Korte inspectie levert niks op

Nee, dit is niet de Poort naar de Katbladstraat, maar die naar Iwan's straat; Oscar wilde daar namelijk graag weer eens een kijkje nemen. Niet dat hij verwachtte daar Iwan aan te treffen, want die ligt, na een tandartsbezoek van een week geleden, nog zielig te zijn. En terecht, want het was best een flinke operatie die hij moest ondergaan. Maar daarover binnenkort meer in de bijlage (naar wij hopen).
Igor zou hier trouwens ook niet zijn, want die heeft het te druk aan de achterzijde van zijn huis met het wegjagen van Wamy. Ook hier hopen wij binnenkort wat meer over te horen.

De Boez had minder veel zin om mee te gaan naar de andere kant van de Hoftuin, en daarom bleef hij dus een eindje achter. Maar hij kwam tenslotte wel mee en dat was op zich al heel stoer van hem. Ja, echt waar!

Oscar was al bezig met een struikjesinspectie toen Boez langzaam naar hem toeliep om een neusje mee te helpen.

Maar dat ging op het laatste moment niet door vanwege allemaal enge wielhuis-geluiden die de Boez deden besluiten terug te rennen naar de Poort.
(Inderdaad: Tjongejonge!)

Daar bleef hij geduldig liggen wachten tot Oscar klaar was met zijn controle- en inspectiewerkzaamheden.
Nee, erg veel spannends werd er niet door onze reporters ontdekt, en dus houden wij het verslag van dit uitstapje kort.
Bovendien waren wij op zoek naar Cera, zij was al enkele uren spoorloos en daar werd mevrouw K. een beetje nerveus van. Voor op de tv is "spoorloos" wel eens leuk, maar in het echte leven zijn wij dat zat (wat de haarfabrieken aangaat dan, heh?). Daarom dus.

Na een onderonsje met K. besloot de Boez alvast terug te gaan naar de Hoftuin. Dat ziet u hier.
Oscar volgde hem al snel, en K idem. Daarna gingen wij verder met het zoeken naar ons haarmeisje, maar daarover berichten wij u in een volgend eh... bericht (batterij leeg, zal je net zien).

NB wegens overigens: de Boez loopt vaak scheef, met name als hij haast heeft en opgewonden, bang etc. is. Daarbij houdt hij zijn staart krampachtig naar rechts, achter zijn lijf. Wij zullen eens gaan opletten of alle haarfabrieken dat doen; wellicht zijn er ook linksdragende katten?

NB2: u hoeft geen reacties te geven die de staarthouding van blafbeesten betreft, daarin zijn wij namelijk niet geïnteresseerd.

En nou wegwezen!

O jee, insluiper. Brokjesjatter. Al de zevende keer vanochtend, maar de vorige zes keer wist mevrouw K. hem weer naar buiten te jagen. Nu zit hij daar dus toch te schrokken. Dat komt doordat het op de redactie een ongeregelde zooi is. Niemand let meer op, iedereen doet zijn eigen zin en is voornamelijk lui. Schuiven elke verantwoordelijkheid op de ander af. Maar het moet maar eens afgelopen zijn met die lusteloosheid en onverschilligheid van onze reporters. K. wil actie!
Dus snel trap op naar boven om luie donders te wekken en tot het ondernemen van actie te bewegen.

Boez, kom van dat nest af! We zien best wel dat je niet echt slaapt, dat je doet alsof. Lui mormel!
Alle bakjes worden leeggevroten door je weet wel wie.
Boez?
Het kleine monster reageert niet. Zogenaamd laat naar bed gegaan en nu al de hele ochtend aan het uitslapen. Geen cent waard.

Oké, Cera dan?
Jawel, je kunt hem best aan, helemaal als K. met je mee gaat.
Je ziet er vanaf? De jongens moeten het maar opknappen? Beetje zwakjes vandaag? Kom op, zeg!
Ook hier geen beweging in te krijgen.
Snel maar weer terug naar beneden om te kijken hoe het daar gesteld is. Met een beetje geluk is de Os ondertussen thuisgekomen.

Maar beneden geen Oscar dus. Terug naar de keuken.
Wams, je moet nu echt wegwezen!
Nee? Hoezo dieetvoer en twee voerbakjes over? En geen tijd om effe thuis te gaan eten?
Os, we moeten de Os zoeken. Hij is nog onze enige kans. Kan niet ver weg zijn.

Os, kom onmiddellijk naar binnen!
Code oranje, Os!
Hoezo pak je hem pas als hij naar buiten komt? Het gaat ook om jouw brokjes, hoor! Hij vreet namelijk alles op! Is al halverwege! Of misschien wel verder!
Je blijft bij je besluit?

Nou, komt dus alles weer op K. neer, heh? Vooruit dan maar, er zit niks anders op. Tara! Tara!

Wams, K. komt je uitzetten. Niet erg?Alles op? Geen kruimel over? Je was toch al van plan om te gaan?
Lekker puh?
De aanhouder wint?
En tot morgen?
Dat zullen we nog wel eens zien, heh Wams?!
Tjongejonge!
En nou wegwezen!

Definitieve diagnose: claustrofobie!

Oscar zit liever in plasje op glijbaan dan achter gesloten deur...

Gisteravond, toen mevrouw K. even voor de buis ging zitten, begon Oscar opeens een flinke partij te kermen. Eerst dachten wij dat hij gewoon nog even naar buiten wilden en spraken hem vermanend toe. Het kermen echter stopte niet. K. raakte bijna in paniek want staat nog wat op scherp door de gebeurtenissen van afgelopen weekend. Oscar zou toch niet opeens ook ziek zijn geworden? Stond ons nu alweer een drama te wachten?
Maar toen zag zij het opeens: de tussendeur van kamer naar gang was dicht. Is natuurlijk per ongeluk gebeurd want wij gunnen onze katten graag een altijd vrije doorloop naar boven, en overdag uiteraard naar het kattenluikje. Zou dan de dichte deur de oorzaak zijn van het gekerm van de Os?
Jawel. Want toen K. de deur op de gewoonlijke, brede kier had gezet, gunde de Os zijn stembanden eindelijk rust en kwam hij weer helemaal tevreden spinnend naast K. op de sofa liggen.

Eigenlijk hebben we altijd al geweten dat Os moeite heeft met dichte deuren en ramen. Het heeft immers ook lange tijd geduurd voordat hij kon accepteren dat het kattenluik 's avonds op slot ging, en overdag zit hij het liefst in de buitenlucht en komt hij alleen maar binnen voor een dutje op zijn kussentje of een paar brokjes.
Als de tussendeur al eens per ongeluk dicht (of bijna dicht) werd geschoven, werden wij daar onmiddellijk op attent gemaakt door Japekoppie, die vond dat hij op elk moment van de dag de bezigheden van mevrouw K. moest kunnen controleren, vooral natuurlijk als die in de keuken plaatsvonden.
Maar goed, gisteravond drong het voor het eerst ten volle door tot de botte hersentjes van K. dat Oscar overduidelijk lijdt aan claustrofobie. Later, toen zij te bedde ging, nam zij voor de zekerheid nog een keer de proef op de som en sloot nu expres de tussendeur. En ja hoor, Oscar kwam van zijn kussentje af en ging wederom compleet uit zijn bol! En na het openen van die deur liep hij weer gerustgesteld terug naar de sofa om verder te gaan slapen.
We beginnen nu ook te begrijpen waarom Oscar maar zelden bij ons op de bovenverdieping komt; er is daar immers geen uitgang naar buiten als de ramen niet wijd open staan! Oeps, eng!
Waarschijnlijk zullen wij er nooit achter komen wat de oorzaak is van Os' claustrofobisch gedrag, maar we zullen er beter rekening mee moeten houden. En misschien dan toch volgend voorjaar ook boven maar een kattenluik maken?
Ach gossie, die arme Oscar, heh? Jaaah...

Door met drie haarfabrieken

Afgelopen maandag ging mevrouw K. een stukje lopen met Oscar en de Boez. Het was na een paar flinke regenbuien en de zon was net doorgebroken.
We waren allemaal wel aan een beetje buitenlucht toe, maar Cera lag nog lekker te slapen op het grote bed en bleef liever thuis.
Erg jammer inderdaad.

Wel, mevrouw K. had geen zin om lang te blijven dralen in de Kruidentuin,
en Oscar trouwens ook niet.
Maar de Boez had niet erg veel zin om verder te lopen. Wij deden weliswaar toch een poging en liepen de Parallelstraat in.
Zou de Boez volgen?

Jawel, maar slechts een heel klein stukje. Want iets verderop stond een wielhuis en daar staken twee benen uit. Dat was natuurlijk te eng voor het Boezelmanneke en dus vluchtte hij terug de tuin in.
Oscar echter had geen moeite met de benen en wilde het liefst helemaal doorstappen naar het gevaarlijke water.
Maar K. wilde liever terug naar de Katbladstraat en de Boez ophalen, want die zou vast en zeker op haar zitten wachten op de hoek van de Kruidentuin/Katbladstraat. En die gedachte kon zij niet verdragen. Tja, in korte tijd van 5 naar 3 haarfabrieken hakt erin, en het liefst houdt K. de overgebleven drie steeds dicht bij haar. Dus de Os had pech: we namen de korte route.

Boez had inderdaad in de Kruidentuin zitten wachten, maar toen hij de stem en het fluitje van K. hoorde, kwam hij snel tevoorschijn.
In de Katbladstraat lagen heel wat bladeren, erg geschikt om snel een plas in te doen.

Vandaar dus.

Verderop lagen er een hoop takken op de stoep, net voor de ingang van de Poort naar de Hoftuin.
Ook dat is uiteraard eng, vooral als je de Boez heet, heh?
Trouwens ook als je Oscar heet, want hij liep helemaal om terwijl Boez tenslotte toch maar over de takken sprong.

Cera was blijkbaar ondertussen wakker geworden en achter ons aan gekomen.
Hoewel wij geen pestkoppen en leden van de partij Hof is Vol konden ontdekken, bleef Cera liever op het bankje vlakbij de Poort staan. Gewoon voor het geval, heh?

En de jongens gingen beginnen aan hun inspectierondje...

Mevrouw K. volgde haar eigen route, want let namelijk op heel andere dingen dan de haarfabrieken!

Cera maakte met Oscar samen ook nog even een kort snuffelrondje.
Maar toen begon het weer langzaam te regenen.
Dus? Tijd om naar de redactie terug te gaan. En nu maar wachten op een volgend zonnig moment. Tja...

Siep (11 jaar) plotseling gestorven

Gisteren ontvingen wij het volgende, vreselijke bericht:
Op 31 oktober j.l. kwam Siep (uit de Kruidentuin) thuis, wilde brokjes gaan eten in de keuken en viel daar zomaar dood neer.
Siep was weliswaar altijd heel erg gestrest maar mankeerde verder niets. Het is een raadsel (en dat zal het altijd blijven) wat de oorzaak van haar plotselinge overlijden is geweest.
Siep was de huisgenote van Kaija, die nu de bank helemaal voor zich alleen heeft en niet erg onder de indruk lijkt van de dood van haar "vriendin".
Maar haar mensen zullen Siep in elk geval wel heel erg missen. We wensen hen allen heel veel sterkte toe.

Wij zullen Siep ook missen. Ze leek zowel qua uiterlijk als gedrag veel op onze mevrouw Troy een keek ons altijd zeer belangstellend na als wij haar huis passeerden. Zij had prachtige felle oogjes en een schattig bekkie. Siep was nog maar 11 jaar. Rust zacht, mooi Siepje...

Fliebertjes, een herinnering

Mevrouw K. ging naar de buurtsuper voor een paar boodschapjes, w.o. broodbeleg. Uit gewoonte liep zij naar het koelvak met de leverworst, want daar hield Japekoppie zo van, hij deed een moord voor een fliebertje, hoe klein ook.
En ja, de tranen kwamen weer.
Toch ging de leverworst mee, voor op brood.
Straks een flinke kwak mosterd erop, dat verzacht misschien de pijn.
En het slikt makkelijker weg.
Misschien.

Dank aan u allen...

Vanmiddag is onze Japekoppie gecremeerd. Zijn as zal op een weide uitgestrooid worden, samen met dat van andere dieren.
En mevrouw K. heeft een wandelingetje gemaakt met haar drie overgebleven reporters terwijl het zonnetje even scheen.
Morgen pas meer over dat laatste, want K. heeft nog steeds een brok in haar keel. En daarmee kun je niet veel.

Alle reacties die wij van u mochten ontvangen, hebben ons vreselijk goed gedaan, hebben ons veel troost gegeven. Heel veel dank daarvoor.
Maar het hart moet dus nog helen, elke dag een beetje, tot de scherpe randjes eraf zijn.
Zelfs de Hoofdredacteur is van slag. Wie had dat gedacht...

De dierenarts

Onze eigen dierenarts belde ons vanavond op. Hij had van de weekenddienst vernomen dat Japekoppie was ingeslapen en betuigde zijn medeleven.
Natuurlijk hadden wij nog wat vragen, en die beantwoordde hij graag.
Omdat hij al vaker Japekoppie van de afgrond had weggetrokken, had hij deze afloop niet kunnen voorspellen, al zag het er van aanvang af al slecht uit. Maar er was toch nog hoop omdat Japekop voor hetere vuren had gestaan en dan toch weer overeind krabbelde.
Het feit dat Japie uiteindelijk niet meer plaste, at of dronk, wees erop dat zijn nieren het tenslotte toch hebben opgegeven. We hebben dus de juiste beslissing genomen, hij kon niet meer beter worden en was ten dode opgeschreven.
Heel fijn dat een dierenarts de moeite neemt om contact op te nemen en de tijd te nemen om vragen te beantwoorden en zijn spijt te betuigen.
Wij zijn hem zeer dankbaar dat hij altijd zo betrokken was, altijd (ook buiten zijn diensttijd) Japekop er zo vaak weer bovenop heeft geholpen en de moed niet opgaf.
We hebben en houden het volste vertrouwen in hem. Dank je wel, Carlo van Wiggen!

Het verdriet om gewoon maar een kat...

Geen wekker meer,

geen tongetje dat voorzichtig mijn ooglid beroert,

geen pootje dat over mijn wang strijkt:

wordt wakker, het is dag,

mek-mek-mek,

een eenzaam ontbijt, een saaie lunch,

ik hoor hem niet meer komen,

geen trippelende pootjes op de trap 

nadat ik de koelkast eerst heb open, 

en dan weer heb dichtgedaan, 

en uit de la een mes pakte,

de boterham smeerde en belegde,

nog steeds geen Japekoppie,

geen mek-mek-mek,

niet meer, nooit meer,

geen beetjes in mijn arm:

hier ben ik, kijk naar mij,

mek-mek-mek,

voel mijn snorharen op je wang,

geef een kus op mijn kop,

kijk in mijn ogen als ik in de jouwe kijk,

lees mijn gedachten zoals ik de jouwe lees,

want ik hoor bij jou en jij bij mij.

Mek-mek-mek, nooit meer,

Japekoppie,

mijn hartendief, mijn stuk chagrijn,

niemand begreep mij beter dan jij,

mek-mek-mek,

nooit meer,

gewoon maar een kat,

mek-mek-mek,

mijn gebroken hart,

mijn Japekoppie,

gewoon maar een kat,

ik mis je zo,

mijn Japekoppie,

onvoorstelbaar verdriet

om een kat,

om Japekop.

IM Japekoppie, 10-09-1997 - 02-11-2013

Er is altijd die grote twijfel over het juiste moment van het loslaten. Ik wilde Japekoppie nog lang niet kwijt, had nog hoop toen het weer beter met hem ging en hij weer wat at.

Gisterochtend vroeg ging Japekop nog vrij energiek mee de trap af naar zijn voerbakje, at ook met graagte een kleine portie voer. Dus toen ik even later met hem bij de dierenarts kwam,  konden we alleen maar concluderen dat hij vooruit ging en dat hij langzaam leek te herstellen. Hij kreeg weer zijn medicijnen en vol goede moed gingen we naar huis.

Toch knaagde er iets bij mij. Zijn gedrag was zo compleet anders. Het voortdurend zitten mauwen, mij aanstaren, het steeds op mijn rug willen klimmen om in mijn nek te kruipen, zijn grote onrust.

Na thuiskomst ging J. niet meer naar de bak terwijl hij toch net weer een grote portie vocht ingespoten had gekregen. Ik bood hem nog wat nat voer aan, maar hij wilde er niet eens aan ruiken. Hij bezocht nog wel enkele keren de waterbak, maar zat dan alleen maar met zijn poten in het water te roeren, dronk er niet van. Hij ging opeens heel hard achteruit, ging steeds moeilijker lopen. En toen kwam het moment waarop hij zich terugtrok, boven op bed in een hoekje. Niet om te gaan slapen maar om weg te kruipen in een vreemde, gespannen houding.

Ik ging naast hem zitten en sprak hem toe. Ik zei dat ik heel veel van hem hield en hem graag nog bij me wilde houden, maar dat ik hem zou laten gaan als hij dat wilde, als hij niet meer verder kon.

Hij mauwde klaaglijk en keek me strak aan, alsof hij het begreep.

Opeens sprong de Boez op bed en ging naast hem liggen, Japekop gaf hem een paar likjes op zijn kop, Boez liet het toe. Een bijzondere gebeurtenis, nog nooit eerder meegemaakt.

Ik ging weer naar beneden, Japekop kwam met heel veel moeite achter me aan; hij kon de trap bijna niet meer af. Ik heb hem op schoot genomen en hem stevig vastgehouden en geknuffeld. Zo hebben we een hele tijd gezeten. Ik voelde zijn hartje tekeer gaan, hij spinde zacht en mauwde zo nu en dan. Toen ik hem weer op de grond zette, zakte hij door zijn achterpoten. Hij krabbelde overeind, deed een paar stapjes, wankelde en viel nog net niet om. Mijn hart brak, want ik wist dat dit een heel slecht teken was.

Ik heb de vervangende dierenarts gebeld en even overlegd. Er was nog één ding wat we konden doen, en dat was hem laten opnemen in de kliniek en hem drie dagen aan een infuus leggen.

Maar dat kon ik mijn Japekop toch niet meer aandoen?  De kans dat hij beter zou worden was erg klein en hij zou sowieso nooit meer de oude worden. Bovendien was zijn medisch dossier al zo dik. En hem dan nog zo’n behandeling aandoen? Hoe ver moet je gaan? Wanneer is het juiste moment daar?

Ik ben blijven twijfelen tot het laatste moment, maar door alleen maar in Japekop’s grote, vragende ogen te kijken wist ik eigenlijk wel dat ik de enige juiste beslissing moest nemen, hem niet meer kon laten lijden. Hij had genoeg moeten doorstaan in zijn leven en dit was het dan….

Hij liet zich zonder tegenspartelen in zijn mandje leggen. Ina ging met ons mee, en zo begon Japekop aan zijn laatste ritje in de Katmobiel.

Het hele proces duurde niet lang. Japie kreeg eerst een prikje om te slapen en wilde toen graag terug in zijn mandje. Daar ging hij liggen en viel onmiddellijk in slaap. Terwijl ik hem toesprak en bleef aaien, hem bedankte voor de mooie jaren en zijn vriendschap, hem welterusten wenste, gleed hij al weg, mijn allerbeste, dierbare vriendje. En toen hij zijn euthanasie-injectie had gekregen, stopte zijn ademhaling bijna direct, en vlak daarna zijn hartje. Hij was duidelijk op geweest, had geen enkele reserve meer; ik had dat gelukkig op tijd ingezien, mijn gevoel had me niet bedrogen.

Het afscheid nemen van een poezenbeest is me nog nooit zo zwaar gevallen.

Japekoppie werd in mijn huis geboren, hij kende me door en door, was altijd bij me in de buurt.

Hij wees me erop als het etenstijd was, maakte me ’s ochtends wakker, kwam bij me liggen in moeilijke tijden en gaf me dan troost. Hij was er altijd, wist precies wanneer ik wat ging doen, hij kletste met me, zocht voortdurend contact met me, hoorde bij mij.

De Boez, Os en Cera zijn schatjes en zij zullen me de nodige afleiding geven, maar zoals Japekoppie was er maar één.

Ik zal hem daarom vreselijk missen, mijn kletskous, mijn maatje. Hij was mijn grootste inspiratie.

Redactie Katblad opnieuw in de rouw, onze grote Verkenner A is niet meer...

Heel bedroefd zijn wij, want onze verkenner A, voorproever en reporter Japekoppie heeft het tenslotte toch niet gered. Vanmiddag laat hebben wij helaas afscheid van hem moeten nemen; hij was aan het eind van zijn krachten.
Zodra mevrouw K. daartoe in staat is, vertelt zij u het hele verhaal. Maar nu is er nog een te groot verdriet en het pijnlijke gemis.
Japekoppie was ons allerbeste maatje. Hij is 16 jaar geworden. Wij zullen hem nimmer vergeten.
Rust zacht lieve, lieve Japekop.

Nooit meer fliebers voor Japekop

Vanochtend zijn we weer met Japekoppie bij de dierenarts geweest. Die was erg verheugd over het feit dat J. weer (kleine beetjes) eet (zonder het er weer uit te gooien), en dus hebben we weer een beetje moed gekregen.
Japekop kreeg nogmaals een fysiologische zoutoplossing ingespoten, een antibraakmiddel en een steroïd hormoon. Hij protesteerde daarbij hevig en ging flink te keer.
Tevens hebben we diverse soorten zacht dieetvoer meegenomen, want voortaan dus helemaal nooit meer fliebertjes voor Japekop, alleen nog maar nierdieet-voer. Er daar zijn vast ook wel lekkernijen van te vinden.
Bij thuiskomst at J'kop direct een kleine portie voer uit een kuipje van Trovet, en gooide daarna een (net volgegooide) waterbak om. En terwijl K. aan het dweilen was, duwde hij elders een tweede waterbak omver en zette vervolgens een keel op om wederom zijn ongenoegen te uiten.
We hebben nu maar een grote, zware pan met water neergezet om een nieuw waterballet te voorkomen.

De onrustige patiënt heeft de pest in omdat de Boez in de stoel is gaan liggen waarin hij net even wilde gaan zitten. Het kwam tot een pootgemeen en een hoop gegrom. De Boez stapte uiteindelijk toch maar op.

Wordt vervolgd.

Erop of eronder...

Japekoppie is ziek, behoorlijk ziek.
Hij at alweer een tijdje heel slecht, dronk erg veel en deed abnormaal grote plassen op de bak. De laatste bloedcontrole vond echter niet zo gek lang geleden plaats en de uitslag daarvan was niet onrustbarend slecht, zijn leeftijd in aanmerking genomen.
Maar nu begon hij ook te braken, zelfs het water wat hij dronk vloog er met een hoop kracht weer uit. En hij vermagerde zichtbaar. Dus drie weken na zijn laatste dierenartsbezoek moest Japekop weer met K. mee in het Katmobiel.

Daar de antibiotica van drie weken geleden dus niet geholpen hadden, moest er nu toch weer een bloedonderzoek gebeuren.
En ja hoor, nierfalen, en niet zo'n beetje ook.
Voor de ingewijden: ureum mag max. 11.9 zijn en was 29.3, creatinine max. 164, maar was 321. Japekop is dus ernstig ziek en de komende dagen is het erop of eronder.
Hij kreeg een flinke spuit met een vochtsuspensie, een eetlustopwekker en een anti-braakmiddel. De Fortekor die hij moet slikken voor een betere doorbloeding van de nieren, hadden we nog in huis (van T. Troy). Daarnaast krijgt hij ook nog zijn maagzuurremmer.

Wel, de foto's die u hier ziet zijn allemaal genomen nadat we terug waren van de dierenarts. Er is namelijk iets bijzonders aan de hand...
Een haarfabriek met zoveel nierschade zou sloom moeten zijn, en veel willen slapen. Dat was en deed Japekop ook. Maar sinds onze thuiskomst is hij opeens behoorlijk hyper. Eigenlijk begon dat al in de Katmobel, op weg naar huis. Hij zat constant te mauwen (schreeuwen) en dat is sindsdien niet opgehouden. Japekop heeft van zijn nieuwe dieetvoer gegeten (hoi hoi!) maar deed ook pogingen om op het aanrecht te klimmen. Via de handvaten van de laden klom hij omhoog, maar donderde op het laatste moment naar beneden, op de stenen vloer. Daarnaast klimt hij ook steeds op de rug van mevrouw K., hangt in haar nek, balanceert op haar schouders totdat K. uit veiligheidsoverwegingen hem weer op de grond zet. Dat is nog best ingewikkeld daar zijn nageltjes steeds vastzitten in haar trui. En Japekop is helemaal niet zo vast ter poot, doch heeft dat zelf niet zo door. Zo loopt J. eveneens alsmaar heen en weer over de plank aan de muur (boven de cv-radiator), en daar hij niet kijkt hoe of waar hij loopt, moest K. al enige glazen theelichthoudertjes redden. En als J. van de plank afstapt, zet hij rustig een voorpoot bovenop de Os, die dan geërgerd één oog opent maar verder geen kik geeft. En maar blijven gillen, die Japekop!
K. besloot daarom om toch nog maar even de dierenarts te consulteren, maar die had geen dienst meer. Een collega van de spoedeisende hulp echter kon van het verhaal van K. over Japie geen chocola maken, K. moest maar met J. naar de praktijk komen, dan zou er bekeken worden of J. misschien bijvoorbeeld een blaasprobleem had. Daar geloofden wij niet in.
K. zag dus af van een bezoek aan een vreemde dierenarts en wilde Japekop het niet aandoen om weer met de Katmobiel te moeten reizen, hij had het al moeilijk genoeg.
Wel, de hemel zij dank belde even later onze eigen dierenarts op om de afspraak van morgenochtend een uurtje te verzetten, en dus konden we hem ons probleem voorleggen. We kregen een antwoord waar we meer aan hadden: zeer waarschijnlijk kwam Japekop's hypergedrag door een bijwerking van één van zijn ingespoten medicijnen. Het was in elk geval een goed teken dat J. had gegeten, dat hij dronk en gewoon zijn plasjes op de bak deed. En morgen overleggen we verder.
Het is te hopen dat er vannacht in huize Katblad geslapen kan worden, want op dit moment is de Boez uit op ruzie met onze patiënt. En de patiënt pikt dat niet.
Morgen meer.

Niet volgens afspraak!

Zo, Cera! Dit hadden we niet afgesproken, heh?
Ja, je mag dan wel de reporterswedstrijd hebben gewonnen, maar dat betekent nog niet dat je het eten van de Boez mag jatten, heh? Jawel, hij heeft het laten staan, dat klopt. En dus had mevrouw K. het eigenlijk van de trap moeten wegpakken nadat hij weer naar boven was gegaan. Maar ze had er echt niet op gerekend dat jij er zo snel met je snuit in zou duiken.
Nee, dit is niet zo slim van je, Meipie! Je zou nog iets meer gaan afvallen, weet je nog? Ja, dat was wél de afspraak! Opdat je weer wat makkelijker in de bomen kan klimmen en harder kan wegrennen voor de pestkoppen van Hof is Vol, weet je nog? Kom maar hier met dat bakje. Ja, het feest is voorbij. Tjongejonge...

Of.....of.....of?

Oscar gedraagt zich 's avonds af en toe een beetje vreemd. Zoals hier: liggen wachten voor de schuifdeur tot er iemand door het (dichte) luikje van de voordeur komt. Of misschien hoopt hij (tegen beter weten in) dat de Boez de trap af komt?
Maar als K. op de bank gaat zitten om iets op de buis te bekijken, komt hij gezellig naast haar liggen, op zijn eigen kussentje.

En terwijl een man een hond bijt en de wereld doordraait, ligt hij er zó bij.

Of zó...

Of zó...

Of zó dus.

Vanochtend is Oscar direct na zijn ontbijt naar buiten vertrokken, de regen in. Want daar vertoeft hij het allerliefst, weer of geen weer.
Waar hij precies uithangt, weten wij niet. Misschien ergens onder een plantentafel, een wielhuis, of onder een dakje van dwergmispeltakjes in de Kruidentuin.
Onze Schuilhut blijft in elk geval leeg. Wellicht aan een schoonmaakbeurt toe? Of herinrichting? Of is de plek misschien niet naar wens? Mevrouw K. moet maar weer eens de handen uit de mouwen steken. Maar dan wel als het weer droog is, dat spreekt vanzelf. Of niet soms? Tja.