Oscar weer eens tijdens zijn ronde...

Omdat het zonnetje opeens zo stralend aan het schijnen was, besloot mevrouw K. om maar weer eens een klein stukje te gaan lopen met Oscar. Hij liep namelijk al een poosje te zeuren en jengelen en deed erg sneu.
Gelukkig had mevrouw K. braaf haar pilletjes geslikt waardoor haar versleten knie iets minder opspeelde, maar het lopen blijft voor haar toch wel iets wat ze moet doseren. Daarom wilde ze niet de langere route doen met daarbij drie rondjes om de Kruidentuin heen. We gingen dus naar links.

Os, we gaan naar links!
Eigenwijze haarfabriek, heh?

In de Parallelstraat kon de Os al snel genieten van een fiets met tassen.

Een eindje verderop had hij minder geluk.

Nee, mevrouw K. kwam niet zo snel vooruit als Oscar wel wilde op dat moment. Ze mag dan wel lange tijd wachten op hem als hij belangrijke dingen te doen heeft, maar andersom is er soms wat minder begrip.
Tja, het is zoals het is, Os! Wie weet dat mevrouw K. straks met een nieuwe knie weer loopt als een....
kievit!

Gelukkig stond er in de Steeg van Storm nog een fiets met tassen geparkeerd. Kon mevrouw K. ook even pas op de plaats maken, want de Os moest uiteraard deze tassen goed inspecteren.

Daarna liepen K. en de Os nog even door naar het Zooiplein. Oscar ging op zoek naar Lima, want die zat hier voor zijn verhuizing erg vaak en dan konden ze tenminste samen nog even neuzen.
Maar Oscar zocht nu tevergeefs.

Hoe het verder ging?
Morgen het vervolg van deze reportage!

Vandaar dus...

Mevrouw K. wilde een foto maken van de Boez op het moment dat hij in een erg merkwaardige en onfatsoenlijke houding zat. Helaas was K. net iets te laat.
Dat komt echter wel vaker voor dus is op zich niet zo vreemd.
Wel was opvallend dat het gisteren totaal geen weer was om naar buiten te gaan, vonden onze reporters tenminste. Mevrouw K. was het daar wel mee eens, al keek ze er wel van op dat zelfs Oscar het grootste deel van de dag niet van zijn kussentje afkwam.

Het kussentje is zo langzamerhand al aardig goor geworden, voornamelijk doordat Oscar de afgelopen week een aantal keren kletsnat en zeer vies van zijn boodschapjes buiten de deur terugkwam, en zich zonder zich eerst met keukenpapier af te laten drogen op zijn kussen liet neerploffen.
Oscar zelf is ook een beetje goor, en dan vooral aan de buikzijde. Hoe die gelige waas heeft kunnen ontstaan, wil hij ons niet vertellen.

Cera was gisteravond ook aanwezig in de huiskamer, al had zij daar geen speciale reden voor. Haar diner had zij namelijk al genuttigd en meestal gaat zij direct daarna naar boven voor haar schoonheidsslaapje, maar gisteren dus niet omdat zij het grootste deel van de dag reeds slapend had doorgebracht. Ze was derhalve klaarwakker en zat verveeld op het vloerkleed te miepen.

Wel, tot zover dus de drie haarfabrieken na een lamlendige regendag.
K. probeerde hen nog alledrie tegelijk op de foto te krijgen, maar dat lukte haar niet.
Doch ondertussen....

Ondertussen maakte ons bezoek (mens van Bohr) vanachter zijn glaasje wijn een totaalplaatje van de vier bewoners van het redactiehuis.
Nu houdt K. er helegaar niet van om zichzelf per foto te presenteren, en zeker niet in het Katblad, maar voor dit plaatje maakte zij een uitzondering omdat het best wel grappig was:
K. staat haar haarfabrieken te fotograferen en wordt zelf weer door iemand anders op de kiek gezet; de familie is hier compleet en dat is niet vaak eerder vertoond.
Vandaar dus.

Daar bedoel ik niks mee

Oscar:
Ik ben zojuist kletsnat thuisgekomen, dat klopt. Maar ik moet nu eenmaal 's ochtends altijd even naar buiten, weer of geen weer, en daarmee bespaar ik mevrouw K. een flinke schep uit de kattenbak, zeg maar.
Nee, ik heb daarbuiten geen andere haarfabrieken gezien, dus daarover valt niks te melden. Er zijn wel veel vliegbeestjes met veren, en daarom zit ik nu in de vensterbank, want dan kan ik ze vanaf een droge plek goed waarnemen en in de gaten houden.

Nee, ik kan u helaas geen soorten noemen, want van vliegbeesten heb ik absoluut geen verstand en ik ben ook niet van plan me daarin te gaan verdiepen. Voor mij zijn ze slechts groot of klein en snel of langzaam, als u begrijpt wat ik bedoel, en dat is tevens alles wat ik weten wil en moet.
Soms roept mevrouw K. de naam van zo'n verenpakje, zoals roodborst of duif, ik noem maar wat. En soms wil ze er dan een foto van nemen maar daarmee is ze meestal te laat.

Nee, ik ben niet de nieuwe raamwacht, die zit voor het andere raam.

Ik weet niet of het een hij of een zij is, wel dat ie van hout is en een beetje vreemd uit zijn of haar ogen kijkt. Ik heb daarom ook helemaal geen vertrouwen in de wachtkwaliteit van deze nr. 5, vooral gezien zijn of haar wankel evenwicht. Stel dat dit figuur al wat interessants in de straat zou kunnen waarnemen, dan slaat ie van verbazing steil achterover en dondert zodoende van de vensterbank met veel lawaai naar beneden. Ik vind het dus helemaal niks, die nr. 5, maar K. vindt hem of haar leuk, juist omdat ie zo'n leipe blik heeft en er niet al te snugger uitziet. Ze zegt dat ze gaat proberen 'm wat beter in elkaar te schroeven zodat ie wat steviger op zijn poten en staart komt te zitten. En dan kan hij of zij zonder omdondergevaar naar buiten kijken en de voorbijgangers amuseren. Nee, ik ben niet voor het amusement, ik ben voor het serieus bestuderen van alles wat er buiten beweegt, al doe ik niet altijd verslag van alles wat ik zie. Ja, dat zou al teveel gevraagd zijn en bovendien staat dat niet in mijn taakomschrijving.
Nr. 5 heeft inderdaad ook nog geen naam, maar het moet niet moeilijk zijn er een te verzinnen. Daar bedoel ik helemaal niks mee, nee.

Rustiger vaarwater

Boez:
Iedereen zal toch moeten toegeven dat het de laatste tijd geen weer is om buitenreportages te verzorgen. Het is niet alleen die wind, maar ook al die nattigheid. En als wij met natte poten binnenkomen, gaat K. daar nog over zeuren ook. Als je dat alles bij elkaar optelt, is het gewoon erg verstandig van mij dat ik gewoon binnen blijf om op de redactie de boel een beetje in de gaten te houden en mevrouw K. te steunen bij het werken op de laptop. Ze komt sowieso al wat gespannen over en ik denk dat vooral ík goed in staat ben om haar een beetje in het gareel en rustig te houden. En haar te leiden en begeleiden, daar waar het nodig is.
Zij heeft het nu maar steeds over nr. 4, maar dat stalen geval doet ons echt niks. Waar ik meer moeite mee heb is die nr. 5 in de vensterbank, die denkt dat ze onze nieuwe raamwacht is. Wij kregen haar in een doos toegestuurd en nu zit ze daar waar ik eigenlijk hoor te zitten. Mij wordt niks gevraagd, ik heb het maar te accepteren. Ik zal er verder ook niet moeilijk over doen, we hebben hier al genoeg voor de kiezen gehad. Zoals dat we vorige week een stroomstoring hadden. K. zei dat het de groene groep betrof, en dat betekende dat de koelkast het ook niet meer deed. Ze wilde de hele inhoud (ook van de vriezer) al gaan evacueren, maar er kwam gelukkig nog net op tijd hulp. Er zat iets in de meterkast niet goed, vraag me niet wat het precies was, maar nu doet alles in de keuken het weer. Inclusief de koffiemachine, erg belangrijk inderdaad.

En toen kwam die storm en waaiden er allerlei planten van de buitentafel. Niet de Nepeta gelukkig, maar wel de hogere planten. En toen zijn er wat potten stuk gevallen, maar de planten doen het nog.
En toen kwam dat feest, verderop in de straat. Ging ze zich daar weer over opwinden, zeg maar. Stressen, heet dat.
Wel, we lijken nu in weer wat rustiger vaarwater te verkeren, maar dat kan bij K. zomaar weer veranderen. En daarom moet ik haar in de gaten houden en kalmeren op de momenten waarop ik denk dat het nodig is, zoals nu dus.

En ik vind dat ze lang genoeg achter de laptop heeft gezeten, en daarom moet dat stekkertje er maar eens uit. Met dat stekkertje wil ze namelijk weer iets met foto's gaan doen, maar dat sta ik niet toe. Het is genoeg geweest en bovendien is het hoog tijd voor een paar snoepies. Want behalve dat ik zo goed mogelijk op K. moet letten, moet ik natuurlijk ook voor mezelf zorgen. En als ik niet op tijd een paar snoepies krijg, word ik chagrijnig en daarmee is niemand geholpen.
Vandaar dus.

Nee, ik ben nog niet klaar.
Ik wou namelijk nog even zeggen dat mevrouw Katja (die de baas is van de bijlage van het LKB) vandaag jarig is, en dat ik haar graag wil felipoeseren. Of hoe dat heet dan. Ja, ook namens mijn collega's inderdaad. Heb je dat erbij gezet? Dan ben ik nu wél klaar. Met dank voor uw aandacht.

Rustige nr. 4

Wij hadden voor het meenemen van boodschappen uit de winkel een koekiesdoos bemachtigd. En de Boez dacht uiteraard: die is voor mij!
Hij heeft er echter een minuut of twee ingezeten, vanuit de doos nog even naar Cera gemept en toen was de lol er reeds af.
Cera en Os toonden vervolgens ook geen belangstelling voor de doos, hadden tenminste geen zin om erin te duiken.
Was er wellicht iets mis met de geur van de doos?

Of was er iets anders aan de hand?
Mevrouw K. heeft daarover een interessante theorie.

Want, zoals u op de eerste foto kunt zien, hebben wij nog een flinke kat in huis, één zonder haar. Hij wisselt nogal eens van plaats, maar bewaakt thans alweer een tijdje de voerbakjes van Cera.
Het kan zijn dat onze haarfabrieken per vergissing hebben begrepen dat de doos voor deze stalen kat was bedoeld, en er daarom geen gebruik van wilden maken. Dit kan volgens K. de enige reden voor onze reporters zijn om de doos te mijden.
Maar niets is zeker, vooral waar het haarfabrieken betreft.

De stalen kat heeft overigens nog steeds geen naam. Mevrouw K. zegt dat ze onvoldoende inspiratie heeft en B, C en O houden zich van de domme.
Op de foto hiernaast ziet u de koude kat in volle glorie en bovendien in functie. Weet u misschien een geschikte naam voor deze (zeer rustige) nr. 4?

Drie uur lang moesten onze reporters wachten...

Afgelopen weekend had mevrouw K. het heel druk met het organiseren van een Kruidentuin-bijeenkomst. Vandaar dat wij dus geen reportages in het Katblad konden plaatsen. Onze welgemeende excuses daarvoor...

Wel, de presentatie van de tuinplannen vond gistermiddag plaats in een gebouw vlakbij de redactie.
Vanaf het begin waren Oscar en Cera daarbij aanwezig, dat wil zeggen dat ze drie uur lang voor de deur van het gebouw hebben gelopen en gezeten. Cera is zelfs ook nog even de hal ingelopen en nam daar plaats op de deurmat, maar er moesten nogal wat mensen naar binnen en dat was zelfs haar teveel. Toen er een groepje mensen in de tuin kwam kijken, waren de Os en Cera bereid om uitleg te geven over de kruiden en allerlei andere, belangrijke zaken, doch de mensen hadden geen oog voor onze haarfabrieken. Erg teleurstellend inderdaad.

Cera pleitte voor meer (meer, meer) Nepetaplanten in de tuin, maar niemand hoorde haar.

De Boez kwam ook nog naar het gebouw toe, maar toen was het al donker. Hij is wel vaker aan de late kant, maar dat is niks nieuws.
Toen de bijeenkomst afgelopen was, liepen onze reporters mee terug naar de redactie. Niet laat daarna kregen zij hun diner geserveerd.

Met dank aan Katja voor de foto's!

Zie ook: http://kruidentuinleiden.blogspot.nl/!

Gezellige avond

Jawel, mevrouw K. moest even met de voeten op de bank. Dat was nadat ze op haar sokken de straat op was gegaan om een vuilniszak bij de boom te zetten. Niet zo slim inderdaad want de straat was nat en vies en dat had ze kunnen zien als ze haar bril had opgezet. Maar die bril lag dus bij de tv en K. vond het teveel moeite om dat ding daar op te halen.
Toen ze terugkwam bij de tv dacht ze haar sokken wel weer te kunnen drogen bij de radiator, maar daar lagen toevallig ook net twee reporters te luieren.

Ze (die twee haarfabrieken) hadden natuurlijk gewoon ergens anders kunnen gaan liggen, bijvoorbeeld bij Cera op het grote bed. Maar ze waren te lui om in beweging te komen. Maar niet te lui dus om hun afkeer te laten merken.
Zo erg kon het niet geweest zijn, de stank van die sokken. Mevrouw K. heeft geen last van zweetvoeten en aan straatlucht zijn die twee best wel gewend. Nee, ze wilden gewoon wat te mopperen hebben, dat is duidelijk.

En de één deed niet onder voor de ander, dat kunt u op bijgaande foto's zien. Wat een afkeer, wat een overdreven gedoe.
Voor straf liet mevrouw K. haar voeten daar lekker lange tijd liggen, tot ze kramp kreeg en wel een andere houding moést gaan aannemen. Met veel spijt, dat zult u begrijpen.

De twee aanstellers wentelden zich direct op hun andere zijde en strekten hun poten uit. Daarna vielen ze in slaap en snurkten ze zo luid dat mevrouw K. bijna niet meer het geluid van de tv kon horen.
Het was een gezellige avond.

Tweede kaper op de kust

Hierbij kunnen wij u berichten dat er, naast Wamy, nog een nepeta-kaper is gearriveerd. Waarschijnlijk heeft deze haarfabriek ergens gehoord over de verse blaadjes kattenkruid bij de redactie van het lkb, maar zo te zien was daar niet een precieze plaatsaanduiding bij gegeven.

Het kan ook zijn dat deze haarfabriek een minder ontwikkelde neus heeft, of gewoon niet zo gevoelig is voor kattendrugs, want hij/zij liep van plantenpot tot (of liever door) plantenpot en leek het lekkers niet te kunnen vinden.
Het kan natuurlijk ook zijn dat Wamy het allerlekkerste had weggegeten, want wij zagen hem namelijk vanochtend vroeg alweer met zijn billen tussen en in de planten, heerlijk kauwend en met benevelde blik.

Deze keer lag onze raamwacht ergens boven op bed, Cera was onvindbaar en de Os.....

Samen lekker wachten...

Cera:
Ik weet nog steeds niet of ik nu ook met dit speelgoed mag spelen of niet. Het is namelijk zo dat de Boez denkt dat dit allemaal van hem is, en hij wil dus niet hebben dat ik er een muisje tussenuit pak. Maar nu ligt hij boven te slapen dus zou ik, zonder dat hij het weet, best wel één kunnen pakken om mee te spelen. Hoewel, als hij dan - want dat zul je net zien - toevallig op dat moment naar beneden komt, ben ik mooi de klos want dan gaat hij vervelend tegen me doen omdat hij boos is omdat ik een speeltje van hem heb geleend. Maar eigenlijk is dit speelgoed van ons allemaal, toch? Alleen denkt de Boez daar dus anders over. En nu weet ik niet goed meer wat ik moet doen. Wat vindt u, mevrouw K.?

U vindt ook dat ik best met de speeltjes mag spelen en dat ik ze gewoon kan pakken als ik dat wil? Ook al vindt de Boez dat niet leuk?
U zegt dat ik me niks van hem moet aantrekken omdat het een aansteller is en hij me heus geen kwaad zal doen? U weet dat zeker?
Wel, dan mag u me nu wel even aaien want dat is erg stimulerend voor mijn gevoel van eigenwaarde en ook omdat het goed is ter geruststelling, zeg maar. Ondertussen mag u best wel doorgaan met televisiekijken, daar heb ik geen bezwaar tegen.
Op welke knie wilt u dat ik plaatsneem? Is deze kant goed? Ja, ik weet dat die andere kant niet zo best is, toch? Daarom. En wanneer gaan ze wat aan die knie van u doen? Nog een week of zes wachten, zegt u? Nou, dan wachten we toch gezellig samen, hier op de bank? Ja, nog even onder mijn kin graag, en daarna in mijn nek en vooral heel zachtjes achter mijn oren. Lekker heh, dat samen wachten?!

DOE ER WAT AAN!

De Boez:
Komt ie weer aan, dat brutale ventje van verderop. Alsof het verslaafde is die thuis geen drugs meer heeft en daarom uit stelen gaat.
Vroeger kwam die klojo altijd brokkies van ons jatten, maar nadat ik hem een paar keer door het luikje naar buiten heb geslagen, komt ie hier niet meer binnen. En dat is hem geraden ook want ik hou mijn nagels goed bij en ik hou hem natuurlijk ook zoveel ik kan in de smiezen.
Maar ja, nu komt hij dus onze drugs van de buitentafels stelen, en dat dus zo ongeveer bijna elke dag.

Kijk dan! Staat ie met zijn grote patten de verse blaadjes in de ene pot plat te stampen om bij het jonge, overheerlijke groen in die andere te kunnen komen! Dat spul is het neusje van de zalm! Onze zalm!
En wat doet mevrouw K.? Die staat weer vrolijk foto's te maken van die donderstraal en te lachen om zijn brutaliteit en handigheid.
Het is toch niet te geloven?

Ja hoor, ga maar met je dikke billen en je vieze rozijntje in mijn Nepeta zitten! Gaan het zeker lekker van ruiken, heh? Tjongejonge. En die Os is weer nergens te bekennen. En Cera ligt zeker weer met haar luie achterste op de bank bij Charli, de kleine Mata Hari.
Sta ik er weer helemaal alleen voor, zoals gewoonlijk.
Maar ik heb nu toevallig net raamwacht en kan niet weg. Dat niemand dat snapt of daar rekening mee houdt, gaat er bij mij niet in. En dus kan die Wamy weer eens lekker zijn gang gaan en onze Nepeta stelen of verpesten zodat er straks niks meer over is voor mij, eh, ons.

Mevrouw Katblad, DOE ER WAT AAN! Tjongejonge, wat een ellende.

Wat doen jullie vreselijk flauw!