Extreme drukte in de Kruidentuin

Hiervóór heeft u kunnen lezen hoe mevrouw Katblad het dakgebied verliet om naar de Kruidentuin te gaan, en dat de Boez en Cera daar achterbleven om nog wat te klooien.
Wel, toen mevrouw K. nog maar slechts een paar stappen in genoemde tuin had gezet, werd zij reeds ingehaald door Oscar. Zo te zien had hij lekker tussen de planten liggen rollen en in de aarde zitten wroeten, en om hem een beetje behoorlijk te kunnen aaien moest mevr. K. natuurlijk wel eerst al die troep uit zijn vacht kloppen! Voor Os echter geen bezwaar want hij houdt wel van een stevige kloppartij, dus dat zat dan weer reuze mee.

Mevrouw Troy, blij dat mevr. K. nu eens niet een uitgebreid gevolg had, was meegelopen naar de Kruidentuin om aldaar een hapje gras te kunnen nemen op haar favoriete plekje onder het bankje. Doch als mevrouw Troy van tevoren had geweten dat het hier in deze tuin zo vol zou zijn met andere haarfabrieken, was zij zeker niet meegegaan. Of er dan nog zoveel anderen waren? Wel, kijkt u maar even mee.

In de eerste plaats was daar Charli, de oudste zoon van mevrouw Troy. Hij is al vanaf zeer jong het huis uit (in tegenstelling tot zijn broer Japekoppie dus) maar komt nog wel eens bij zijn moeder op bezoek, terwijl zij dat eigenlijk liever niet heeft. Wel, Charli had op dit moment ook helemaal geen zin in zijn moeder, en stond verstoord bij de ineengestorte nepeta zonder liefdevolle blik naar haar te kijken.

Tussen het groen zat juffrouw Mini haar best te doen om vooral niet op te vallen, en wat betreft mevrouw Katblad was ze daar bijna in geslaagd, ware het niet dat mevrouw Troy zich erg onrustig gedroeg omdat er behalve Charli zich dus nog meer haarfabrieken in de tuin moesten bevinden, en zij zodoende Mini min of meer had verraden.
Mevrouw Troy was niet blij met de aanwezigheid van Mini, maar andersom gold dat ook. Mini lag namelijk te zonnen en wilde absoluut niet gestoord worden, iets wat wij dus met onze aanwezigheid zeer beslist wel deden!

Mini zond boze blikken naar mevrouw Troy, die deze blikken onmiddellijk retourneerde. Voor mevrouw Katblad stond duidelijk vast dat Tokkie Troy er behoorlijk spijt van had dat ze was meegegaan naar de tuin, en nu zat te dubben of ze wel wilde blijven in deze ongewenste situatie.

Oscar zat vlak boven mevrouw Troy op de paaltjes en keek ongerust van de ene naar de andere dame. Het was overigens een wonder dat hij zo dichtbij mevrouw T. mocht zitten want meestal stelt ze zijn aanwezigheid niet zo op prijs, maar misschien kwam haar tolerantie wel voort uit het besef dat Os, als medewerker van het LKB en regelmatige gast, toch minder bedreigend was dan al die andere soortgenoten. Al die andere? Waren er nog meer soms?

Jawel, want omdat de zon zo lekker scheen was ook Siep naar buiten gegaan (of misschien wel geschopt - wie zal het zeggen). De arme Siep had het niet meer omdat er zoveel "vreemden" in háár tuin rondliepen/zaten/lagen, en dan ook nog op allerlei verschillende plekjes zodat ze veel moeite had om het allemaal in de gaten te houden en daar kun je dus zomaar een stijve nek van krijgen of duizelig van worden, heh? Nee, Siep had het niet best en keek ook al niet al te vrolijk!

Wel, mevrouw Troy hield het in elk geval niet meer uit met al dat volk om haar heen. Veel te druk en dat hoeft ze dus niet meer op haar oude dag.
Kortom, mevrouw T.T. stond plotseling op en ging op huus an. Tja, natuurlijk vond mevrouw Katblad dat niet zo leuk want zo vaak komt het niet meer voor dat T.T. haar begeleidt, maar er hielp geen lieve moeder aan; T.T. had haar besluit genomen en dat was definitief.

Zo, dacht Siep, dat is er alvast één minder, en ze keek mevrouw Troy niet alleen helemaal na maar volgde haar even later ook nog een stukje de straat in, om er zeker van te zijn dat T.T. niet meer terugkwam.
Opeens realiseren wij ons overigens dat de aanwezige dames de meeste moeite hadden met de aanwezigheid van de andere haarfabrieken. Mini boos, mevrouw Troy boos, Siep boos, Oscar alleen wat onrustig en Charli?

Charli was lekker op de dooie nepeta gaan liggen en keek hoe zijn moeder de tuin verliet en hoe Siep achter haar aansloop. Verder is er niet vaak wat af te lezen van zijn snuit, en hij zal ook nooit enige agressiviteit tonen, behalve als ze hem pesten of slaan natuurlijk, want je laat niet zomaar alles over je heenkomen, wel?

Mini had zich ondertussen nauwelijks verroerd, behalve dan dat ze zich had omgedraaid om zo beter te kunnen zien hoe mevrouw Troy en Siep de tuin verlieten. Wat zou zij denken? Opgeruimd staat netjes?
Maar wat hielden ze elkaar allemaal goed in de smiezen, heh? En dat gold natuurlijk ook voor mevrouw Katblad, want die stond maar steeds om haar eigen as te draaien om alle haarfabrieken te kunnen blijven volgen en hun reacties op elkaar vast te leggen.

Maar wat mevrouw Katblad toch niet in de gaten had (toen zij Mini stond te kieken) was dat Oscar opeens op Charli afging en hem een mep probeerde te verkopen! Echt waar? Ja, echt waar. Os was blijkbaar in een jolige bui (lentegevoel?), dook zomaar op Charl af, en de laatste schrok zich het apezuur (of zoiets).
Nou, kwam er eindelijk wat leven in de brouwerij, toch?


Kwamen er nog meer confrontaties? Zouden er nog andere haarfabrieken in de tuin komen zooien, klooien of pesten? Dat vertellen wij u in het volgende bericht!

Dakinspectie - vervolg

Cera was begonnen om, helemaal zelfstandig, het keukendakje van de achterburen te inspecteren. U ziet, het materiaal waarover zij loopt is niet van het stevigste soort, dus toen zij daarop sprong maakte dat nogal wat herrie en wij zagen de platen enigszins trillen. Vandaar ook dat de Boez wel uitkijkt om daar op te springen, en Japekop hebben wij ook nog nooit op dat dakje gezien. Maar goed, Cera had zo haar eigen plannen en terwijl Boez zich dus aan het uitsloven was en het goede voorbeeld gaf, had zij - eigenwijs als ze is - gekozen voor een heel andere route.

Tja, en toen de Boez het gebied van Simba was ingegaan en uit het zicht was verdwenen, moest mevrouw Katblad dus op Cera letten en haar instrueren. Zo leek Cera van plan om op dat smalle randje te stappen, iets wat mevrouw K. liever niet had.

Die ladder bleef toch wel erg spannend, dus sprong Cera vervolgens op een volgende rand om nog eens een kijkje te nemen.
Nu vertrouwden wij er best op dat Cera niet in de diepte zou duiken (want daaronder was dus het plaatsje van onze achterburen en dat is best wel een eind naar beneden vallen), maar we hielden toch wel even ons hart vast omdat dit dakgebied voor Cera nog niet vertrouwd was dus, heh? Maar gelukkig deed zij erg voorzichtig.

Waarschijnlijk (en gelukkig) was Simba niet buiten, want wij hadden geen geruzie gehoord en de Boez dook opeens weer op, onbeschadigd en nog steeds een tikje arrogant.
Nu is het natuurlijk wel zo dat Boez inderdaad zeer bedreven is in het daklopen en dat Cera nogal aan het stuntelen was en zeer voorzichtig stukje voor stukje aan het verkennen, dus Boez' air van "ik weet alles al" was wel een beetje terecht.

Bovendien zat hij daar erg mooi te wezen en po(e)seerde hij prachtig voor de fotograaf.

Cera had heus wel in de gaten dat wij opeens weer onze aandacht op de Boez richtten, en daarom was zij weer teruggekomen en aan de achterkant op het schuine dakje gesprongen omdat dat een makkelijkere te nemen route was (minder glad dus dan de voorzijde).
Ja Cera, we zien je zitten en ook jij po(e)seert prachtig! Maar goed, daarin ben je een prof, heh? Lekker zo in het zonnetje, niet?

Cera ontdekte opeens een nis achter het dakje en wilde dat eens even goed inspecteren. Doch, even later verdween zij bijna in haar geheel in dat gat en mevrouw Katblad kreeg het daar helemaal benauwd van; zij zag Cera al klem zitten en hoe dan verder, heh? (Ja, op Animal Planet zie je om de haverklap haarfabrieken ergens in vast zitten en dan moet de brandweer eraan de pas komen etc.; zoiets maken wij liever niet mee.....).

Nadat wij echter Cera tot de orde hadden geroepen, kwam zij braaf weer van het dakje af. Het eerste stukje ging goed, maar het laatste deel ging toch weer glijdend en krassend, als u begrijpt wat wij bedoelen.

Ondertussen was Japekoppie ook naar buiten gekomen, hoewel hij even daarvoor nog ziek lag te wezen op bed. Maar goed, hij had daar al urenlang gelegen dus waarschijnlijk had hij behoefte aan een frisse neus en bovendien was het wel zijn dak waarop de anderen nu aan het verkennen waren, en dus moest hij een oogje in het zeil houden voordat er wellicht ongeoorloofde dingen zouden plaatsvinden.

Kijk, daar had je het al: de Boez zat de verse rozenbladeren van een struikje af te kauwen, iets wat hij vorig voorjaar ook zo graag deed en wat dus beslist niet mag. Tenminste, wij denken dat de eigenaar (achterbuurman) dat niet erg zou kunnen waarderen. Nee, wij weten niet waarom de Boez van die rare dingen doet maar vrezen dat hij gewoon op die manier de aandacht wil trekken; een andere reden kunnen wij niet verzinnen.

Japekoppie wilde het geklooi van de Boez niet langer aanzien en besloot een verkenningsronde te gaan maken. Zo te zien waren zijn poten niet zo slap meer want hij was goed in staat om over de rand van een muurtje te lopen zonder eraf te donderen.

En zo eindigde de dakinspectie zoals-ie begonnen was: even uitrekken op het dak van de buuf en een beetje in zonnetje zitten en rollen.

Mevrouw Katblad liet de twee reporters achter op het dak en besloot eens een kijkje te gaan nemen in de Kruidentuin. Daar moest het namelijk nu heerlijk zijn in de zon, en dus was het best mogelijk dat zich daar wat andere haarfabrieken hadden verzameld.

Maar daarover leest u natuurlijk in een volgend bericht, want dit was al lang genoeg, heh?

Les in dakinspectie

Cera heeft vele talenten (dat weet iedereen zo langzamerhand wel) maar er is één ding waar zij niet zo bedreven in is, en dat is het doen van dakinspecties. En omdat ons lief modelletje, verkenner A en reporter ook dát graag goed wil leren doen (daken inspecteren dus), vroeg ze permissie om te oefenen, en dat dan het liefst onder begeleiding van de Boez, die dat vak al heel goed beheerst.
Wel, het zonnetje scheen lekker daar achter ons huis, dus kon het slaapkamerraam wel open en mevrouw Katblad pakte haar camera om één en ander vast te leggen.

Cera begon met een partijtje rollen op het keukendak van de buurvrouw, terwijl dat natuurlijk helemaal niet de bedoeling was.
De Boez gaf het al bijna op toen hij bedacht dat hij best Cera's voorbeeld kon volgen. Er was toch geen haast bij die dakinspectie, wel? En er school toch geen kwaad in om even te ontspannen voor een belangrijke opdracht?

En zo kwam het dat er opeens twee lagen te rollen, hoewel het bij de Boez er meer op leek dat hij een soort rekoefeningen lag te doen. Maar goed, ook dat kan zeer ontspannend zijn, bedacht mevrouw Katblad op haar beurt.
Maar het moest natuurlijk niet te lang duren, want het was best wel frisjes daarboven en mevrouw K. had niet de hele middag de tijd! Kom op luie donders, aan het werk!

Omdat Cera de vorige keer niet in staat was geweest op het kleine, schuine dakje te klimmen (zij had haar nagels uit en gleed steeds weg), liet Boez zien hoe het wel moest.
Beginnen bij het paaltje, dat is de beste plek namelijk om erop te stappen. En dan rustig omhoog lopen. Ja, nageltjes gewoon ingetrokken, dat is heel belangrijk.

Zo dus, heh?
Ja, heel kalm en vooral ook voorzichtig, want als je uitglijdt sta je voor gek en lachen ze je allemaal uit. Wie wij daarmee bedoelen? Wel, Simba, Juffrouw Sokkevoet, Columbus, Poekie, Luna, Siep, Kaija, Charli en Ollie, want zij kunnen je allemaal gadeslaan vanuit hun huis of vanaf hun balkon. En als ze één keer hebben gezien dat je een flater slaat, op je bek gaat, maken ze daar wekenlang lol over en vertellen ze aan iedereen dat je een sukkel bent.

En als je zonder uitglijden boven bent, ga je heel kalm en beheerst op je rozijntje zitten en doe je alsof het een makkie was en je de hele tijd alles onder controle had. En al zittende kijk je een beetje arrogant om je heen en neem je een superieure houding aan. Snap je dat, Cera?

Snap je, Cera? Cera?
Wel, Cera had helemaal niet opgelet want ze was niet eens in de buurt en had haar eigen route elders uitgezet. Dit natuurlijk tot grote teleurstelling van de Boez, die zich net behoorlijk had uitgesloofd en zich helemaal het mannetje voelde. Om daarna dus tot de ontdekking te komen dat het allemaal voor niks was geweest omdat je niet de aandacht had, is uiteraard een klap op je kop. Wel, u kunt ook duidelijk op de foto zien dat de Boez allesbehalve blij was; wij zagen naast ongenoegen zelfs minachting in zijn blik.

En daarom besloot hij te verdwijnen. Tenminste, Boez sprong aan de andere kant van het dakje af zodat wij hem niet meer konden volgen, dus Cera ook niet. Ja, Boez ging een gevaarlijk gebied in, namelijk daar waar Simba woont en zoals u weet is Simba niet voor de poes. Hij heeft regelmatig bonje met Japekoppie en Luna omdat hij denkt dat het hele dakgebied hem toebehoord. Behoorlijk link dus van de Boez om de richting van het huis van Simba uit te gaan. Maar goed, hij koos daar op dat moment voor en moest zichzelf maar zien te redden. Maar Cera? Waar was die gebleven? Nee, ze lag niet meer te rollebollen want we hadden u al verteld dat ze haar eigen route had uitgestippeld. Maar waar was ze dan wel heen gegaan? U leest het in het volgende bericht!

Ziek...

Vanochtend is Japekoppie ziek geworden. (U ziet op de foto vast wel hoe slapjes en zielig hij was.)
Zijn ziekte werd overigens weer eens veroorzaakt door onze poetsmevrouw, die woest met het stofmonster bezig was geweest vanwege alle kattenharen.

Toen de poetsmevrouw na drie lange uren was vertrokken, heeft Japekop eerst uitgebreid op de gangmat gebraakt, en daarna nog een keer op het kleed in de kamer. Hij had behoorlijk veel brokjes gegeten, dat konden wij goed vaststellen. Toen hij klaar was met spugen is hij op het schone bed gaan liggen, want er gaat niets boven een vers dekbedhoes als je niet lekker bent, dat weet iedereen. Een paar uur later voelde hij zich alweer wat beter, al bleef hij nog lange tijd erg slapjes in de poten.

Kraakwagen

Gisteren stond er een heleboel troep van mevrouw Katblad op straat te wachten op de kraakwagen. Ja, allemaal rotzooi van zolder. Een oud bed, schemerlamp, tafeltje en nog meer zooi was al binnen een half uur verdwenen, dus de stapel die overbleef was niet zo groot meer.
Toch vonden Oscar en de Boez het erg belangrijk om  nog even een controle uit te voeren. Ja, want we hadden al een speelgoedmuis uit een doos gered en wie weet zat er nog meer tussen dat eigenlijk niet weg mocht, heh?

De Boez ging erg grondig te werk, want al heeft hij al ruim zo'n 20 muizen, hij kan er geen één van missen en dus moest hij er absoluut zeker van zijn dat mevrouw Katblad in haar slordigheid niet nog meer dingen bij het grofvuil had gedaan die eigenlijk van hem waren.
Wel, toen uiteindelijk de kraakwagen kwam, zaten de reporters binnen want ze houden niet van die grote wielhuizen, en vooral niet van dat soort dat veel lawaai maakt. En deze maakte een hoop herrie, dat kunnen wij u verzekeren! Wel eens een grote kantoorprinter horen kraken? Nou, we kunnen u verzekeren dat dat niet prettig is in je oren!

Nog effe bijkomen

Na het mislukte proefexamen van Oscar, gingen wij met hem en Cera naar het Zooiplein om daar een beetje bij te komen van alle spanningen en vermoeienissen. Oscar was nog steeds een beetje onder de indruk van zijn falen, ondanks dat mevrouw Katblad hem had verteld dat het zijn schuld niet was en zij er het volste vertrouwen in had dat hij de volgende keer zou slagen.
Nou ja, dan maar even proberen een beetje afleiding te organiseren, heh? En daarom gingen we dus naar het Zooiplein.

Ja, erg lastig, dat vlooienspul in je nek! En nu begrepen we ook waarom Os om de paar meter zo nodig in het zand moest gaan liggen rollen. Het plekje in zijn nek werd overigens wel alsmaar viezer en viezer, maar dat gaat nu eenmaal zo; de Boez wordt daar ook altijd behoorlijk goor als hij net een behandeling heeft gehad. (Dat was overigens twee dagen geleden, en zoals altijd werd dat weer een heel gevecht omdat hij dacht dat wij hem wilden wurgen.)

Dat rollen van Os werkte erg aanstekelijk, want toen we omkeken om te zien waar Cera was gebleven, lag zij een eindje verderop hetzelfde te doen, al was het dan wel natuurlijk lekker in de zon.
(Ook Cera werd trouwens twee dagen terug met een pipetje verrast, maar zij maakte minder heibel dan onze andere haarfabrieken, al verzette ze zich wel toen het natte goedje op haar gevoelige huidje kwam.)

Dat gerol vond mevrouw Katblad maar niks (het duurde te lang en ze begon zich te vervelen), dus verzon ze iets leuks om te doen.

Ze ging naar het trapje van de glijbaan en ja hoor, daar kwam Cera al aanhobbelen. Eigenlijk wilde Cera gewoon een paar aaien van mevrouw Katblad, en de kortste weg naar mevr. K. toe was via de glijbaan omhoog.
Wij waarschuwden Cera nog dat de glijbaan glad was en dat het dus onverstandig was om haar nageltjes uit te slaan, maar Cera luisterde niet.

Ze gebruikte dus toch die nageltjes, en al krassend over het gladde oppervlak, steeds wegglijdend en dus heel stuntelig, kwam ze tenslotte zigzaggend bovenop.
Wel, we geloven niet dat Cera nu zoveel lol had in haar klimpartijtje, maar mevrouw Katblad moest in elk geval hartelijk lachen om het gekrabbel op het hellende vlak en de capriolen van Cera, dus zo was er tenminste één blij. En natuurlijk kreeg Cera haar beloning in de vorm van een paar lekkere, stevige aaien.

Oscar had uiteraard ook recht op wat knuffels, vooral omdat hij net zo'n teleurstelling achter de rug had en bezig was met de verwerking daarvan. Dus toen Cera naar beneden was gesprongen nam Os haar plaats in. Na zijn aaibeurt liep mevrouw Katblad om de glijbaan heen om zodoende Os over te halen weer eens op zijn buik naar beneden te glijden, gewoon voor de lol dus, heh?

Maar Os was nog steeds niet in goede doen en had geen zin in flauwe geintjes, kwam dan ook helaas (voor mevr. K. en haar camera) gewoon lopend naar beneden.
Wel, de twee reporters liepen nog een paar rondjes over het Zooiplein, snuffelden hier en daar wat en rolden uiteraard ook nog een paar keer in het zand.
En toen duidelijk was dat het nu toch echt zou blijven bij wat gezooi en geklooi, besloot mevrouw Katblad een kopje koffie te gaan drinken. En ja hoor, Cera en Oscar liepen braaf met haar mee, al was het alleen maar voor de gezelligheid, heh? Ja, en voor een paar brokjes uiteraard, maar dat spreekt voor zich.

Nog even geduld

Bij een bezoekje aan de Hoftuin gisteren, zagen wij Igor op het dakje van Iwan, zeg maar. We wilden net een gesprekje met hem beginnen toen er een vreemd mens door de Poort kwam, en daar Igor dit mens voor geen cent vertrouwde en derhalve snel het dak op vluchtte, heeft het gesprek dus tot onze grote spijt niet kunnen plaatsvinden. We hebben nog even gewacht, maar Igor kwam niet terug.
Mochten wij Igor binnenkort weer ontmoeten en erin slagen toch nog een kort interview met hem te hebben,
zijn wij uiteraard meer dan bereid dit met u te delen. Maar voorlopig moet u dus nog even geduld hebben.

Een heel goed excuus...

Voor vanochtend hadden wij een proefexamen "Verkenner A" gepland voor onze reporter Oscar. En als hij dit zou halen (makkie voor de Os), dan konden we direct het definitieve examen op de kalender zetten, want het zou voor Oscar erg fijn zijn als hij zijn diploma voor de zomer in huis zou hebben, heh?
Het kwam mooi uit dat het zonnetje scheen en dat Cera wilde meegaan voor de nodige support en instructie. De Boez mocht helaas niet mee want hij zou dit examen toch niet serieus nemen en de boel gaan lopen verstieren. Ja, als Os namelijk steeds wordt afgeleid door dat huppelde, jolige vriendje van hem, komt er van een beetje verantwoord verkennen helemaal niks terecht, toch? Dat maakten wij al vaker mee, inderdaad.
Wel, in de Kruidentuin gaf Cera al direct het goede voorbeeld door uitgebreid de ineengezakte varens te gaan inspecteren. En Oscar?

Die vond het wel handig dat Cera het serieuze werk deed en ging een beetje liggen schurken op de paaltjes. Ja, zogenaamd lag hij van die plek af de kruiden te bestuderen, maar er staan op dit moment nauwelijks kruiden dus dat was maar onzin. En alleen maar kijken zet trouwens geen zoden aan de dijk. Kom op Os, overeind komen en aan het werk, anders wordt het helemaal niks vandaag!

In elk geval stond de bieslook er leuk bij. Dat kon niet anders dan een winterharde soort zijn, heh? Ja, want de bieslook van mevrouw Katblad houdt het nooit erg lang vol en komt zeker de winter niet door.
Binnenkort maar eens op zoek gaan naar deze soort. Maar dit alles terzijde natuurlijk.

En de forsythia komt ook al lekker op gang, zag mevrouw Katblad. Uiteraard heeft Oscar helemaal geen belangstelling voor dit soort dingen maar dat hoeft ook niet. Bovendien is dit een Katblad en geen Plantblad, toch? Vandaar dat we maar snel doorgaan naar het volgende plaatje.

Na de mislukte verkenning van de Kruidentuin door Oscar (Cera leverde wel een goed prestatie natuurlijk, maar zij deed geen proefexamen want is al gediplomeerd Verkenner A), gingen we de Parallelstraat in. En daar ging Os weer een partij liggen rollen. Nee, we konden hier niks mee want dit heeft nul komma nul met verkennen te maken. We snapten er helemaal niets van; waarom was Os zo stom bezig terwijl hij zo dolgraag verkenner A wil worden en het ook best al goed kan? Cera snapte er ook geen moer van en zat iets verderop te wachten tot Os klaar was met zijn gezooi.

En toen dat maar duurde en duurde, ging zij alvast maar verder met het verkennen in haar eentje. Nou, deed er tenminste nog iemand wat nuttig werk, heh?

We passeerden zonder veel moeite de Steeg van Storm en ter hoogte van die Steeg ging Os eindelijk eens aan de slag. Hij besnuffelde menig struikje en bankje, controleerde of Mini thuis was, Wamy niet ergens verstopt zat, en markeerde ook nog hier en daar wat essentiële objecten in de Parallelstraat (zie foto).
Voor het grondig besnuffelen kreeg hij een dikke 7, voor markeren een vette 8 en veilig oversteken ook een mooie 8. Het schoot dus eindelijk een beetje op en zowel de cursusleidster als Cera waren dik tevreden.

En zo kwamen we dan in de buurt van het Gevaarlijke Water. Jazeker, wij moesten ook een kade-controle gaan doen, en dat was omdat het onderdeel "Kruidentuin Verkennen" een mislukking was geworden en dus vervangen moest worden door een ander onderdeel. Nu is Oscar niet een echte ster in "Kade-Controle", maar als hij maar een beetje zijn best deed, kon hij zijn min-punten wellicht wegstrepen en vervangen door mooie plusjes.
Maar heel erg enthousiast leek hij niet te zijn, en we kregen zelfs het idee dat hij er al op rekende te zakken voor dit proefexamen. Wij moedigden hem dus nog maar eens extra aan, en vertelden hem dat hij toch wat meer vertrouwen in zichzelf moest hebben omdat hij best goed was en best alsnog kon slagen.

Maar bij de kade gekomen, waren wij hem ineens kwijt. Cera maar zoeken, de cursusleidster roepen, maar geen Os meer te vinden. Mevrouw Katblad kreeg ondertussen een beetje de pest in want het was hier behoorlijk frisjes omdat er een vervelende bries over het water stond.
In elk geval was het nu wel duidelijk geworden dat Oscar voor zijn proefexamen was gezakt, en anders zou hij met een wel héél goed excuus moeten komen.

Tenslotte had Cera Oscar gevonden; u ziet op de foto waar hij zich had verscholen. Nee, hij wilde niet direct tevoorschijn komen, maar toen mevrouw Katblad tegen hem zei dat het allemaal niet gaf, dat iedereen zo zijn zwakke of slechte momenten heeft en dat dat moest kunnen, dat hij het de volgende keer heus wel beter zou doen en dat wij het volle vertrouwen in hem hadden, toen pas kwam Os onder het wielhuis vandaan.

Arme Os. Hij kon het maar moeilijk accepteren (dat het proefexamen zo'n sof was geworden bedoelen we) en ging - nadat hij voorzichtig was overgestoken - op de hoek van de Katbladstraat zitten mopperen. Nee, hij was niet in goede doen en dat was begonnen toen hij dat vlooienmiddel in zijn nek had gekregen en....
WAT? OS, WAT ZEG JE DAAR? HEB JIJ VLOOIENGIF IN JE NEK GEHAD?
Ach jochie, dan is er toch helemáál niks aan de hand of poot? Nee, want in zo'n conditie kan niemand een goed verkenner zijn, ook de allerbeste niet! Je had het ons eerder moeten vertellen, want dan waren we nooit aan zo'n barre tocht begonnen maar waren in plaats daarvan lekker wat gaan zooien of klooien! En we snappen nu ook opeens waarom je steeds maar ging rollen over straat! Arme Os, lieve Os!

Wel, opgelucht gingen we naar het Zooiplein toe. Niet om nog te gaan verkennen natuurlijk, maar om fijn wat samen te klooien en plezier te maken met de bedoeling om dit hele, rottige proefexamen maar snel achter ons te laten en dus te vergeten. En als u dat nu ook doet, hebben we het er gewoon niet meer over! Afgesproken?