En nou is het klaar!

Volgens sommige lezers was de witte tekst op donkere achtergrond niet aangenaam om te lezen. Dus zijn wij opnieuw gaan rommelen met de lay-out en kleuren van dit katblad.
Hopelijk zijn nu meer mensen tevreden en hoeft er niemand naar de brillenwinkel!
Mevrouw Katblad is het in ieder geval even zat nu, en dus gaan we voorlopig echt niets meer veranderen!
(Tenzij u wel heel, zeer, geweldig etc. dringende argumenten heeft...., maar dan mag u hier zelf komen zitten en priegelen!)
De Hoofdredacteur.

Klussendag?

Gisteren wilden wij een kleine ronde lopen omdat het zonnetje even scheen en het tijd werd dat mevrouw Katblad met haar gesnotter weer eens van de bank afkwam, maar buiten gekomen zat het allemaal een beetje tegen. Hoe dat kwam? Wel, het was blijkbaar de klussendag van de gemeente, want overal zagen wij van die felgekleurde jasjes met daarin bezige mannen. Zo lag om te beginnen een stukje van de Parallelstraat open, en dan ook nog een een punt waar we maar slecht langs konden, dus zagen onze haarfabrieken af van het nemen van deze route. En omdat de mannen zo dichtbij de Kruidentuin aan het werk waren, wilden ze liever ook niet in de tuin zelf blijven. Er zat dus niets anders op dan naar de Katbladstraat terug te keren, want de Gevaarlijke Weg oversteken doen wij uiteraard nooit en bovendien moeten wij in ons eigen gebied blijven: de Katbladbuurt dus.

Terug bij de redactie ging mevrouw Katblad eerst even naar binnen om de neus te snuiten, want zij was vergeten haar zakdoekjes mee te nemen in haar jaszak en dat was dus niet zo handig van haar. De jongens waren druk aan het overleggen toen mevrouw K. weer buiten kwam, maar het was niet geheel duidelijk waar de reporters het over hadden.
Wel, jongens? Wat is er aan de hand? Is er iets mis?

Ja, er was inderdaad iets mis, en dat was dat met name op het Zooiplein en bovendien eveneens aan het eind van de straat erg veel mannen bezig waren. De gemeentekarretjes reden heen en weer met bossen takken erop en dat vreemde, piepende geluid wat ze zo gevaarlijk maakt. Genoeg redenen dus om daar niet heen te willen (vonden de jongens).
Nou, fraai dan. Geen wandeling dus? Nee, geen wandeling.

En Cera was het daar volkomen mee eens. Zij was voor de voordeur van het buurhuis gaan liggen en gaf te kennen dat ook zij niet van plan was een poot te verzetten.
Eigenlijk was mevrouw Katblad daar niet rouwig om, want stiekem verlangde ze weer terug naar de bank, de warmte van het huis en het doosje met dropjes. En dus ging zij zonder schuldgevoel weer lekker naar binnen. De haarfabriekjes hadden nu onverwacht een vrije middag en bleven nog wat rond onze buitentafel klooien en zooien. En Cera was zowaar op tijd thuis voor de avondmaaltijd; dat scheelde weer een hoop geroep en gezoek!

Geen mening

Panda:
U wilt mij spreken, mevrouw Katblad? Dat gaat nu niet zo goed want ik zit gevangen. Tegen mijn wil inderdaad, want ik had uiteraard liever buiten willen zijn om in de tuin te werken of vreemdelingen uit te zetten. Zoals die reporter Oscar ja, die weer achter u aan is komen hobbelen. U wilt mijn mening over Wamy? Dat grijze mormel met die witte punt aan zijn staart? Hij zou de nieuwe Schrik willen worden? Wel, hij doet maar wat hij niet laten kan, maar hier komt hij er niet in. Nee, het Hof is al Vol genoeg, maar dat weet u best. Dat ik daar zo over denk, ja. Ja, u heeft gelijk als u zegt dat die Wamy hier best wel vaak binnen komt wandelen, en dat dus helemaal tegen onze regels in. Maar dan zit ik meestal achter het raam en dus kan ik dan niets tegen hem beginnen. Maar dat geldt ook voor Oscar en zijn vriendje, dus dat is geen maatstaf. Ik zal er in elk geval alles aan doen om dat mormel hier te weren. En verder heb ik geen mening over de Schrik of iets dergelijks, want ik heb hier in deze tuin mijn eigen sores. Dus als u zo goed wilt zijn de tuin te verlaten en die Os met u mee te nemen? Dank u wel.

Wamy en zuigmonster

Boezelmans:
Ik ben een beetje van streek, dat klopt. Ja, want die mevrouw is bezig met het zuigmonster, en daar kan ik niet goed tegen. Bovendien ligt Wamy nu in het poezenloket, heh? Ja, dat heb ik gezien maar ik wil niet dat hij weet dat ik hier naast u lig. Hij heeft me nog niet gezien, toch? En u gaat mij niet verraden, heh? Nee, ik hoorde u net zeggen dat wij allemaal boven zijn, maar dat is dus niet helemaal waar want ik ben hier, bij u. Ja, fijn dat u tegen Wamy jokt en zegt dat hier niemand is, want ik heb op dit moment dus helemaal geen zin in Wamy. U belooft mij niets te vertellen tegen hem? Op uw erewoord?

Wel, als u Wamy nu wegstuurt en het Poezenloket dicht doet, ga ik mijn dutje verder afmaken. Wilt u zolang naast mij blijven zitten tot het weer veilig is? Ja, want die mevrouw die zo met het zuigmonster bezig is, vind ik dus ook niet zo leuk. Nee, ze doet geen kwaad maar ik vertrouw het zuigmonster niet.
U heeft trouwens wel over meer dingen gelogen tegen Wamy, heh? Ja, want ik weet dat Cera buiten is, en u zei van niet. En ik weet ook dat de Os daar ergens buiten loopt, want die ging weg toen de schoonmaakmevrouw kwam. Duurt het nog lang, dat schoonmaken? Kan ik hier nog even blijven liggen, denkt u?
Wel, de Boez kon nog een half uurtje blijven liggen, maar toen was het afgelopen met de rust. Ja, want het zuigmonster moest toen onder de tafel door en over het kleed heen. Gelukkig was het toen op de bovenverdieping weer vrij, want buiten regende het en de haarfabrieken moeten toch ergens heen kunnen, heh? Zodra de mevrouw weer weg was, verzamelden alle reporters zich in de keuken voor een hapje lekkers. Een staafje inderdaad. Alleen had Japekop weer zoveel stress gehad dat hij zijn lekkers direct uitbraakte, op de schone keukenvloer, de trap en ergens op de bovenverdieping. Dat laatste hebben we nog niet gecontroleerd, maar we hopen dat hij niet het schone bed uitkoos.....

De perfecte kandidaat

Wamy:
Hallo Mevrouw Katblad!
Ja, het Poezenloket staat open dus ik kwam maar weer eens wat vragen.
Ach, u zegt dat het eigenlijk gesloten is? Wel, ik zie toch duidelijk dat het open is want ik kijk zo rechtstreeks uw redactie binnen, zonder glas ertussen. Dus mij houdt u niet voor de gek, heh?
Ai, u bent dus slechts even aan het luchten. En u kunt niet even tijd vrijmaken om wat vragen van mijn kant te beantwoorden?
Eén kort vraagje heb ik maar, en een kort antwoord volstaat. Ja?

Wel, ik zou graag willen weten waar uw reporters uithangen. Omdat er helemaal niemand buiten te vinden is inderdaad, en daardoor verveel ik me te pletter. Nee, niemand om te bespringen, na te zitten, te meppen of meer van dergelijke leuke bezigheden, dat klopt.
Ze zitten binnen? Allemaal? Waar dan? Nee, ik zie ze nergens.

En buiten ook niet, want daar had ik al eerder heel goed gekeken.
U zit dus te jokken tegen mij. Ja, en daarom ga ik er maar even rustig bij liggen, dan kunnen we dit samen uitpraten en dan komen we er misschien wel uit. Voordeel daarbij is natuurlijk dat nu alleen mijn achterkant maar nat regent en ik aan de voorkant droog blijf. Lekker inderdaad, die verwarming van u. Hoort die bij het Poezenloket? Speciaal voor natte bezoekers zeker, en voor haarfabrieken die het koud hebben, heh?
Ja, mijn vraag had ik al gesteld maar volgens mij had u nog geen duidelijk antwoord gegeven, wel? Of geen eerlijk antwoord dan?

Ah, het spul zit boven. Allemaal? Vanwege dat beetje gespetter buiten? Doetjes zijn het, allemaal!
Zal ik dan maar even? De trap op ja, om een kijkje te nemen in uw slaapvertrekken?
Ah, u vindt mij te brutaal dus. Mooi. En u krijgt het ook nog koud en wilt het loket gaan afsluiten. En daarmee wilt u zeggen? Natuurlijk. Ik moet ophoepelen. Dat is minder mooi.
Heeft u trouwens al nagedacht over mijn benoeming als Schrik van de Buurt? Of die al in zicht is, bedoel ik? Ja, want ik kan u namelijk mededelen dat mijn gebied zo langzamerhand de hele Katbladbuurt bevat en dat ik af en toe bij Gizmo op bezoek ga. Ja, op de rand van het balkon, maar vast en zeker zit ik binnenkort zelfs voor haar kattenluikje inderdaad, daar kunt u op rekenen. Dus dat maakt mij de perfecte kandidaat, toch? Kent u iemand anders in de Katbladbuurt die zo ver van huis gaat als ik en tevens over zo'n brutaal en pesterig karakter beschikt? U zegt dat ik nog niet in Iwan's straat werd gesignaleerd. Wel, dan deugen uw spionnen niet. Nee, ik weet niet welke straat u bedoelt maar ik ben er bijna zeker van dat ik ook daar al ben geweest, en anders zal ik daar binnenkort heus nog wel komen.
Ik begrijp dat ik nu echt weg moet hier? Nee, ik heb liever niet mijn poten tussen het raam en de vensterbank, dank u wel voor de waarschuwing. En bedankt dat ik toch wat vraagjes kon stellen, al heb ik niet de gewenste antwoorden gekregen. Tot binnenkort dan maar weer heh, mevrouw Katblad! Nee, ik kan niet wachten tot het Poezenloket weer wat vaker openstaat. Voor al mijn vragen, inderdaad. Hé! Zag ik daar niet een staart bewegen onder uw tafel! Potverdrie!

KLM of ArkeFly?

Japekoppie:
Daar mevrouw Katblad een beetje ingestort is en ligt te snuffen op de bank, staat de kijkkast wat vaker aan. Niet dat ik daar graag naar kijk, maar deze keer was er een mooie reportage over Tibet, en dat daar monniken zijn die in vrede en rust leven en zich vooral bezig houden met mediteren en filosoferen.
Wel, dat trekt mij dus wel aan. Ja, ik kan me best voorstellen dat ik daar ook zou wonen en meedoen met die lui, en dat vredige bevalt me ook wel. Nee, een kale kop hoef ik dus niet maar ik zou best wel regelmatig OOOOOHHHHHMMMMM willen roepen en zo de rust in mijzelf terugvinden. Is dat ver weg, Tibet?
Ach, vegetarisch eten zegt u? Geen fliebertjes dus? Geen gerookte zalm en stukjes franse geitenkaas? Zelfs geen blikjes of zakjes Gourmet? Geen staafjes ook?
En als u nu met mij mee zou gaan en een flinke voorraad lekkers zou meenemen? U wilt de anderen niet achterlaten? En of ik dat eigenlijk diep in mijn hart ook niet zou kunnen? Wel, dat had ik nog niet mijn gedachten laten passeren en daar moet ik nog even over nadenken. U denkt dat ik de Boez uiteindelijk toch zou gaan missen? En mijn moeder en mijn ex-verloofde Cera ook? En ons huisje in Leiden en de Hoftuin en Kruidentuin? U maakt het me wel erg moeilijk met deze suggesties. Nee, had ik nog niet bij stil gestaan......

Tokkie Troy:
Erg interessant, deze uitzending over Tibet en die kale koppen. Ja, ik zie dat mijn zoon ook veel belangstelling heeft voor deze reportage, en ik kan me voorstellen dat hij daar best wel zou willen leven. Rust en vrede heh? Ja, daar is hij erg op gesteld.
Maar hij beseft niet dat je, waar je ook heengaat, jezelf meeneemt, en dus ook je innerlijk. En bovendien al het vertrouwde achterlaat, inderdaad.
De vliegreis bijvoorbeeld zou hij al niet overleven. En dan zou hij natuurlijk zijn moeder, moi dus, best wel missen. En uiteraard mevrouw Katblad, het grote bed, de proeverijen in onze keuken en ga zo maar door. Nee, dat wordt helemaal niks, zo'n verhuizing naar Tibet. Het gemis aan fliebertjes zou hem beslist de das omdoen, dat weet ik zeker. Maar kunnen wij niet, om hem te plezieren, hier af en toe wat meditatie-uurtjes inpassen? Mevrouw Katblad in een oranje gewaad, het kattenluik dicht en samen op de bank dat Ooooohhhmmmm-gedoe doen? Nee, zonder de Boez erbij natuurlijk, want die zou de boel toch maar verstieren. Wel mevrouw Katblad, denk er maar eens over na. Ja, dan blijf ik tijdens die uurtjes wel boven op bed liggen, geen probleem. En Cera stuurt u gewoon naar de Kroeg en de Boez smijt u naar buiten, samen met de Os, want die vermaken elkaar wel. Is dat geen goed idee? Morgen beginnen dan maar? Ja, die oranje jurk komt later wel, een spijkerbroek met trui kan ook om te beginnen. Ah, ziet u die kraanvogels daar vliegen? En wat waren dat voor beestjes, soort van hamstertjes? Nou, dat Tibet lijkt me eigenlijk ook wel wat! Ja ja, belt u morgen de makelaar maar; boeken we bij de KLM of gaan we met ArkeFly?

Lima in vol ornaat

Laatst berichtten wij u dat wij Lima steeds vaker op straat zien rondscharrelen, en vervolgens besloten wij om eens wat meer aandacht aan hem te besteden. Als hij alsmaar tussen onze plantenpotten zit verstopt kunnen wij daar natuurlijk niet zoveel mee, maar deze keer dribbelde hij voorbij en dus ging mevr. Katblad met de camera naar buiten.
U ziet Lima al een flink eindje verderop lopen, want zodra mevrouw K. de voordeur had geopend, voerde Lima zijn tempo op.

Op onze buitentafel zaten de beide vriendjes Os en Boez, en zij bewogen weer eens synchroon; zelfs hun staarten maakten dezelfde bewegingen!
Wij vroegen Oscar of hij zich niet even van de Boez kon losrukken om een klein stukje te gaan wandelen of zooien met zijn huisgenoot Lima, maar Os reageerde afwijzend. Hij maakt natuurlijk zelf wel uit waar hij gaat of staat, behalve als er een verkenningsronde gelopen gaat worden en hij zijn reporterswerk moet gaan verrichten. Wel, daarom besloot mevrouw Katblad om zogenaamd een ronde te gaan maken, en dan toevallig ook nog in de richting van de Kruidentuin, waar Lima dus was heengegaan. Tenminste, we dachten dat hij die kant uit was maar bleken dat verkeerd te hebben ingeschat.

Lima had zich namelijk verstopt onder een wielhuis, en wij snapten niet waarom. Er waren geen gemeentekarretjes in de buurt, geen vrachtwielhuizen de straat ingereden en ook geen pestkoppen te zien. Het kon dus haast niet anders of Lima had zich verstopt voor mevrouw Katblad, die er wel gek uitziet maar toch niet gevaarlijk. Hoewel, je weet maar nooit wat de haarfabrieken van mensen denken, en bovendien zien en voelen ze meer dan wij, heh? Dus is het derhalve geel goed mogelijk dat mevrouw K. iets heel engs en griezeligs heeft, en daar dienen we in het vervolg terdege rekening mee te houden. En waar waren eigenlijk onze twee reporters ondertussen?

Ah, een onderonsje bij een buurtafel. Het zag er niet naar uit dat ze erg enthousiast waren of stonden te trappelen om een rondje te lopen, maar met die twee weet je het maar nooit dus besloot mevrouw Katblad maar gewoon door te lopen naar de Kruidentuin. We zouden wel zien of de vriendjes nog kwamen, en anders waren er misschien wel een paar andere haarfabrieken in de tuin om te fotograferen of te interviewen.

Kijk, daar was Cera ook al. Ze was uit het niets opgedoken en zat opeens achter mevrouw K. te wachten op wat er ging gebeuren. Misschien had zij wel achter de struik gezeten of wellicht kwam zij net uit de Kruidentuin? En had Lima zich dan misschien wel voor haar verstopt? Nee, dat idee moesten we maar gelijk weer uit ons hoofd zetten, want het is echt niet mogelijk dat andere katten bang zijn voor Cera. Dat zou dan de eerste keer zijn en dus hoogst onwaarschijnlijk.
Nou, een beetje actie dan maar? Ja, want al dat denken en analyseren is nergens goed voor, mevrouw Katblad! U had het namelijk al vaker bij het verkeerde eind. 

Lima had ondertussen al uitgevogeld dat dat mens van het lkb blijkbaar geen kwaad in de zin had, want hij was onder het wielhuis uit gekropen en liep zelfs al in de Kruidentuin. U ziet hem op de foto (linker bovenhoek) nog net lopen.
Onder ziet u de vriendjes, die weer aan het bakkeleien waren. Waarover weten wij niet, misschien had het wel te maken met wie voorop mocht lopen, of ze liepen elkaar voor de poten, dat kan natuurlijk ook.
Daar gaat u weer mevrouw Katblad, met uw veronderstellingen die nergens op gebaseerd zijn! Dit is geen nieuws brengen maar gewoon geouwe-eh-bep. Volslagen oninteressant inderdaad, en dus niet het lezen waard. Gebeurde daar nou nog wat of hoe zit het?

Wel, Oscar en de Boez liepen tenslotte ook de Kruidentuin in, en verderop ziet u Lima zitten.

Is dat alles, mevrouw Katblad?


Ja, dat is alles. En daarom gaan we maar direct door naar de volgende foto.

Hier ziet u Oscar en Lima.

Dat Os daar staat is duidelijk, maar weet u zeker dat die bovenste Lima is? Het zou namelijk net zo goed de Boez kunnen zijn, niet?


Nee, dat kan niet. Want de Boez heeft namelijk een zwart petje met daaronder een witte kraag, helemaal rondom. En Lima's zwarte pet loopt door naar zijn rug, ziet u wel? Geen witte das om, zeg maar.

Ah, juist ja. En waar stonden ze naar te kijken?

Wel, omdat u ernaar vraagt plaatsen we deze foto dan toch maar. Nee, erg fris was het niet wat er gebeurde, want de blafbeesten worden net over het hekje teruggetrokken naar de stoep, nadat ze daar hun boodschap hadden zitten doen. Grote boodschappen inderdaad, en er kwamen verder geen plastic zakjes aan te pas.

Maar mevrouw Katblad, uw haarfabrieken zitten daar toch ook regelmatig hun boodschapjes te doen, niet? En dan loopt u toch ook niet met zakjes de drolletjes op te rapen? U wenst daar op dit moment geen discussie over? Een andere keer dan?

En toen gebeurde waar we op hadden gewacht. Ja, want Lima stond opeens zomaar vlak voor de camera (en dus voor de snufferd van mevrouw Katblad) zodat we eindelijk eens een foto van dichtbij konden maken van hem. Nu ziet u beter het verschil in tekening, heh? Het verschil met de Boez inderdaad. Het masker van Lima is groter. Meer type Zorro inderdaad, en zijn zwarte cape loopt ook beter door en is op de rug breder dan die van de Boez.
Wel, wij hadden ons doel bereikt.

Hoe bedoelt u?


Wij gingen aanvankelijk op pad om Lima beter te kunnen bestuderen, en die twee reporters waren maar bijzaak, weet u nog? Wel, Lima had nu in vol ornaat voor ons gepo(e)seerd dus waren wij klaar. Nee, we gingen geen rondje meer lopen want we moesten heel nodig onze neus snuiten. En als u niet tevreden bent over ons werk, heeft u pech gehad. In dat geval gaan we gewoon een paar dagen helemaal en volledig met ziekteverlof en dan bekijkt u het maar verder met uw kattenkrant!

Kom kom, mevrouw Katblad, effe kalmeren nu. Gezien uw omstandigheden is dit inderdaad een eh.... aardige reportage geworden. Wilt u nog een zakdoekje? Warme grog misschien? Gewoon kopje koffie dan maar?
(Tjongejonge, wat een getut met dat mens.....)
Ah, mevrouw Katblad is nog een foto vergeten.....

Zo te zien is dit Cera. Zij was zeker een beetje moe want ze zit daar rustig te bekijken wat de anderen doen. De Boez zien wij trouwens niet meer terug. Zat zeker weer ergens in de struiken. Wel, mevrouw Katblad is op de bank gaan hangen dus sluiten we zelf dit artikel maar af.
Onze excuses voor het gekissebis tijdens het opstellen van deze tekst, maar we moeten mevrouw K. maar een beetje ontzien, des te eerder is ze weer helemaal beter en zijn we van dat gezeur af. Eerst dat kopje koffie dan maar, heh?
Tjongejonge......
De Hoofdredacteur dus.

Het nieuwe uiterlijk van Het LKB

Er gebeurden even rare dingen bij de blogspot.com, en zo waren wij opeens onze foto in de kop kwijt. Een poging dit te repareren mislukte, maar dat komt ook doordat mevrouw Katblad zeer weinig geduld heeft en niet van plan is langer dan een paar uurtjes te gaan zitten klooien. Ze heeft daarom ook maar de makkelijkste weg gekozen en een geheel nieuw sjabloon genomen. Het is weer even wennen voor u, maar het kattennieuws vonden wij belangrijker en nu kunnen we tenminste weer aan de slag!

Wamy krijgt mep

Vanmiddag zag mevrouw Katblad vanuit haar huis (zij is namelijk niet de straat op geweest wegens een flinke verkoudheid, maar dat komt er dus van als je al te uitbundig je verjaardag viert, heh?) dat Wamy weer lekker aan het pesten was. En daar had hij succes mee ook want alle haarfabrieken die hij tegenkwam joeg hij op de kast (nee, tafels natuurlijk) en onder de diverse banken en tussen de planten. Tot Charli door zijn kattenluik naar buiten kwam. Deze koele kikker ging even naast een lantaarnpaal op de straat zitten, keek om zich heen en zag opeens Wamy naar zich toe komen huppelen. Charli, goed van vertrouwen, dacht aanvankelijk dat hij vriendelijk begroet zou worden door het grijze pestkopje, maar zag op het laatst wel de klauw op zich afkomen. Charl reageerde direct, en zo kreeg Wamy een knal voor zijn kop voordat hij Charli had kunnen raken. Hoogst verbaasd over de assertieve reactie van zijn beoogd slachtoffer, dook Wamy verschrikt onder onze buitentafel en was even helemaal van slag. Charli zat nog op dezelfde plek en ging doodleuk verder met rustig om zich heenkijken. Broer van Japekoppie, heh? Ja, maar die (uiterlijke) kalmte hebben ze dus niet van hun moeder, mevrouw Troy. Nee, voor die genen is pa Japie verantwoordelijk, maar dat wisten we natuurlijk al!
En Wamy? Wel, die verdween toen hij van zijn verbazing was bekomen. Maar dat zegt niks, want voor je het weet is hij weer in zijn gewone doen en vervolgt hij zijn trainingen om voor de zomer de nieuwe Schrik van de Buurt te kunnen worden! Er staat ons nog een hoop te wachten.....

Bw veroorzaakt hoop verwarring

Hier ziet u Bollewangen (Pincho) en wij hoorden hem al van verre aankomen. Ja, want hij had zijn sirene op volle sterkte en wij kunnen dus wel concluderen dat zijn nood erg hoog is. Iedereen die ons katblad al wat langer leest weet natuurlijk dat wij hiermee het "doorgeven van genen" bedoelen, en dus dat Bw naarstig op zoek is naar een nieuwe, gewillige (en vruchtbare) vriendin.
Bw was in de Hoftuin geweest, en wij zagen hem de Poort uitkomen en linksaf slaan in de richting van het Zooiplein.

Zijn staart ging uiteraard veelvuldig omhoog, want als je op zoek bent naar een lekker wijf moet iedereen daarvan op de hoogte zijn en dient er derhalve overal gemarkeerd te worden. De container onder het garagedak (waar Cera altijd naar beneden springt) was ook één van die strategische plekken en kreeg ook een flinke lading sproeispul. Op de foto ziet u hoe Bw zich net gaat draaien om zodoende goed te kunnen richten en dus de juiste plek te raken.
Nee, een smakelijk verhaal wordt dit niet bepaald, maar u kunt natuurlijk ook een kooktijdschrift gaan lezen als het u niet bevalt, heh? Of de Allerhande of iets dergelijks. Juist ja. Zullen we toch maar verder dan?

Charli had de sirene van Bw ook gehoord en was voor zijn raam komen zitten om te zien wat er aan de hand was, en u ziet hem denken: Oh, heb je hem weer, die viespeuk!
Maar Charl vond het allemaal niet de moeite waard om voor naar buiten te komen, bovendien was zijn kattenluik waarschijnlijk gesloten omdat Charli graag zijn middagdutje doet met een afgesloten deurtje (dan kan hij niet uit zijn slaap worden gehaald door een figuur als Wamy of een ander brutaal ventje dat er op uit is zijn brokjes te jatten).

De Boez was wel buiten en nog verdomd nieuwsgierig ook. Natuurlijk snapt hij helemaal niets van het gedrag van Bw, en daar het reeds een poos geleden is dat Bw in deze bijzonder opgewonden staat bij ons door de straat kwam, zal Boez dat ook wel weer vergeten zijn.
Redenen genoeg voor hem om de kater dus goed in de gaten te houden en diens activiteiten te bestuderen.
Nee, de Boez zal zich nooit zoals Pincho gaan gedragen, al wordt hij nog zo groot en volwassen, heh Boez? Ja, dat heeft met dat ingreepje te maken waarover wij het niet meer zouden hebben....

Cera voelde geen enkele schaamte en liep gewoon met ferme pas op Bw af om naar zijn bedoelingen te vragen, en dat terwijl het er zo dik bovenop lag. En Bw (alias Pincho dus) snoof voor alle zekerheid haar geurtjes op maar kwam al heel snel tot de conclusie dat Cera nog steeds niet geschikt is voor het grootbrengen van zijn nageslacht. Vandaar ook dat hij haar resoluut afwees en zijn zoektocht vervolgde.

Omdat mevrouw Katblad midden op straat stond en hem min of meer de weg versperde, besloot Bw via de Steeg van Storm naar de Parallelstraat te lopen. En ja hoor, natuurlijk moest ook het kattenluik van Storm (die daar al meer dan een jaar niet meer woont) gemarkeerd worden. Wij zien trouwens wel meer haarfabrieken nog steeds belangstelling tonen voor dit luikje, dus we keken eigenlijk niet erg op van Bw's sproei-activiteit aldaar. Ook een plantenbak naast de deur kreeg nog even een beurt en vervolgens liep Bw al loeiende de Steeg verder uit.

Omdat onze reporters in verwarde staat in de Katbladstraat achterbleven, besloten we een stukje met ze te gaan lopen. Niet in dezelfde richting als Bw uiteraard, maar naar de Kruidentuin. De verwarring nam echter niet af, want het was duidelijk dat Bw ook hier zijn best had gedaan zijn sporen achter te laten. Alle drie onze reporters (Cera, Boez en Oscar) deden namelijk niets anders dan de struiken besnuffelen om zo te kunnen bepalen waar Bw langs was gelopen en hoeveel er waar door hem was gemarkeerd dus. Mevrouw Katblad geloofde het allemaal wel en nam de drie snel mee de Parallelstraat in, hopende dat Bw ondertussen al een eind verderop zou zijn, bijvoorbeeld ergens bij het Gevaarlijke Water of liefst nog veel verder.

In hoog tempo gingen wij de Parallelstraat en vervolgens de Steeg van Storm door, om zo weer in de Katbladstraat te komen. En daar wachtte ons een verrassing. Ja, want Bw was teruggekeerd op het Zooiplein. Ja, hij had ons bedot door ons wijs te maken dat hij de buurt ging verlaten, maar ondertussen was hij stiekem naar deze plek teruggelopen. En deze keer was het Oscar die een paar vragen aan hem te stellen had. Natuurlijk had Bw (vandaag althans) totaal geen interesse in Os, snauwde onze arme reporter af en glipte langs mevrouw Katblad heen de straat weer in.

En daar weer lag onze reporter Boez op de loer achter een stel plantenbakken (helemaal links op de foto). Bw liep deze keer naar de redactie toe, want daar was hij nog niet langs geweest. En zo moest mevrouw K. van een afstandje toezien hoe de kater de vuilnisbak van de redactie van een stevige dosis katergeur voorzag. Ze riep nog zoiets als "getsiederrie viezerik!", maar ze roept wel meer onzinnige dingen die totaal geen effect hebben, dus daar besteden we verder maar geen aandacht aan.
Wel, hiermee komt deze reportage dan aan een einde, want iedereen ging vervolgens zijn eigen weg en mevrouw K. moest nodig haar neus gaan snuiten, iets wat niet zo makkelijk is met een camera in je hand!

Cadeau

Afgelopen week was mevrouw Katblad jarig en kreeg zij van twee Katbladlezers (mens van Bohr en mens van Gizmo) een prachtige, huisgemaakte kijkdoos! Ja, u ziet op de foto dat zij de Katbladstraat hadden nagemaakt en alles dat voor mevrouw Katblad van belang is in de straat hebben aangebracht.
Linksonder ziet u de laptop waarmee mw. K. haar berichten schrijft, schuin daarboven ziet u de Boez, dan naast de boom de blauwe container waar Cera altijd opspringt als zij van het garagedak komt, daarnaast staan Japekoppie en mevrouw Troy, en op de achtergrond ziet u Oscar die naar een vliegebeest kijkt. Cera kunnen wij niet zien want die staat achter een boom, maar u ziet aan de rechterkant wel onze picknicktafel en nog net het wiel van ons wielhuis. Deze kijkdoos laat zien waar mevrouw K. het liefst verblijft, maar zij moet ook wel eens met het wielhuis op stap natuurlijk. En om er nu voor te zorgen dat mevr. K. zonder al te veel problemen altijd overal op de snelste manier arriveert, hoorde er nog een (groeps)cadeau bij de kijkdoos: een heuse TomTom! Wat een geweldig en bijzonder cadeau, vindt u ook niet? Jah.....

Helaas, geen vacature voor Lima

Steeds vaker signaleren wij Lima tussen de planten voor onze deur, maar het is moeilijk om hem duidelijk op de foto te krijgen. Lima houdt namelijk niet zo van vreemde mensen, behalve als ze bij hem thuis komen om hem eten te geven (wanneer zijn mensen afwezig zijn uiteraard).
Lima is dus de huisgenoot van Oscar, maar dat weet u natuurlijk best. Lima is de laatste tijd geregeld buiten en blijft dan graag in de buurt van Os, maar de laatste is er helemaal aan gewend om zich op de redactie te melden voor wat brokjes, spelen met de Boez of om een dutje te doen op één van onze stoelen, en dan zit Lima eenzaam en verlaten te wachten tot Os weer naar buiten komt. En als dat hem te lang duurt gaat hij tenslotte maar even een kijkje nemen in de Kruidentuin, maar is dan wat later wederom te vinden tussen onze plantenpotten. Wij hopen nu dat het ooit zover komt dat Lima aansluiting vindt bij Cera en de Boez, en ook eens mee gaat op een wandelronde. Nee, een vacature voor nog een reporter is er helaas niet en Lima mag uiteraard wel naar het Poezenloket komen, doch binnenkomen door het luikje en brokjes mee-eten kunnen wij helaas niet toestaan; dat hebben wij Japekoppie (voorzitter van de personeelsraad) moeten beloven.

Opgewekte blik

Toen wij de Boez gingen zoeken, vonden wij hem bovenaan de (balkon)trap in de Hoftuin. Hij was gewoon op onderzoek uit geweest, maar was niets bijzonders tegengekomen en dus had hij niets te melden. En wat wij dan kwamen doen? Wel, mevrouw Katblad legde uit dat zij af en toe wil weten waar iedereen zit, vooral als één van de reporters zich al lange tijd niet heeft gemeld en dat hij, de Boez, daar schuldig aan was. Oh. Juist ja. Maar als we maar niet dachten dat hij nu mee naar huis zou komen, heh? Wel, dat was ook helemaal niet de bedoeling van mevrouw Katblad.

Nee, want wij hadden Oscar meegenomen. Die liep al een tijdje te zeuren rond de redactie omdat ook hij de Boez miste, vandaar. En verder wilde mevrouw K. zich heus niet bemoeien met wat dan ook. Nee, ze had wel wat anders te doen, en hij (de Boez) moest haar dankbaar zijn dat zij haar belangrijke bezigheden had onderbroken om Os bij hem te brengen. Oh. Dus dat was het? Ja, dat was het.

Behalve dan dat mevrouw K., nu ze hier toch was, wel wat foto's wilde nemen.
Ja, want plots kroop Oscar diep weg in een bosje gras, en dat was natuurlijk niet voor niets. En als er wat te beleven valt, wil de fotograaf daar uiteraard graag verslag van doen.
Wel, hier ziet u Os zogenaamd verstopt zitten, en vanwege dat zogenaamde hadden wij een prachtig uitzicht op zijn achterkant.
Nee, geen nieuwswaarde verder maar wel een leuke foto met die verdorde sprieten die sprekend lijken op de haren van een (slechte) pruik, en dan de staart van Os die ook in een mooie krul ligt. Maar dat had u natuurlijk allang gezien.

Boez zat trouwens ondertussen onder de trap, en deed eveneens een beetje vreemd. Dat wil zeggen dat hij er gespannen bij zat en iets of iemand niet uit het oog wilde verliezen.
Wilde mevrouw Katblad weten wie of wat dat was? Ja, dan moest ze nu toch overeind komen en om de trap heen lopen, heh? Dus deed ze dat maar, al kostte het enige moeite....

Ah! Er was een haarfabriek bijgekomen! En die was op de trap gaan zitten en keek niet bepaald vriendelijk. U ziet wie het is? Panda inderdaad, een trouwe aanhanger van de Partij Hof is Vol, misschien wel de toekomstige partijleider - wie zal het zeggen...
Nee, Panda was niet blij met het bezoek van de Boez en Oscar. Nu snapten we ook waarom de Boez daar zo'n tijd bovenaan die trap had gezeten en niet naar beneden kwam toen wij arriveerden; hij had natuurlijk Panda al eerder gezien en misschien zelfs wel al een lel gehad of tenminste bedreigd zijn.
Wel, Panda trok zich niets aan van de aanwezigheid van mevrouw Katblad, en voordat we "mauw" konden zeggen (of iets anders) sloeg hij beide reporters onder de trap vandaan, zat ze achterna door de Hoftuin en keerde pas terug toen de vriendjes helemaal aan het eind van de Poort waren gekomen. En toen kwam Panda op zijn gemakkie weer teruglopen met opgewekte blik.
Mevrouw Katblad ging daarop kijken waar Os en Boez gebleven waren, maar die liepen alweer een heel eind verderop te stoeien. Nou, dan maar weer verder met de belangrijke bezigheden, heh? Zucht. Ja....

Patiënt ontsnapt!

Iwan (onder) is ziek. Een tijdje geleden al had hij een flinke ontsteking in zijn bek en kreeg daarvoor een injectie met antibiotica. Dat hielp toen goed, maar het gedonder begon laatst weer opnieuw.
Hij is de afgelopen maanden 2 kilo (!) afgevallen (at geen brokjes meer), wilde ook niet meer naar buiten toe, en als hij dan af en toe wel door het kattenluik dreigde te willen gaan, werd hij tegengehouden door pleegzuster Caja (de zwarte poes boven hem); zij ging voor het luikje zitten zodat Iwan er niet door kon. U vindt dit een sterk verhaal? Wel, wacht dan nog maar even af en lees verder. Linksboven op de foto ziet u trouwens Iwan's vriendje en huisgenoot Igor, die er voor de gezelligheid ook bij is komen liggen. Het mens heeft verklaard dat haar schoot goed werd verwarmd, maar dat kunt u ook wel zien op de foto.

Wel, het ging dus weer slechter met Iwan, en dus moest hij weer mee naar de dierenarts. Omdat het toevallig ook tijd was voor de jaarlijkse APK, werden alle haarfabrieken (Iwan, Igor, Lotje, Caja en Bonya) verzameld en in de reismanden gedaan. U ziet op de foto hiernaast dat zo'n bezoek aan de dierenarts altijd een hele onderneming is voor de familie, maar gelukkig past alles prima in het wielhuis.
Wij vernamen trouwens (uit zeer betrouwbare bron) dat één der poezen ontsnapte, en die moet dus later alsnog een keer naar haar keuring. Nee, daar is geen ontkomen aan! En Iwan krijgt zijn jaarlijkse inentingen ook later uiteraard.

U ziet op deze foto hoe mager Iwan ondertussen is geworden....
Wel, Iwan's bloed is helemaal onderzocht en daarvan was de uitslag goed; hij heeft geen enge dingen onder de leden. Daarom heeft hij nogmaals een injectie met antibiotica gekregen voor zijn bek, en wederom lijkt hij daarvan op te knappen. Hij is ondertussen alweer een paar keer naar buiten geweest (onder toezicht en met toestemming van Caja), en was zelf erg verbaasd dat hij nu zo makkelijk door het kattenluik kon terwijl hij vroeger altijd flink moest persen en wringen om buiten te komen.
Natuurlijk wilde mevrouw Katblad graag met eigen ogen zien hoe het met Iwan gaat, en dus ging zij naar buiten (naar de Hoftuin) om hem te zoeken, want je weet tenslotte maar nooit.

En wij hadden zowaar geluk! Ja, want de zon scheen en Iwan kwam net van zijn dak naar beneden om eens lekker wat te gaan zonnen op het schuurdak van het blafbeest (de Borderliner inderdaad); Iwan's favoriete zonplek.
En nu willen we graag dat u even goed oplet. Achter Iwan ziet u een raam, en rechts onder het raam, op het andere stukje platte dak, ziet u iets zwarts. Dat zou natuurlijk een stukje schoorsteenpijp of iets anders kunnen zijn, maar het was verpleegster Caja. U ziet het niet goed? Wel, daar gaan wij wat aan proberen te doen.

Zo iets beter? Meer kunnen we er helaas niet van maken, maar u ziet nu vast wel dat stukje zwarte koppetje van Caja, toch?
Ja, Caja zorgt dus nog steeds voor Iwan en zal dat vast blijven doen totdat zij van mening is dat de patiënt weer voldoende boven-Jan is. Zij hield zich verstopt tijdens onze foto-sessie met Iwan, en eerlijk gezegd ontdekten wij pas op de redactie dat zij daar ook was, en waarschijnlijk al die tijd daar heeft gezeten. (Zie straks de laatste foto....)

Maar goed, het ging om haar patiënt en dus zoeken we hem weer op.
Iwan vleide zich neer op het platte dak en nam een zonnebad. Ondertussen hield hij mevrouw Katblad uiteraard goed in de gaten en keek een paar keer - op haar verzoek) gewillig in de lens. Nee, verder tevoorschijn komen deed hij niet, want hij was nog wat zwakjes en wilde nu genieten van de zon en verder geen polonaise.

Ja, het ging alweer stukken beter met hem en hij voelde zich op dit moment best wel tevreden. De zon scheen heerlijk op zijn vacht en dus wentelde hij zich om en om. Daardoor kwam het dat wij hem maar af en toe zagen, als hij net met zijn kop weer eens boven de dakrand uitkwam dus. En zo nu en dan gaf hij ook nog een mauwtje om aan te geven dat hij er nog was, precies op de momenten dat wij daaraan gingen twijfelen.

En tenslotte richtte hij zich toch nog even helemaal op, maar dat was omdat hij erg nodig aandacht moest schenken aan zijn toilet. Erg logisch vonden wij, want niets is fijner dan een goeie wasbeurt in het zonnetje!

Wel, wij wensten Iwan van harte beterschap toe, en wilden net weggaan toen hij uiteindelijk besloot om van het dak af te komen en in de Hoftuin te springen. Want dan konden wij elkaar toch nog even van dichterbij begroeten, heh? Erg lief van Iwan inderdaad.

Maar Iwan was nog niet beneden gearriveerd of iemand kwam roet in het eten te gooien. Het was Panda, van de partij Hof is Vol dus. En Panda vond dat Iwan een vreemdeling was en niet in de tuin mocht komen. Ja ja, partijbeleid.
Natuurlijk had Iwan helemaal geen zin in een mep of ander gedoe dat hoort bij dit uitzettingsbeleid, en voordat wij hem hadden kunnen aaien, vertrok hij door de Poort naar zijn eigen straat.
Dank je wel, Panda!, riep mevrouw Katblad nog, maar dat had uiteraard weinig zin en sloeg nergens op.

Wij keken nog even naar de hoger gelegen daken of wij nog andere haarfabrieken konden ontdekken, en zagen toen pas bij toeval Caja! Die dus (bleek achteraf) al die tijd vlakbij Iwan had gezeten, en nu Iwan de straat op was gegaan, naar huis (het balkon) terugkeerde. Haar patiënt was ontsnapt en zij gaf ons de schuld daarvan, dat was wel duidelijk uit haar houding af te leiden.
Wel, langs deze weg bieden wij haar onze excuses aan en we hopen dat ze het ons zal kunnen vergeven.
En Iwan: snel opknappen, heh? Er mag zo te zien best weer een kilootje aan, hoor!