Siësta

Commandant Os heeft zich gisteren geruime tijd bezig gehouden met het in de smiezen houden van de vijand (die alsmaar niet kwam).

Totdat hij overmand werd door warmte en uitputting.








Maar er waren meer haarfabrieken die persé hun siësta in de buitenlucht wilden houden.

Charli was vlak voor zijn deur onder een (zijn) struikje gekropen en lag daar voor pampus.

Japekoppie lag twee meter verderop; hij wachtte vergeefs op een kaas- en/of worstproeverij.

En mevrouw K. heeft lekker in de schaduw zitten kleuren.
Het was een heerlijk saaie, zeer vredige, ontspannen dag...

hjjmhyfrhtrst
(commentaar van mevrouw Troy; zij is erg actief vanmorgen en is uit haar stoel bij het loket gekomen wegens last van harde windvlagen)revqbrtgfrfec (oeps, mevrouw Troy op haar terugweg over het toetsenbord).
Wij sluiten dit bericht nu maar snel af.

Anonieme bos "zomervreugde"!

De Hoofdredacteur:
Zo mevrouw Katblad, wat een mooie, grote bos staat daar! Maar we hadden toch afgesproken dat u de hand op de knip zoudt houden omdat we hoog nodig moeten gaan sparen voor de zorg van straks, van onze oude dag die alsmaar nader en zelfs zeer dichtbij komt?
Ah, u kocht deze bloemen niet zelf en ze hebben u geen cent gekost. Wel, vertelt u eens, wie heeft ze dan wel gekocht? U weet het niet? Ze werden bezorgd zonder naam erbij?
Dat is erg verdacht. Nee, ik ben daar niet blij mee. U wel? Ja dus. Oh, er zat een kaartje bij met felicitaties voor de 100.000e bezoeker? Geen naam dus? Wel, in elk geval is het bijzonder attent van wie het ook geweest is. Waar heeft u ze in gezet, de bloemen? Grote drinkbak van onze haarfabrieken? Eerst goed schuin afgesneden? En waar moeten onze reporters nu hun vocht uit oplebberen dan? Ja, ik weet dat er buiten een grote kuip met water staat en nog diverse kleinere bakjes ook, maar het rommelt al in de verte en dat betekent dat het hele stel straks naar binnen komt om te schuilen en dan dient er ook een bak water binnen te staan. Ah, u heeft uw oma's kleine zwarte pannetje neergezet. Gaat u regelmatig bijvullen dus, en daar moeten ze het maar even mee doen. Ja, ik snap het.
Enfin, het is een schitterende bos en ik ben er erg blij mee. Oh, ze zijn niet voor mij maar voor u? In dat geval mag u mij op een drankje trakteren, dan kan ik proosten op uw mooie bos en de gulle gever. Hoezo is er niks in huis? U heeft op mijn verzoek uw hand op de knip gehouden? Tjongejonge... Nou, gelukkig is de buurtsuper nog open heh? Zet u de glazen maar vast klaar want ik ben zo terug. U heeft toch wel al eten in huis, toch? Worteltjes? Geeft u me in dat geval maar even uw portemonnee mee.

Gewoon doorgaan

Mevrouw Troy is de laatste tijd weer dagelijks in haar stoel bij het Poezenloket aan te treffen, maar dan vooral in de ochtenduren, als de zon haar stoel nog niet heeft bereikt. Van het bewaken van het loket komt helaas niet veel meer terecht; zij sukkelt namelijk regelmatig weg in een diepe slaap zodat Jan en Alleman (met name Wamy en Sonny) zonder problemen door het loket naar binnen kan glippen om de voerbakjes in de keuken te ledigen.
Van pensionering wil mevrouw Troy echter nog niet weten, en zowel in haar heldere als benevelde momenten ontkent zij stellig te lijden aan Katzheimer. (Vorige week zat zij bijna een half uur in de stromende regen op onze buitentafel....) Wij laten het maar zo en prijzen haar om haar plichtsgevoel. Verder eet mevrouw Troy goed en plast zij nog netjes op de bak.

Inspectie tuin belangrijker dan APK?

Onze nep-reporter Boezelmans heeft een tweede keer kans gezien te ontsnappen aan een gang (voor zijn APK) naar de dierenarts. Hij moest namelijk opeens heel erg nodig uitgebreid de Hoftuin inspecteren, vond dat dit vele malen belangrijker was dan een prikje en dus voor ging.

Vervolgens bleef hij vele uren achtereen weg en kwam pas opdagen toen wij met de buuf en haar Charli en Ollie van hun APK terugkeerden.

Ol en Charl hebben hun APK trouwens goed doorstaan. Ol werd vanwege zijn gewicht (bijna 8 kilo) nog even op "suiker" gecontroleerd, maar dat was zowaar aan de lage kant.

Mata Hari in de Méhari

Onze Mata Hari (Cera) doet regelmatig dutjes in het bijzondere wielhuis (Méhari) met doorgezakte dak, maar weigert zich daar te laten fotograferen; zodra wij de lens van de camera door een kier het wielhuis binnen wurmen, gaat zij er schielijk vandoor.

Vervolgens dribbelt ze nog wat nonchalant in de achterbak, alsof ze al die tijd al bezig was de Méhari te inspecteren (en dus aan het werk).


Wij maken ons trouwens geen zorgen over de temperatuur in de cabine van het wielhuis; er is genoeg ventilatie en de haarfabrieken kunnen er makkelijk in en uit.

Panda is er zeker van!

Panda:
Aan onze partijleider Myo (van Hof is Vol - red.) hebben wij de laatste week helemaal niets gehad. We (Panda en zijn broer Harremans - red.) hebben hem nauwelijks meer in de tuin gezien en bovendien, als hij al buiten is, gedraagt hij zich als een Jan Doedel en zit een beetje te mokken met zijn ogen dicht. Het kan best zijn dat hij zo zijn zorgen heeft, maar de illegalen hebben nu dus mooi vrij toegang tot onze tuin als Myo zogenaamd de boel zit te bewaken en daar word ik op mijn beurt behoorlijk nerveus van. Ondertussen probeer ikzelf zoveel mogelijk dubbele diensten te draaien want mij broer Harremans zit natuurlijk zoals gewoonlijk weer ergens lui te wezen of bezig zijn z'n andere hobby's uit te voeren (stoelen testen, vuilniszakken- en bumpercontrole en rondhangen bij de Nepetaplanten of Kiwitakken - red.) in plaats van het partijbelang voor te laten gaan.

Op dit moment zijn Myo en Harry (Harremans - red.) dus wederom nergens te bekennen terwijl ik er zeker van ben dat er een vreemdeling in onze Hoftuin zit. Of in één van de huizen, dat kan natuurlijk ook. Ik ruik namelijk heel duidelijk de geur van die illegaal, maar daar de wind hier steeds uit een andere richting komt kan ik hem niet traceren. En als ik niet weet waar hij zit, kan ik hem ook niet uitzetten, wel? Erg frustrerend inderdaad.

Jawel, hier wordt die lucht dus sterker. Het lijkt me een jonkie maar hij zal zich wel verstoppen, want dat doen die rottige illegalen altijd.
Hier, bij Myo's huis is de stank wel het ergst, maar ik kan me niet voorstellen dat onze partijleider opeens is gaan gedogen, zeg maar, en een illegaal in zijn huis verstopt houdt. Nee, ik zal me dus wel vergissen, dat kan bijna niet anders.

Voor dit moment laat ik de zaak maar even rusten. Want als je er namelijk alleen voor staat en helemaal geen medewerking krijgt van je partijgenoten, heb je geen moment rust meer, moet je constant alert zijn en raak je aardig uitgeput...
Maar ik geef het niet op, daar kunt u zeker van zijn. Als hier inderdaad een vreemdeling in het Hof verstopt zit, zal ik hem of haar vinden en zal ik er persoonlijk zorg voor dragen dat die persoon wordt uitgezet, al moet ik daar voor non-stop dag- en nachtdiensten draaien.
En hierbij zou ik het graag willen laten, want ik ben op dit moment heel erg aan een klein dutje toe.
Zoudt u dus zo vriendelijk willen zijn om deze tuin te verlaten mevrouw Katblad? Dan kan ik even mijn ogen sluiten en me zodoende inderdaad weer opladen voor een volgende inspectieronde. Dank voor uw begrip.

Vrienden Boez vragen bemiddeling door PvdP

Vrienden van de Boez nemen contact op met Partij voor de Poezen. Lees:
https://www.facebook.com/pages/Partij-voor-de-Poezen/134560546607867?sk=app_2373072738

Verwarring bij de redactie

Gisteravond heerste er onder onze haarfabrieken Oscar, Japekoppie en mevrouw Troy enige verwarring omdat Cera en de Boez (na herhaaldelijk roepen van mevrouw K.) niet naar huis kwamen voor het diner.
De drie waren echter niet bereid een zoekactie te starten en vonden bovendien dat zij niet konden wachten op de thuiskomst van de twee laatkomers; dit wegens schreeuwende honger en een flinke dosis ongeduld...

Charli wilde wel erg graag meehelpen zoeken, doch hij had zijn diner al achter de kiezen en mag daarna van zijn mens niet meer naar buiten.

Wel, mevrouw K. heeft vervolgens voor de lieve vrede besloten het drietal in de keuken te bedienen, maar koos een verkeerd blikje uit; alleen Oscar nam een paar hapjes en de oudjes liepen (na even aan hun voerbakjes geroken te hebben) walgend de keuken uit.
Later op de avond hebben wij Cera ergens van een buitentafel kunnen plukken, en onderweg naar huis probeerde zij zich uit de armen van mevrouw K. te worstelen (wat niet lukte). Daarna hebben we wat blikjes Gourmet geopend, en dat viel gelukkig wel bij iedereen in de smaak. De Boez kwam pas (met tegenzin) thuis toen het al donker werd. We konden hem tenslotte via de deur op de bovenverdieping naar binnen lokken met de kreet "Snoepies?" De Gourmet was toen allang op doch dat interesseerde de Boez geen moer; na een kaassnoepje ging hij over tot het wegwerken van een aantal brokjes uit de voerbakjes van mevrouw Troy en Japekoppie.

Niet zó belangrijk...

Wat Oscar hier deed wilde hij ons niet vertellen. Ja, wij zagen natuurlijk ook wel dat hij lag te rollen, dat de ondergrond bestond uit schelpjes en stoppels van de pas afgezaagde, illegale lindetakken, maar waarom nou precies daar en wat voor nut dat had, daar zijn we dus niet achter gekomen.
Toen mevrouw K. langs kwam en hem uitnodigde voor een kleine rondgang door de Kruidentuin, was hij echter direct bereid om haar te vergezellen. Daaruit concludeerden wij dat zijn rol-activiteit nu ook weer niet zó belangrijk was.

Belangrijke mededeling

(Zwarte) Gijs kwam gistermiddag met een noodgang voorbij.
Hij liep vanaf zijn huis achter een paar wielhuizen langs (zodat wij hem niet konden fotograferen), stak ter hoogte van de Poort schuin de Katbladstraat over naar het huis van Charli en ging toen in draf verder in de richting van de Kruidentuin. Wij weten niet wat hij daar ging doen.
Tot zover deze belangrijke mededeling.

Dak wielhuis zwaar op de proef gesteld

De eigenaar van het 'wielhuis - met - multifunctioneel - dak' is niet zo blij met al het haarfabriekenbezoek aan/op/in het eh... voertuig. Vooral het dak heeft zeer te lijden onder het gewicht van de Os, en als er dan nog meer katten bij komen liggen zakt het linnen doek alsmaar verder in; het is nog net niet afgescheurd maar dat gaat niet lang meer duren.

U zag op de vorige foto al Oscar op zijn favoriete plek liggen, Cera daarnaast en de Wams die even komt kijken of hij er nog bij kan.
Op deze foto kunt u van het smoeltje van Cera aflezen dat zij liever niet heeft dat Wamy erbij komt, en hij heeft alweer een stapje terug gedaan omdat ook hij heeft geconstateerd dat er op het wielhuisdakje te weinig plek is voor drie. Iets onder Cera's kin kunt u zien dat het doek steeds meer van zijn plek getrokken wordt door het gewicht van onze haarfabrieken.

Als Oscar heeft besloten om het dak te verlaten vanwege het hinderlijke gehijg van de Wams in zijn nek, aarzelt de grijs-witte vergunninghouder geen moment: opgestaan is plaatsje vergaan.
Cera blijft liggen maar dan wel met enigszins rollende ogen (van ergernis uiteraard).

En ja hoor, zij draait zich om en begint tegen de Wams te grauwen. Zal hij zich daar wat van aantrekken?

Natuurlijk niet!
Hij neemt de plek van Oscar in en begint op zijn dooie gemakkie aan een hoognodige toiletbeurt.
En wat doet Cera? Je zou verwachten dat zij nu ook het dakje gaat verlaten, heh?


Oscar zit ondertussen verveeld en/of geërgerd te gapen.

Maar nee, ook zij moet zich plots erg nodig wassen en probeert de Wams de daarmee duidelijk te maken dat hij haar volstrekt koud laat (wat natuurlijk niet waar is; wij weten wel beter).
Op dit moment trouwens verdwijnt de Os uit beeld omdat hij liever een rustiger plekje opzoekt. En als Wamy zich pontificaal op het linnen uitstrekt, verlaat ook Cera het wielhuis.
Doch Wamy was natuurlijk gekomen voor het gezelschap en wat kleine pesterijtjes, dus toen het dak helemaal van hem alleen was vond hij er plots helemaal niks meer aan. Tja, zo gaan die dingen, heh?

Kattenstaarten

Na een paar dagen van kamperen dichtbij en op het toilet, moest mevrouw K. vandaag constateren dat in de tussentijd de slakken flink hadden toegeslagen in haar geveltuin. Ernstig beschadigde hosta's en ooievaarsbekken, afgeknaagde petunia's, half opgevroten nepeta (!) enzovoorts. Gelukkig had ze nog een doos blauwe korrels staan, maar ze moest daar wel direct mee aan de slag  wilde ze nog wat van haar plantjes overhouden!
Met nog knikkende knieën ging ze aan het werk; het Katblad moest helaas even wachten. Gelukkig kreeg zij af en toe gezelschap van de haarfabrieken. Wij telden meer dan tweehonderd slakken; velen zaten verscholen onder de randen van de plantenpotten.
Na 4 uur van noeste arbeid was het onkruid verwijderd, hadden de uitgedroogde planten genoeg water gekregen om zich weer op te kunnen richten en waren de korrels gestrooid... (Wij hadden overigens al allerlei andere methodes afgewerkt om van de slakken af te komen, maar helaas, die werkten niet.)
Toen ging mevrouw K. even liggen (schoentjes uit, op de bank) om uren later opeens weer wakker te schrikken. De finish van de Tour de France gemist, middenin Sesamstraat. De hele dag zomaar voorbij! Maar goed, de planten staan er tenminste weer fatsoenlijk bij.

Onze kattenstaarten zijn groter en mooier dan ooit!

Nieuw knuffeladres!

Cera:
Jazeker, ik had u best horen roepen maar ben zoals u ziet even bezig. Ik heb namelijk pas ontdekt dat ik via een slaapkamerraam bij deze buurvrouw binnen kan komen, en dan mag ik bij haar op bed liggen. Ondertussen word ik natuurlijk lekker vertroeteld en u weet hoeveel ik daarvan hou. Wij hebben dus vriendschap gesloten en daarom lig ik hier.
Nee, als u dacht dat ik altijd bij Charli op bezoek ging heeft u het mis; ik heb er dus nog een ander adresje bij gevonden. U vindt het niet erg? Dat is fijn om te weten. Niet dat ik mijn bezoekjes her en der zou staken wanneer u daar tegen zou zijn, maar toch een geruststelling dat u begrip heeft voor mijn onverzadigbare knuffelbehoefte en mijn activiteiten om daarin te voorzien. Jawel, ik kom straks gewoon naar huis maar dat zal niet zo vroeg zijn. Nee, ik kan u geen tijd beloven, maar als ik honger krijg sta ik uiteraard weer voor de deur. Sluit u niet af voordat ik binnen ben? Tot later, mevrouw Katblad!

Gelaten en lamgeslagen...

Myo:
Ach mevrouw Katblad, ik laat het maar allemaal over me heenkomen, al ben ik heel teleurgesteld in mijn mens.
Ja, ik dacht dat hij en ik voor altijd saampjes zouden zijn en dat wij een prima of zelfs perfecte combinatie vormden, maar hij heeft het dus toch nodig gevonden om een derde in huis te halen.
Nee, het kleine ding stelt dus helemaal niks voor in mijn ogen. Zo petieterig en nog niet in staat om een deuk in een pakje boter te slaan. Als lid van Hof is Vol heb ik helemaal niets aan haar, al moet ik toegeven dat ze wel stoer doet, maar tegen die jongens van u bijvoorbeeld kan ze het natuurlijk nooit opnemen, laat staan tegen andere ongewenste vreemdelingen.
Had ik al verteld dat ze af en toe in mijn staart hangt? Nee, natuurlijk vind ik dat niet plezierig maar wat doe je eraan?
Heeft u haar zien zitten daarboven?

Zit ze naar me te kijken? Of naar ons? Ja, ik denk dat ze graag mee naar buiten was gegaan, maar dat kan nog niet, heh? Nee, dan wordt ze zo te grazen genomen door één van die jongens van hiernaast en dat kunnen we niet hebben.

Of ik haar zou verdedigen? Dat weet ik nog niet. Nee, daarvoor is ze nog te kort bij ons, dus als ze aangevallen zou worden weet ik niet welke beslissing ik zou nemen.
U vindt mij wat gelaten overkomen? Een beetje lamgeslagen zelfs?
Ja, misschien heeft u daarin gelijk want zo voel ik me ook een beetje. En daarbij komt natuurlijk ook dat ik echt niet weet wat ik met de huidige situatie aan moet; ik wacht maar af.
Wel, gelukkig schijnt de zon af en toe en dus kan ik zo nu en dan even een luchtje scheppen in de tuin.
Weet u trouwens dat ze op mijn plekje op het bed slaapt? Inderdaad, en daarom heb ik voor straf haar kattenbak ingepikt.
Nee, dikke vrienden zijn we nog niet.
Maar eh, u had toevallig zeker geen snoepjes bij u, heh? Ach, weer een teleurstelling. Nee, ik ben niet boos, alleen maar een beetje verdrietig.

Ellende!

Mevrouw Katblad heeft een darmvirusje of iets dergelijks, en heeft zich ook voor de rest van de dag afgemeld. Oh oh, wat een ellende!

De Hoofdredacteur.