Uitgeschakeld

Mevrouw K. is door een gemeen virusje even uitgeschakeld. Zij zal haar best doen om snel weer op te knappen.
De Hoofdredacteur.

Nederland wint, Os onder de bank

Os, we hebben gewonnen van de Spanjaarden, en daarom zijn ze buiten aan het schieten. Van blijdschap dus, heh? Ja...
Mevrouw K. weet ook niet waar die lui het vuurwerk nu weer zo snel vandaan hebben gehaald, en als ze het geweten had, had ze er natuurlijk bijtijds voor gezorgd dat jullie veilig binnen waren. Maar nu was ze dus te laat, en raakten jullie helemaal in paniek, heh? Ja, domme mevrouw K. Wel Os, als je het wilt weten: de Boez zit boven onder het bed en Cera in de la van de klerenkast, dus ze zijn net als jij allebei veilig thuisgekomen. En mevrouw K. heeft nu alle ramen, deuren en luiken dichtgedaan zodat er geen vuurwerk naar binnen kan komen en dan gaan we samen, jij en ik, nog even lekker op de bank tv kijken, ja? Oscar? Of je komt gewoon naar boven en dan mag je met de Boez en Cera bij mevrouw K. op bed komen slapen, want daar is ruimte zat, goed? Of wil je eerst nog een lekker hapje, Os? Os, ben je boos? Of verdrietig dan misschien? Os? Lieve Os? Wil je alsjeblieft niet meer boos zijn?

Gigantisch probleem

Oscar:
Bij de keuze van mijn siësta-plek, houd ik altijd vooral rekening met voldoende ruimte, schaduw en tocht. En daarom kwam ik terecht bij de struik die mevrouw K. "Red Robin" noemt en in een grote bak vlakbij de buitentafel staat, bijna midden op straat dus. Inderdaad, ik ben daar erg goed zichtbaar en maak me dan ook geen enkele illusie over de werking van mijn schutkleuren omdat ik die niet heb.

Verder kan ik u niet meer vertellen dan dat ik graag gebruik maak van de mogelijkheid een siësta te doen rond de stam van de Red Robin, en dat ik daarom mevrouw K. voortdurend bidt en smeek om niet zo vaak de opstelling van haar plantenpotten te wijzigen, maar dat ik daar meestal geen reactie op krijg en me dus op zijn minst onbegrepen voel, maar misschien nog wel erger dan dat. Het is maar dat u dat weet, en wellicht is er iemand onder u die een oplossing voor dit gigantische probleem weet? Nee, wij loven dit keer geen prijzen uit...

Uiteindelijk toch maar verhuisd

Cera:
Heel veel mensen hebben het al eerder opgemerkt, maar ik ben inderdaad zo'n haarfabriek met een vacht met vele mogelijkheden qua het onzichtbaar blijven, verstopspelletjes doen of bij camouflage-activiteiten om het maar zo te zeggen, en vooral als ik niet gezien wil worden is dat allemaal reuze handig natuurlijk.
De foto hiernaast werd onlangs door mevrouw K. genomen om u te kunnen laten zien wat ik met het bovenstaande bedoel.

Alleen was het deze keer niet mijn bedoeling om me te verstoppen, maar om wat koelte te vinden in een plantenbak aan de voet van een vlinderstruik. Die koelte heb ik, zoals u duidelijk kunt waarnemen als u goed naar deze tweede foto kijkt, niet helemaal kunnen vinden, en uiteindelijk ben ik toch maar verhuisd naar een plek waar de zon weliswaar niet kon komen, maar ik helaas wel heel erg in de kijker lag, doch soms is het belangrijker om een goede keuze te maken dan te volharden in denkbeelden die niet goed bij de realiteit passen. Ja, dat was het; dank u wel voor uw aandacht.

Mini-bibliotheek

Kaija:
Twee jaar geleden was mijn tuin nog gewoon een stukkie gemeentegrond waar niet veel in gewerkt werd en ikzelf met Siep zaliger en buurkatten gewoon lekker kon rondstruinen zonder ons zorgen te hoeven maken over de inrichting of beeldkwaliteit en dat soort trivialiteiten.
Het laatste jaar is e.e.a. echter dusdanig veranderd, dat ik me soms niet meer helemaal thuis voel in mijn eigen tuin, of liever eigenlijk helemaal niet meer. Zo hebben ze behalve een hoop nieuwe beplanting aan te brengen, ook onlangs een heuse mini-bieb neergezet.

En daar staan boekjes in over plantjes en allerlei soorten vlieg- en fladderbeestjes, maar dus niet over de diverse haarfabrieksoorten die hier voorkomen. Nu ben ik toevallig op dit moment de enige katachtige die hier in deze tuin thuishoort, dus dat zou inderdaad een dun boekje worden, maar je kunt natuurlijk in zo'n speciale uitgave heel wat interessante foto's van mij opnemen, iets vertellen over mijn verleden en voormalige buren, en eventueel als nawoord ook nog wat berichten over de dwaalgasten die je hier af en toe kunt aantreffen, en dan heb ik het natuurlijk over de reporters van het Katblad, die zijn mijns inziens ook wel goed voor een halve pagina in het boek over mij dat binnenkort verschijnt en in deze bibliotheek komt te staan. Want daar gaat u toch voor zorgen, heh mevrouw Katblad? Of heb ik u nu helemaal verkeerd begrepen?

Dat was het voor vandaag

Boez:
Ze heeft de houtflexjes nu wel naar beneden gedaan en het Poezenloket gesloten, maar denk maar niet dat ik me laat opsluiten zolang het nog enigszins licht is. Nee, de Boezel is wel goed maar niet gek dus, en zal heus wel een manier verzinnen om uit te breken, goedschiks of kwaadschiks zeg maar. Wat ik daarmee bedoel?
Wel, met goedschiks bedoel ik dat ik het toeval een rol laat spelen, kwestie van opletten en je kans pakken als die voorbij komt of aangereikt wordt. Die kans kan zich aandienen als ze (de mensen) met zijn tweeën besluiten om nog even de Kruidentuin aan een inspectie te gaan onderwerpen en dan net effe te lang de voordeur op een kier houden, of dat ze nog ergens koffie willen gaan drinken bijvoorbeeld. Maar het kan ook zijn dat ze in een vlaag van benauwdheid zonder erbij na te denken het slaapkamerraam open gooien, en in dat geval ben ik natuurlijk het dak op voordat ze het beseffen. Verder is er zomaar nog een geweldige buitenkans bij gekomen. Ze hebben namelijk een stuk ijzer gekocht om de deur naar het keukendak mee op een zogeheten haakje te zetten. Ja, die deur zit boven, achter de slaapkamer, vlakbij de wasmachine dus, daar waar onze derde kattenbak staat en nog meer nutteloze zooi staat. Maar afijn, die haak op die deur is er gekomen door mijn inspanningen. De Volharding, inderdaad, mijn achternaam, heh? Want ik wil nu eenmaal erg graag voor het ochtendgloren alvast naar buiten om ergens in een boomspiegel of bij de Moerbei mijn ochtendplas te deponeren, of als het minder goed met mij gaat: mijn spastische darm ledigen op een plek waar het goed valt, als het ware. Om dat te bereiken heb ik een hoop werk moeten verzetten. Mevrouw K. hield het altijd best lang vol wanneer ik bovenop haar sprong als zij nog in dromenland verkeerde, want werd pas echt goed wakker als ik haar heupen bont en blauw had getrapt door aanhoudend op haar zijkanten te springen totdat zij uiteindelijk niet anders kon dan het slaapkamerraam te openen om zodoende van mij af te zijn. Ja, inderdaad, toen kwam dat hij-mens dus op een dag zomaar ineens de trap op, en moest toen per se ook overnachten in dat bed. Voor mij brak op dat moment een periode van grote lol aan, want die hij-kneuter kon er dus maar mooi niet tegen wanneer ik bovenop hém sprong en me dan nog flink afzette ook, zodat zelfs hij (de grote snurker, haha!) wakker werd getrapt en flink de pest in kreeg.
Wat mevrouw K. nu zoveel jaren heeft volgehouden, namelijk mijn terreur verdragen in relatie tot het extra vroeg openen van een uitgang, en dat weer in verband met mijn spastische darm en overgevoelige blaas, hield dat hij-mens nog geen drie dagen vol. Nee, hij werd er zelfs dusdanig gestoord van, dat mevrouw K. bedacht een haak aan te schaffen om dan maar in elk geval die achterdeur op een flinke kier te kunnen zetten zodat ik (en mijn collega's trouwens ook) op elk gewenst tijdstip naar buiten kunnen zonder dat we aanslagen moeten plegen vanwege het slechte functioneren van spijsverteringsorganen of blaasperikelen en wat zich nog meer zomaar midden in de nacht kan aandienen aan noodgevalletjes. Wij zien deze haakbevestiging derhalve als een perfecte oplossing, en voelen ons vrijer en prettiger dan ooit. En die hij-man heeft er dus ook totaal geen moeite mee dat wij de ganse nacht door in en uit kunnen bewegen.
Doch mevrouw K. heeft daar dus wel problemen mee. Want er was laatst dus bijvoorbeeld onweer. Het donderde en kraakte, het hij-mens sliep bij ons (en zo vast dat hij nooit niks meer hoorde), maar mevrouw K. werd wel wakker van de herrie, maakte zich ongerust om ons en ging ons zoeken.
Nou, wij waren er dus niet. Nee, want wij werden in de natuur overvallen door de donder en hadden ons ergens buiten verstopt, om zodoende niet nat te worden en later dus in droge staat terug te kunnen keren naar huis. Dat wij niet binnen waren beviel mevrouw K. niet en toen heeft ze een paar uur op gezeten, totdat ze het kattenluik hoorde klikken en in de gaten had dat we gewoon weer thuis gekomen waren en er dus eigenlijk uiteindelijk niks aan de hand was.
Mevrouw K. heeft trouwens een groter bed gekocht, en ik hoef u niet te vertellen waarom. We hebben er al met zijn allen tegelijk op gelegen. Wel wil ik u laten weten dat ik niet onder het dekbed meer kom slapen als die hij er is, maar in plaats daarvan ervoor zorg dat zijn kleren met een dikke laag Boez-haren worden bedekt. Jazeker, voor straf natuurlijk en graag gedaan.
En verder heb ik gisteren weer een vlooienpipet gekregen, maar dat is minder interessant, behalve dan dat ik daar nooit aan zal wennen.
Dat was het dus voor vandaag.

Zomaar een foto: Os staat alvast droog

Ingezonden bericht

Waar blijven ze?

Cera:
Wij hebben de opdracht gekregen om uit te kijken naar vlinders, dus dat doen we dan ook.
Maar helaas, nog niets gezien, heh? Eigenlijk heb ik al sinds lange tijd geen enkele vlinder meer gezien hier in de tuin. Ja, de eerste groep vlinders was er inderdaad heel vroeg in het jaar al, maar nu hebben ze een pauze ingelast, lijkt het wel. Mevrouw K. zei zojuist dat ze de afgelopen maand pas één witte in de Kruidentuin heeft gezien, en één kleine vos ook, maar daar is het bij gebleven en nu maakt ze zich ongerust. Gelukkig, zegt ze, staan een heleboel bloemen op uitbarsten (zeg maar), waaronder ook die van de vlinderstruiken, dus blijven wij hopen op binnen afzienbare tijd een nieuwe lichting fladderaars in alle soorten en maten. En ik wil natuurlijk als eerste met de goede boodschap op de redactie komen, dus doe ik mijn best en kijk ik naar ze uit. En dan bent u uiteraard de eerste die het hoort, daar zorgt mevrouw K. dan weer voor. Eh, wat zag ik daar?

Geintje ging niet door.

Oscar:
Ik haal graag een geintje uit, dat geeft ik direct toe. En of die geintjes nu erg flauw of minder flauw zijn, dat is aan een ander om te beoordelen.
Hier ziet u mij in het dragonvak van de Kruidentuin, en het is duidelijk dat ik op het punt sta (of lig) om Cera, die door de laurier loopt te scharrelen, te gaan bespringen. Niet om haar pijn te doen uiteraard, maar gewoon als liefdesbetuiging zeg maar, omdat ze mijn beste vriendin is en ik graag een aardigheidje uithaal met mijn beste vrienden om zodoende de band af en toe wat aan te halen of liever nog: te verstevigen. Ik ben er zeker van dat u als lezer precies begrijpt wat ik hiermee bedoel, maar Cera snapt dus helemaal niets van de bedoeling van mijn kleine geintjes en flauwigheden, om het maar zo te zeggen. Nee, integendeel, want ze gaat direct lopen gillen als ze ziet dat ik klaar zit voor de overigens onschuldige sprong (want ik zal haar echt niet hard slaan of bijten), en doet alsof ze in levensgevaar is terwijl ze heel goed weet dat ik natuurlijk helemaal niets slechts met haar voor heb en haar alleen maar wil laten weten dat ik om haar geef. Ja, u heeft gelijk als u denkt dat ik het ook wel stiekem leuk vindt om haar te laten schrikken, maar in dit geval had ze me allang zien aankomen en zette ze een keel op nog voordat ik mijn geintje had kunnen uitvoeren. Nee, toen was voor mij natuurlijk de lol eraf en ging het niet door, het uithalen van mijn grap. Vandaar dus dat mevrouw K. hier maar één foto publiceert, want mijn geintje ging dus niet door, nee, en daarom werd er geen tweede genomen, inderdaad.

Zomaar een foto van een laurierprinsesje!

Zomaar een foto van een bieslookbewaker!

Witte muis gevangen en in de intensive care

Enkele dagen geleden heeft Gizmo des nachts ergens een witte muis gevangen en helemaal heel en intact thuisgebracht. Mevrouw Marit heeft de muis gered en in een hokje gezet. Daarna heeft zij posters opgehangen, met "witte, tamme muis met rode ogen gevonden en in de intensive care gezet" of iets dergelijks. Maar niemand heeft zich nog gemeld als benadeelde partij, zeg maar. Wij vrezen nu dat WM (witte muis) op straat is gezet vanwege vakantieproblemen bijvoorbeeld, maar we kunnen er ook helemaal naast zitten.
De jonge Fay (zij-mens van Zwarte Gijs) heeft de verzorging van WM voorlopig op zich genomen. Zij heeft namelijk al ervaring met de verzorging van hamsterdiertjes, maar WM blijkt nog liever en meer gedresseerd te wezen dan hamsterbeestjes. Het hij-mens van de redactie denkt daarom dat de muis een labo-muis is of kan zijn, maar omdat zijn biologiestudie al zover achter hem ligt, kan het zijn dat hij het bij het verkeerde eind heeft.
Anyways, WM is vogelvrij, al zou Fay het helemaal geen probleem vinden om hem voortaan te knuffelen en verzorgen. Zij mag WM pas over een week een naam geven, als zich dus niemand als eigenaar of verzorger of fokker van WM heeft gemeld. En dan mag WM dus bij Fay blijven.
Wij kennen Fay goed en denken dat WM het beste af is bij haar, al heeft hij dan wel Zwarte Gijs als huisgenoot. Maar ZG heeft wel wat anders te doen dan witte muizen met rode ogen te pesten.
Wordt vervolgd....

Functioneel jagen

Boez:
Een paar nachten terug kwam ik het huis binnen met een Mereltje. Het vliegebeestje ging zo tekeer, dat de mensen er wakker van werden. Maar dat was dus niet mijn schuld.
Toen kwamen ze naar beneden om de Merel van me af te pakken. Ze wilden het beestje redden, maar daarvoor was het al te laat. Ook dat was niet mijn schuld, maar ik ben niet van plan een ander te gaan verraden.

Cera:
En ik ga ook niet vertellen wie de Merel het eerst had gevangen, wie 'm daarna zo heeft toegetakeld en hoe het verder is gegaan voordat de Boez 'm mee door het kattenluik naar binnen nam. Hoe het is geëindigd, is wel bekend dus daar kunnen we duidelijk over zijn.

Boez:
Dat hij-mens pakte de Merel namelijk van me af. Ze wilden bekijken of de vogel nog te repareren was, maar nee dus.
Toen heeft hij 'm ergens buiten gebracht; wij hebben de Merel in elk geval niet meer teruggezien.









Ze maakten wel een hoop kouwe drukte over dat vliegebeest, mevrouw K. en die hij. Terwijl er toch genoeg van die Merels zijn, en wij er bijna nooit eentje vangen. Misschien heb ik in al die jaren dat ik bij K. woon, vijf vogels en vijf muizen gevangen. Dat is per jaar per soort slechts één. Het vangen van dergelijke dieren is niet voor de lol, het is om de conditie en vaardigheden op niveau te houden, zodat, als we er onverhoopt uit gegooid worden of ontslagen of iets dergelijks, we ons eigen maal kunnen vangen en niet afhankelijk zijn van de Goumet enzo. Want je weet nu eenmaal nooit met mensen; ze kunnen zomaar besluiten je ergens op een eiland te dumpen of te verhuizen zonder achterlaten van voldoende kattenvoer en iemand om de blikjes te openen, en dan moet je toch zelf voor je kostje zorgen, heh? Het is daarom dat we blijven trainen in het jagen, wat dus puur functioneel is en niet voor de lol zoals ze altijd abusievelijk zeggen en denken. Want het "gemeen zijn" voor de pure lol is namelijk een nare eigenschap van de mens en niet van ons. Ja, het is maar dat u dat weet.
Nee, hier wou ik het graag bij laten voor nu.

Kroegstrip