Oscar's eindexamen (deel 3)

Wat vooraf ging: Oscar doet zijn examen Verkennen A, en gaat aan het laatste deel beginnen.
Door tegenslag (lees de vorige berichten) heeft hij nu twee onvoldoendes staan, en daarmee zou hij gezakt zijn. Hij heeft echter nog een kans, als hij namelijk een extra onderdeel toevoegt aan zijn lijst (waarvoor hij natuurlijk wel een goed cijfer moet behalen), want dan kan hij de behaalde 4 (voor het onderdeel Kruidentuincontrole) wegstrepen.
Gaat hem dat lukken? Laten we snel verder lezen.


Oscar was naar de Hoftuin gegaan en Cera bleef achter in de Katbladstraat (de redenen daarvoor kent u vast wel).
Het onderdeel "Hoftuincontrole" is een vrij onderdeel, dat wil zeggen dat hier verschillende examenvakken naar keuze (van de kandidaat) kunnen worden afgelegd. We gaan kijken voor welke onderdelen Os koos en of hij misschien in staat was één extra te doen, heh? Ja, want die nare 4 (vier) moest natuurlijk van zijn lijst, dat snapt u ook wel.....

Wel, zo te zien had Os gekozen om eerst "Hoftuin Overzien" te doen, en dat deed hij netjes. Hij hield precies midden in de tuin halt, keek goed om zich heen en snoof daarbij wat Hoftuinlucht naar binnen om te kunnen bepalen of er misschien gevaar dreigde. Dat gevaar was er gelukkig niet en Os kreeg een fatsoenlijke 7 (zeven) voor dit onderdeel. Keurig Oscar, welk vak ga je vervolgens doen?

Ah, "Tuindeurinspectie" werd het.
Maar Os was een beetje moe, dat was wel duidelijk. Ja, want hij snoof slechts heel even aan de rand van de deur en zette geen stapje in de richting van de ruimte daarachter. Had hij dat wel gedaan dan had hij een mooie 8 (acht) kunnen halen, maar nu konden wij hem niet meer dan een dunne 6 (zesje) geven.
Ai ai, het ging niet zo goed als wij hoopten....
Nou Os, wat volgt er nu? Laadt jezelf even op jochie, je bent er bijna. Hou vol!

Oscar koos voor "Gras Testen", maar kon bijna niet meer van vermoeidheid. Zouden die paar extra pondjes die hij moest meetornen hem dan toch de das om doen?
Hij liep dwars door de pollen van de ene naar de andere kant, merkte op dat de planten waren afgesneden aan beide zijden van het pad, maar vergat helemaal de kwaliteit van het gras te testen. Daardoor liet hij helaas een paar belangrijke punten liggen...

Panda had het allemaal gezien vanachter het glas en wij meenden hem te zien grijnzen.
De examinator en cursusleidster gingen in overleg. Ja, want Os had dit laatste onderdeel "Gras Testen" niet volledig afgelegd, en dat terwijl iedereen weet dat Os normaal gesproken beter is in gras testen dan wie dan ook.
Echter, examen is examen, en hier kon niet meer dan een vijf (5) gegeven worden.
Nu was de uitslag nog niet officieel, maar met de cijfers die nu op papier stonden kon Os beslist niet slagen.
Konden wij Os nog overhalen om een extra vak te doen? Om die 4 (vier) van de Kruidentuin weg te poetsen?

Nee, Os had het helemaal gehad, ging erbij zitten en gaf te kennen dat hij geen energie meer had.
Ach, wat jammer nu toch......

Bohr vond het ook jammer voor Oscar; zij nam hem zelfs kwalijk dat hij nog niet even doorzette en keek hem boos aan.
Dat was de druppel voor onze Os. Hij stond op en sleepte zich min of meer naar de Poort.

Cera, lief als altijd, zat hem daar op te wachten, maar Os liep zonder groet langs haar en stak de straat over naar de redactietafel. Ja, Oscar maakte inderdaad een verslagen indruk.

Daar nam hij plaats op de bank, en toen begon voor hem een lange periode van wachten.

Ja, want de examencommissie moest bijeenkomen om de uitslag te bepalen, en dan die uitslag met verklaring bekend maken. Dat zou best wel wat tijd gaan kosten, want zoals u weet waren er wat strijdpunten tussen cursusleidster en examinator en die moesten natuurlijk uitgevochten worden.

Gelukkig werd Os tijdens het wachten gesteund door onze twee dames.

En ook de Boez kwam erbij zitten voor de morele steun, zeg maar.

Eigenlijk had Os het al opgegeven. De fotograaf sprak wat woorden van troost uit en vertelde Os dat hij de volgende keer vast en zeker wel zou slagen omdat hij nu eenmaal een goede Verkenner was, iets wat iedereen gewoon allang had kunnen zien en meemaken.
Maar ja, Os bleef in de put zitten; hij had vandaag niet goed kunnen presteren en dat zat hem heel erg dwars.

Binnen was het vergaderen begonnen. Flarden van heftige discussies waaiden af en toe door het openstaande Poezenloket naar buiten. De haarfabrieken hadden er geen goed gevoel over, maar konden niets doen behalve wachten op die officiële uitslag.
En dat geldt helaas ook voor ons.....
(Wordt vervolgd...!)

Oscar's eindexamen (deel 2)

Wat vooraf ging: Os doet examen voor het diploma Verkenner A, maar de examencommissie heeft het examen onderbroken omdat zij werd afgeleid. Is Os nu in de war of houdt hij zijn kop erbij?
Oscar overtrof al onze verwachtingen! Hij begroette Sonny vriendelijk, en daar had Sonny Boy niet van terug, haalde het dus ook niet in zijn kop om een partijtje moeilijk te gaan lopen doen.
Nee, Sonny begreep dat hier serieuze zaken bezig waren en toonde gelukkig de nodige respect.
En Os? Hij was niet afgehaakt maar had juist bewezen over veel improvisatietalent te beschikken! Voor het onderdeel "Problemen Oplossen" gaven wij hem daarom een welverdiende 10 (tien)!

Wij gingen door met het examen en liepen nu de Katbladstraat in. Natuurlijk werden wij gevolgd door Sonny Boy (Gizmo was nog steeds bij het Gevaarlijke Water aan het zooien), en Oscar keek daarom regelmatig even om om Sonny goed in de gaten te houden.
Voor het vak "Controleren van Achtervolger" kreeg Os een mooie 7 (zeven).

Het was de bedoeling dat wij naar het Zooiplein zouden gaan, maar Os was helaas te ver vooruit gelopen, zag Cera aan komen huppelen en maakte de vergissing haar te willen begroeten. Zo kwam het dus dat hij te ver doorliep, en dat leverde hem (potverdrie inderdaad) de tweede onvoldoende op. Ja, want voor het onderdeel "Voorgeschreven Route Aanhouden" konden wij hem namelijk en helaas slechts een 5 (vijf geven)....
Nee, het zag er nu niet zo best uit voor Os, want met een 4 en een 5 op je lijst kun je niet slagen voor het examen Verkennen A.
Als nu alles verder goed zou blijven gaan, kon hij misschien nog een extra onderdeel doen om die 4 (Kruidentuincontrole) weg te schrappen, maar met het vak VRA (Voorgeschreven Route Aanhouden) kon dat wegstrepen niet, want dat is namelijk een verplicht onderdeel.
We gingen maar gauw door....

De deksel was van de zandbak af, maar Oscar bleef netjes op de rand en liet zich niet verleiden tot eh......., u weet wel. Goed zo Os!

De fotograaf probeerde trouwens nog het deksel terug op de zandbak te klappen, maar die bleek te zwaar om te tillen.

Cera (vorig jaar zelf met prachtige cijfers Verkenner A geworden) maakte ons erop attent dat het hoog tijd voor een pauze was, en ging bovenop de glijbaan liggen dommelen.

Oscar ging aan de voet van de glijbaan liggen, maar niet om te dommelen, wel om even goed en lekker te gapen. Ja, zo'n examen is best zwaar en dus vermoeiend, heh Os?
Neem maar even lekker de tijd om bij te komen, dan gaan we straks weer een beetje meer ontspannen verder......

Tijdens de pauze scharrelde Sonny een beetje rond over het plein. Hij snapte niet zo goed waar wij nu mee bezig waren maar dat is logisch natuurlijk. Belangrijker was dat hij Oscar met rust liet en zo'n beetje zijn eigen gang ging, en ook Cera niet lastig viel.

Cera vindt namelijk al snel dat ze wordt lastiggevallen, gaat dan schelden en dat zou de Os weer onrustig kunnen maken.
Ze hield in elk geval Sonny heel goed in de gaten maar bleef verder erg rustig.

Os ging verder met zijn Zooiplein-controle. Er zat iets in de klimop, tenminste, dat gaf hij aan.
Wel, de examinator was natuurlijk erg nieuwsgierig naar wat dat dan wel kon wezen, en kwam dichterbij om het te bekijken.

Aha! Prikkeldraad in de klimop, de wijnrank en de roos! Wel, dan mochten wij Wamy wel waarschuwen daarvoor, en Cera moest ook maar niet meer proberen om via dit muurtje omhoog te klimmen, heh?
Goed opgemerkt Oscar!
Ja, wij wisten uiteraard al dat Os altijd elke verandering opmerkt, zo ook soortgenoten snel in de smiezen heeft al zitten ze nog zo goed verstopt, en dus gaven wij hem voor "Opmerkzaamheid Bijzondere Dingen" een 9 (negen).
De rest van het Plein inspecteerde hij vluchtig, dus kreeg hij voor "Zooipleincontrole" een 6 (zesje).

Wel, we gingen nu dus alleen nog naar de Hoftuin voor het laatste onderdeel: Hoftuininspectie.
Zou Oscar daar nog wat extra punten kunnen behalen? Of maakte hij misschien nog een foutje? Ja, ook wij houden ons hart vast en willen het NU weten! Doch, ook wij moeten rustig wachten op deel 3 van dit verhaal!

Oscar's eindexamen

Os, wat denk je ervan? Ben je lekker uitgerust en voel je je fit?
Wel manneke, de grote dag is namelijk aangebroken. Ja, je examen Verkennen A gaat inderdaad nu plaatsvinden, en als je slaagt ben je de derde die een diploma krijgt voor professioneel Stadsverkennen! Nee, alleen Japekoppie en Cera gingen je voor, verder heeft nog geen enkele haarfabriek zo'n belangrijk examen gehaald!
Moet je misschien nog eerst even een plas doen? Nee? Dan gaan we beginnen. Ja, volg de cursusleidster en examinator maar naar de Kruidentuin.

Wel, in die Kruidentuin liep Siep een beetje verveeld rond. Nee, Siep is niet zo gesteld op bezoekers dus ze liep direct op Oscar af om hem de stuipen op het lijf te jagen. Gelukkig trok Os zich niets van Siep aan, negeerde haar als een echte verkenner en liep een rondje om het centrum van de Kruidentuin. Hij ontdekte daar geen andere haarfabrieken of bijzonderheden en verklaarde de tuin voor Veilig.
Voor het onderdeel "Lastige Poezen Vermijden" kreeg hij daarom een dikke 8, en voor "Kruidentuincontrole" een 4. Een vier  maar? Ja, want Os ging per ongeluk (uit gewoonte) even door een hoopje zand rollen, en dat kunnen wij helaas niet toestaan tijdens een verkenningsronde. Nee, als verkenner moet je namelijk altijd alert en op je hoede zijn, vandaar dus. Erg jammer inderdaad, die onvoldoende. Nu zou hij alles op alles moeten zetten om dit examen nog te kunnen halen en kon zich dus echt geen enkele fout meer permitteren.....

Maar Os hield de moed erin. Met opgeheven staart liep hij de Parallelstraat in, voor de examinator, de cursusleidster en de fotograaf uit.
Voor het onderdeel: "Moed Houden" konden wij Oscar dus een 9 (negen) geven, en daar was hij erg blij mee. Nu zou de rest toch ook wel gaan lukken, niet?
We zullen het zien en kijken naar de volgende foto.

O jee! Oscar voelde zich zo zelfverzekerd dat hij even stilstond om te gaan sproeien! Dat mocht toch niet tijdens een examen? Ja, wel dus onder bijzondere omstandigheden, maar waren die er dan? En dit was toch een nieuwe regel die nog niet was ingegaan?
De cursusleidster en examinator gingen even overleggen, maar ze werden het niet eens.
Na het examen zouden ze het verder uitvechten, dat werd tenminste afgesproken. En verder werd Os niet berispt voor deze mogelijke fout, want hij kende deze nieuwe regel niet en we wilden hem bovendien niet ongerust maken.
Voor het onderdeel "Struiken Inventariseren" kreeg Os in elk geval een mooie 7 (zeven).

Maar Oscar had heus wel in de gaten dat er iets mis was; de examinator en cursusleidster hadden niet voor niets staan smoezen, heh? Ja, en daarom liet hij zijn staart dus zakken. Doch na enige aanmoedigende kreten van de fotograaf kreeg Os gelukkig zijn zelfvertrouwen weer terug.

Het wielhuis dat geparkeerd stond vlak voor de kruising bij het Gevaarlijke Water werd door Oscar zorgvuldig geïnspecteerd, en dus kreeg Os voor het onderdeel "Inspectie Wielhuis" een dikke 7 (zeven).

Nu kwam er een moeilijker onderdeel aan, namelijk de hoek van de straat omslaan, goed op het verkeer letten en zien of alles om die hoek veilig was. Wij weten van vorige examens en de oefenrondes dat het hier makkelijk mis kon gaan, vooral als er veel verkeer zou zijn of wanneer er bijvoorbeeld een blafbeest zou lopen. De spanning liep nu dus toch wel een beetje op, en langzaam naderden wij de hoek van de straat.....

Wel, Oscar had mazzel want er was geen verkeer en er was geen blafbeest te zien. Geduldig stond Os op de hoek van de straat, keek goed naar links en rechts en verklaarde de omgeving voor Veilig.
Nou Os, als je wilt kun je nu extra punten verdienen, heh? Ja, het inspecteren van de kade aan het Gevaarlijke Water hoeft niet persé, maar als je het wel doet, kun je je misser in de Kruidentuin wegstrepen en dat vervangen door een "Kade Inspectie"!

Helaas, Oscar besloot om niet van deze mogelijkheid gebruik te maken. Nee, hij had dat onderdeel van die Kade nog te weinig geoefend en de enkele keren dat hij wel geoefend had, was hij er onder een wielhuis gekropen omdat hij het daar bij dat water wat eng vond. Wel, in dat geval was het inderdaad verstandig dat hij de gok niet nam, en zo liep Os in de richting van de Katbladstraat om daar het examen voort te zetten.
Voor het onderdeel "Verkeerscontrole" kreeg Oscar een prachtige 9 (negen), en hij bloeide weer helemaal op.

Maar toen ging er iets vreselijk mis. Nee, dat was beslist niet de schuld van Oscar, want hij bleef braaf zitten bij de ingang van de Katbladstraat. Ja, de examinator, cursusleidster en fotograaf gingen de fout in. Ze weken van de route af en vergaten dat ze bezig waren met een belangrijk Verkenner A - examen. Hoe dat kwam? Wel, laten wij snel de volgende foto bekijken.

Inderdaad, verderop de kade zagen zij Gizmo zitten klooien bij het water. Zij boog een paar keer zo diep over de rand van de kade heen, dat de fotograaf dat persé wilde fotograferen, en de cursusleidster en examinator wilden er ook niets van missen.
Wij kunnen u verder vertellen dat er niks engs gebeurde (Giz wist heus wel wat zij deed), maar het examen was nu dus wel onderbroken en dat mag nooit en te nimmer gebeuren natuurlijk! Oscar werd op deze manier uit zijn concentratie en in de problemen gebracht door de examencommissie en had zodoende in elk geval het recht om alle onderdelen die nu nog zouden volgen over te doen, mocht hij vanaf dit punt slecht gaan presteren.
Maar weglopen of afhaken mocht niet, en we vreesden dat hij daarvan niet op de hoogte was.

O jee, dat ook nog: Sonny was door zijn raam naar buiten gekomen en zag Oscar op de hoek van de straat zitten. Ja, want Os zat nog steeds heel braaf en geconcentreerd te wachten tot de examencommissie zou terugkomen om het examen te hervatten.
Wel, Sonny kennende kon dit niet anders betekenen dan een fatale afloop voor dit zo belangrijke eindexamen van onze reporter Oscar.
Ach en wee. Ja, want u zult even moeten wachten op de afloop van dit verhaal!
Wordt vervolgd.......

Snoepjesregen

In de Hoftuin kwamen wij Iwan tegen. Ja, wij mochten wat plaatjes van hem schieten maar een interview met hem zat er echt niet in, liet hij ons weten. Hij had namelijk niks te klagen en had ook geen behoefte aan een knuffel of een aai; andere zaken waren op dit moment veel belangrijker.
Wat die zaken dan waren?
Wel, er zat iets tussen de planten en dat moest Iwan nader bestuderen. Nee, wij konden niet zien wat en wachtten daarom maar rustig af.

Ah, een grasspriet. Ja, dat was inderdaad heel interessant. Zeker een erg lekkere grasspriet, Iwan? Geen commentaar, wel een hoop gesmek.

Iwan leek helemaal in beslag genomen door de graspriet en negeerde de fotograaf met camera compleet. Dan zijn wij niet gewend van Iwan, want hij is anders altijd wel in voor een praatje en een flinke aai.
Maar plots verscheen het mens van Bohr in haar deuropening en zij rammelde met een paars doosje. Wel, dat ontging Iwan natuurlijk niet! En hij liet zijn grasje onmiddellijk in de steek....

Ja ja, Iwan lustte er wel pap van en kauwde het ene kattensnoepje na het andere weg. En dat zonder kiezen heh?
Maar aan alles komt een einde, ook aan de snoepjesregen dus. Ja, want teveel van dat spul is ook niet goed, heh? En zo mager ben je ook niet meer, Iwan! Het gaat zeker wel goed met je, heh?
Nee, nog steeds geen commentaar, en Iwan ging vervolgens gewoon weer verder met het zoeken naar mooie grasjes, hopelijk niet met de bedoeling om die lekkere snoepjes er weer uit te gooien.....

Relax, mevrouw Katblad!

Mevrouw T. Troy:
Moeten we nou echt op dit moment een moeilijk gesprek gaan zitten voeren, gek mens van me? Ja, ik weet dat het warm is en dat ik half in de zon lig, maar dat is mijn zaak en ik weet heus wel wat ik doe. Weet je wat het met jou is mevrouw Katblad? Je maakt je veel te druk over een heleboel zaken.
Luister.
Als ik bijvoorbeeld vanavond zou besluiten om niet binnen te komen voor het diner, is dat mijn eigen keuze en verantwoordelijkheid, en dan heb ik daar een goede reden voor. Ja, omdat het bijvoorbeeld nog veel te lekker is om naar binnen te gaan en ik best wel weet dat je mijn eten bewaart. En ik kom heus wel op een gegeven moment (en dat is dan dus mijn moment) naar huis omdat ik heel goed weet waar ik woon en bij wie ik hoor. Nee, geen haar op mijn lijf die overweegt te verhuizen en/of mijn koffer te pakken. Verder ben ik oud en wijs genoeg, vind je ook niet? Daarom. Lig dus alsjeblieft niet wakker als ik nog een heel klein ommetje wil maken of naar de maan wil kijken vanaf onze redactietafel. Ik ben verdorie al zeventien jaar, en als ik het bij jou niet leuk had gevonden had ik allang de poten genomen, niet? Oké, dan is dat duidelijk.
Dan over onze kokette dame. Cera ja. Tot ze vorig jaar bij ons kwam wonen, zwierf ze regelmatig in de nachtelijke uurtjes over straat. Ja, soms omdat ze haar huis niet binnen kon, maar ook vaak uit eigen keuze. Nou maak jij je druk als ze een keer een uurtje later thuiskomt, terwijl ze toch verder elke nacht of tenminste een deel daarvan braaf binnen slaapt op jouw eigen bed op het voeteneinde. Snap je wat ik bedoel? Inderdaad, dat je stom bezig bent en dus niet genoeg vertrouwen hebt in ons. Over Japekoppie hebben we het maar niet, want die doet braaf wat jij wilt en hij is nog nooit een nachtje van huis geweest, maar dan hebben we onze Boezelmans nog. Ja, hij houdt nu eenmaal van het invallen van de avond en de schemering, en dus staat hij niet te springen om naast je op de bank naar te tv te komen zitten kijken.  Laat die jongen nou! Hij is gewoon een energieke jonge jongen die er genoegen in schept om, zolang hij kan en niet instort, het dak te verkennen en door de tuinen te struinen. Kan jij wel om zeven of acht uur klaar zitten met zijn bakje eten, maar daar heeft hij heus geen boodschap aan!
En dan nog iets. We hoeven niet persé elke avond allemaal op dezelfde tijd te zitten eten. Ja, ik weet dat jij dat heel leuk en gezellig zou vinden, maar zo zitten wij niet in elkaar. Nee, wij zijn nu eenmaal niet van die sociale eters en willen vooral graag eten wegens opkomende honger en niet vanwege jouw gevoel van knusheid en saamhorigheid. Als je dat wilt, neem dan alsjeblieft een stel blafbeesten in huis, want die kun je wel mooi sturen en onder controle houden. Ja, ik bedoel later natuurlijk, als wij er niet meer zijn dus. Ja, over heel veel jaren uiteraard, want niemand van ons is van plan om de redactie te verlaten of het tijdelijke voor het eeuwige te verwisselen. Voorlopig dus nog niet, inderdaad.
Nou heb je al een hele tijd zo'n mooi luikje waardoor wij naar binnen kunnen en daarna niet meer naar buiten. Wel, ik stel voor, maak daar wat meer gebruik van, bijvoorbeeld na achten ofzo, en ga niet meer voor het raam zitten wachten op ons of de straat op om ons te zoeken. Jijzelf hebt toch ook de ruimte nodig? Wel, gun ons dat dan ook. Ja, soms zit je behoorlijk moeilijk te doen over ons.  Je zult zien dat alles dan gewoon goed blijft gaan en dat je je veel minder zorgen hoeft te maken om ons vieren.
Weet je wat, mevrouw K.? Trek een flesje wijn open, kom naast me zitten en hou verder je mond, geniet van het hier en nu, zoals wij haarfabrieken ook altijd doen.
En ik weet best dat ik half in de zon lig, en als ik het te warm krijg zoek ik heus wel de schaduw op; je bent gewoon een vreselijke controle-freak.
Vertel me eens, hoe was je vakantie? Je lekker zorgen zitten maken over twee wildvreemde haarfabriekjes? Ook nog over of ik mijn pilletjes wel zou innemen? Oh, dat dan weer niet dus. Wel lekker gegeten daar? Eendenborstje met abrikozen? Vlaamse frites? Belgische taart van een echte patisserie? Nou, ik hoor het al. Uit het oog, uit het hart dus. Of heb je ook wat lekkers voor ons meegenomen? Nee, haring van de markt hier is ook goed. Twee stuks? Wel, laten we die dan maar gauw in stukjes snijden voordat we met teveel zijn, heh? Ja, zonder uitjes alstublieft. De zon werd me inderdaad wat te heet, dus dit lijkt me een uitstekend moment. Met hoeveel zijn we ook alweer? Nee, ik heb op dit moment helemaal geen last van m'n katzheimer, ik ben gewoon nooit een ster geweest in tellen...... Welke deur is de onze? Grapje, ja..... Relax, mevrouw Katblad!

Verder zeg ik niets

Panda:
Nee mevrouw Katblad, ik ben niet beschikbaar voor een interview. Persoonlijk heb ik u niets te melden en namens de partij Hof is Vol wil ik ook helemaal geen mededelingen doen. Waarom ik geen interviews doe? Wel, veel te warm dus. Bovendien moet u voor nieuws van en over onze partij bij Myo zijn en niet bij mij. Ja eh, waarom denkt u nou dat ik in de schaduw lig en niet overeind kom voor u en uw reporters, heh? Tjongejonge. Dat u zelf nu zo mesjogge bent om in deze hitte rond te lopen is uw zaak, maar mij krijgt u echt niet van mijn plek.
Trouwens, waar was u afgelopen week? Ah, ver weg dus. Wel, dan heeft u heel wat gemist. Nee, ik ga u niet aan uw neus hangen wat, had u maar een plaatsvervanger moeten aanstellen. Ja, hier was het weer ook niet al te best, maar dat bedoel ik niet. Nee, er is vorige week iets gebeurd bij de gracht. Ja, dat heb ik via via gehoord. Iemand is helemaal en totaal kletsnat geworden. Wel, zoekt u zelf verder maar uit hoe of wat en wie. Verder zeg ik niets dus, nee. Omdat ik daar helemaal geen zin in heb en bovendien word ik niet door u betaald. Ja, beschouwt u het maar als een goede tip, en gooit u de beloning maar door de brievenbus. Veel succes mevrouw Katblad, en twee kernwoorden dus: gracht en kletsnat. Ja, zoekt u het nu verder zelf maar uit. Pfffff, warm heh?

Als de Boez niet meeloopt, komt het wel goed

Oscar:
U zegt dat het tijd voor mij is om mijn Verkenners A examen te doen? U denkt dat ik er klaar voor ben? Ja, zelf denk ik dat ook wel, maar vandaag is het een beetje te warm heh? Nee, op zulke hete dagen gaat een echte verkenner volgens mij niet op pad, of zit ik er naast? Ah, mijn eerste punt heb ik dus al gescoord, dank u. Schrijft u dat wel alvast even op dan?
Mag ik zelf een dag kiezen waarop ik het examen wil doen? Nee dus. Ja, dat bepaalt u, ik begrijp het. Moet een beetje een verrassing zijn dus, niet? Ja, zodat ik niet stiekem een voor-verkenning kan gaan doen dus. Maar u kunt geen enkele indicatie geven? In de nabije toekomst, zegt u? Nee, ik voel totaal geen nervositeit bij me opkomen, dus dat zit wel goed. Ja, morgen of overmorgen of de dag erna, het maakt me niet uit als het maar niet meer zo snoeiheet is.
Mag ik nog één ding vragen? Kunt u ervoor zorgen dat de Boez thuis blijft als ik op moet voor het examen? Vanzelfsprekend, zegt u. Wel, dat is dan geregeld. Ja, want hij leidt me zo af altijd, en als hij met ons meeloopt ben ik bij voorbaat al gezakt. Dat weet ik zeker, ja. Had ik nog een vraagje. Moet ik nog afvallen vóór die tijd? Niet persé noodzakelijk dus. Ja, ik weet dat het beter voor me zou zijn om een paar pondjes af te slanken, maar het zit me niet echt in de weg, als ik tenminste niet onder schuttingen enzo moet doorkruipen, heh? Oh, dat hoeft niet dus. Wel, dan heb ik nog een laatste vraagje: is de route die we gaan volgen al bekend? Nee? Oh, dat hangt dus van de omstandigheden af. Ja, u houdt rekening met stratenmakers, prikkemannetjes en andere, mogelijke obstakels dus. Nou, dan weet ik nu wel genoeg. Ja, ik zal zorgen dat ik uitgerust en fit ben.
Oh ja mevrouw Katblad, mocht ik toevallig onverhoopt zakken voor mijn Verkennersexamen, dan komt dat toch zeker niet in de krant, wel? Nee, dat wilde ik nog even weten. En gaan we dan nu nog een klein stukje lopen om nog wat dingetjes te oefenen? Dank u wel. Het is toch wel het senioren-examen dat ik ga doen, heh? Nee, dat was echt mijn laatste vraag. Ik geloof dat ik nu toch nog een beetje nerveus begin te worden......

Ze wist het weer eens beter....

Boez (tegen de hoofdredacteur):
Ze (mevrouw K. - red.) wilde dat ik meeging om de Os te zoeken. Daar had ik helemaal geen zin in want het was veel te warm, maar ze bleef zo zeuren dat ik maar met haar meeging. Ze dacht namelijk dat hij ergens tussen de planten in de Kruidentuin zou liggen.
Natuurlijk kon ik haar gelijk al vertellen dat hij daar niet was, want het was ook in die tuin veel te warm, zelfs onder de planten, en dan ben je wel gek als je daar gaat liggen dweilen, heh? Maar ze luisterde niet naar me en dus ging ik tenslotte maar mee.

Voor de vorm deed ik maar effe of ik hem zocht, de Os, hoewel ik dus wist dat hij daar niet was. Om haar tevreden te houden inderdaad.
Ik deed het dan ook erg kalmpjes aan want het was erg warm, te warm. Ja, ik was namelijk al aardig op weg om mijn wintervacht te fabriceren en dan krijg je opeens nog van die hete dagen. Nee, dat is niet prettig en wat mij betreft mogen ze die dus wel overslaan. Die erg hete dagen dus, ja. Kunnen we nou door naar de laatste foto? Mooi. Nee, ik heb geen haast, hoezo vraag je dat?

Wel, op dit plaatje ziet u dat ik erbij ben gaan zitten. Omdat ik dus geen zin meer had in het zoeken inderdaad, omdat ik dus wist dat dat zoeken toch geen zin had.
Nee, ik had namelijk Os allang gezien, zelfs voordat we van huis gingen; hij lag gewoon in een plantenpot bij de redactie te snurken. Ja, als zij (mevr. K. - red.) wat beter uit haar doppen had gekeken, had zij dat ook kunnen zien maar ze wist het dus weer eens beter. Inderdaad.
Zijn we nou klaar met dit interview? Dan ga ik weer terug naar het dak want daar zijn belangrijkere dingen te doen voor mij dan het meewerken aan dat stomme Katblad van jou. Nee, ik weet nog niet hoe laat ik weer thuiskom, maar waag het niet om me te gaan zoeken heh? Want dan kom ik inderdaad weer niet tevoorschijn. Nee, ook niet als je Os meeneemt. Nee, ik heb geen haast maar wil wel snel weg. Nou, doei dan maar, heh?

Kort nieuws

Oscar en Lima hebben een kattenluik gekregen; in de kleur van de deur dus dat staat erg netjes. Doch of zij al gebruik hebben gemaakt van het luikje is ons onbekend. Zodra wij over meer nieuws beschikken inzake dit item, krijgt u dat uiteraard te lezen.

Japekoppie heeft gisteravond een flinke mot gevangen. Het was een lelijk beestje maar wel knap van Japekop (ook niet meer van de jongste) dat hij 'm te pakken kreeg. Hij heeft er een tijdje mee lopen zooien in huis, en vanochtend vonden we de mot terug op het tapijt, in wel honderd stukjes gescheurd. Wij konden het beestje helaas niet meer in elkaar zetten .....

Levensgevaarlijke woonplek voor twee zusjes....

Mevrouw Katblad was niet zo ver weg gegaan: ze was een weekje naar Zuid-Limburg, vlakbij het dorp Noorbeek in een huisje, samen met nog wat andere dames. Gewoon om er even uit te zijn en midden in de natuur van de rust te genieten. Ja, paddestoelen zien, een beetje lezen en meer van dat soort dingen.
Wel, het vertrek vond plaats in de stromende regen. De haarfabrieken lagen allemaal op bed te balen van het slechte weer en mevrouw Katblad (met het wielhuis al gepakt) piepte er stilletjes tussenuit om vooral de oudjes niet al te ongerust te maken. Bovendien houdt mevrouw K. niet van afscheid nemen van haar haarfabrieken; als zij dat wel zou doen zou zij vervolgens helemaal nooit meer kunnen vertrekken wegens teveel nat in de ogen en dichtgeknepen keel door groot schuldgevoel. Ja, daarom stiekem de deur uit en doen alsof er niets aan de hand is, en dan komen de haarfabrieken er vanzelf wel achter dat er een ander mens voor hen komt zorgen, heh? Tja......

Met de blik naar het zuiden gericht, kwamen wij in steeds beter weer maar ook in de file, en door dat laatste duurde de tocht toch wel vrij lang. Is er nog een dag in de week zonder files op de wegen in ons overvolle land?
Afijn, we stelden ons in op het Limburgse, glooiende land en het kleine vakantiehuisparkje dat "Natuurschoon" heette. Effe geen stadslawaai meer en genieten van de groene heuvels! En eenmaal van de snelweg af, kon dat genieten beginnen.....

We bereikten veilig het huisje, en dat was het schoonste, ruimste en best ingerichte vakantiehuisje dat wij ooit hadden aangetroffen. Er was echter één klein nadeeltje aan dit huisje, en dat was dat het op 12 meter van een doorgaande verkeersweg lag waar men met 80 per uur of meer overheen scheurde.....
Jawel, op het kleine terrasje (waar de zon niet kon komen vanwege een hoge boom met gigantische kruin) kon je geen normaal gesprek voeren, maar gelukkig scheen de zon toch niet, was het koud en regenachtig, en dus zouden wij toch niet op het terras willen zitten - op dat moment tenminste.
Gelukkig was het huisje goed geïsoleerd en konden wij binnen nauwelijks iets van het verkeer horen.

Wel, toen we hadden uitgeladen en de avond alweer inviel, maakten we kennis met de buren.
Inderdaad, haarfabrieken dus (in andersoortige buren zijn wij natuurlijk niet geïnteresseerd) van nog geen half jaar oud.
Op de foto hiernaast ziet u Lucky, een mooi lappenmeisje. Zij kwam bij voorkeur onder het hek door terwijl ze een eindje verderop gewoon het terrein op kon stappen, maar blijkbaar vond ze dit leuker en spannender. Vanwege de nattigheid en het donker konden wij pas de volgende dag meer foto's maken van Lucky en haar zusje.

Dit is dus het zusje, Goofy genaamd. Inderdaad een wat vreemde naam voor een schildpadmeisje, maar daar kan zijzelf niets aan doen.
De zusjes waren moeilijk te kieken want waren erg beweeglijk en bovendien kenden ze nauwelijks momenten van rust en bezinning.
In het begin waren ze voor ons moeilijk benaderbaar, maar in de loop van de week raakten we met elkaar vertrouwd en konden wij ze aaien terwijl zij ons kopjes gaven en onze broekspijpen besnuffelden; geen idee wat voor geurtjes zij opsnoven, heh? Ha!

Ons wielhuis kreeg ook volop belangstelling van de zusjes; uit meerdere geparkeerde blikken kozen zij telkens die van mevrouw K. uit om aan te snuffelen en onder te kruipen.

De zusjes woonden op een boerderij naast het vakantieparkje. Wij spraken met hun mensen en hoorden zo dat de moeder van het stel slechts een paar kilometer verderop woonde, en dat Goofy (hiernaast dus) het meest op haar moeder leek. Over hun vader was niets bekend helaas, en de mensen wisten ook niet of het nest nog meer kittens had geteld.

Ook Lucky en Goofy woonden op slechts een paar meter van die gevaarlijke verkeersweg. Zij hadden weliswaar een heel grote achtertuin (weiden met schapen, stukje bos, enkele schuren) tot hun beschikking, maar wij zagen hen diverse keren wel heel erg dicht bij die weg rondscharrelen en dus sloeg ons hart regelmatig een paar keer over. Ja, wij hadden allang een hoog hek rond die boerderij laten zetten ter bescherming van deze schatjes, maar goed, je hebt het niet altijd voor het zeggen en niet alle mensen denken gelijk....

De mensen van Lucky en Goofy vertelden ons dat zij vorig jaar ook twee poezen hadden, maar deze raakten ze allebei binnen een jaar al kwijt; de een werd aangereden, maar wat er met de andere is gebeurd wisten zij niet. Misschien ook overreden, weggelopen, meegenomen door vakantiegangers?
..........................................

De zusjes raakten steeds meer aan ons gewend en kwamen tenslotte zelfs bij ons op bezoek. Ja, en brutaal werden ze ook, want ze konden het handwerkje van één van de dames niet met rust laten!

Een andere dame probeerde ze bij de bolletjes wol weg te lokken met een stukje overheerlijke brie, maar meisje Lucky had blijkbaar geen trek in Franse kaas. Goofy dus wel, en dat kunt u op de foto zien.

De meisjes bleven nooit lang op bezoek, want er viel nog een hoop te ontdekken voor deze jonge haarfabrieken en dus waren zij vol onrust en dreef hun nieuwsgierigheid hen steeds weer een andere richting uit. Laten wij maar hopen dat zij de verkeersweg zullen (blijven) mijden en zich bepalen tot de bomen, struiken, schapen etc......

Helaas hebben wij geen afscheid meer van de zusjes kunnen nemen, want op de dag van ons vertrek waren zij niet in de buurt. Doch mevrouw K. houdt toch al niet van afscheid nemen dus was het voor haar wel goed zo.

En na een voorspoedige terugtocht konden we eindelijk onze eigen haarfabrieken weer in de armen sluiten en dankbaar zijn voor het feit dat zij tenminste in een iets veiligere omgeving leven.

We wensen de zusjes Lucky en Goofy nog een heel lang en gezond leven toe.....

Weer thuis

Ja, mevrouw Katblad is weer thuis! Gistermiddag arriveerde ze met haar wielhuis in de Katbladstraat en werd daar allerhartelijkst ontvangen door haar receptioniste, mevrouw T. Troy, zowel verbaal als met vele fysieke tekenen van genegenheid (en daarmee bedoelen we natuurlijk kopjes enzo). Daarna wilde T. Troy de tas van mevrouw K. inspecteren, want daar zaten natuurlijk veel vreemde luchtjes aan. Bovendien wilde mevrouw Troy uiteraard weten of ze wel de juiste persoon voor zich had, al was het alleen maar voor de zekerheid. (Je weet  immers maar nooit, als je Katzheimer hebt, of je je niet per ongeluk vergist en de mensen door elkaar haalt.)
Ondertussen had Oscar het gekir van die twee gehoord, en dus kwam hij ook naar de redactie toe om mevrouw K. te begroeten. Ja, dit was een warm welkom!

Sonny was ook aanwezig, maar niet om mevrouw K. te begroeten, integendeel kunnen wij wel stellen. Hij gromde naar haar en verzocht haar direct weer te vertrekken. Wij denken dat hij de opwinding van Os en T.T. niet helemaal begreep en daar erg nerveus van werd. Wel, wij lieten hem maar even met rust en keken uit naar de andere reporters. Waar waren zij? Waar ze ook verbleven, ook zij hadden natuurlijk de thuiskomst en het gekir gehoord en zouden weldra tevoorschijn komen, toch?

Aha, daar kwam Cera al aan. Waarschijnlijk had zij op bed gelegen want zij kwam door het luikje naar buiten en moest even flink gapen. Na haar knuffels in ontvangst genomen te hebben moest ook zij de tas van mevrouw K. uitgebreid besnuffelen. Was daar dan een reden voor? Ja, misschien wel, maar daarover hoort u vast later nog.
Eerst maar eens kijken waar Japekop was, de meest gevoelige van het stel en dus misschien wel van streek, gekwetst, of gewoon boos.
Wel, wij vonden Jaapje boven op bed. Met grote zielige ogen keek hij mevrouw K. aan en erg timide nam hij haar aaien en kussen in ontvangst. Nee, hij kwam niet naar beneden maar bleef nog even verder zielig wezen op het logeerbed. Want het was tenslotte nog lang niet zeker dat mevrouw K. gekomen was om te blijven, en dat wilde hij dus eerst nog even afwachten. Dat even werd tenslotte een paar uur, toen onze geweldige oppas langs kwam en hij haar stem hoorde. Nee, mevrouw K. voelde zich niet beledigd; Japekop zou vast en zeker nog wel bijtrekken en spoedig zou hij weer haar grote, aanhankelijke, beste vriendje zijn.... Ja..... Maar nu dus nog even niet. En de Boez? Wij riepen hem buiten, wij riepen hem binnen, maar Boez bleef nog een hele poos uit beeld.

Toen hij tenslotte thuis kwam, was dat voornamelijk om even te fourageren. Ja, wel begroette hij mevrouw K. snel, snuffelde kort aan haar broekspijpen en nam wat aaitjes in ontvangst, maar direct daarna liep hij door naar een voerbakje, want dat was de werkelijke reden van zijn thuiskomst: gewoon trek in een hapje.

En toen de Boez genoeg had gegeten, riep hij mevrouw K. een soort van Doei toe en ging hij weer op weg omdat hij daarbuiten nog zeer belangrijke zaken had af te wikkelen.

Wij vernamen van de oppas dat mevrouw Troy het nogal moeilijk heeft gehad, deze afgelopen week. Zij kon het niet opbrengen om een beetje aardig te doen en heeft diverse keren lopen grommen. Wel at zij zonder problemen haar pilletje, en daar zijn wij erg blij om.

Gisteravond was er nog wat verwarring op de redactie. Mevrouw K. was een hapje gaan eten bij het restaurant van Thassos (die zich overigens had ziek gemeld omdat het voor hem te druk op het terras was), en toen zij thuiskwam zaten alleen Japekop en mevrouw Troy klaar om hun avondhap in ontvangst te nemen. Ja, ook Oscar meldde zich natuurlijk, maar hij weet best dat hij thuis moet dineren en niet bij ons; hij blijft het echter proberen....
Cera kwam niet lang daarna, en op Boez konden we natuurlijk weer wachten, iets wat wij deze keer niet wensten te doen. Doch toen we hem later op het dak meenden te horen en de deur naar het dakje openden, ontsnapten Japekoppie en Cera naar buiten, het dak op. Japekop liep triomfantelijk over de daken het pikkedonker in en verdween zodoende uit beeld, Cera bleef in de buurt maar weigerde beslist om weer binnen te komen.
Met het luik op "inkomend verkeer" heeft mevrouw K. nog even op de bank een boekje zitten lezen met Oscar - die handig gebruikt had gemaakt van het openstaande kattenluik - half bovenop haar, luid spinnend en alsmaar kopjes gevend... Totdat Japekop zich weer meldde bij het slaapkamerraam, en Cera bij het Poezenloket (zij weigerde zich om de één of andere reden door het luikje binnen te komen).
Oscar vond het toen te druk worden en vertrok naar zijn eigen huis (nemen wij aan), de Boez kwam pas ver na middernacht binnen en dook gelijk bij mevrouw K. onder het dekbed, maar daar was het natuurlijk veel te warm voor.
Ja, mevrouw K. is weer thuis! Tjongejonge.....