Hoofdredacteur maakt reportage (1)

In een vorig bericht hadden wij al beschreven hoe onze Hoofdredacteur af en toe ontzettend kan zitten zeuren over wat nu wel en niet toegestaan is voor onze redactie-medewerkers. Vooral mevrouw K. heeft daar nogal wat last van, maar het is gebleken dat ook onze lezers zich aan het gezeur (en dreigen met ontslag) storen. Mevrouw Wol suggereerde in haar reactie om de Hoofdredacteur zelf maar eens de straat op te sturen om zo te ervaren hoe (moeilijk) het is om een reportage te maken zonder zo nu en dan eens wat bij te sturen of ingrijpen (op linke momenten dan, heh?). Wel, wij vonden dit een uitstekend idee en hebben ons Hoofd vanochtend een camera in de hand gedouwd en de straat op gestuurd. De volgende reportage is daarvan het resultaat (met dus dank aan mevrouw W. voor dit prachtige idee).

De Hoofdredacteur werd vergezeld door mevrouw Katblad, en omdat ons "Hoofd" de foto's ging maken kreeg de fotograaf vrijaf. Wij hielden ons hart vast voor de kwaliteit van de foto's, maar gelukkig viel het uiteindelijk wel mee. Het aantal liep alleen wel behoorlijk op; wij kwamen thuis met 120 plaatjes (die uiteraard niet allemaal even bruikbaar waren).
Ben u er klaar voor? Dan gaan we nu van start.

Wel Hoofdredacteur, vertelt u maar eens waarom u deze foto heeft gemaakt.

Dat is nogal voor de hand liggend, heh? Cera heeft zojuist het vak met de Nepeta in de Kruidentuin gecontroleerd en nu staat ze even uit te rusten op het pad. Ikzelf heb ondertussen een flinke tak van dat spul geplukt om bij thuiskomst aan Japekoppie te kunnen aanbieden. Jawel, ik mag hem graag en hij was er jammer genoeg niet bij, vandaar.


Deze foto is niet interessant genoeg. Hier hebben de lezers helemaal niets aan. Uw commentaar erbij stelt ook niets voor. Ik hoop dat u nog met wat beters komt Hoofdredacteur, anders kunnen we beter maar gelijk stoppen.

Mevrouw Katblad, u weet evengoed als ik dat we erg spannende dingen hebben beleefd maar ik moet gewoon nog een beetje op gang komen. Misschien helpt het als u een borreltje voor mij inschenkt? Nee? Oh, nog te vroeg dus. Ja, u heeft wellicht gelijk. Hoewel, het is bijna weekend maar goed. Zal ik dan maar de volgende foto presenteren?

Oscar was ondertussen in de Moerbei geklommen.
Hoezo slechte foto? Omdat zijn kop er niet op staat? Oké, dan kies ik toch gewoon een andere! Wat een gezeur, zeg! Tjongejonge.

Deze beter dan?
Nee, ik weet niet waarom hij in de boom was geklommen. Training voor BBK? Zou zomaar kunnen. Nee, ik heb het hem niet gevraagd want had mijn handen al vol. Ja, camera en die Nepeta-tak dus. En ook nog Cera in de gaten houden inderdaad. Ik was liever met 1 enkele haarfabriek op stap gegaan, dat was overzichtelijker geweest. Nee, het viel dus niet mee allemaal. Kunnen we nu verder? Dank u.

Cera zat onder de boom. Waarom ik deze foto genomen heb? Wel, ik vond het wel een leuk plaatje. Ja, met die bieslook en die andere plant. En ze zit er best wel mooi bij, vindt u ook niet?
Waarom ze opzij keek? Wel, misschien zag of hoorde ze wel iets. Zullen we dan maar naar de volgende foto gaan?

O ja, hier keek ze de andere kant uit. Nu weet ik het weer, er was inderdaad nog een haarfabriek in de buurt, maar ik ben zijn naam even kwijt.
Cera voelde zich dus niet op haar gemak, daar heeft u gelijk in. Oh, dat moet ik dus vermelden in het verhaal. Ja, ik zal voortaan beter opletten. Warrig? Geen structuur? Mevrouw K., ik beloof u net dat ik beter zal opletten. Kunnen we nu weer verder? Tjongejonge...

Het was deze jongen die op onze Cera zat te loeren. Harremans, zegt u? Ja, die was het, Harry.


Of dat alles is? Nou, ik kan nog zeggen dat hij erg gemeen keek en dat ik eigenlijk direct weer terug naar de redactie wilde gaan. Met Cera inderdaad, want ik vreesde voor haar veiligheid. Maar toen zei u tegen me dat ik me niet moest aanstellen omdat deze dingen er nu eenmaal bij horen. Nee, ik hou helemaal niet van ruzie's enzo. U wel dan?

Ja, en deze haarfabriek zag ik dus te laat, vandaar dat de foto een beetje vaag is. Erg vaag inderdaad. Ja, jammer maar niks aan te doen, heh? Ik heb namelijk maar 1 paar ogen en er waren ondertussen wel 4 haarfabrieken aanwezig in die tuin!
Ze heet Vlinder? Wel, Vlinder ging naar huis toen haar raam werd opengedaan. Nee, meer foto's van Vlinder heb ik niet kunnen nemen helaas. 

Dit is Harry dus weer. Ja, ik heb deze foto genomen omdat hij er zo leuk bij zat, op die paaltjes bij dat hek.
Hij zat nog steeds naar Cera te loeren en ik had hem graag weggejaagd. Nee, ik weet dat dat niet mag, maar ik had het toch bijna gedaan.

Maar toen zag ik die lieve ogen van hem. Een schatje toch? Ik kon niet geloven dat deze Harry gevaarlijk was voor Cera. Hoezo moet ik mijn eigen Katblad vaker lezen? Kijk nou eens naar die ogen en zeg nu zelf! U ziet daar wél iets in wat niet klopt? Karremans zegt u? Wat een flauwe kul! Nee, ik wist zeker dat dit ventje geen kwaad in de zin had. Ja, misschien had ik het wel bij het verkeerde eind, maar dat zien we dan later wel. Nee, ik wil nu nog niets verklappen.

En Cera keek toch helemaal niet bang? U vind dus van wel. Wel, nu u het zegt, ze kijkt niet erg blij inderdaad. Maar de foto is wel leuk, toch? Ik bedoel met dat blad zo half voor haar kop?
Oh, ik had naar haar toe moeten gaan. Haar niet zo lang in de steek moeten laten. Nou, dat is dan uw mening. Kunnen we verder?

Terwijl ik dus een paar foto's van Cera aan het maken was, ging Harry er opeens vandoor. Nee, had ik dus niet zo gauw in de gaten. Ik zei daarnet toch dat ik maar1 paar ogen heb!? Maar toen zag ik Harry dus in die boom zitten en ben ernaar toe gelopen. Oscar was er ondertussen weer uit. Uit de boom, ja. Nee, deze foto is niet best maar ik wilde ook Oscar erop hebben, vandaar. Nee, heb er niet aan gedacht om effe een stukje uit te zoomen. Ik had ook nog steeds die stomme Nepeta-tak in mijn hand namelijk, en die zat een beetje in de weg, zeg maar. Jawel, ik heb 'm toen in mijn jaszak gestopt. Omdat u zei dat ik dat moest doen, inderdaad. Ja, omdat ik ontzettend liep te stuntelen. Moeten we werkelijk alles vertellen? Nee, dacht ik ook.

Deze foto heb ik gemaakt omdat Harry erg appelig zat te kijken. Ja, alsof hij een drukje zat te doen of iets dergelijks. Nee, natuurlijk was dat niet het geval, het leek alleen maar zo. Mooi dat u dit een leuke foto vindt. Ja, tot nu toe was u erg negatief over mijn prestaties, dus ik vond het eigenlijk wel tijd worden voor een beetje positiviteit van uw kant.

Dit is weer even een totaaloverzicht. Harry in de boom en Oscar daaronder. Cera? Ach ja, die was ik vergeten. Ik had inderdaad wat verder uit moeten zoomen, dat klopt. Volgende foto dan maar weer?

Ja, dit is Har weer. Wel, dit is een belangrijke foto omdat hij opeens voorover boog en duidelijk iets van plan was. Waar hij naar keek? Wel, ik denk naar Cera. Ja, van haar heb ik ook nog een foto.

Kijk, hier zit ze dus. Dit was op het moment dat Harry naar voren boog. Nee, Cera had niets in de gaten en ikzelf had het ook nog niet zo door. Omdat ik toen nog dacht dat Har een brave knul was, ja. Verkeerd ingeschat inderdaad.
Wat er toen gebeurde?
Wel, ik had deze foto dus eigenlijk beter niet kunnen maken, want precies op het moment dat ik had afgedrukt kwam Harry uit de boom vallen. Nou ja, hij sprong dus. Bovenop Cera inderdaad. En ik schrok me het apezuur, want Har sloeg zijn nagels in haar en zij krijste. Jawel, als ik had gekund had ik die Harry een schop gegeven omdat hij onze Cera pijn deed. Nee, ik weet dat dat niet mag. Ik weet dat ik gedreigd heb u te ontslaan als u tussen vechtende haarfabrieken springt of blaast of roept als er ernstig gevaar is. Ik vond het dan ook echt geen pretje toen ik bedacht dat ik Har had willen schoppen. In dat geval was inderdaad het verhaal niet verder gegaan, maar nu dus wel. En toch heeft die Har onze Cera pijn gedaan terwijl ze met mij en op mijn verzoek op reportage was gegaan. Schuldgevoel? Zou zomaar kunnen, ja... 
Inderdaad, er gebeurde nog veel meer en het wordt een lange reportage. Zullen we even pauzeren voor een glaasje? Nee?

Wel, ik was dus te laat om de aanval van Har op Cera vast te leggen.
Cera was inmiddels gillend weggerend en onder de lavendel gekropen, en die gemene Harry ging haar zoeken.

Hier zoekt Harremans nog steeds. Nee, meer tekst heb ik hier niet bij.
Ja, inderdaad zie je op de achtergrond het huis van Vlinder. Of ze achter het raam zat te kijken? Kan ik niet goed zien. Huis verkocht? Ja, dat klopt, nu zie ik het ook. Dan gaat ze dus binnenkort verhuizen, ja. Jammer.
Maar zullen we doorgaan met het verhaal?

Harry heeft waarschijnlijk Cera zien zitten, of anders gaat hij naar haar op zoek omdat hij nog niet klaar met haar was. Nee, wij konden op dat moment niets doen om Cera te helpen; ze moest zich alleen zien te redden. Oscar was achter Har aangelopen om hem in de gaten te houden. Misschien was hij wel van plan om Cera te gaan helpen, maar dat weet ik dus niet zeker.

Waarschijnlijk was Cera onder de struiken door in de richting van de Gevaarlijke Weg gekropen, want opeens kwam Harry tevoorschijn en ging over het pad die kant uit. Oscar volgde hem nog steeds.
Toen zei u tegen mij dat ik om moest lopen om te zien of ik Cera ergens in de struiken kon ontdekken, en dus deed ik dat maar. Oscar ging met me mee.
Achteraf denk ik dat het beter was geweest om in de tuin te blijven. Nee, daar laat ik het verder bij.

Ik nam nog één foto van Harry, want het leek erop of hij Cera had gehoord of gezien. Toen liep ik via de Parallelstraat om het bewuste perk heen.

Wel, in de Parallelstraat maakte ik snel even deze foto van Oscar, omdat ik die schaduw van hem zo leuk vond.


Kunnen we nu dan even stoppen mevrouw K.? Ik begin namelijk een beetje erg moe te worden en honger te krijgen. Niet? Oh, niet het juiste moment volgens u? Nog twee foto's? Oké dan.


Wel, het was inderdaad niet zo verstandig om hier te blijven staan voor die foto, want ondertussen had Harry Cera te pakken gekregen. Ja, wij hoorden haar opeens heel hard gillen, door merg en been dus. Natuurlijk had ik de pest in dat ik daar was blijven dralen; dat snapt toch iedereen? Maar toen ik Cera zo hoorde krijsen, ben ik natuurlijk direct terug naar de tuin gerend.

En ik was nog net op tijd om deze foto te maken. U ziet hier hoe Harry naar Cera loopt te meppen terwijl zij rent voor haar leven.
Niet duidelijk genoeg? Slecht te zien? Ah, u wilt dat ik de foto even bewerk? Nou, vooruit dan maar. Ja, u bent de expert mevrouw K., dat heb ik ondertussen best begrepen. Hoe doe je dat eigenlijk, dat bijsnijden?


Waar gaat u nu opeens heen? Vreemde kat buiten? En dan loopt u zomaar weg? Nou, fraaie boel! Wel jas aan, heh?

Wel, op verzoek van mevrouw K. dus nog even deze foto. U kunt hier inderdaad veel beter op zien hoe die gemene Harry zijn nagels naar Cera uitslaat en zij bijna over haar eigen poten struikelt om Harry voor te blijven.


En nu mevrouw K. toch met de camera naar buiten is gegaan en vermoedelijk voorlopig niet zal terugkomen, lijkt me dit moment erg geschikt om even te pauzeren. Misschien is er nog een restje van het een of ander onder de kurk; merkt ze toch niks van.
Onder ons gezegd valt het inderdaad niet mee, zo'n reportage maken. Vooral als je niet weet waar je op moet letten en niet weet waartoe die haarfabrieken in staat zijn. Maar dat ga ik haar natuurlijk niet zeggen, want dan gaat ze wellicht op haar tenen lopen of salarisverhoging eisen, en daar zitten we in deze moeilijke tijden niet op te wachten, heh? Geen slapende blafbeesten wakker maken, haha!
O ja, nu moet er nog een slotzin bij als ik het goed heb begrepen.
Wel lezers, hoe gaat dit verder aflopen? Weet Harry Cera te grijpen en volgt er nog zo'n verschrikkelijk gevecht? Gaan we nog een stukje verderop en heeft mevrouw K. dan nog meer op- en aanmerkingen? Nananana?
U leest het allemaal in het volgende deel.
Tjongejonge...... De halve dag is alweer om. Bijna niet te doen dit. Je zou er bijna van aan de drank gaan...

Ongewenste bemoeienissen

Het was niet lang nadat Myo door Os te kakken was gezet, dat opeens Igor opdook. We hadden hem eerder al op het dak zien rondzooien, maar toen was hij zo verstandig om niet naar beneden te komen. Misschien dacht Igor wel dat Myo ondertussen naar huis was gegaan? In elk geval was hij vast van plan om mevrouw K. te komen begroeten, al riep ze hem toe dat hij echt beter boven kon blijven...

Myo was namelijk helemaal niet haar huis maar liep nog rond. Oscar had zoëven de Hoftuin verlaten, Myo was hem gevolgd en liep nu heen en in de buurt van de Poort alsof hij nog steeds de dienst uitmaakte. U ziet hem nog net achter het muurtje, als u goed kijkt tenminste.

Os had dan wel de tuin verlaten maar was niet ver weg. In de Poort lag hij op de fotograaf te wachten, want we zouden naar de redactie terug gaan. Maar omdat Igor plotseling was opgedoken, bleef mevrouw K. toch nog even bij de balkontrap rondhangen.
U ziet trouwens ook nog mevrouw Troy zitten, in de Katbladstraat wachtend op haar mens.
We gingen maar weer eens kijken waar Igor was gebleven. Hopelijk was hij terug het dak op, want daar was hij veilig voor Myo. En Myo was in een pestbui; dat hadden we zelf even daarvoor kunnen constateren.

O jee, daar had je het al, hier kwam gedonder van. Igor lag vriendelijk naast de schuur purrpurr te roepen naar mevrouw K. en had Myo niet zien aankomen. De partijleider van Hof is Vol lag al op de loer en klaar om aan te vallen. We konden een gewelddadige confrontatie niet meer voorkomen, maar Igor moest nu wel heel snel overeind komen. En daarom slaakte mevrouw K. een gil om hem te waarschuwen.

Ieg sprong inderdaad net op tijd overeind en vond Myo voor zijn neus.
Dit zag er niet goed uit. De dag daarvoor had Ieg al een pak op zijn donder gehad van Myo (hoorden wij van het mens van de partijleider), maar blijkbaar had Ieg daar niet veel van geleerd want nu stonden ze weer tegenover elkaar.
Dat duurde echter niet lang. Myo dook bovenop Ieg, de kleine schreeuwde van schrik en ellende en de plukken beige haar vlogen in het rond.
Nu kon de fotograaf van schrik even geen foto's meer nemen, maar Ieg wist zich los te rukken en rende in blinde paniek de tuin in, Myo achter zich aan. Onderweg werd Ieg nog een paar keer gegrepen door de sterke Myo, en weer vlogen de plukken in het rond en hoorden wij Ieg krijsen.
Tenslotte vloog het stel weer langs mevrouw K., en zij sprong net op tijd en al blazende vlak voor Myo's snufferd. Wel, hiermee was het gevecht gelijk ten einde gekomen. Myo bleef verstijfd van schrik staan en Ieg was nu in de gelegenheid om de trap op te vluchten en het dak op te gaan. Pfffffff.

Zo te zien zou Ieg door huisgenote Caja worden opgevangen. Zij had alles gezien maar had Ieg natuurlijk niet kunnen helpen. Nu kon ze dat wel door hem in elk geval te troosten.

Oscar kwam ook nog even kijken, maar veel te laat om nog iets te kunnen doen. Erg veel haast had hij trouwens ook niet.

Nadat Myo eens even flink had teruggeblazen naar mevrouw K. (jawel!), keek hij naar de plek waar hij Igor het laatst had geslagen voordat hij de lynchpartij noodgedwongen moest beëindigen.
En de fotograaf kon gelukkig weer zonder trillende handen verder gaan met plaatjes schieten.

De bewuste plek werd door Myo nog even uitgebreid besnuffeld. Mevrouw K. dacht wat nattigheid op de stenen te zien, maar kon niet met zekerheid zeggen of Ieg dat daar had achtergelaten. Eén keer eerder heeft zij wel met zekerheid kunnen vaststellen dat een haarfabriek tijdens een gevecht een plasje had achtergelaten; dat was van de oude Poekie geweest die was aangevallen door Bel de Franskat. Ja, alweer lang geleden.

Wel, Myo zag er deze keer een stuk tevredener uit dan de vorige keer dat wij hem zo zagen zitten. Deze keer had hij toch maar weer lekker een pak slaag kunnen uitdelen en de illegaal was tenminste zijn tuin uit, al had mevrouw K. zich nog wel even ongevraagd met zijn zaken bemoeid.

Daarover nog het volgende.
Uiteraard is er op de redactie naderhand gesproken over het "ingrijpen" van mevrouw K. De Hoofredacteur was namelijk van mening dat haar actie ongeoorloofd was omdat vechtpartijen een natuurlijke gang van zaken zijn in de haarfabriekenwereld en niet kunstmatig mogen worden afgebroken. Echter, mevrouw K. verklaarde dat Ieg in serieus gevaar verkeerde, ernstig gewond dreigde te raken en dat er hier dus sprake was van een uitzonderingsgeval. De fotograaf was haar getuige en bevestigde haar verhaal. Zodoende had de Hoofredacteur geen poot om op te staan en werd mevrouw K. niet ontslagen. Pfffff.

Oplossing raadsel

Jawel, SANNE was gisteren de eerste die het goed had gezien: Oscar was op de foto bezig met het scherpen van zijn nagels aan de wijnstok op de hoek van de Kruidentuin/Katbladstraat. Niet gespiegeld, niet ondersteboven, gewoon een close-up.
Gefeliciteerd, Sanne! Goed gedaan!

Heeft de rank eigenlijk veel te lijden gehad van de vorst en het gekrab van haarfabrieken?
Laten wij eens kijken naar de volgende foto.

Hier en daar loopt de rank uit, maar heel veel nieuwe loten zijn er niet. Nu zijn wij geen druivenkenners (behalve in gebottelde vorm) dus misschien dénken we alleen maar dat deze plant niet zo goed groeit?
Het was hoog tijd om onze eigen druivenplant eens aan een nader onderzoek te onderwerpen.

Ha, dat ziet er best wel gunstig uit dus.
Deze druif staat er pas sinds twee jaar dus de takken zijn nog wat iel, maar er zit veel groen aan en dat vinden wij een goed teken. Verder is het natuurlijk afwachten of de zomer lang en warm genoeg wordt voor een paar leuke trosjes!

Te kakken gezet

Toen wij in de Hoftuin aan het rondkijken waren, zagen wij Myo zijn huis uit komen.
Voor wie het nog niet weet, Myo is de partijleider van "Hof is Vol" en houdt zich dagelijks intensief en vol overtuiging bezig met het uitzetten van illegalen of vreemdelingen. Myo heeft de functie van partijleider op zich genomen toen zijn voorganger (Rooie Gijs) overleed en er dus een vacature ontstond. Myo vond zichzelf de beste kandidaat (de andere twee, Panda en Harremans, vond hij te soft) en inderdaad, de meeste buurkatten en illegalen vrezen hem, en dan natuurlijk vooral zijn scherpe klauwen.
Wel, het leek erop dat Myo van plan was iemand uit te zetten; dat kon mevrouw K. zien aan de manier waarop hij liep en de blik in zijn ogen.
En wie was het slachtoffer dan wel?

Ach, onze eigen reporter Oscar die net erg serieus bezig was met een grasinspectie.
Os had niet in de gaten dat Myo naar hem toe kwam sluipen, en voordat ze er erg in had riep mevrouw K. een waarschuwing naar hem. Nee, alleen maar zijn naam, opdat Os zich zou omdraaien en kunnen verdedigen.
Was dit "ingrijpen"? Had mevrouw K. door het uitroepen van Os' naam de Katbladregels overtreden? Zijzelf vond van niet maar daar is het laatste woord nog niet over gezegd; de Hoofdredacteur beraadt zich.
Maar goed, we kijken snel verder want nu wordt het net heel erg spannend.

Os had zich inderdaad (gelukkig) omgedraaid en wij zagen dat Myo plotseling van zijn plan (Os aanvallen) afzag. Wij fotografeerden hem net op het moment dat hij zijn eerste stap opzij zet om van richting te veranderen.
Wel, het kan zijn dat Oscar Myo had toegeroepen dat hij reporter is en zodoende het volste recht heeft in de Hoftuin te komen, maar het kan ook zijn dat er iets in zijn blik was waardoor Myo werd afgeschrikt.
Wij gaan (nu iets meer gerustgesteld) kijken wat er vervolgens gebeurde.

Myo trok zich terug en Oscar ging door met zijn gras-onderzoek. De partijleider zocht ergens een plek om te gaan zitten en keek om zich heen alsof er niets aan de hand was, hij niet daarnet door Os terecht was gewezen en zich ook niet beledigd voelde. Wij weten natuurlijk beter...
Ja, de echte kattenkenner ziet uiteraard aan Myo's snoet dat hij verre van tevreden was en al na zat te denken over wat nu te doen, of hoe hij zijn zaken in het vervolg moest aanpakken om niet weer zo verschrikkelijk af te gaan. Hij is immers de grote "Uitzetter", hét voorbeeld van de partij Hof is Vol, doet zijn werk met nog meer precisie en felheid dan Rooie Gijs zaliger en was nu door Oscar te kakken gezet. Het was duidelijk dat hij in zijn trots gekrenkt was, diep gekrenkt zelfs...
Wij denken daarom dat dit muisje nog wel een staartje zal krijgen, wellicht zelfs een behoorlijke staart!

Wat is hier gaande?

Ach mevrouw K., wat is dit nu weer voor idiote foto. Heeft ú die gemaakt of was het de fotograaf? Oh, dat doet er niet toe, meent u? Wel, wie het ook was, het lijkt helemaal nergens op en ik zie er ook niks kunstigs aan. Nee, artistiek is ie zeker niet, en ik kan dat weten want ik heb daar verstand van.
Ja, ik kan natuurlijk best wel zien dat dit Oscar is, maar welk deel van hem het is zie ik dus zo één-twee-drie niet en ook niet of hij van links naar rechts is of andersom.
Heeft u de foto per ongeluk ondersteboven geplaatst? Dat wil u niet zeggen. Gespiegeld dan? Wilt u ook niet zeggen. Nou, vertelt u dan maar wat de bedoeling is van dit stomme plaatje want ik blijf niet raden en bovendien is het zo tijd voor mijn wijntje en dat vermag uiteraard geen uitstel.
Ah, een raadseltje dus. Nou, dan haak ik maar af. Oh, niet voor mij maar voor de lezers? En wat kunnen ze winnen? Het gaat om de eer? De titel van "Beste Katbladlezer"? Speciale vermelding? Ik denk niet dat er iemand is die op zo'n titel zit te wachten, mevrouw K. Nee, u kunt beter gewoon gelijk vertellen wat het plaatje voorstelt, dat bespaart u een hoop ellende, zal ik maar zeggen. U denkt dat er best wel mensen zullen gaan reageren? Wel, wees maar mooi eigenwijs. Ja, dan moet u het zelf maar weten.
Maar zeg, kunt u mij niet alvast vertellen wat de foto voorstelt? Ook niet als ik dan ook een wijntje voor u inschenk? Ja, uit een nieuwe fles want ik weet dat u niet van verzuurde restjes houdt.
Wat? ................. Kunt u wat harder fluisteren? .................. U meent het! Echt? Wel, ik ben benieuwd of iemand dat gaat raden. Ja, toch wel een soort van spannend inderdaad. Maar klapt u nu die laptop maar dicht, dan schenk ik wat in. Wat mag het zijn vandaag mevrouw K., een Droge Steen of liever toch maar weer een Viognier?


Terwijl nu de Hoofdredacteur een fles ontkurkt of opendraait, kunnen wij nog even snel onze lezers de volgende vraag stellen: Wat is hier gaande? De gebeurtenis is niet nieuw, dat kunnen wij nog wel verklappen om het iets makkelijker te maken.

Heb je nog kaas in huis, mevrouw K.? Japekoppie staat hier te schreeuwen in de keuken en ik weet niet hoe ik hem anders moeten laten ophouden met dat gekrijs!

Een korte episode

Mevrouw T. Troy was zomaar helemaal op eigen gelegenheid naar de Kruidentuin gegaan, zonder ons daarvan op de hoogte te stellen. Gelukkig hadden wij haar zien vertrekken en waren haar gevolgd. Want (voor die het misschien nog niet weet): onze oude dame lijdt aan Katzheimer, en als zij een episode heeft kan het voorkomen dat zij de weg terug naar huis niet meer weet; wij hebben haar al eens in verwarde staat uit de tuin moeten ophalen.
Wel, het doel van haar tuinbezoek werd ons al snel duidelijk: ze had behoefte aan wat vers groen om op te kauwen. Wij lieten haar maar even rustig haar gang gaan want zoiets verbieden is natuurlijk uit den boze en komt bovendien niet te pas.

Toen mevrouw Troy klaar was met kauwen heeft zij enige tijd voor zich uit zitten kijken. In het niets dus zeg maar, althans, zo leek het. Ook daarbij hebben wij haar niet gestoord. Het was op dat moment erg rustig in de Kruidentuin en dus was het niet onaangenaam daar enige tijd te verpozen.
Mevrouw K. nam plaats op een bankje en viel zowaar bijna in slaap. Gelukkig zag zij voor haar ogen dichtvielen nog net hoe de oude T.T. even later een stukje verderop ging; het leek erop dat de oude haarfabriek terug wilde keren naar de redactie.
Natuurlijk volgde mevrouw K. de (andere) oude taart voor de zekerheid en zag hoe zij, vlak voor het verlaten van de tuin, op een bankje sprong en daar verschrikt om zich heen keek alsof zij de richting kwijt was geraakt en daarmee dus ook de weg naar huis.
Toen mevrouw Troy werd toegesproken door haar mens, verdween de paniek uit haar ogen. Vervolgens ging het mens voorop en hobbelde Troy achter haar mens aan naar hun huis. Daar werd gelukkig alles weer normaal.

Even de weg kwijt...

Beter postzegels verzamelen

Mevrouw K.:
De Hoofdredacteur moet niet zo zeuren (lees vorig bericht eerst s.v.p., anders weet u niet waar dit over gaat).
Wij (ik en de fotograaf of de fotograaf en ik, dat maakt niet zoveel uit) werden inderdaad afgeleid, en wel door onze eigen reporter Oscar die duidelijk in de problemen was - wij hoorden hem namelijk hard grommen en probeer zoiets maar eens te negeren!
Toen we omkeken zagen we hem haastig met een zogenaamde hanenkam op de paaltjes springen, dus er was wel degelijk iets aan de hand! En omdat we in de eerste plaats verantwoordelijk zijn voor onze eigen haarfabrieken, moesten we Monster even vergeten en uitzoeken wat hier speelde, wat het gevaar was waar Os last van had, toch? Daarom dus.

Gelukkig viel het mee. "Het" was dan weliswaar best wel groot, maar echt heel erg gevaarlijk zag het er niet uit. Het sjokte moeizaam voort, dit blafbeest, en zijn mens sjokte rustig met hem mee.
Oscar kwam gelukkig snel weer tot rust, maar we konden ons goed voorstellen dat hij in eerste instantie flink was geschrokken.
Wel, toen we (echt heel snel) een plaatje hadden geschoten van het schommelende gevaarte en ons weer naar Monster hadden omgedraaid, was die dus verdwenen. We hebben nog nagevraagd bij andere mensen of zij hem hadden zien vertrekken, maar nee. En dan houdt het dus op, heh?
De Hoofdredacteur moet trouwens zelf maar eens de straat opgaan en meemaken wat wij allemaal meemaken! Dan zal ie wel anders piepen! Wij trekken ons verder overigens geen moer van zijn vermaningen aan, want zonder ons (fotograaf en ik) is er gewoon geen Katblad en kan ie beter postzegels gaan verzamelen, de Hoofdredacteur. En daar laten we het voorlopig maar even bij.

Geen fatsoenlijke foto's van Monster

Eindelijk hebben wij Monster weer eens gezien! Hij liep zomaar door de Katbladstraat, snuffelde kort bij het Poezenloket maar bleef daar helaas niet rondhangen. Vandaar dat de fotograaf er op uitgestuurd werd om achter hem aan te gaan, want wij zien Monster maar zelden omdat zijn mens hem niet graag op straat laat. Hij mag overigens wel zijn dak op om daar te klooien en zooien maar daar kunnen wij hem dus helaas niet zien...
Was hij dit keer misschien ontsnapt? Op deze vraag hebben wij nog geen antwoord, maar na een tijdje vond de fotograaf Monster in de Kruidentuin. Hoewel, eigenlijk vond Monster de fotograaf, want hij kwam vanuit de Parallelstraat opeens de hoek om.

Toen Monster nog jonger was en vaker op straat kwam, konden wij hem nog aaien en in alle rust plaatjes van hem schieten. Nu is hij erg schichtig en zelfs mensenschuw geworden, en vandaar dan ook dat hij nauwelijks stil wilde blijven staan voor een fatsoenlijke foto. Alleen bij de fietstas hield hij even in, maar vervolgens verdween hij ineens uit beeld.

En dat kwam doordat mevrouw K. (stom genoeg) zich even had laten afleiden door een andere haarfabriek, en toen ze weer terugkeek was Monster zomaar weg. Het kan zijn dat hij ergens onder de struiken was gekropen, maar het is ook mogelijk dat hij de Katbladstraat in was gevlucht of terug naar de Parallelstraat was gegaan. De fotograaf bleef nog een tijdje zoeken in de tuin, maar Monster liet zich niet meer zien. Mevrouw K. kreeg vervolgens een reprimande van de Hoofdredacteur en moest beloven om een volgende keer beter op te letten. Deze keer dus nog geen ontslag, maar dit soort dingen moet ze toch echt niet vaker flikken, aldus de Hoofdredacteur. En voortaan graag een beetje betere foto's, heh? Tjongejonge, wat een bagger!

Nergens voor nodig

Oscar:
Ik ben geboren op een boerderij en ben dus een soort van buitenkat. Ik hou dan ook erg van de frisse lucht en kampeer daarom graag, vandaar dat ik regelmatig in de schuilhut ga liggen om van de rust en mijn boerderijherinneringen te genieten. Dan hoor ik de regendruppels op het dakje tikken, de Kukelaar van Iwan in de verte kraaien en de merels zingen, pure nostalgie inderdaad.
Doch zij (mevrouw Katblad - red.) heeft liever dat ik binnenkom als het regent. Ze is bang dat ik kou vat of hier zit weg te kwijnen van eenzaamheid. Maar dat is dus niet zo. Ik heb uitzicht op het kattenluik en ben met 10 stappen binnen, waar mijn nieuwe vrienden zijn. Waar mijn voerbakje staat en waar mijn zacht matrasje ligt, op de sofa. Waar mevrouw K. is die mij graag aait. Maar aan al die dingen heb ik af en toe gewoon even geen behoefte, en dan ga ik dus kamperen voor de deur. En ondertussen hou ik in de gaten wie daar naar binnen gaat en of ze wel weer opdonderen. Ja, noem mij maar een soort deurwacht, dat mag best, ik ben tenslotte multi-functioneel zeg maar. Breed inzetbaar, zo kan je het inderdaad ook zeggen.
Mevrouw K. heeft dus een soort misplaatst medelijden met mij, ze begrijpt niet dat ik hier lig te genieten en kijkt regelmatig uit het raam of opent de deur om me te vragen of ik niet naar binnen wil komen. Op die momenten heb ík medelijden met háár, omdat ze blijkbaar niet begrijpt dat ik hier gewoon lig te genieten en zich schuldig voelt. Want dat is echt helemaal nergens voor nodig. Nee, echt niet.
Ik hoor namelijk best wel wat er daar binnen allemaal gebeurt. Het plopje van het dekseltje van een Gourmetblikje bijvoorbeeld bereikt mijn oren als ware het een explosie, en het geluid van het neerzetten van de voerbakjes op het aanrecht registreer ik eveneens met het grootste gemak. En wanneer zij de blinden neerlaat, weet ik precies hoe laat het is en wat me te doen staat, dan is het tijd om de sofa op te zoeken.
Maar goed, ik snap best dat mevrouw K. af en toe wat twijfels heeft omtrent mijn gedrag. Afgelopen week heeft zij namelijk voor mijn vriend Lima gezorgd, en omdat zijn huis ook nog een beetje mijn huis is, ging ik uiteraard elke keer mee naar binnen. Gewoon even om te zien of de huiskamer nog hetzelfde was en om te kijken of Lima nog steeds goed eten krijgt. Ja, dan eet ik natuurlijk ook graag een hapje met hem mee, gewoon voor de gezelligheid. Nu denkt ze misschien wel dat ik weer terug naar mijn oude huis wil, dat ik het bij de Boez en de anderen bij nader inzien niet zo naar mijn zin heb. Maar ze vergeet dat ik elke keer na een bezoek aan Lima zonder aarzelen weer met haar meeging, naar buiten. Dat ik geen enkele keer de neiging heb gehad om daar op de bank te gaan liggen of iets dergelijks. Nee, mevrouw K. piekert gewoon teveel en dat is nergens voor nodig. Meer heb ik op dit moment niet te zeggen en ga nu graag weer over tot het genieten van de rust en het getik van de regen op mijn dakje, mijn boerderij-gevoel.
Bent u nu een beetje gerustgesteld, mevrouw K.? Doe dan maar gauw de deur dicht anders regent het nog in, heh?