Sanitaire stopjes

Het was al wat later in de middag toen mevrouw K. met Oscar en Cera naar het Zooiplein ging. Onderweg kwamen we de Wams tegen. Zou sneeuw verbroederen? In elk geval was het leuk om te zien dat Wamy en Oscar vrolijk om elkaar heen sprongen en renden! Ja, dat was weer eens wat anders dan ruzie maken, heh?

(Oscar ziet u linksonder, Wamy middenonder).

Maar er moest ook gewerkt worden, dus Oscar liet de Wams in de steek om achter mevrouw K. aan te gaan, het Zooiplein op. Jawel, het Plein moest verkend worden; we waren daar al een poosje niet meer geweest.

U ziet het, dit jaar geen opgespoten Plein, dus geen ijsbaan. Maar dat kan natuurlijk ook niet met die sneeuwtroep en voor de inzet van een helikopter is het daar te gevaarlijk.

Uiteraard was Wamy met ons meegekomen, want hij had op dat moment toch niks beters te doen en zat blijkbaar verlegen om gezelschap. Alleen is ook maar alleen, toch?
Oscar zat al klaar om Wamy van zich af te meppen, maar die draaide zich opeens om; blijkbaar had hij iets gezien wat de moeite van het bekijken waard was. Wel, laten wij dan maar even met hem meekijken.

Ach natuurlijk, het was Cera! We vroegen ons al af waar ze nu toch gebleven was, maar daar zat ze dus en ze probeerde zich achter het hek te verschuilen voor Wamy. Gekke meid.
Ze zag nu dat de Wams haar in de smiezen had en zond hem waarschuwende en vernietigende blikken toe.

Doch Wamy had eerst nog wat anders te doen, dat zagen wij direct aan zijn hurkende houding (zeg maar). Ondertussen hield hij Cera goed in de gaten en bedacht hij een plan.
Welk plan leest u iets verderop, dus nog even doorzetten.
(Nee, erg spannend is het allemaal niet, en erg smakelijk ook niet, maar soms gaan die dingen nu eenmaal zo en ook dat hoort erbij - vindt K. tenminste.)

Oscar was inmiddels druk aan de slag gegaan. Wat hij precies deed was ons niet helemaal duidelijk, maar het kan zijn dat er iets onder de sneeuw lag wat hij van dichtbij wilde bekijken. En ook besnuffelen lijkt het, want hij porde met zijn snuit behoorlijk diep in het koude goedje. Het kan natuurlijk ook zijn dat hij zijn neus verstopte in de sneeuw vanwege onwelriekende geuren die van twee kanten voorbij kwamen drijven. Ja, leest u maar verder, het wordt namelijk nog onsmakelijker.
Want was Cera nu eindelijk al eens eindelijk aan haar verkennerswerk?



Eh, nee dus. Want ook zij bleek behoefte te hebben aan een sanitaire stop... Maar wel netjes achter het hek, heh?
Zouden ijskoude pootjes misschien leiden tot meer grote boodschappen? Nee, deze gedachte komt zomaar opeens bij ons op en we hoeven niet per se een antwoord op de vraag. Hoewel..., we moeten de kattentoiletten de laatste dagen ook vaker schoonmaken vanwege de drek, en die kan niet alleen door de Boez daar zijn achtergelaten, zoveel eet hij nu ook weer niet.
Maar dit alles terzijde, anders wordt deze reportage al te ordinair.

Oscar was naar de zandbak gegaan om te controleren of het deksel wel goed lag. Gelukkig was dat het geval. Hij zocht nog iets tussen de sneeuw, maar wederom wisten wij niet precies wat. Is ook niet belangrijk; we hoeven niet alles te weten (dat is zelfs beter, soms).









Ja hoor, eindelijk was Cera ook aan het werk gegaan. Het lijkt alsof ze een spoor aan het volgen was, maar het kan ook zijn dat ze met iets geheel anders bezig was. Nee, je weet het nooit met die haarfabrieken en mevrouw K. was niet van plan om steeds overal met haar neus bovenop te gaan staan. Bovendien verlangde ze stiekem naar een kleine hartversterking en werden haar vingers al een beetje blauw.

Wat we wel zeker weten is dat Wamy zich na het doen van zijn boodschap (en het begraven ervan) verstopt had achter de zandbak. Cera had hem dat niet zien doen, dus u begrijpt vast wel wat er ging gebeuren. Zodra ons modelhaarfabriekje niets vermoedend in de buurt van de zandbak was gekomen, sprong Wamy uit zijn hinderlaag tevoorschijn. Wij meenden Wams zelfs hard "Boe!" te horen roepen, maar kunnen ons daarin vergissen; de kou doet soms rare dingen met de oren van mensen.
Natuurlijk raakte ons modelletje in paniek toen de Wams bijna op haar dook en daarom ging ze er snel vandoor.
Oscar was ondertussen klaar met zijn verkenningsronde, en toen Cera het Plein afrende ging hij haar daarom maar achterna. Tot onze grote verrassing zagen we dat Wamy de andere kant opging, in de richting van zijn huis dus. Misschien had hij het koud gekregen van dat liggen in een hinderlaag of was hij teleurgesteld omdat Cera voor hem op de vlucht was gegaan? Maar dat laatste was toch zijn bedoeling geweest?

Toen we de straat overstaken kwam opeens de Boez achter een paar plantenpotten vlakbij het huis van Lima tevoorschijn. Had hij daar soms al langer gezeten? We weten het alweer niet, maar toen we naar de redactie terug gingen was hij de eerste die door het kattenluik naar binnen stormde. Daarna volgden Oscar en Cera en deelde mevrouw K. wat snoepies uit.

Arme Harry!

Toen wij in de Hoftuin arriveerden, vonden we daar Harremans (of Harry zo u wilt) in verwarde toestand. Hij liep wat heen en weer en onderwijl kwamen er rare klanken uit zijn keel. Normaliter is zijn geluid al enigszins laag en schor, nu klonken zijn klaaglijke mauwen alsof er een prop schuurpapier in zijn strotje zat. Nee, dat is niet om te lachen want het was duidelijk dat Harry in nood was en leed. U wilt weten hoezo of waarom? In dat geval moet u nog even verder lezen.

Wel, verspreid over de dag was Harry reeds diverse bij de redactie langs geweest om een klacht in te dienen. (Het liep nu tegen vieren.)
Hij was namelijk 's ochtends van huis weggegaan om ergens een kleine boodschap te deponeren, en in die tussentijd was zijn mens vertrokken. Waarheen of voor hoe lang wist hij niet, maar Har begon het koud te krijgen en was zo langzamerhand ook wel aan een hartversterking toe. Nee, dit is niet bepaald weer om urenlang zonder koek en zopie buiten rond te zwerven, en dus had Harry bedacht om aan mevrouw K. te vragen of zij wellicht een sleutel van zijn huis had, voor noodgevallen. Maar K. heeft helaas geen sleutel van de jongens van Hof is Vol, en moest hem dus teleurstellen. Tenslotte was Harry terug naar de Hoftuin gegaan om te wachten tot zijn mens weer thuis zou komen. Hij had zulke koude pootzooltjes gekregen dat hij niet langer in de sneeuw wilde staan, al zal dat putdeksel ook niet al te warm zijn geweest. Arme Harry; wij konden helaas nog steeds niets voor hem doen.

Wel, Harry's verwardheid en schorre geklaag bracht ook onrust bij Oscar, die eigenlijk een kleine Hoftuinverkenning had willen doen. Hij zette namelijk zijn hanenkammetje op en dat betekent altijd dat hij zich niet op zijn gemak voelt. Os wilde dan ook beslist niet verder de tuin in vanwege de voelbare opwinding van Harremans, terwijl Har nu toch echt niet de energie of zin had om op dit moment het partijbeleid (Hof is Vol, dus alle vreemdelingen zonder dralen uitzetten) uit te voeren. Nee, Harry had wel wat anders aan zijn kop, en als Os een blikje Gourmet had meegenomen waren ze zelfs op slag de beste vriendjes geworden, toch? Ja.
Er zat voor mevrouw Katblad niets anders op dan Os en Cera weer mee te nemen naar de Katbladstraat, en na een kort overleg besloten we nog even naar het Zooiplein te gaan, als vervanging voor het Hoftuinbezoek.
Wij hopen dat het mens van Harremans niet al te lang meer is weggebleven; in elk geval liep hij een uurtje later niet meer rusteloos door de tuin en dus namen we maar aan dat hij toen bij de kachel lag.
Over ons bezoek aan het Zooiplein morgen meer!

De lol gaat eraf...

Japekoppie:
Jawel, ik ben een paar keer buiten geweest, heb zelfs in dat kouwe spul rondgelopen maar dat was meer uit nood. Inderdaad, ik moest een kleine boodschap doen, vandaar dus, maar ik kon alleen nergens een plek vinden waar ik kon graven en daarom kwam ik weer binnen om op de bak te gaan.
Nee, ik word te oud voor sneeuwpret. Die verse sneeuw vond ik nog wel leuk, maar nu is het hard en onaangenaam, en bovendien blijft de temperatuur maar zakken en dan gaat de lol er op den duur af. Inderdaad, ik ben ook niet meer zo jong, heh? Bovendien heb ik maar één long en daar dien ik rekening mee te houden, evenals met mijn gevoelige spijsvertering.

Mijn antwoord is en blijft nee. Dus nee, ik ga niet met je mee naar buiten, de sneeuw in. Ik wacht hier wel tot jullie terug zijn.
En dan zou het leuk zijn als je weer eens een kaasproeverijtje voor mij zou organiseren, of een vleesproeverijtje, dat mag ook. Ik stel voor dat je deze keer warme hapjes maakt, passend bij het weer. Beetje kaasfondue bijvoorbeeld, maar dan niet uit een pakje natuurlijk. En daarbij een stukje warme worst van goede kwaliteit.
Gaat wel lukken, toch? Vergeet niet je handschoenen aan te doen, heh? Tot zo dan maar.

Beetje ziek....

Boezje is beetje koukleum, heh? Jawel, want je wilde niet in de sneeuw spelen en Cera en Oscar wel.
Pijn in je buikje? Oh, was die drek in de bak dan soms van jou? Nee, dan snappen we het! Boez beetje ziekjes! Kou op het buikje....
Nou, blijf dan maar bij de kachel, heh? Of in je hutdoos, want daar is het ook lekker warm, toch?
Zal mevrouw K. zo even een beetje handoplegging doen? Op je zieke buikje? Ja, heel voorzichtig aaien, en dan wordt het buikje misschien weer wat beter, heh?
En straks maar wat Gourmet Diamant doen? Kip? Even eerst een half uurtje op de kachel zetten zodat het een beetje lauw wordt? De ergste kou eraf? En dan moet de Boez maar weer gauw beter worden, heh? Ja, nu is Boez nog een beetje zielig, dus kom maar gauw naast je mens op de sofa liggen dan doen we even handoplegging, goed? Nee, mevrouw K. heeft toch niks beters te doen op dit moment, dus heeft ze best even tijd voor de zieke Boez. Maar ze zet wel even tijdens de handoplegging de tv aan, mag dat? Arm klein boefje....

Sneeuwpret!

Jawel, u ziet het goed: dit is de Boez in de sneeuw. Het duurde wel even voordat hij zich liet overhalen om met Oscar en Cera mee te gaan naar de Kruidentuin, maar hij kwam tenslotte wel. Flinke vent dus, zei mevrouw Katblad.
Beetje doorstappen Boez, anders krijg je kouwe klauwen! Dat zei de fotograaf natuurlijk.

Terwijl Cera en Oscar vrolijk achter elkaar aan renden, ging de Boez zijn eigen weg. Hij bleef een beetje aan de kant van de huizen, waar de sneeuw plat getrapt was en hij niet zover in het koude spul wegzakte.

Oscar zat achter Cera aan maar was haar opeens kwijt. Als je nu eens haar sporen zou volgen, Os? (Het middengedeelte van de tuin was namelijk nog vrijwel onbetreden...)

Ja, zo kon het inderdaad ook. Zie je al wat, Os?

De Boez bleef aanvankelijk erg dichtbij mevrouw Katblad, want zodra ze zou omkeren wilde hij wel graag de eerste zijn die op huus aanging. Maar K. was nog lang niet van plan om naar de redactie terug te lopen; ze waren er pas net!

Het sneeuwde op dat moment; u ziet de vlokjes in de vacht van Boez blijven hangen. Zielig, heh? Ach...

Nee, de Boez heeft niet opeens kortere pootjes; hij stond een beetje ineengezakt, alsof hij bang was dus. O jee!

Ja hoor, ga maar schuilen!
Dan bekijken wij ondertussen wat Oscar en Cera aan het doen zijn.

Ah! Oscar had Cera gevonden en jaagt haar nu de boom in! Nou, dat kan alleen nog maar meer leuke plaatjes opleveren, als Cera tenminste doorzet en niet uitglijdt op de witte stam.

Nou, makkelijk ging het niet! Het is ook wel erg moeilijk om in een besneeuwde boom te klimmen terwijl er een andere haarfabriek met zijn klauwen in je staart staat te harken, heh? Nou en of!

En hier ging het dus bijna mis, want Cera's pootjes gleden opeens opzij. Maar ze bleef op haar buik hangen en hield stand!
Oscar had de achtervolging trouwens opgegeven want hij zag het niet zo zitten om langs die gladde stammetjes omhoog te klauteren. Nee, er zijn grenzen, zelfs voor topreporters. Of moeten we zeggen: vooral?

Nou, knappe meid hoor! Nog even lief in de lens kijken, zoals een topmodel betaamd dus, heh? Nee, liever dan dit dus. Jawel, kun je best!

Cera moest eerst nodig bijkomen van haar glijpartij dus lieten we haar maar heel even met rust.
Oscar had koude poten, dat was duidelijk. Haal ze dan van die ijzeren stang af, knul!

Cera had zich omgedraaid in de boom. We namen gauw nog een foto en prezen haar om haar uitstekende, vakkundige po(e)seerkwaliteiten. En toen zei K. tegen C. dat ze er wel weer mocht uitkomen, dan zouden ze samen de Boez gaan zoeken (want die hadden we al een tijdje niet meer gezien).

Wel, de Boez zat al te wachten onder een bankje, natuurlijk vlakbij de uitgang van de tuin.
Oscar ging weer achter Cera aan, en dat was een goede manier voor beide haarfabrieken om warm te blijven. Jammer alleen dat de Boez dat niet zo goed begreep, want hij wilde niet meedoen. Nee, de Boez had duidelijk minder plezier in dit uitje. Maar toch flink van hem dat hij was meegegaan, toch? Ja.

Zoekplaatje

Waar zit onze grote held?

Barre tocht in de sneeuw (2)

Het viel niet mee voor Oscar, dat ploegen door de koude, dikke, witte laag. Soms zakten zijn pootjes dermate diep in de sneeuw dat het hem moeite kostte om ze er weer bovenuit te tillen voor de volgende stap. Maar Oscar is erg sterk en bovendien een doorzetter, dat bleek maar weer.
Petje af, Os!

Gelukkig was de sneeuw in de Katbladstraat al aardig plat gereden, dus dat liep wat makkelijker.
En Oscar ging opeens wel heel erg snel zodat de fotograaf hem niet meer kon bijhouden.

Bij de buitentafel van de redactie bleef Oscar even zitten. Wilde hij uitrusten of hoopte hij dat zijn vriend de Boez naar buiten zou komen? Jazeker, dat zou wel zo gezellig zijn geweest, maar de Boez kwam niet, ook niet nadat K. hem een aantal keren had geroepen. Lui mormel.
Wel Os, ga je nog mee naar de Hoftuin of hou je het voor gezien?
Natuurlijk ging de Os mee!

Bij de Hofvijver zagen wij een spoor. Hier was blijkbaar al eerder een haarfabriek geweest! Hoewel, de pootafdrukken in de sneeuw waren wel erg groot en grof, dus ze konden net zo goed een blafbeest zijn geweest, heh? Ja, ook de afstand tussen de afdrukken was eigenlijk een beetje te groot voor poezenpootjes.
We gingen verder op zoek naar nieuws uit deze Hoftuin.
We hoopten natuurlijk nog een haarfabriek van de partij Hof is Vol tegen te komen, maar nee, die stoere jongens lagen vast nog op bed of bij de kachel.

De fotograaf zag zoveel mooie plaatjes door de lens dat Oscar er maar even bij ging zitten. Natuurlijk vouwde hij daarbij zijn staart netjes onderlangs, want anders zou hij teveel afkoelen en op een blaasontsteking zat Os uiteraard niet te wachten.
Wat veel wit, heh? Ja, bijna pijn aan je ogen, maar alle donkere wolken in je hoofd (zo die er zijn) verdwijnen wel door al dat prachtige licht!

Wel, toen de fotograaf klaar was met plaatjes schieten vond K. het tijd voor droge sokken en een kopje Nespresso.
Oscar wilde klaarblijkelijk toch nog even buiten blijven, dachten wij, want hij liep niet mee naar de voordeur.....

Maar zodra mevrouw K. met haar kopje koffie aan de tafel zat, kwam hij toch ook maar binnen om gezellig naast haar te gaan liggen en uit te rusten van de barre tocht. Tijdens een flinke aaibeurt vielen zijn oogjes dicht en sukkelde hij in slaap.
Natuurlijk ging hij 's middags weer op pad, maar dat spreekt vanzelf want hij is namelijk een 1e klas reporter en een harde werker, heh Os? Jawel!

Barre tocht in de sneeuw (1)

Een topreporter zou geen echte topreporter zijn als ie er niet op uit zou gaan, heh? Al ligt er dus een flink pak sneeuw.
Nee, de Os wilde direct na zijn ontbijt al op stap, maar de fotograaf ging pas met hem mee toen het niet meer sneeuwde. Dit natuurlijk ter bescherming van de camera.
Staart omhoog, want Os had er hartstikke veel zin in.

En als haarfabrieken goeie zin hebben moeten ze dat altijd tonen door hun nagels effe ergens in te zetten, zoals u Oscar hier ziet doen.

Os liep voor de fotograaf uit. Dat kwam vooral doordat de fotograaf een beetje voorzichtig moest voortbewegen wegens onderschatting van de dikte van de laag sneeuw en dus verkeerd schoeisel.
Maar mevrouw K. wilde beslist niet terug naar de redactie voor andere schoenen, want dan zou de Os te zwaar teleurgesteld raken en dat wilde zij natuurlijk kost wat kost voorkomen. Vandaar.

Op bepaalde plekken zakte de Os tot aan zijn oksels weg in de sneeuw, maar het leek hem niet te deren. Hij is natuurlijk best wel gewend aan koude poten; het water in de grote drinkbak zal ook niet altijd even lauw zijn, toch? Daarom. Os deed dus niet moeilijk over het koude witte spul en stapte dapper voort.

Na een rondje Kruidentuin liep Oscar al automatisch in de richting van de Parallelstraat, want zo ziet het verkenningsrondje er meestal uit. En er was nu geen Boez mee die achterbleef of liep te klieren.

Maar helaas, we moesten toch van richting veranderen, en u ziet op de achtergrond waarom. Nee, het was daar niet veilig en de mannen hadden (misschien vanwege de kou?) de motor van het wielhuis niet uit gezet, een reden temeer dus om een alternatieve route te kiezen. Maar Os bleef enthousiast, al liep hij nu niet meer voorop.

Wij kwamen trouwens geen enkele andere haarfabriek tegen, dus interessante ontmoetingen vonden er helaas niet plaats.
Zullen we even doorstappen, Os? De fotograaf krijgt namelijk koude voeten omdat de schoenen ook al niet waterafstotend blijken te zijn.... Ja, hoe dom kan iemand zijn, heh?

Wel, mevrouw K. moest een stukje langs de gevaarlijke weg, en omdat Os dat niet zag zitten liep hij dwars de tuin door. Ja, ook daar weer een diepe sneeuwlaag en dus moest Os flink voortploegen.

De staart zakte langzaam naar beneden en dat was een teken van moeheid (dacht mevrouw K.). Geen wonder, want het was best wel een barre tocht (zeg maar).












Zou Oscar het nog wel langer volhouden? Kreeg hij nog gezelschap van andere haarfabrieken? Hoe nat werden de voeten van de fotograaf, bezweek er nog iemand onderweg of kwam iedereen weer veilig thuis?
U leest het later in deel 2!

Het begin van echt winterweer

Zo begon het gisteren, en Oscar was er natuurlijk als eerste bij.
Terwijl onze andere reporters lekker in de buurt van de kachel bleven zitten, ging Oscar naar buiten om voor het Katblad de weerssituatie te bekijken en te verslaan. Natuurlijk ging hij niet in de sneeuw zitten maar bleef onder de plantentafel, waar hij een goed uitzicht had op de Katbladstraat en de poort naar de Hoftuin.

Mevrouw Troy raakte een beetje in de war van het zien van de vallende witte vlokken. Nadat zij enige tijd in deze houding (zie foto) was blijven staan omdat zij niet precies meer wist wat ze nu ook alweer van plan was te gaan doen (dat komt vaker voor bij haarfabrieken met Katzheimer), ging ze tenslotte maar weer terug naar boven, naar bed dus. In haar geval was dat waarschijnlijk ook wel het verstandigste om te doen.

Na een poosje (toen de sneeuw al een mooi laagje had gevormd) besloot ook Cera naar buiten te gaan. Zij was de eerste die ontdekte dat het laagje ijs op de drinkbak sterk genoeg was om op te staan. (Even later zagen we Oscar hetzelfde doen, maar misschien dat het ijs onder zijn gewicht kraakte? Hij sprong er in elk geval snel weer af.)

Het was ook de eerste keer dat wij één van onze haarfabrieken sneeuw zagen oplikken.

Erg lang zijn de twee reporters niet buiten gebleven, op een gegeven moment viel er teveel sneeuw tegelijk en hadden zij zodoende niet voldoende zicht meer. Tenminste, wij namen aan dat dat de reden was van hun thuiskomst.

Strijd om ligplekrechten

Omdat Oscar boven op het logeerbed lag, languit op het witte dekentje zodat daar geen plek meer voor de Boez was, pikte Boez Os' kussentje op de sofa in.
Nooit eerder lag de Boez op deze plek; alle andere haarfabrieken durfden het ook niet eerder aan om Os' troon te bestijgen. (Behalve mevrouw Troy dan, maar dat komt doordat ze aan Katzheimer lijdt en af en toe de weg kwijt is, en bovendien beging zij deze vergissing slechts één keer).
Maar goed, nu het vriest en Oscar vaker en langer binnen verblijft, lijkt er tussen onze twee jongste reporters een strijd te zijn ontstaan om de ligplekrechten. Oscar pikte het dekentje op het logeerbed in terwijl de Boez dat als het zijne beschouwde, en daarmee stond de Os met 1-0 voor. Maar nu Boez de troon op de sofa heeft bezet, staat het dus 1-1. Bovendien heeft de Boez de hutdoos veroverd, en omdat Oscar deze hut niet weet binnen te dringen (of dat niet durft), staat het 2-1 voor de Boez. Natuurlijk zullen wij u van verdere ontwikkelingen op de hoogte houden.

Gevaarlijke jager

Toen de Boez enige tijd muisstil en onbeweeglijk naar een meesje had zitten loeren en tot de conclusie kwam dat hij het vliegbeestje niet kon bereiken, ging hij op zoek naar een andere plek waar hij wellicht een beter uitzicht zou hebben of een betere pakkans, om het maar zo te zeggen.
Inderdaad, hij gedroeg zich als een echte jager, bewoog soepeltjes en beheerst en wij waren erg trots op hem...

Het vliegbeestje echter vreesde de jager niet; het bleef vrolijk boven in de boom zitten kwetteren en wist natuurlijk (net als wij) dat de gevaarlijke tijger met zijn vele kilo's (5+) nooit de top van deze hoge struik zou bereiken.
Het vliegbeestje mocht er trouwens zelf ook best zijn, qua formaat dan....

Sprietbol

Dit is een vetbol voor de vliegbeestjes, maar bijna niet meer als dusdanig herkenbaar. Wij maakten deze foto nog net voordat de sneeuw ging vallen en u kunt zien dat de in het vet gedrukte zaadjes genoten hebben van het warme weer van de afgelopen weken; zo'n grappige plant hadden wij nog nooit aan onze Pergola! Wij hopen dat de sprieten de vogeltjes niet af zullen schrikken.