Os op zondag

Oscar:
Ik had niet verwacht dat we nog op stap zouden gaan omdat K. zo druk bezig was met een filmpje voor de Kerst. Ja, dat wordt iets over de reporters die ons hebben verlaten (Mevrouw TT en Japekoppie - red.), en ik zag best dat ze af en toe een zakdoekje moest pakken omdat ze steeds natte ogen kreeg.
Maar uiteindelijk kwam ze dus toch nog naar buiten om een stukje met ons te gaan lopen. Ik lag op dat moment onze allerlaatste roos te bewaken die volgens K. roze had moeten zijn, maar daar ga ik niet over en ik heb bovendien ook geen verstand van rozen.

Ik kwam heel snel van de Pergola af omdat ik natuurlijk wel zin had in een wandelingetje, en K. vertelde toen dat we deze keer weer allemaal apart van elkaar een reportage moesten maken en dat vond ik prima.
Cera zat ook al klaar en liep voor me uit, en de Boez kwam zoals gewoonlijk pas de deur uit toen wij al bijna bij de Kruidentuin waren.

In de Kruidentuin kregen we ruzie, de Boez en ik. Nee, ik weet niet meer waar het over ging, maar hij was de hele dag al vervelend geweest en ik had helemaal geen zin in dat kinderachtige gedoe want we moesten immers een reportage maken en dat kan ik niet als de Boez steeds maar om mijn nek hangt. Ik heb dan ook geprobeerd hem dat duidelijk te maken. Nee, die krassen op zijn neus zijn niet van mijn nagels, ik kan me daar tenminste niks van herinneren en bovendien probeer ik altijd te voorkomen dat ik hem moet meppen.

We hebben daarna nog wat lopen klooien en zooien, niks bijzonders dus, maar K. heeft ons wel lopen filmen. Toen vond ik het wel leuk voor de film om de boom in te gaan, en Cera moest me toen zo nodig na-apen. Ja, zij ging snel bovenin zitten. Ik zat net te bedenken wat we nog meer konden doen wat leuk zou zijn voor de film toen K. riep dat de batterij van de camera leeg was. Nee, ze was vergeten om een nieuwe mee te nemen dus toen hield het filmen vanzelf op. Ze heeft daarna nog geprobeerd om wat foto's te maken maar ik weet niet of die zijn gelukt, en ik ben toen maar weer verder gegaan met het bewaken van de kerstboom bij de redactie tot ik honger kreeg. Ja, dat was vrij snel daarna want we krijgen tegenwoordig niet meer zoveel te eten maar moeten evengoed wel hard werken. Nee, daar ben ik het ook niet mee eens, dat klopt, maar als mensen me niet meer uitmaken voor "dikke bolle" of iets dergelijks, en niemand meer: "jemig, wat is die kat vet!" gilt, vind ik dat eigenlijk ook wel weer fijn. Ja, met kerst iets extra's moet wel weer kunnen, anders pak ik mijn koffers misschien wel. Nee, dat was een grapje.

Vreemde gang van zaken

Boezelmans:
Ik dacht dat we weggingen voor een avondinspectie en vond dat al wat vreemd, want dat doen we anders namelijk nooit, reportages maken in het donker. En bovendien was het etenstijd en we hadden best wel honger, want onze voerbakjes waren al een tijdje leeg en die light-brokken die we tegenwoordig krijgen waren al lang en breed verteerd en met die avondkou moet je zeker geen lege maag hebben als je nog aan een inspectie moet beginnen.
Al met al was het dus raar dat we op die tijd naar de Hoftuin gingen, maar toen we daar eenmaal waren werd het me opeens duidelijk, al was ik het er helemaal niet mee eens.

Mevrouw K. liep namelijk direct naar het huis van Bohr toe en opende daar de deur.
Wij mochten niet mee naar binnen en toen ben ik natuurlijk gelijk voor het raam gaan zitten om te kijken wat ze (mevrouw K. - red.) daar ging doen.
Ik zag toen dat Bohr naar K. toe kwam rennen, dus waarschijnlijk had zij K. al verwacht. En dat terwijl wij dus helemaal niets afwisten over deze afspraak.

Oscar bleef ergens in de tuin zitten (ik geloof in de buurt van de kerstboom) maar ik wilde natuurlijk alles zien van wat daarbinnen gebeurde.
Wel, ik zag dat K. naar de keuken ging en hoorde het geluid van het opentrekken van een Gourmetblikje. En dat terwijl wij dus zelf nog niet eens ons eten hadden gehad! Hier klopte voor mijn gevoel totaal niks van en ik vond het niet bepaald om te lachen. Nee, ik was zelfs een tikkie boos aan het worden, maar bovenal was ik stomverbaasd over deze gang van zaken.

Ik zag dat Bohr een bakje met eten kreeg en hoorde dat ze opgewonden stond te mauwen, of eigenlijk piepen zeg maar, want echt hard mauwen kan ze blijkbaar niet. Toen ben ik met mijn poten tegen het raam gaan meppen om K. te laten horen dat ik ook best wel trek had in die Gourmet, maar daar trokken ze zich niks van aan. En toen verloor ik mijn evenwicht nog, en dat was ook niet bepaald om te lachen.
K. kwam nog naar het raam terug maar dat was niet om mij alsnog binnen te laten maar om de gordijnen dicht te doen. Toen zag ik even een tijdje niets meer, maar ik ben dus wel blijven wachten omdat me dat op dat moment het beste leek.

Tegen de tijd dat K. weer naar buiten kwam, was ik behoorlijk pissig. Als mevrouw Troy en Japekoppie nog geleefd hadden, was zoiets vast nooit gebeurd, want die werden beter verzorgd dan wij en voor hen rende K. harder dan voor ons. Ja, toen kwam ik inderdaad nooit op tijd thuis, maar dat was altijd om te lachen omdat ze (K., - red.) me dan moest komen halen en roepen, en dat was spel, een beetje pesten van mijn kant, zeg maar. Maar dat doe ik nu bijna nooit meer omdat we minder eten krijgen en ik nu eigenlijk altijd wel een flinke, gezonde trek heb als het etenstijd is, en dan ga je niet lopen klieren maar kom je gewoon naar huis.
Wel, K. kwam dus naar buiten en zette gelijk mijn chagrijnige bek op de foto, maar u moet dus wel goed beseffen dat het verdomde koud was en ze ons niks van te voren had verteld, dat ik me bedonderd voelde en dat ik hartstikke honger had.
Toen ben ik gaan rennen, snel de poort door naar huis, omdat het de hoogste tijd was en ik echt niet langer kon wachten op mijn avondhap.

Os was al die tijd bij de poort blijven zitten met zijn rozijntje op de koude stenen maar kwam snel achter mij aan, en Cera had wacht gelopen bij onze kerstboom en begon te schelden toen wij de straat overstaken.
Toen ging alles best wel snel want K. deed de voordeur open en wij gingen gauw mee naar binnen, en nadat ze het luik had afgesloten kwam ze direct naar de keuken lopen om ons eindelijk ons eten te geven. De Os en ik waren al op het aanrecht gesprongen omdat we zó'n honger hadden dat we daar behoorlijk nerveus van waren geworden, en bovendien wilde Os zoals altijd in de gaten houden of de porties wel eerlijk verdeeld werden. Later kregen we voor de nacht ieder nog een half kopje brokjes, maar die gingen al snel op en waren bovendien heel snel verteerd. Helaas heb ik mevrouw K. daarom vanochtend om vijf (of was het vier?) uur wakker moeten maken, maar dat is dus haar eigen schuld. Nou hoop ik maar dat K. weer gewoon gaat doen met de etenstijden en weer normale brokken gaat serveren voor het kerst wordt, want anders kunnen ze wat mij betreft die hele poppenkast wel overslaan want dan valt er helemaal niks meer te lachen en ben ik straks tegen de tijd van de stille, heilige nacht alleen nog maar vacht over been. En dat geldt uiteraard ook voor mijn collega's die toevallig ook nog eens mijn vriendjes zijn.
Dat was het wel zo'n beetje ja. Krijg ik nou snoepies?

Ik ben er nog voor u...

Charli:
Nee, mevrouw K., ik heb heus niks stouts gedaan in uw huis. Bij de klok ben ik deze keer niet geweest en ik heb geloof ik ook niet tegen de radiator in de keuken gesproeid; ik kwam namelijk alleen maar even kijken of het nog steeds waar is dat mijn moeder en broer (Tokkie Troy en Japekoppie - red.) inderdaad definitief vertrokken zijn - zomaar zonder afscheid te nemen van mij dus - en hun geur echt niet meer te ruiken is. En daarvoor moest ik een inspectierondje door uw kamer en keuken lopen en de boel goed afsnuffelen zeg maar, en daardoor ben ik ook helaas een beetje in de war geraakt.

Ik heb inderdaad niets meer van mijn moeder en broer geroken, geen verse sporen meer nee, en dat stemt mij natuurlijk bijzonder droevig. Ik heb bovendien zojuist ervaren dat de jongere generatie alle zaken heeft overgenomen en met hen heb ik niks te schaften, uw huis is niet meer wat het was en de geuren erin ervaar ik als niet meer zo vertrouwd en bovendien zelfs een tikje onaangenaam. Daarom zal ik ook beslist niet langer blijven hangen; u hoeft mij niet weg te sturen want ik ga deze keer uit mezelf wel weg. En nee, ik weet niet of ik nog de behoefte heb om hier terug te komen want zelfs de brokjes zijn niet meer dezelfde als voorheen, en ook dat bevalt me niet. Mocht u me eventueel een aai willen geven dan kunt u mij voortaan buiten vinden of in mijn eigen huis, dan kunnen we samen nog even verdrietig zitten zijn, heh? Ja. Mocht u zo echter naar de keuken gaan, moet ik u wel even waarschuwen voor mijn kleine vergissing. Nee, u zult vanzelf wel zien wat ik hiermee bedoel. Tegen de ovendeur, ja... Maar u zult vast niet boos zijn op mij als u bedenkt dat ik tenslotte ook hier in uw huis werd geboren als de oudste zoon van TT en de broer ben van J., heh? En dat ik er nog voor u ben dus. Ja, dan strijkt u gewoon met uw hand over uw hart en pinkt u een traantje weg alsof het soort van cadeautje betreft dat ik speciaal als troost voor u achterliet, toch? Fijn dat wij elkaar zo goed begrijpen, mevrouw K.!

Har kwam zomaar uit de lucht vallen...

Mevrouw K. was met haar reporters in de Hoftuin voor een vluchtige, korte winterinspectie. Op bijgaande foto ziet u Oscar aan het werk in het stukje tuin van Mickie en Myo, die overigens beiden niet buiten waren, of in elk geval niet in de buurt.

Wie wel in de buurt was, was Harremans. Eerst wisten we dat niet en waanden ons veilig, maar opeens kwam Har zomaar uit de lucht vallen, tenminste, daar leek het op.

Hij had waarschijnlijk al een tijdje buiten gezeten (verklaarde een buurvrouw), en net toen mevrouw K. voor zijn huis stond, sprong hij pardoes van een dakje af en kwam vlak voor haar voeten neer. K. schrok zich helemaal te pletter want had hem dus niet gezien, maar Harry wilde alleen maar snel binnen gelaten worden en zette daarom een keel op. Toen hij eindelijk zijn scheldpartij staakte want namelijk door had dat K. zijn deur echt niet voor hem kon openen, nam hij chagrijnig plaats op zijn bankje om dan in vredesnaam maar onze reporters in de gaten te kunnen houden.

De Boez was ook behoorlijk geschrokken van de plots uit de lucht vallende Harry, en was voor de zekerheid ondergedoken, terwijl hij normaal gesproken heus niet voor Harremans opzij gaat. Maar toen duidelijk werd dat Harry geen zin had in een uitzetting omdat hij eigenlijk alleen maar naar zijn voerbakje en de kachel wilde, kwam de B. tevoorschijn om zijn inspectie, samen met de Os, te hervatten.

Wel, over de rest kunnen wij kort zijn.
Oscar vond een kerstboombal tussen de planten en K. hing de bal terug in de hofboom.
Harry werd even later door zijn mens binnengelaten.
De B. en de O. voltooiden hun inspectie in de tuin en besloten nog samen een eindje verderop te gaan.
Mevrouw K. volgde hen niet. En waarom dan wel niet?

De jongens gingen namelijk door de westelijke Poort naar Iwan's straat, maar ondertussen was er nog een haarfabriek de tuin ingelopen.
Foto: jongens in westelijke Poort.

Het was onze eigen Cera die door de oostelijke Poort was gekomen toen Harry in zijn huis was verdwenen.
Zij wilde best graag achter haar huisgenoten aan maar twijfelde. Je weet namelijk maar nooit of er niet nog meer partijleden van Hof is Vol buiten zijn voordat je dat met eigen ogen hebt kunnen zien, en dan nog blijft het gevaarlijk in die tuin, vooral als je vrienden al door de andere Poort verdwenen zijn en je niet meer op hun bescherming kunt rekenen. En op K. kun je sowieso niet rekenen want die mag niet ingrijpen als er wat gebeurt; dat zijn nu eenmaal de regels van het Katblad. Cera besloot dus maar op onze twee andere reporters te blijven wachten, en mevrouw K. wilde haar liever niet alleen achterlaten, ook weer voor het geval.

Wel, lang hoefden Cera en K. niet te wachten. Blijkbaar was er niks te doen geweest in Iwan's straat want de jongens kwamen alweer gauw terug.
Het kan natuurlijk ook zijn dat de ventjes er niks aan vonden zonder fotograaf en dat ze daarom al zo snel klaar waren.
Of misschien was het wel te koud geworden en wilden onze reporters sowieso graag terug naar de redactie voor iets lekkers bijvoorbeeld of om gewoon even tegen de kachel aan te liggen, heh?
Ja, want de winter is af en toe behoorlijk voelbaar aanwezig en dat is erg wennen. Ja, voor allemaal dus, heh? Ja...

Gek blafbeest en gevaarlijke, sissende slangen

Wij hadden u graag het verslag van onze laatste Kruidentuininspectie gepresenteerd, maar helaas kon die hele inspectie geen doorgang vinden.
Dit had verschillende oorzaken.

Ten eerst dook er in de tuin opeens vlak voor de neus van Cera een blafbeestje op, waardoor zij erg van slag raakte, haar motivatie verloor en die vervolgens niet meer kon terugvinden.

Ook de Boez schrok zich te pletter toen het vreemde diertje plots vlak voor zijn snufferd verscheen, maar gelukkig werd het blafbeestje geroepen en ging het ervandoor, zo hard zijn pootjes hem konden dragen. En dat was zo'n koddig gezicht dat de Boez hem verbaasd nakeek (in plaats van op de vlucht te gaan).
Op dit moment waren we Oscar even kwijt, maar niet voor lang.

Hij had zich namelijk schuilgehouden onder het wielhuis en kwam tevoorschijn zodra het blafbeestje uit het zicht was verdwenen.

Konden we toen eindelijk toch nog aan de tuininspectie beginnen?

De ventjes wilden inderdaad nog wel een poging wagen, maar helaas werden zij te zeer afgeleid door de activiteiten van een glazenwasser, en daarmee komen we dus bij "ten tweede" (zie voor "ten eerste" helemaal bovenaan). Deze glazenwasser was weliswaar niet héél dicht in de buurt van de tuin aan het werk, maar bediende zich van ingewikkelde apparatuur met luid sissende (en dus zeer gevaarlijke) slangen. Nee, de tijd van ladders en emmertjes met sopjes is voorgoed voorbij en er komt geen spons of zeem meer aan te pas, maar dat terzijde.
Het gesis van de slangen maakte onze reporters dus erg wantrouwend en angstig, maar dat had u natuurlijk al begrepen, toch? Bovendien kunt u op bijgaande foto zien dat de Boez en de Os veranderden in een soort zoutpilaren.

Wij hoopten nog even dat het bij een paar ramen zou blijven, maar de glazenwasser had blijkbaar een contract voor de halve straat en zoveel geduld had de Boez in elk geval niet.
Hij was de eerste die weer in beweging kwam en vertrok, en toen de Os en Cera hem volgden, gelastte mevrouw K. de tuininspectie vervolgens maar definitief af.

Boez bood daarna nog aan onze kerstboom te inspecteren, maar dat had Oscar een kwartiertje daarvoor al gedaan en was dus eigenlijk niet nodig.
De Boez had daar echter geen boodschap aan en wij lieten hem toen zijn gang maar gaan.
Even later werd ook de kerstboom van het Hof nog gecontroleerd; daar vond Oscar een bal tussen de planten. Wij verdenken nu vooral de nog zo jonge Mickie van ondeugend gedrag, maar konden daarvan helaas nog geen getuigen of bewijzen vinden.

Redactie heeft dit jaar een klein kerstboompje

Na wéér een week met wederom een rooie keel en neus (en bizar veel snotteren!), had mevrouw K. eindelijk moed verzameld om de buitenkerstboom op te tuigen. Ja, wel een kleintje dit jaar, maar wel zo schattig, heh? En mooi vol voor een Noordman.
Op de ladder staan was dit jaar niet nodig dus, maar wel vonden onze haarfabrieken het toch een goed idee om een oogje in het zeil te houden. Oscar hield de straat in de gaten (omdat je maar nooit weet), en Cera controleerde de boel vanaf de Pergola. De Boez kwam er (zoals gebruikelijk) later pas bij.

En mevrouw Inge maakte ondertussen stiekem foto's van K. en de reporters...

Wel, er moesten natuurlijk ook versielseltjes in de boom, en dat was nog een heel gepruts. Geen beertjes dit jaar, want daarvan werden vorig jaar teveel gejat.
Nota bene: rechts nog een laatste roos (een witte, dus waarschijnlijk uit een "wilde" tak!) en links een paar laatste druiventrosjes, die wij lieten hangen voor de vogels.

De Boez gaf mevrouw K. tot twee keer toe een corrigerende tik op haar vingers terwijl zij bezig was een paar mini-balletjes in de boom te hangen. Nee, waarom hij dat deed weten wij niet; waarschijnlijk was het gewoon uit balorigheid en zogenaamd om te lachen.
Natuurlijk is de boom in het donker op zijn mooist, vanwege de lichtjes.
En mevrouw K. hoopt als altijd dat het nu maar snel mag gaan sneeuwen, want daar houdt zij nu eenmaal van en dat beschouwt zij als de mooiste versiering.
Tot slot werd er ook nog een sterretje op de voordeur van de redactie gehangen. Daarna maakte K. nog een pannetje Coq au Vin, maar dat dus terzijde.

Boez wil graag de baas zijn...

Het is alweer een aantal dagen geleden dat het flink hagelde. En bij (opeens) zoveel kou en harde neerslag blijven onze reporters liever binnen, zelfs de Os.

Wij lieten u al eerder zien dat onze haarfabrieken dan heel lief samen (of apart) kunnen spelen, maar soms treden er helaas ook af en toe flinke irritaties op.
Het is de Boez die uitdaagt, pest, en vooral duidelijk wil maken dat hij het grootst en het sterkst is. Terwijl dat in feite helemaal niet zo is. Maar Cera houdt niet van ruzie en gaat hem uit de weg, en Oscar vermijdt ook liever vervelende confrontaties. De Boez kan zich vervolgens echt als een klier gedragen en doorgaan met treiteren. Totdat Os het tenslotte helemaal zat is.
Sinds wij mevrouw Troy en Japekoppie moeten missen, voert de Boez steeds vaker een strijd om het leiderschap. Hij is echter nog steeds niet echt de baas (al doet hij daarvoor wel zijn best). Zie hoe het laatste conflict tussen de Boez en Oscar afliep.

Merkwaardig gedrag

Wij weten niet of Panda de pest in had, de partij Hof is Vol misschien met Kerstreces is, of dat hij (Panda) wellicht een beetje pijn in zijn buik had. Het kan ook zijn dat Panda gewoon een tikje lui was, of moe, maar in elk geval lag hij voor zijn huis op een soort zeiltje en was hij niet van plan om een poot te verzetten terwijl er dus wel ondertussen twee van onze reporters in zijn tuin rondliepen!
Ja, we zullen dit merkwaardige gedrag van Panda tot op de bodem uitzoeken.
Zo mogelijk, heh? Ja.

Kleine Teun is groot gegroeid en Snoes is ziek

De kleine Teun (huisgenoot van Snoesje) heeft kortgeleden zijn eerste stapjes buiten mogen zetten, maar dan wel in een tuigje. Hij was niet al te enthousiast zijn uitje want vindt het vooral erg eng in die grote, boze buitenwereld.
Teun (die eerst Harley werd genoemd maar al snel werd omgedoopt) is nogal aan het kwakkelen geweest in het eerste half jaar van zijn leven.
(U ziet Teuntje hier overigens bij ons Poezenloket, maar dat was dus gesloten.)

Teun werd geboren op een boerderij waar niet zo goed voor hem werd gezorgd. Toen zijn nieuwe mensen hem daar weghaalden, was hij ondervoed en in slechte conditie. Maar na een hoop dierenartsbezoeken, goede voeding en liefdevolle verzorging, is Teun goed gegroeid en zit hij thans prima in zijn vacht.
(Wat er van zijn broertjes en zusjes is terecht gekomen, is ons niet bekend.)

Voorlopig mag Teun nog niet zonder tuigje naar buiten, iets wat hij bovendien ook helemaal niet wil. Hij schrikt namelijk van elk voorbijrijdend wielhuis en heeft ook totaal geen behoefte aan een kennismaking met zijn buurhaarfabrieken. Hij mocht namelijk even neuzen met Cera, maar zij begon hem direct uit te schelden dus wees hij eventuele volgende kennismakingen bij voorbaat al af. Nee, Teun wilde vooral zo gauw mogelijk weer terug naar zijn veilige huis...

Wij zagen Snoesje ook nog voorbij komen, maar zij had het op dat moment erg druk met haar eigen bezigheden en had derhalve geen tijd om Teuntje tijdens zijn eerste buitenstapjes gezelschap te houden.

Inmiddels is Snoes nogal ziek geworden. Zij had al een nierbekkenontsteking moeten doorstaan en na een aanvankelijk goed verlopen herstel, kreeg zij gisteren opnieuw ernstige klachten. De dierenarts heeft nu wat urine van haar afgenomen voor nader onderzoek, en ondertussen moet Snoes vanwege haar hoge koorts binnen blijven. We wensen de arme meid een spoedig herstel toe!

Slimme meid

Laatst zagen wij Mickie. Zij zat achter het slaapkamerraam van haar eigen huis en keek niet al te blij.
Maar dat had een goede reden.

Zij zag namelijk Oscar in haar tuin rondscharrelen, terwijl hij daarvoor geen toestemming had gevraagd. Vandaar dus.

Mickie had natuurlijk naar buiten kunnen komen, dan hadden we de zaak even kunnen uitleggen. Dat Oscar gewoon aan het werk was voor het Katblad en verder niks overhoop zou halen. Dat hij ook niet van plan was iets achter te laten, mocht ze zich dat afvragen.

Maar Mickie zag dat niet zitten. Want stel dat zij op haar tocht naar beneden iets belangrijks zou missen, heh? Tja, dat zou natuurlijk zomaar kunnen. Dat Oscar ondertussen net iets zou doen wat niet mocht, bijvoorbeeld. Nee, wij kunnen niet zo gauw verzinnen wat, maar stel!

En daarom dus bleef Mickie in het raamkozijn zitten en hield ze Oscar heel goed in de gaten.
Ja, ja, Mickie is een slimme meid!

Heerlijk avondje

Vrolijke zondagwandeling (3)

In de Hoftuin was het erg stil. Nee, er waren geen bewoners (haarfabrieken) buiten dus kon Oscar op zijn gemak een verkenningsrondje over de paden doen.
Buiten de Poort stond Cera nog te aarzelen of ze nu wel of niet naar de tuin zou komen.

Maar tenslotte trok ze toch de stoute schoenen aan, al bleef ze wel netjes en op haar hoede langs de huizengevels lopen.

Oscar was alweer op weg naar huis (en mevrouw K. trouwens ook) toen opeens de Boez aan kwam kakken. Het ventje was blijkbaar eindelijk uitgeslapen en nu pas gereed zijn bijdrage te leveren voor het Katblad.
Ja, en daarom moest K. dus mee, terug de tuin in.
Nou, vooruit dan maar, maar niet te lang, heh? Nee.

We hadden niet bepaald het idee dat de Boez een vast plan of doel had, en daarom bleef K. in de buurt van de Poort, waar ook de Hoofdredacteur stond te jengelen om een glaasje port.
Inderdaad, omdat het zondag was en het schaatsen straks (op tv natuurlijk) ging beginnen. De Unoxmuts lag zelfs al klaar op de sofa...





Cera was trouwens ook nog in de tuin; zij verkende een klein stukje zijtuin waar nota bene een fuchsia stond te bloeien. Maar dat terzijde, want er stond iets anders te gebeuren en daar willen wij nu snel naar toe.

Het was namelijk zo dat de Boez weer eens een geintje wilde gaan uithalen. Iets om te lachen dus, ja. Hij was stilletjes naar Cera toe geslopen en stond klaar om haar te bespringen. Wij zagen zijn achterste al wiebelen en verwachtten elk moment zijn sprong.
Cera echter had de Boez door en zorgde voor een verrassing...

Op het moment dat de Boez sprong, sprong zij ook, maar dan recht omhoog! K. schrok net zo hard als de Boez, vandaar dus een bewogen foto. Helaas wilden onze haarfabrieken deze scene niet overdoen, maar natuurlijk hebben wij Cera wel luid geprezen! Nog een paar onsjes eraf en ze kan naar de wereldkampioenschappen Hoogspringen Zonder Aanloop (HZA)!

Naschrift Hoofdredacteur: het Portje smaakte best en Sven won uiteraard de 10 km.

Vrolijke zondagwandeling 2

Wel, wij weten niet wat Cera in de verte zag, maar toen zij uitgekeken was, stak ze over naar de kade langs het gevaarlijke water.  Mevrouw K. liep achter haar aan en zag als eerste dat er een kattenklimtouw in het water dreef; het was aan één kant losgeraakt.
Was dit al langere tijd zo? Was mevrouw Troy misschien op deze plek te water geraakt en...... Nee, zulke gedachten hebben geen zin, we weten immers niet hoe of waar zij in de gracht terecht kwam en zullen dat ook nooit meer aan de weet komen. Maar we zullen in ieder geval wel een melding doen van het loshangende touw bij http://www.katuitdegracht.nl/home; wellicht wordt het dan weer snel op z'n plek gehangen...

Oscar was ook de straat overgestoken en kwam naast mevrouw K. staan. Gelukkig liep hij niet te dicht naar het gevaarlijke water toe.
Jawel, wij waren in de buurt en zouden kunnen ingrijpen als Oscar of Cera onverhoopt in het water terecht zouden komen, maar dan zouden we wel moeten springen want de waterstand was erg laag en onze armen zijn niet lang genoeg om de afstand van kade naar water te overbruggen. En dat springen zag K. niet zo zitten, vandaar.

Mevrouw K. en Oscar waren al een eindje doorgelopen toen ook Cera het drijvende touw ontdekte. En zij was dus minder voorzichtig.

Lieve Cera, wil je alsjeblieft niet meer zo over het randje hangen? Mevrouw K. wordt daar namelijk een beetje misselijk van...

Cera? Cera!

Het duurde even voordat Cera gehoorzaamde, maar vervolgens moest ze natuurlijk per se zo dicht mogelijk langs het water naar K. toelopen. Gelukkig was het mos dat op de rand groeide niet nat en glibberig.

Ondertussen was Oscar ook door iets in het water (of het water zelf) gefascineerd geraakt. Doch zo dichtbij de rand komen als Cera was gegaan, zou hij niet doen, toch?

Nee.

Oscar en K. waren alweer op weg naar de Katbladstraat toen Cera het nog even nodig vond om langs de waterkant een kunstje uit te halen.
Ja Cera, we hebben je gezien en nog gekiekt ook, maar wil je nu meekomen met ons?

Want we waren namelijk nog niet klaar met onze grote ronde, we moesten nog naar de Hoftuin ter afsluiting.
Onderweg hadden wij nog een korte, ongewenste ontmoeting. Tenminste, zo dacht Cera erover en daarom verschool ze zich achter een wielhuis.

Inderdaad, een loslopend blafbeestje, maar dat bleek uiteindelijk banger voor onze haarfabrieken dan andersom. Terecht natuurlijk.
Zonder verder oponthoud arriveerden wij bij de Poort van de Hoftuin.
Zouden Cera en Oscar de moed hebben de tuin te betreden? Waren de jongens van Hof is Vol misschien nog in de tuin te vinden? Zou de Boez al uitgeslapen zijn?

Wordt vervolgd.