zijkant van de truck te geven om vervolgens heel, heel rustig weg te rijden.
En verder kunnen wij helaas niets doen.

Onverwacht bezoek krijgt boze blikken

Zat mevrouw K. net even aan de buitentafel, komt de jongeheer Boezelmans daar waar haar benen waren een partijtje moeilijk zitten doen. Maar natuurlijk deed hij dat niet voor niets, want toen K. haar hoofd weer onder de tafel vandaan trok en achter zich keek, zag ze het volgende.

Jawel, een vreemdeling dus, en nog een fraaie ook. Wij hadden het gevoel dat het een hij was, maar het is ook heel goed mogelijk dat hij een zij was, we hebben dat helaas niet kunnen controleren want de roze-rooie zelf wilde het ons niet vertellen of laten zien.
Wat hij daar zat te doen daar kwamen we ook niet helemaal achter, maar heel waarschijnlijk lag er iets eetbaars op de straat.
K. wilde graag dat hij (of zij) even voor een mooie close-up zijn (of haar) kop oprichtte, maar daar had hij (of zij) geen tijd voor of geen zin in.

Totdat de vreemdeling eindelijk uitgesnuffeld was en naar K. toeliep voor een aai, maar toen was het eigenlijk al te laat om op het knopje te drukken. K. deed dat toch (want je weet maar nooit), met deze foto als resultaat.
Maar wat een zachte vacht had deze mooie haarfabriek! Tjongejonge, daar kunnen maar weinig anderen aan tippen!














Nou ja, behalve bijvoorbeeld de Boez dan, heh? En vooral zijn witte halsje en borstje dat aanvoelt als de beste en duurste wattensoort die je maar kunt krijgen in de sjiekste winkels, heh knul?
(Zo goed, Boez? Nee? Tjongejonge, wat een gemene blik toch weer...)

De vreemde gast had de Boez nog niet gezien, maar dat duurde niet lang. Tja, en toen werd de situatie een beetje ongemakkelijk.
De roze-rooie begreep dat hij eventueel recht op overpad kon krijgen maar zeker niet meer dan dat. Dus werd het tijd voor hem (of haar) om het territorium van dat ventje met die boze ogen maar weer eens te gaan verlaten.

De vreemdeling nam eerst nog midden op straat plaats om zich even te heroriënteren. Zou hij nu links of zou hij rechts?
Het werd rechts, en niet lang daarna verdween hij (of zij) door de Steeg van Storm naar onbekende oorden. Boez ging hem natuurlijk achterna om er zeker van te zijn dat de flinke jongen (of meid) de Katbladstraat nu wel echt had verlaten, en toen dat inderdaad het geval was, ging hij weer over tot de orde van de dag.
Mevrouw K. trouwens ook, zij nam nog een slokje van de witte wijn.
(Zo, dan weet u dat ook weer.)

Genen van mijn moeder

Charli:
Ik had een flinke moeder met pit (mevrouw T.Troy - red.) en van haar heb ik veel geleerd. Zo zat zij regelmatig in of voor het Poezenloket bij de redactie van het LKB om ongewenste bezoekers weg te jagen, en dat ook nog met groot succes; zij wist dieven en al te nieuwsgierigen of anderszins lastige individuen maar mooi buiten te houden met haar boze blikken en vastbesloten houding en volharding.
En deelde zo nodig menige mep uit.

Wel, ik heb nu besloten om hetzelfde te doen bij mijn kattenluik, en dus komt er niemand meer mijn huis in zonder mijn toestemming. Jawel, want ik heb tenslotte haar (TT - red.) genen en ben zo ongeveer uit hetzelfde hout gesneden, vandaar.
Nu komen hier niet zoveel vreemden aan de deur, maar met die Wams bijvoorbeeld heb ik het nu echt helemaal gehad.

Doet alsof hij het volste recht heeft hier in mijn huis over de vloer te komen, duikt dan brutaal met zijn snuit in mijn voerbak en jat wat hij jatten kan.
Wel, ik pik dat dus niet meer; ik ben helemaal klaar met die brutale gast.

Nu hoop ik maar dat mijn moeder mij vanuit de kattenhemel ziet en trots op mij is. Meer verlang ik niet op dit moment. Behalve dan dat die vuile dief weet dat ik zijn gejat helemaal zat ben en ervoor zal zorgen dat hij mijn huis niet meer inkomt.
En daarmee heb ik gezegd wat ik te zeggen had. Dank u.

Hachelijk avontuur van restaurantkat Simba

Laatst gingen wij een hapje eten in de binnenstad bij eetgelegenheid FF, vlakbij het Rapenburg. Wij hadden namelijk gehoord dat daar een restaurantkat de dienst uitmaakte, en dat deze haarfabriek pas nog een angstig avontuur had meegemaakt. Daar wilden wij uiteraard meer over horen.
We vonden Simba, een Noorse Boskat, op een stoeltje binnen in het restaurantje, want daar was het lekker rustig (de gasten zaten voornamelijk buiten op het terras) en kon hij de lekkere geuren uit de keuken goed opsnuiven.

Simba werd, als we het goed hebben begrepen, gevonden op Marktplaats.
Hij leek uitstekend geschikt voor een baan in de horeca en zodoende mocht hij mee naar de FF. En zo te zien heeft hij het daar uitstekend naar zijn zin!

Simba doet dus aan geurcontrole, maar ook het uittesten van stoelen staat in zijn taakomschrijving, en ook dat doet hij met veel plezier.
Echter, vorige maand beleefde hij een heel spannend avontuur.
Simba was namelijk op stap gegaan en ontdekte in het Rapenburg een dikke laag kroos. Hij moet gedacht hebben dat het laagje groen beloopbaar was, maar het kan ook zijn dat hij gestruikeld is of een vliegbeestje achterna zat, want op een gegeven moment lag hij tussen het kroos te spartelen. Van de toedracht zijn dus geen getuigen van gevonden.

Na drie dagen van vermissing werd Simba eindelijk door iemand gezien. Hij had een gat in de kademuur gevonden en was daar ingekropen. (Er hangen op die plek geen reddingstouwen van Kat uit de Gracht!)
Simba kon niet meer uit het gat weg en heeft daar dus al die drie dagen gezeten, niemand die hem hoorde of zag, tot dat moment dus.
Een stoere jongeman moest het natte kroos in om Simba te kunnen redden, dat lukte uiteindelijk en de restaurantkat van FF kan nu rustig bijkomen van zijn hachelijk avontuur.

En vanaf een stoel op het terras heeft hij een prachtig uitzicht op één van de mooiste plekjes in Leiden!

Wel, wij hopen dat Simba zo verstandig zal zijn om niet meer zo dicht bij de gracht te komen, vlakbij zijn terras heeft hij immers een prima stuk territorium dat groot genoeg voor hem is!

Voor wie zich zorgen maakt over de hygiëne in deze eetgelegenheid: Simba mag uiteraard niet in de keuken komen! En hij mag ook niet de gasten lastig vallen of op de tafels springen, en dat doet hij dan ook niet. Wel is hij in voor een aai, en mocht u toevallig wat gezonde kattensnoepjes in uw tas hebben, mag u hem er best eentje aanbieden.
Wij wensen Simba nog een lang, veilig en gezond leven toe in deze prachtige omgeving en zullen hem vast en zeker nog eens komen opzoeken!

Mededeling

Mevrouw Katblad heeft wat problemen met haar zonnet (van tele2) account: alle post is pleiten en alle andere gegevens ook. Dat betekent dat wij niet aan het blog zullen werken totdat e.e.a. weer is hersteld.
Wij vragen uw begrip hiervoor.
De Hoofdredacteur.

Nog even over nadenken

Oscar:
Het is inderdaad waar dat ze me nog zo had gewaarschuwd: ik moest van de vlinders afblijven want ik krijg genoeg brokken en tegenwoordig zelfs ook af en toe blokjes vers runderhart. Nee, wat dat betreft heb ik heus niks te klagen, dat moet ik volmondig beamen.
Maar goed, als er dan zo'n vliegbeestje toevallig opeens zomaar vlak voor mijn snuit fladdert en me uitdaagt, moet ik het wel een mep geven. Dat is namelijk mijn instinct en daar doet niemand wat aan, ook ikzelf kan dat niet tegenhouden.
Wel, mevrouw K. werd toen dus boos omdat ze me had gewaarschuwd en ik er toch eentje heb opgepeuzeld. Kriebelde inderdaad wat in mijn keel, maar na een paar keer goed slikken, gleed ie vanzelf verder naar beneden.
Afijn, ze heeft me toen naar onder deze tafel verwezen en ik moest me koest houden terwijl zij een kwartier lang aan het tellen ging. Vandaar dus dat ik hier lig...

Dat tellen duurt eigenlijk best lang, want die fladderaars zijn nogal actief en ze vliegen van hot naar her. Dus zij er eerst achteraan, alsmaar lopend rond het centrum van de Kruidentuin, tot ze in de gaten had dat haar methode niet deugde en ze er maar bij ging zitten, hier tegenover me. En nou wacht ik dus tot het kwartier voorbij is, want dan gaan we misschien nog wel een stukje lopen, zij en ik...

Nadat het kwartier nauwelijks was verstreken...

Joehoe, mevrouw K., het is tijd!
Wat ik nog even van u wilde weten: heeft u die ene nou meegeteld of niet?
Hoezo moet u daar nog even over nadenken?

Tjongejonge, inderdaad...

Gistermiddag zat Cera geduldig te wachten op een kleine snack van de borreltafel; wij hadden vispaté waarvan we wat op toastjes smeerden, heerlijk bij een glaasje Spritz met ijsblokjes.
De toast hoefde ons hongerig modelletje natuurlijk niet, maar een fliebertje zalm zou er met veel smaak en graagte (of omgekeerd) vast wel in gaan. Dus kreeg zij dat aangeboden, zoals u op de begeleidende foto kunt zien.
En toen? Smaakte het haar?

Nou, nee dus, want Charli had de zalmpaté ook geroken en was uit het niets te voorschijn gekomen om snel de flieber tot zich te nemen, of eigenlijk te jatten dus.
Cera had uiteraard flink de pest in (zie het boze oog).
En toen?

Wel, de tweede flieber verdween alweer in de klep van Charli en Cera werd nu echt heel erg pissig en begon hem uit te schelden. Volkomen terecht, dat zal niemand willen bestrijden.
Nee.
En toen?

Toen Cera klaar was met het uitfoeteren van haar buurhaarfabriek, vertelden wij haar dat het alsnog in orde zou komen, dat ze heel even geduld moest hebben en dan aan de beurt zou komen.
Vervolgens werd Charl zachthandig (maar dringend) van tafel ge...eh...duwd, waarna Cera eindelijk haar fel begeerde flieber vlak voor haar neus geserveerd kreeg.
Was dat alles?
Nee.

Want Cera kreeg weliswaar nog een flieber, maar ondertussen kwam Charli er alweer aan omdat de zalm hem goed had gesmaakt en hij er wel pap van lustte.
Oh. Hij sloeg toen zeker weer aan het jatten?

Nee, want Cera liep boos weg.
En daarna begon de vreselijke terreur van Charli: hij liep naar de toastjes toe en probeerde de zalm er vanaf te likken. Toen wij dat maar net wisten te voorkomen, dook hij met zijn snuit in het potje, en wij waren ook hier nog maar net op tijd met het wegduwen van zijn vastbesloten, heftig terugduwende snuit; u kent dat vast wel. Vervolgens bleef hij aanhoudend doorgaan met zijn pogingen onze zalm te bereiken, en een arm kun je maar een beperkte tijd omhoog houden, daarna beginnen immers de spieren te protesteren, niet?
Ja.
Wel, toen wij Charl wel zo'n 15 keer van de tafel hadden eh gezet en hij steeds terug bleef komen, hebben wij hem daarvoor beloond door hem een gigantische flieber zalm te geven, in de hoop dat hij daarna zou vertrekken (lees: opdonderen). Eerst dachten wij dat wij zo afdoende opgetreden hadden, maar toen hij klaar was met het uitgebreid wassen van zijn snuit, zette hij zijn terreur gewoon weer voort. Toen kwamen wij eindelijk op het geniale idee om het dekseltje op het potje te doen, zodat de zalm niet meer zo'n aantrekkelijke en heerlijke geur kon verspreiden.
En hielp dat?
Jawel, voor even. Charli ging zelfs weg om een rondje door de straat lopen en wij haalden opgelucht adem. Maar helaas, toen we net dachten van hem af te zijn, sprong hij weer op tafel met de bedoeling nogmaals zijn slag te kunnen slaan. Gelukkig kwam toen net op dat moment zijn mens naar buiten om hem op te halen voor het diner. Wij waarschuwden haar wel dat Charl waarschijnlijk niet veel van zijn Gourmet zou eten wegens het snacken van een behoorlijke portie zalmpaté, maar daar zat zij niet zo mee.
Oh. En?
Vanochtend hoorden wij dat Charli inderdaad geen hap van zijn Gourmet heeft genuttigd maar rechtstreeks naar bed is gegaan.
Tjongejonge...
Inderdaad. Wij vrezen trouwens dat Charl, net als zijn moeder (mevrouw Troy - red.) zaliger, lijdt aan een lichte vorm van dementie, u weet wel, Katzheimer.
Vreselijk! Maar hoezo?
Hij weet wat het woord NEE betekent maar reageert daar niet meer op.
Ach jee, wat lastig nou!
Inderdaad.

Mini-motel

Oscar ontdekte op één van zijn verkenningstochten een omgevallen gieter. Dat vonden wij echter minder interessant.
Maar?

Een eindje verderop ontdekte hij iets dat wel onze belangstelling wekte.
Namelijk?

Een soort Minimotelletje voor insecten!
Wij zagen (nog) geen gasten maar wat een ontzettend leuk initiatief, en zo te zien heel simpel te maken!

Zomaar een foto: Eenzame verkenner

Treurig gegeven

Laatst kwamen wij Thassos tegen. Hij was net als mevrouw K. al vroeg op en liet weten dat hij een drukke dag voor de boeg had. Ja, want deze rooie rakker heeft niet alleen een deeltijdbaantje in de horeca als Terraskat, hij helpt ook regelmatig mee in de bloemenwinkel, iets verderop. Daar hoeft hij niet zulk fysiek zwaar werk te verrichten want wij zien hem regelmatig in de etalage zitten of liggen ten behoeve van de bewaking van de straat, maar in psychisch opzicht is e.e.a. geen sinecure, u begrijpt vast wel wat wij daarmee bedoelen. Nee?

Voor het geval dat u het bovenstaande niet goed snapt, leggen wij het even uit, met de medewerking van Thassos uiteraard, alleen dan wel buiten (en dus niet binnen) want de winkel is namelijk nog dicht (ja, zo vroeg was het dus nog).
Wel, gelegen achter de winkelruit ziet Thassos regelmatig verdachte individuen de winkel naderen. Soms lopen ze gewoon voorbij en dan is er niks aan de hand, maar zo nu en dan moet er een al te zeer gevaarlijke verdachte worden weggejaagd voordat hij/zij het in zijn kop haalt de gladiolen te knakken, rozenknopjes af te bijten of andere rotstreken uit te halen, zoals het omgooien van vazen en breken van porseleinen herderinnetjes of stenen kaboutertjes.

Kijk, daar komt toevallig net zo'n figuur aan. Ziet er inderdaad niet echt gevaarlijk uit, maar je weet maar nooit en om narigheid te voorkomen moet de Thas dus direct en snel optreden om zodoende de bloemen en kabouters te kunnen redden. Op zo'n moment zou het kunnen dat hij opstaat en de straat op gaat om op te treden.

De meeste gevaarlijke verdachten vrezen Thassos, dat kunt u op deze foto heel duidelijk zien.
En vlak nadat wij deze arme drommel op de foto hadden gezet, vloog de Thas deze (mogelijke) bloemenvernieler aan. Tenminste, dat was de bedoeling.
Doch het schaapje zette het gelukkig op tijd op een lopen en ontsnapte zodoende aan de scherpe klauwen en nagels van de bloemenwinkelbewaker.

Nou, zo gaat het dus ongeveer, heh?
Maar meestal is het gelukkig niet nodig om de winkel uit te komen omdat heel veel figuren al afdruipen als Thas hen op een dodelijke blik trakteert. Overigens, als beloning voor zijn inspanningen krijgt hij eersteklas brokjes, dus dat is helemaal niet verkeerd. Ja, water zat en aaien ook.
En nee, in het restaurant is de voedselvoorziening minder interessant geworden omdat Thassos alle gerechten al een keer heeft geproefd, en er zitten bovendien te vaak blafbeesten op het terras zodat het testen van de stoelzittingen hem tegenwoordig minder genoegen schenkt dan voorheen. Dus overweegt Thassos nu om fulltime te gaan werken bij de bloemenwinkel en zich terug te trekken uit de horeca. Misschien moeten we voortaan maar weer naar een Grieks eiland om te kunnen genieten van belangstellende haarfabrieken tijdens een hapje of drankje in de buitenlucht? Want terraskatten zijn hier in Leiden vrij zeldzaam, en dat is een treurig gegeven.