Diefstal!

Op de dag na haar verjaardag is het wielhuis (waarschijnlijk nog in de nachtelijke uren) van mevrouw K. opengebroken. Een buurvrouw kwam ons vertellen dat een portier ontwricht was.
Wij vinden dat niet leuk. Behalve dat het slot nu vernield is, verdwenen ook een doos (vierentwintig blikjes) met Gourmet (mousse) zalm, boeuf en konijn, twee flessen rode wijn van de Aldi en zes blikjes bier, die wij hadden gekocht voor het geval.
Vooral onze haarfabrieken zijn ontdaan vanwege het jatten van de Gourmet, die wij nog net in de aanbieding (nl. 39 cent per blikkie) hadden weten te bemachtigen. Een voordeelpak met Whiskaszakjes zachte brokjes lieten de dieven achter, iets dat wij eigenlijk wel logisch vinden. Maar e.e.a. komt toch wel hard aan.
De radio was niet de moeite van het stelen waard, evenals twee zakken Kittyfriend Ultra kattenbakgrit. Ook de twee tassen met oude kranten en een grote tas met boeken (bestemd voor de Kringloopwinkel) hadden de dieven laten liggen.
Over de wijn en het bier komen wij wel heen. De Gourmet echter is een andere zaak. Wij hopen nu alleen maar dat er één of meerdere andere haarfabrieken een paar (gratis) smakelijke weken tegemoet gaan. Onze eigen haarfabrieken moeten het helaas de komende weken doen met die inferieure Whiskaszooi. Tenzij zich nog ergens een andere aanbieding Gourmet mousse voordoet. En die laten wij dan natuurlijk niet meer in ons wielhuis liggen.
Commentaar van de Hoofdredacteur: Shit! En daar is zo ongeveer wel alles mee samengevat.

Geen nieuws, wel Igor en nog een kater

Was hier spake van onenigheid? Wij denken van wel, en zullen u uitleggen waarom.
Wel, Oscar was als eerste de Hoftuin ingelopen om aan een korte verkenning te beginnen. Hij was echter binnen een paar seconden weer terug in de Poort om te vertellen dat het daar in die tuin niet pluis was.
Cera geloofde hem en keerde direct om.
De Boez geloofde Oscar niet: hij stelde zijn vriend nog wat vragen maar die verdomde het om antwoord te geven. Toen zat er voor Boez natuurlijk niks anders op dan zelf maar eens op onderzoek uit te gaan, heh? Zo is dat. En dus ging hij dat doen.

Ja, maar dan wel heel voorzichtig natuurlijk, want je weet maar nooit.
En, Boez? Is het hier pluis of niet?

De Boez keek om zich heen maar zag niets bijzonders. Mevrouw K. zag wel wat. Niks aan de hand, alleen maar Igor op het dakje van de borderliner! De Os had zich dus aangesteld, en Cera had zich door hem laten beïnvloeden.

Mevrouw K. begroette Igor natuurlijk hartelijk, blij dat hij zijn afspraak van laatst (haar weer eens buiten te ontmoeten) was nagekomen.

Maar tot een diepte-interview kwam het niet omdat Igor teveel werd afgeleid door de rondscharrelende Boez.

Die was op zoek naar Igor, want rook hem maar zag hem niet.
Hoewel, zijn neus zat in de juiste richting, hij hoefde eigenlijk alleen maar zijn ogen te openen! Dat deed hij dus niet, ons sukkeltje...

En Ieg lachtte in zijn eh.... wel, die lachte de Boez dus stilletjes uit.
Ondertussen was Oscar ook gearriveerd nadat hij had gezien dat er geen gevaar dreigde; de B. stond immers nog steeds veilig op zijn poten.
En zo kreeg Igor het steeds meer naar zijn zin.

Want hij zag hoe de jongens hem zochten en niet konden vinden.
Tenminste, zo leek het. Nee, K. was er niet zo zeker van dat het ook zo was, want ze was nog een beetje beneveld door de vele wijntjes die zij op haar eigen gezondheid had genuttigd. Ja, want weer een jaar erbij is erg confronterend als je al wat ouder bent.
Zodoende dus.
Maar dit alles terzijde.

Cera was nu ook de tuin in gekomen maar nog steeds erg angstig en bezorgd. Vandaar dat ze zich overal telkens verschuilde (of was het nu verschool?) achter de planten.
Ze had niet eens in de gaten dat ze werd bespied.

Door het Hofblafbeest inderdaad, maar die zat opgesloten en kon dus geen kwaad doen, zeg maar.
Wel, laten wij terugkeren naar onze haarfabrieken. Tot zover hadden zij nog niets bijzonders gepresteerd en geen nieuws gevonden voor in het Katblad.

En zo te zien ging dat niet meer gebeuren ook.
De Boez snuffelde hier en daar nog wat, maar ving alleen maar de gebruikelijke geuren op van de leden van Hof is Vol (die waarschijnlijk allemaal nog te bedde lagen). Boez verving hun geuren door de zijne, al was het alleen maar om hen te pesten.

En daar Oscar ook niet van plan leek om zich nog even in te zetten voor het Katblad, besloot K. haar Nespresso-apparaat op te zoeken, want daar (de koffie dus) had zij op dat moment erg veel behoefte aan. Ja, met een flink glas water erbij, want dat helpt ook heel goed tegen een lastige kater...

Slaapplekproblemen opgelost

Os in stoel

Ik kan u de oude situatie niet laten zien, maar mevrouw K. is enorm aan het klooien geweest met mijn kussentjes, mijn slaapplekken dus.
Eerst werd ik onaangenaam getroffen door de plotselinge aanwezigheid van een soort hangmat aan de verwarming, waar ik natuurlijk niet in wilde liggen, en nog steeds niet. Mijn huisgenoten trouwens ook niet, want het ding ruikt niet goed en ziet er niet echt stevig uit. Ik weet zeker dat je erdoor zakt als je erop gaat staan, want hij hangt dus boven het niets te hangen en ik kies liever voor iets met een stevige bodem of ondergrond. Zoals inderdaad hiernaast is te zien: een lekker kussen op een stevige stoel. Maar het gedonder, het verwisselen van mijn kussentjes door K. was nog niet klaar, nee, en zou zelfs nog dagenlang doorgaan. U kunt dat op de volgende foto aanschouwen.

Os in gekregen, nieuw mandje

Ze (K. - red.) kreeg namelijk van de achterburen een nieuw mandje dat door hun eigen haarfabrieken was afgekeurd. Niks mis met dat mandje, alleen zette K. het op deze rare plek neer. Wel, die hangmand ga ik dus zeer beslist niet gebruiken, eronder liggen is iets minder erg, maar voor mijn gevoel toch ook niet helemaal normaal. Misschien heeft e.e.a. ook te maken met het feit dat ik maar net pas in dat nieuwe mandje, en me daardoor daarin dus niet helemaal kan ontspannen.
Gelukkig bracht ze later dat hangding naar boven, maar ondertussen had ze ook opeens mijn favoriete kussentje (op de poef - red.) gesloopt. Jawel, de hoes eraf gehaald en vervangen door een nieuwe hoes. Maar die stonk ontzettend naar de kussenfabriek, dus daar ging ik niet op liggen, al probeerde ze (K. - red.) me daartoe wel steeds te verleiden. Nee, mij niet gezien. Toen haar duidelijk was dat ik de nieuwe hoes niet ging accepteren, heeft ze de oude gewassen en weer terug om mijn kussentje gedaan. Maar ze had een ander wasmiddel gebruikt dan anders, namelijk een soort zonder lavendel, dus rook ook dat hoesje niet lekker meer. Inderdaad: tjongejonge. En dus besloot ik ook daar niet meer op te gaan liggen.
Het klopt dat ik een tijdlang nergens meer op of in ging liggen en van ellende maar weer naar buiten ging om daar mijn rust te vinden.
Kunt u het nog volgen? Ikzelf ook nog maar nauwelijks (dus u hoeft zich daarover niet te schamen), en daarom maak ik mijn verhaal maar snel af.

Ik was net gewend aan dat nieuwe mandje toen het door K. werd verplaatst omdat ze vond dat het beter in de stoel "stond". Geen idee wat ze daarmee bedoelde, maar ik vond van niet en ben er dus niet meer in gaan liggen. Ja, ik was er helemaal klaar mee.

Maar mevrouw K. was nu gelukkig eindelijk gekalmeerd, en toen me dat duidelijk werd, maakte ik mijn keuze.

Overdag lig ik het liefst in de grote, platte mand op de vloer. Ja, want dat voelt goed namelijk, maar is wel afhankelijk van tocht en lichtval.

Verder heb ik me er maar bij neergelegd dat het kussentje op de poef iets anders ruikt, en dat gebruik ik nu voor tussendoor, als mijn kop ernaar staat, zeg maar. En hopelijk maakt mijn eigen geur dat het straks weer meer vertrouwd aanvoelt, dit kussentje.
Waar ik het liefste verblijf, wilt u wellicht weten?

Dat is natuurlijk op de sofa, en dan vooral op momenten dat ik daar mevrouw K. verwacht, dus na het avondeten of als haar favoriete serie in het kijkkastje begint. Ja, want dat is niet alleen erg gezellig, zo samen op de sofa, maar op deze plek ontvang ik tevens ook steevast mijn dagelijkse portie aai en massage.

Het moge verder duidelijk zijn dat al deze slaapplekken die u net heeft kunnen aanschouwen, van mij zijn, waaruit weer voortvloeit dat eigenlijk de hele salonhoek (zeg maar) van de redactie mijn gebied is. Ik sta heus wel toe dat Boez en Cera hier ook komen en doorheen lopen, maar niet dat er door hen hier ergens op één van mijn kussentjes geslapen wordt; daarvoor hebben zij samen namelijk de hele bovenverdieping tot hun beschikking.

Dat was het wel zo'n beetje, ja, en hier wilde ik het dus voorlopig maar bij laten.
Dank u wel.

Boerderijkatten niet altijd zo sterk...

Cera heeft laatst het luikje van Snoesje uitgebreid gemarkeerd. Wat zij daarmee beoogde weten wij niet, en Snoes heeft nog niet gereageerd op de brutale actie van ons model.

De huisgenoot van Snoes, tegenwoordig Teuntje geheten (de naam Harley bleek achteraf toch niet zo geschikt voor de kleine, schuchtere rooie), is na zijn uitje met tuigje niet meer buiten geweest. Hij vindt de straat met ronkende brommers en wielhuizen te eng en wacht liever met het halen van een frisse neus totdat hij weer op de camping is. Dat kan echter nog een tijdje duren; het caravanseizoen is nog lang niet in zicht.
Maar dit terzijde.
Teun is enige tijd ziek geweest maar nu weer opgeknapt, evenals Snoesje trouwens. Beiden hadden zij een slechte start op (ieder een andere) boerderij waar nauwelijks naar hen werd omgekeken en het dus aan medische of andere zorg ontbrak.

snoes met sabbelstaartje

Dergelijke boerderijen schijnen niet zeldzaam te zijn: de haarfabrieken worden daar niet gesteriliseerd of gecastreerd en dus krijgen de (verzwakte) moeders vaak een nestje. Inteelt komt er bovendien ook aan de lopende band voor. Snoes werd net op tijd gered (weggehaald dus), maar zat zo onder de vlooien dat zij een flinke groeiachterstand had opgelopen en nu nog steeds last ondervindt van haar slechte start, Teuntje was ook flink ziek toen hij (nauwelijks 8 weken oud, vermoeden wij) door zijn bezorgde mens in haar huis werd opgenomen.


Natuurlijk zijn er ook maar zat boerderijen waar haarfabrieken wel goed worden verzorgd, laat daar geen misverstand over bestaan, heh?! Maar Snoes en Teun hadden het dus minder goed getroffen, en wij vinden het een droevige zaak dat dit soort situaties nog steeds voorkomt.

bange teuntje

Wel, laten wij het afkloppen, maar Cera is (behalve haar plotseling verschenen, maar gelukkig ook weer verdwenen krentenbaardje) voor zover wij kunnen constateren een gezonde, blije poes, en nadat zij het luikje van Snoes en Teun onderhanden had genomen, zocht zij een plekje om even lekker en tevreden te gaan rollen.
Ieder zijn meug, heh? Ja.

Serieuze bui enkelmalig?

Het is alweer een paar dagen geleden dat de Boez een serieuze verkenningsronde heeft gemaakt met mevrouw K.
Wij denken dat de afwezigheid van Oscar maakte dat de B. eindelijk eens echt aan het werk ging; hij werd door niks en niemand afgeleid.

Waar Oscar op dat moment uithing weten we niet; het komt zelden voor dat hij niet mee gaat op een ronde door de Katbladbuurt.

Nadat de B. al diverse struikjes en overhangende takjes in de Parallelstraat had geïnspecteerd (en dus besnuffeld en gemarkeerd - ja, met zijn bek, want sproeien doet hij zelden...), ontdekte hij een late kerstboom (zeg maar), vlakbij de Steeg van Storm. Voor de inspectie van deze dooie boom nam hij (zeer) ruim de tijd.

Vervolgens nam hij de kortste weg terug naar de redactie, alwaar wij een verontwaardigde Os aantroffen.
Toen was de serieuze bui van de Boez op slag over: hij dook bovenop zijn vriend en er werd verder alleen nog maar geklooid en gezooid.
Mevrouw K. vreest nu dat de serieuze bui van de Boez éénmalig was, maar wij houden de moed er toch maar in.

Trappelen en/of sabbelen!

Cera is niet alleen een trappelaar, maar ook een sabbelaar! Zij zoekt daarvoor altijd hetzelfde kleedje op; waarschijnlijk doet de zachtheid ervan haar aan haar moeder denken.

Hier ziet u haar trappelen en sabbelen tegelijk, en dat kan ze heel lang volhouden. Het plekje waar ze haar snuitje tegenaan drukt wordt dan ook altijd flink nat!

Niet alle haarfabrieken doen aan trappelen en/of sabbelen. Mevrouw Troy bijvoorbeeld trappelde wel eens een enkele keer, maar sabbelde helemaal nooit. Haar zoon Japekoppie deed geen van beide, hoewel hij wel regelmatig probeerde zijn moeder te verleiden tot het wassen van zijn oren, maar in plaats van de beoogde wasbeurt kreeg hij dan een mep voor zijn kop van haar. Tja...

Oscar trappelt wel heel veel, soms zelfs in zijn slaap (ach, gossie), maar aan sabbelen doet hij dus weer niet.
De Boez trappelt ook regelmatig, maar dan vooral als hij gestrekt midden op de tafel ligt of onder het dekbed bij mevrouw K. Ook hij doet niet aan sabbelen.
Nee, Cera is de enige sabbelaar in huis, maar vlakbij ons woont de absolute, onbetwiste kampioen sabbelaar: Snoesje! Zij gebruikt daarvoor haar eigen staart, zodat het puntje ervan er altijd uitziet als een net in het water gedoopte penseel...

Schandalige Selfie!

Soort foto: enigszins mislukte Selfie, zeg maar.
Genomen door: mevrouw K.
Ook op foto te zien: haarfabriek de B.
Plaats opname: Keuken redactie
Gebeurtenis: de B bedelt op slinkse wijze om snoepies...
Komt dit vaker voor? Ja, elke dag wel een paar keer...
Heeft dit ordinaire geslijm van de B succes?
JA! (Natuurlijk!)
Beoordeling Hoofdredacteur: Schandalig en derhalve ontoelaatbaar!
Waarvan akte.






Heeft u ook een selfie met haarfabriek? Stuur 'm op naar onze bijlage!

Iwan vertelt: van lange tijd ziek tot eindelijk weer beter!

Heel lang geleden, toen ik nog jong was, was ik altijd blij en had ik altijd zin in buiten spelen, lekker eten en bij mevrouw Katblad op bezoek gaan.
Ik herinner me zelfs nog dat ik met een kind heb gespeeld bij de katbladredactie voor de deur. Hij heette geloof ik Boev of zoiets.
Maar ineens ging het allemaal bergafwaarts met mij, ik had pijn in mijn bek, en niet zo'n beetje ook. Ik kon niet eens meer eten.
Mijn mensen zagen dat ik mager werd en zij namen mij mee naar de dierenarts. Dat vond ik op zich niet zo fijn, maar ze zeiden dat het echt nodig was en daar heb ik toen maar op vertrouwd. Later had ik daar spijt van, want na een heleboel gedoe met in mijn bek kijken, poot scheren, een naald erin prikken en later nog een paar keer terug naar die dokter voor steeds prikken, kreeg ik te horen dat ik geopereerd moest worden. Wat dat was wist ik niet, maar het klonk niet goed. Op de dag van de operatie ben ik dan ook ontsnapt toen mijn mens mij in dat gehate vervoersbakkie wilde stoppen. Ik  kon naar buiten door het luikje, dat ze vergeten was op slot te doen, en toen heb ik me verstopt in de buurt. Mijn mens ging mij overal zoeken, vroeg zelfs aan een buurvrouw in de Hoftuin of ze mij had gezien; die buurvrouw dacht dat ik op ons balkon zat, ze zag daar iets roods, maar toen mijn mens ging kijken bleek dat een bezem te zijn, haha.
Iemand anders riep mij toen heel vriendelijk en ik was zo stom om me te laten pakken, waarna mijn mens mij snel in een bakkie propte. Ze zag niet eens dat Lotje daarin lag te pitten. Dat merkte ze pas toen we onderweg waren naar de dierenarts.
Om een lang verhaal kort te maken: de dierenarts heeft toen tijdens die operatie al mijn kiezen uit mijn bek gehaald, de dief!
Hij had mijn mensen wijs gemaakt dat ik dan weer beter kon worden. Dat gebeurde niet, dus mijn kiezen waren voor niets gestolen.
Ik moest, om een beetje te kunnen eten en wat energie te hebben, elke 3 weken een prik. Eerst steeds bij de dierenarts, maar mijn mens heeft net zolang gezeurd tot ze mij zelf mocht prikken, lekker thuis. Maar ik voelde me nog steeds niet echt lekker.
Toen hoorden mijn mensen van mevrouw Inge dat er een dierentandarts in Den Haag was, dus ze sleepten me daar naartoe, samen met mevrouw Inge en haar Bob, die ook een tandenprobleem had. Deze tandarts wilde mij en Bob opereren (NEE, dacht ik, maar het was al te laat, het ging meteen gebeuren).
Toen ik weer wakker werd bij die tandarts voelde mijn bek heel gek, er zaten overal touwen in en geen tanden of kiezen meer, alleen aan de voorkant nog 1 hoektand, geloof ik. Thuis moest ik heel vies spul eten, dat weigerde ik natuurlijk. Laten ze me iets lekkers geven om aan te sterken! Dat deden ze toen ook maar, ook al mocht dat eigenlijk niet van die tandarts, die wel heel erg aardig was, trouwens.
En toen gebeurde wat ik nooit meer had durven hopen: Ik begon me beter te voelen! En ik hoefde ook helemaal geen prikjes meer!
Helemaal zoals vroeger ben ik nog niet, ik ben natuurlijk ook niet meer zo heel jong, maar ik ga me nog steeds beter voelen, ik heb weer lol in het naar buiten gaan en rondjes lopen in de buurt, al ga ik nog niet zo ver. Dat komt vast wel als het lente wordt, misschien kom ik dan ook wel weer eens bij de redactie langs om een flinke portie aai te scoren bij mevrouw Katblad. Nu komt mevrouw K. gelukkig wel eens op huisbezoek om mij te zien en te aaien. Ze is pas ook weer geweest, toen mijn mens jarig was, erg gezellig, ja.

Aanvulling van Ina: De dierentandarts heeft nog heel wat wortelresten uit Iwans kaak verwijderd en zijn voortandjes zijn er ook allemaal uit.

Tot onze grote blijdschap gaat het echt beter met Iwan, we hopen dat hij inderdaad in de zomer weer de oude zal zijn.

Asielnieuws

http://www.sleutelstad.nl/nieuws/archief/2014/01/nieuwbouw-dierenasiel-stevenshage-van-start

In onze bijlage heeft Katja al diverse keren een link naar de facebook-pagina van Stevenshage gezet, maar hier nogmaals voor het geval u die heeft gemist:

https://www.facebook.com/pages/Dierentehuis-Stevenshage/140594282700765

Lagedrukgebied en kolder in je kop

Bij storm en/of flinke regen blijft de Boez liever binnen om daar te gaan lopen klieren. Ja, u ziet hier inderdaad Cera (die ook wel van schuilen houdt), maar zij hoort ook in dit verhaaltje thuis omdat zij vaak het slachtoffer is van het geklier van de Boez; hij zit deze keer in de gang achter de schuifdeur en weigert Cera door te laten. Dat vindt hij dus "lachen", zeg maar (en mevrouw K. stiekem ook wel).
Maar er komt dus een moment dat Cera het geklier zat is en hem gaat meppen, wat u op bijgaande foto kunt zien.

Jawel, meestal begint zoiets als een spel en is het inderdaad lachen geblazen, precies zoals de Boez voor ogen heeft met zijn geklier. Maar de B. weet niet van ophouden, heh? Nee.
En dus, als de lol eraf is en hij daar nog steeds niet weggaat, wordt ons modelletje boos. Wij kunnen dat niet zozeer zien, maar wel horen. Cera kan namelijk erg goed schelden! Het is alleen erg jammer dat dat kijven meestal niet helpt en Cera uiteindelijk maar opgeeft en bijvoorbeeld naar de keuken loopt. De Boez gaat vervolgens elders lopen klieren, en als het buiten erg hard waait, horen wij hem over onze bovenverdieping razen. Kolder in zijn kop, heh? Hebben sommige mensen trouwens ook wel eens last van als er sprake is van een lagedrukgebied...

Je beste kant

Mevrouw K. vond dat ik weer eens moest po(e)seren, en omdat het buiten toch veel te nat voor reporterswerk was, heb ik gehoor gegeven aan haar verzoek.
Ze wilde eigenlijk dat ik dezelfde pose zou aannemen als het rode verffabriekje rechtsboven mij, maar dat kreeg ik niet voor elkaar; ik heb immers geen ogen in mijn achterkop om dat goed te kunnen bestuderen. Bovendien wist ik niet of K. zou gaan flitsen, iets wat ik altijd als erg onaangenaam ervaar en dus in de gaten wilde houden.
Nee, deze is zonder flits, maar omdat de foto te vaag naar haar zin was, is het volgende plaatje wel degelijk met de bliksem zeg maar gemaakt. Vandaar dat ik toen mijn kop opzij draaide.
U wilt niet weten hoe hinderlijk zo'n flits is.

Het is daarom heus geen pretje om model te zijn bij het Katblad, dat kan ik u wel vertellen.
Nee, ik heb er geen idee van wat ze allemaal doet met die foto's van mij, want ze komen lang niet allemaal in het Katblad te staan. Je zou eigenlijk mogen verwachten dat K. een apart fotoboek zou maken van mijn foto's en dat uit zou delen aan mijn fans. Ja, dat zijn er heel veel, ook daar heeft u geen idee van, en ikzelf eigenlijk ook niet.
Nee, van mijn krentenbaard heeft zij gelukkig geen plaatjes kunnen maken omdat ik weigerde daaraan mee te werken. Ook niet voor een medisch tijdschrift, nee, daar huren ze maar andere haarfabrieken voor in.
Ja, een model laat zich inderdaad altijd van haar beste kant zien, dus bij voorkeur zonder krassen op de neus, schurft in de oren, acné op de kin of andere onvolkomenheden. Mocht mevrouw K. toch in de verleiding komen om foto's van mij te plaatsen waarover ik zelf niet tevreden ben, neem ik direct ontslag. Als model dan heh? Nee, niet als reporter natuurlijk, dat spreekt voor zich.

Het mijn en het dijn

Cera:
Ik hoor net van mevrouw K. dat het seizoen voor Pergola Zitten nog niet is begonnen, en dat eventuele records niet gemeten worden. Dat is jammer, want ik was net van plan om een damesrecord te vestigen. Maar dat heeft dus geen zin als niemand voor mij de tijd wil opnemen, en mocht iemand daartoe wel bereid zijn, wordt die tijd toch niet in de boeken gezet.

Dat neemt niet weg dat ik nog even blijf zitten.
Het is namelijk zo dat Oscar tijdens mijn opgang naar deze balk naar mijn achterste heeft geslagen, louter en alleen omdat hij deze hele Pergola voor zichzelf wil houden en zo wil voorkomen dat ik zijn record evenaar of erger nog, dat ik het verbreek. Hij sloeg mis, ja, maar raakte nog wel net mijn staart.
Nu zit hij hier onder mij chagrijnig te wezen en te wachten tot ik weer naar beneden kom om plaats voor hem te maken.

Wat ik dus niet van plan ben, al is het alleen maar om hem dwars te zitten. Bovendien is deze Pergola van ons allemaal, en dus hebben we ook allemaal het recht om hier onze eigen records te vestigen, hoe bescheiden die ook mogen zijn. Nee, mij zie je hier niet zo gauw meer dan twee uur zitten dutten; daar heb ik het normaal gesproken veel te druk voor.

U was van plan een stukje te gaan lopen, mevrouw K.?

In dat geval kom ik natuurlijk wél zo snel mogelijk naar beneden.
Jawel, ik weet dat u liever heeft dat ik via één van de hoofdpalen afdaal, maar het gekraak dat u nu hoort betekent heus niks en bovendien bent u handig genoeg met hamer en spijkers, niet?

Is Oscar alweer vooruit gelopen? Hij had best even op mij kunnen wachten, vindt u ook niet? Nu heeft hij een voorsprong en klimt hij natuurlijk weer als eerste in de Moerbei, terwijl dat toch eigenlijk MIJN boom is...

Jarige Jet!

Gisteren heeft mevrouw K. onder toezicht van haar drie reporters zitten werken aan deze Katmandala, speciaal voor Katja, onze bijlage-redacteur, omdat zij vandaag jarig is!
(In werkelijkheid is de mandala wat anders (mooier...) van kleur dan op deze foto, en dus gaan wij proberen de tekening nog een keer in de "echte" kleuren af te drukken.)

HARTELIJK GEFELICITEERD, KATJA!

Dank u wel

Charli:
Zo mevrouw Katblad, ik sluit mijn bezoek zoals gewoonlijk maar weer af met het markeren van dit plankje, al geloof ik dat er binnenkort niet veel meer aan te krabben valt; misschien dat uw een nieuw exemplaar voor mij kunt aanschaffen?
Jawel, dit huis is nog steeds ook mijn huis omdat ik hier ben geboren en er bovendien eerst een stukje van heb geërfd van mijn moeder, en vervolgens ook van mijn broer. Ik weet niet over hoeveel ruimte en roerend goed we het dan precies hebben, maar in elk geval heb ik naar mijn mening recht op minimaal twee kattenmandjes en een flinke doos vol speelgoedmuizen, maar omdat ik uw reporters niet al te zeer wil ontrieven, ben ik bereid de mandjes te ruilen voor de grote schuilhut met bijbehorend tapijt op uw slaapkamer, zodat ik een eigen, ruime, vaste logeerplek heb met uitzicht op de gehele slaapkamer. Daarnaast maak ik graag zo nu en dan gebruik van het semi-antieke staand horloge in de huiskamer en de radiator in de keuken om mijn markeringen op kwijt te kunnen, en deze krabplank uiteraard, die u, zoals wij (als ik me goed herinner) net zijn overeengekomen, binnenkort zal vervangen voor een nieuwe. Jazeker, omdat het ding tot op de draad toe versleten is en niet meer functioneert als zou moeten; de stukken touw blijven aan mijn nagels vastzitten en dat voelt alles behalve aangenaam.
Nee, mijn maaltijden zal ik gewoon thuis blijven nuttigen, al wil ik wel graag het recht behouden zo nu en dan de voerbakjes alhier te mogen controleren, voor het geval ik dat nodig mocht vinden.
Wel, nu wij alles in goed overleg hebben kunnen regelen, ga ik maar weer eens, en ik wens u verder een aangename dag. Doet u de voordeur nog even voor me open? Dank u wel.

Afgespoeld?

Oscar heeft een fietstasseninspectie uitgevoerd in de Parallelstraat. Er waren echter maar twee tassen interessant genoeg om te inspecteren, vond de Os.

Het kan zijn dat Oscar niet zo erg in de stemming was voor inspectie van fietstassen, maar het kan natuurlijk ook zijn dat in deze tijd van het jaar de meest belangrijke geuren van dit soort tassen zijn weggewaaid of afgespoeld, en dat er geen nieuwe luchtjes zijn bijgekomen, heh? Ja, dat ligt eigenlijk meer voor de hand. En dan heeft zo'n snuffelpartij natuurlijk en vervolgens weinig zin...
Nee, meer kunnen we over dit onderwerp echt niet zeggen en Oscar zelf had verder ook geen commentaar.
Hier moeten we het helaas bij laten.
Einde bericht.