Boez is de baas van hutdoos

Over het algemeen is het de Boez die Oscar uitdaagt om met hem te stoeien, deze keer was het de Os die zin had in een spelletje.
Maar zoals u op deze foto kunt zien had de Boez op dat moment geen zin in wat voor activiteit dan ook; hij lag lekker in zijn hutdoos te dutten en reageerde niet op de uitnodigingen van zijn vriendje.

De Boez maakt de laatste dagen steeds vaker gebruik van de doos, dus mevrouw K. heeft het nog niet over haar hart kunnen verkrijgen om de doos bij het afval te gooien. We denken overigens dat de doos aan aantrekkingskracht heeft gewonnen nadat de achterzijde tegen de radiator aan werd geschoven. Ook Os heeft al een aantal pogingen gedaan zich door het deurtje te wringen, maar elke keer als wij denken dat hij over het moeilijkste punt heen is, trekt hij zich terug. Hij zal daar vast wel zijn redenen voor hebben.

Siamese tweeling?

Net voordat het water in de grote teil voor onze deur bevroor, zorgde Cera met haar spiegelbeeld nog even voor een leuke foto.
Het grappige is dat Cera en haar spiegelbeeld met hun tongetjes aan elkaar vast lijken te zitten!

Als een blafbeest

Meestal rent de Boez zo snel door de Parallelstraat (want in vreemd gebied) dat hij daar voor de fotograaf nauwelijks te kieken is. Doch deze keer had hij zowaar halt gehouden vanwege een zeer interessante bladerhoop. Jawel, wij moesten zelfs (in de kou) op hem wachten want hij nam ruim de tijd om de hoop te onderzoeken, geuren te analyseren en meer van dat soort dingen. Kortom, hij gedroeg zich als een blafbeest en we waren nog even bang dat hij zijn poot op zou lichten en dat iemand dat dan ook nog zou zien. Maar gelukkig werd ons dat dus bespaard en op weg naar de redactie gedroeg hij zich weer vrij normaal.

Geen alternatieve route voor Cera

Mevrouw Katblad was met haar twee jongste reporters voor een korte verkenningsronde even naar de Hoftuin geweest. Cera was ook voor deze ronde uitgenodigd maar koos er zelf voor om niet mee te gaan. Ze was namelijk bang dat één van de leden van Hof is Vol in de tuin zou zitten en wilde niet het risico lopen met geweld uitgezet te worden. Natuurlijk was het thuisblijven haar goed recht en haar eigen keuze, maar toen we weer bij de redactie terugkwamen was Cera toch erg ontstemd en deed ze net alsof wij haar verboden hadden mee te gaan. Of het kan natuurlijk ook zijn dat zijn dat ze had verwacht dat wij deze Hofronde zouden afgelasten om haar vervolgens een alternatieve route aan te reiken. Maar dat gebeurde dus niet. Wel, toen wij Cera (middels een korte aaisessie) wat hadden gekalmeerd, verdween haar chagrijn gelukkig.

Om haar teruggekeerde tevredenheid te uiten besloot Cera vervolgens haar nagels een manicure te gunnen middels het gebruik van haar favoriete pergolapaal. Zij ging daarbij (zoals gewoonlijk) behoorlijk tekeer.

Wel, u ziet dat wij nu echt binnenkort aan de slag moeten om de betreffende paal te versterken, voordat de boel instort (op een moment dat Oscar bezig is met een recordpoging Pergola-Zitten bovenop, dat zul je net zien).
Overigens is de schade aan de paal niet alleen de schuld van onze haarfabrieken; ook de wespen doen hier elk voorjaar weer hun best om materiaal te verzamelen voor de bouw van hun nieuwe flatgebouw. (De smerige middelen die wij in de gaten en kieren spoten of smeerden hadden helaas niet het gewenste effect).
De hoofdredacteur is thans druk bezig met een reparatieplan. Als dat maar goed gaat, want natuurlijk mag het weer niet teveel kosten, heh?

Teloorgang Kruidentuinmeubel

Gelukkig heeft Cera in de gaten dat je maar beter met een flinke snelheid over dit bankje kunt lopen; dat natuurlijk in verband met instortingsgevaar.
Het bankje hoort bij het huis waar de roze haarfabriek Vlinder heeft gewoond (aan de rand van de Kruidentuin dus) en waarin nu een groep studenten is gehuisvest. Vandaar dan ook (denken wij tenminste) het achterstallig onderhoud aan het bankje. We zijn erg benieuwd hoe lang het nog duurt voor dit tuinmeubel definitief de geest heeft gegeven. De Hoofdredacteur gokt op nog dit jaar, voor het begin van de zomer om precies te zijn, tenzij iemand besluit het meubel een handje te helpen. De fotograaf vindt de teloorgang van het bankje een groot verlies; er werden toch in het verleden heel wat leuke foto's gemaakt van diverse haarfabrieken die hier plachten uit te rusten of het gebruikten voor hun gymnastiekoefeningen.
Ach, het zij zo, heh? Ja...

Zomaar een foto: Eindelijk weer want hard nodig!

Nominatie van Snoesje

Snoes heeft aangegeven dat zij dolgraag mee zou willen doen aan de verkiezing: Evenwichtskunstenaar (EK) 2013.
Jawel, inderdaad is veel mis gegaan bij de verkiezingen van 2012 doordat de haarfabrieken zelf zich dan weer aanmeldden en dan weer terugtrokken, zodat het tenslotte een janboel werd en we het overzicht kwijtraakten; veel onderdelen werden uiteindelijk op last van de Hoofdredacteur geschrapt.
Daarom gaan we het dit jaar dus helemaal anders doen.
De haarfabrieken hoeven zich nergens meer voor aan- of af te melden, dat doet het Katblad. Het wordt trouwens ook voor u goed opletten dit jaar! Hoezo? Wel, elke nominatie dient namelijk gesteund te worden door minstens twee van onze lezers.
Als u het allemaal niet zo goed snapt dan komt dat vast later nog wel, gedurende het proces zeg maar.
Het belangrijkste is nu dat het Katblad Snoes voordraagt als deelneemster aan de verkiezing EK 2013 en dat u ervoor kunt kiezen om uw stoel om te draaien of niet. En als u uw stoel heeft omgedraaid moet u natuurlijk wel even via "reacties" uw stem voor de betreffende haarfabriek kenbaar maken, anders weten we nog niks. Omdat bovenstaande foto niet echt duidelijk laat zien dat Snoes met vier poten tegelijk op de rand van de waterbak balanceert, hebben wij nog een extra foto voor u gemaakt waarop u het allemaal beter kunt zien.

Aan u dus nu de taak om ons te berichten of u onze nominatie van Snoes voor de verkiezing van EK 2013 steunt (of niet)!

Synchroon knuffelen

Boez:
Als ik jou nu de allerliefste mens van de hele wereld vind, vind jij mij dan de allerliefste haarfabriek van de hele wereld?
En dat ik dan lekker tegen jou aan kom liggen en dat je me dan gaat aaien, zolang als ik wil?

Hoezo heb je geen hand meer over?

Nee, je hebt de Os nu al lang genoeg geaaid en als ik bovendien jouw allerliefste ben moet je daar nu mee stoppen. Met dat kroelen met de Os, ja.
En dan ga je mij aaien en dan voel je gelijk dat ik ook de allerzachtste ben en het mooist kan spinnen van allemaal.

Hoezo drijf ik het nu op de spits? Wat is dat, chantage?

Oké, omdat ik dus zo lief ben ga ik ermee akkoord dat je tegelijkertijd ook de Os blijft aaien, maar dan moet die camera weg, heh? En dat aaien moet natuurlijk wel met de nodige aandacht en bezieling gebeuren, anders vind ik er niks an en ga ik wel weer in de hutdoos zitten. Nee, dat is geen chantage, dat is gewoon een mededeling.

Wel, de camera ging aan de kant en K. begon aan beide kanten met twee handen zo gelijk mogelijk (synchroon zeg maar) te aaien: van de kinnetjes naar de buikjes en dan weer terug naar de kinnetjes etc. En dat hield ze best een tijdje vol, maar makkelijk was het niet; probeer het zelf maar eens te doen met evenveel aandacht en gevoel voor beide kanten. Bovendien werd haar Nespresso koud, maar zo gaan die dingen nu eenmaal. En voor de goede orde: onze haarfabrieken zijn gewoon om de beurt de liefste van de wereld, anders komt er gedonder in de tent en dat willen we niet. Maar de Boez wil de laatste tijd wel erg vaak de liefste zijn. Wij zijn er nog niet achter hoe dat opeens zo komt.

Bagger

Oscar ging vanochtend vroeg al naar buiten. Dat doet hij altijd, dus dat is niets bijzonders; wij kijken daar niet van op. Echter.
Helaas was het blijkbaar nogal nat waar hij heen ging. En er lag behoorlijk wat bagger.
Ook helaas was hij vergeten, voordat hij weer binnenkwam om naast mevrouw K. bij de tafel te komen liggen, zijn poten (van nagels tot oksels) te wassen.
K. was daar erg verdrietig om want zij heeft kort geleden de hoesjes van de kussentjes nog grondig gewassen. Nadat de Os het kussentje enthousiast (al spinnend) besmeurd had, liep hij ook nog enige rondjes over de ochtendkrant. Dat had hij beter eerst kunnen doen, vond K., maar toen was het al te laat.
K. overweegt nu bruine hoesjes aan te schaffen voor de favoriete zitplek van Oscar. Of vier baggerlaarsjes, dat kan natuurlijk ook. Maar dan moet hij wel leren zijn laarsjes bij de voordeur al uit te trekken. Ja, dat zal nog een hele klus worden. Toch maar blijven wassen dan?
Os zit er overigens niet mee. Hij is gewoon erg gelukkig en voelt zich vrij. En dat laatste maakt hij graag zichtbaar, die lieve, vieze Oscar.

Goor verhaal

Omdat er een opstootje buiten op straat leek te zijn ontstaan, ging K. met haar camera naar buiten. Ja, zonder jas inderdaad, maar daar mekken we verder maar niet over.
Wel, het werd al een beetje donker, maar we konden het toch best wel goed zien: Cera had weer eens een muis gevangen. En Wamy, de Boez, Oscar, Charli en Japekoppie zwermden als vliegen (stroop) om haar heen; ze wilden allemaal ontzettend graag haar vangst zien en misschien eventueel (want je weet maar nooit) de muis van haar afpakken. Vandaar dat Cera haar muis naar een plekje bracht waar ze enigszins werd afgeschermd door struikjes en stenen. Nee, zo kon het tuig er niet meer bij.

Mevrouw K. probeerde natuurlijk wel nog een foto van de muis te maken, maar net toen ze het knopje indrukte hoorde ze een hevig gekraak. Ja, Cera had een flinke hap van de muis genomen en begon te kauwen. Walgelijk inderdaad, en K. moest er bijna van kokhalzen. In elk geval vond ze het niet nodig om nog meer plaatjes te schieten op deze moordplek.
Het verhaal wordt trouwens nóg een beetje smeriger, dus u kunt nu nog weg.
Niet? Op eigen risico dan, heh?

K vroeg zich later namelijk af waarom nu de ene haarfabriek wel, en de andere niet zijn of haar gevangen muis opvreet. Ja, op een boerderij kan het noodzaak zijn, gewoon in het kader van de grote schoonmaak. Dus voor boerderijhaarfabrieken zal het wel minder ongewoon zijn, dat vermalen van zo'n klein, grijs wezentje. Helemaal begrepen, doen we verder niet moeilijk over. Maar Cera?
Cera krijgt meer dan genoeg te eten (dat kun je dan ook duidelijk aan haar zien (en ook aan haar voelen als je zo stom bent haar op te tillen) dus voor de honger hoeft ze geen muizen de vangen. Bovendien heeft ze een leuke baan bij een fantastisch Katblad, dus ze hóeft niet op jacht, en de prooi vervolgens wegwerken hoeft al helemaal niet. En daar wij haar nog nooit eerder een muis hadden zien/horen opeten, hebben we de indruk dat ze haar prooi misschien gewoon niet gunde aan één van de andere haarfabrieken en 'm daarom op die manier zo snel wegwerkte; ordinaire gierigheid dus!
Maar weer later bedacht K. dat we best wel vaker een muis met afgebeten kop hebben gevonden, en zulks zelfs nota bene binnen op het tapijt.
Nu kunnen we natuurlijk even teruggaan naar de moordplek om te controleren of daar nog een stuk muis te vinden is, en zo ja of het de voor- of achterkant is, en zo niet......???

Wijndoos

Altijd weer leuk zo'n doos, heh? Ja, voor even dan.
Mevrouw K. wilde 'm net bij het oud papier doen toen mevrouw Inge langskwam en om een schaar vroeg. En nadat zij een deurtje in de doos had geknipt en de bovenkant had dichtgevouwen, werd de doos op de vloer neergezet en toen was het wachten op de eerste bezoeker.
Jawel, natuurlijk was de Boez dat! En Cera kwam onderzoeken of ze bovenop de doos kon gaan zitten om hem te pesten, maar gelukkig zette ze niet door, anders hadden we vast een geplette Boez gehad.
Wel, door de dakkiertjes kon tenminste wel naar elkaar gesnuffeld worden.

En door het deurtje konden ze elkaar meppen, al was Cera daar aanvankelijk fanatieker in dan de Boez.

Cera probeerde op allerlei manieren (acrobatische toeren) Boez uit zijn nieuwe schuilplek te verdrijven maar slaagde daar niet in.

Na nog een paar petsen door het deurtje (niet zo goed gericht trouwens) en een mislukte poging de deur te verscheuren, gaf Cera het op en verdween ze.
Vervolgens kwam de Boez naar buiten om de hutdoos te inspecteren; te bekijken of er nergens scheuren of gaten in de muren waren geslagen. Toen hij had geconstateerd dat dat niet het geval was, ging ook hij de hort op.

De doos is minder populair geworden dan wij hadden gedacht en gehoopt. Wij zagen Japekoppie één keer zijn kop in het gat steken, mevrouw Troy vertrouwt de doos voorlopig nog niet en loopt er met een boog omheen, Cera is één keer een paar seconden binnen geweest en Oscar bezocht de doos ook maar kreeg al snel last van claustrofobie (of misschien kon hij zijn draai niet vinden). Alleen de Boez wil zich nog wel eens in het donkere hol (nu naast de sofa gezet) terugtrekken.
Van de 6 flessen overheerlijke witte Italiaanse (kerst)wijn die eens in de doos hebben gezeten is nog slechts één flesje over. Wij zullen 'm binnenkort met aandacht wegnippen. En dan moet die doos er toch echt ook uit!

Achter laptop weggesleurd

Mevrouw K. is weer aan het experimenteren geweest met de kop van het Katblad en de kleuren van het geheel.
Zij heeft voor de nieuwe kop dus deze foto gebruikt, niet omdat ie nou zo mooi is maar omdat de Leidsche Sleutels op de lantaarnpaal er zo leuk op uitkomen.
In feite gebeurde hier niets bijzonders; de jongens waren gewoon wat aan het snuffelen in het perk voor het huis van Myo en Mickie.
Het is maar dat u dat weet.

Persoonlijk vonden wij deze foto beter geschikt, maar die werd door haar afgekeurd omdat er geen sleutels op staan. Mevrouw K. keurt overigens ook altijd de Leidse kaas af als er geen sleutels op staan, maar dat heeft hier niks mee te maken.
Wel, in ieder geval was K. zo aan het klieren en schelden dat ondergetekende haar tenslotte maar achter de laptop heeft weggetrokken. Waar zij nu is weet niemand, maar we hopen wel dat ze gekalmeerd is als ze weer terugkomt op de redactie.
Nu ligt er nog één foto op tafel; even kijken dan maar?

Ach, de jongens zitten hier blijkbaar uit te rusten, want van al dat gesnuffel word je natuurlijk doodmoe, heh? Nou en of.
Mooi trouwens, die bloeiende boom. Het lijkt wel alsof die boom altijd in de bloei staat, zomer en winter. Moeten we toch eens opzoeken.

Verder hebben we op dit moment geen nieuws, er ligt tenminste niks meer op de tafel.

De Hoofdredacteur.

Kattengedrag

Er wordt gezegd dat baasjes van honden op hun blafbeesten gaan lijken (of was het nu andersom?), maar wij hebben in elk geval zo de indruk dat mevrouw Katblad steeds meer op haar haarfabrieken gaat lijken. En voordat u flauwe opmerkingen daarover gaat maken, wij doelen natuurlijk op gedrag en niet het uiterlijk.
Een voorbeeld?
Wel, als één van onze haarfabrieken geboeid wordt door iets (maakt niet uit of dat binnen of buiten is), wordt K. op slag ook erg nieuwsgierig en moet ze per se weten wat er aan de hand is.
Zo ook in dit geval: Boez werd zeer in beslag genomen door iets bij onze voordeur. Natuurlijk hadden wij al een (grijs) vermoeden, maar K. moest het zeker weten en ging met camera naar de gang om te kijken wat er voor spannends in de buurt van het kattenluik gebeurde.

En jawel hoor! Wamy liep daar te klieren. Wij denken dat hij op die manier de Boez aan het pesten was, maar binnenkomen durfde hij blijkbaar niet.
En inderdaad, het kattenluik mag wel weer eens een sopje hebben! Maar dat terzijde...

Zomaar een foto: verbazing?

Minpunt voor Iwan's straat

Wat er nu zo boeiend was aan de klimop in de Hoftuin weten wij niet, maar onze twee jongste reporters vonden het nodig deze plant uitgebreid te inspecteren.
Het kan natuurlijk best zijn dat er al merels bezig zijn om nestjes te bouwen; de hoge temperatuur van de laatste tijd heeft sowieso de natuur in de war gebracht, toch? Zo staan onze Spaanse margrieten nog volop in bloei en de Geraniums (Pelargoniums!) willen ook maar niet dood. En wat te denken van de lammetjes die al geboren zijn? Nee, het moet niet gekker worden! Maar hoe dan ook, de klimop in de Hoftuin is weer helemaal gecontroleerd en in orde bevonden door onze reporters, en dat geeft ons weer een geruststellend gevoel.
Was dat het? Nee, we hebben nog meer nieuws.

Want ook wilden onze harige jongens de straat van Iwan inspecteren.
De Boez kwam (zoals wel vaker) niet verder dan aan de drempel van de ingang van de (westelijke) Poort. Vanaf die plek kon hij Iwan's straat voldoende overzien, vond hij.

Boez was helaas niet tevreden over wat hij rook, zag en hoorde.
Nu moeten we daarbij vertellen dat er een kleine file was ontstaan op de kruising met de gevaarlijke weg, dat daar nogal wat lawaai en uitlaatgassen vandaan kwamen en dat dat dus niet fijn was. Mevrouw K. was het daarom ook helemaal met Boez eens: het was hier vandaag niet erg pluis, en zeker niet fris zeg maar.

De dappere Oscar liep wel nog even een klein stukje de straat in maar keerde al snel weer terug.
We hoefden niet lang te overleggen want waren het er met onze haarfabrieken over eens dat we beter konden terugkeren naar de Hoftuin.

Nog één keer speurde de Boez de straat af om te kijken of hij Iwan nog ergens kon ontdekken. Maar die lag natuurlijk lekker ergens binnen bij de kachel, en geef hem eens ongelijk, heh?

Wel, terug op de redactie noteerden wij dat onze jongens Iwan's straat voor die dag een minpunt hadden gegeven.
Maar of dit nu zulk belangrijk nieuws is? De haarfabrieken vonden echter van wel en daar moeten wij en u het maar mee doen.